On żyje!
Hej!
Chodź tu.
Policja! Stój!
Sprawy nie mają się najlepiej, gdy zatrzymują cię we śnie,
a ty odczuwasz pewnego rodzaju ulgę.
Coś się z tobą dzieje, kiedy wisi nad tobą groźba dożywocia.
Zaczynasz wszystko widzieć wyraźniej,
dostrzegasz faktury i detale,
jakby twój mózg próbował uchwycić i skatalogować
wspomnienia wszystkiego, co zaraz stracisz.
No i jest jeszcze to, jak patrzą na ciebie inni.
Mogę w czymś pomóc?
Miłego dnia.
Dzień dobry.
Luddy.
Chciałbym z tobą porozmawiać w biurze,
kiedy skończysz grać.
- O czym? - Słucham?
Jestem członkiem tego klubu od jakichś dziesięciu lat
i nigdy nie zapraszałeś mnie do biura. Więc zastanawiam się, o co chodzi.
Chciałem odbyć tę rozmowę
na osobności.
Może po prostu powiesz mi, o co chodzi, Luddy?
No cóż,
to oczywiście delikatna sprawa
i na pewno wiesz, jak bardzo cenimy twoje członkostwo w klubie.
Miło to słyszeć.
Rzecz w tym, że zarząd ustalił...
że najlepiej będzie zawiesić twoje członkostwo,
do czasu, aż twoje...
...trudności zostaną rozwiązane.
- Rozumiem. - Bardzo mi przykro, Coop.
Na który punkt z regulaminu klubu powołał się zarząd,
żeby dać ci podkładkę do wyrzucenia mnie?
Daj spokój, Coop. To nie tak.
Jeśli dobrze pamiętam, gdybym dokonał jakichś wykroczeń,
a tak nie jest, klub powinien poinformować mnie na piśmie
i dopiero po trzech powiadomieniach
może wdrożyć postępowanie dyscyplinarne
i mnie wydalić.
Aresztowano cię za morderstwo.
Nikogo nie zabiłem.
Cóż... skąd mogę to wiedzieć?
Rany, pewnie masz rację, Luddy.
Nigdy nie ma pewności.
Ale jeśli jest choćby cień szansy,
że jestem bezdusznym zabójcą, za którego mnie masz,
to naprawdę chcesz lecieć ze mną w chuja?
Dokończę koszyk.
Dzięki, stary.
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Mel.
Hej. O Boże.
Wciąż cię boli?
Jestem na ścisłej diecie vicodinowej.
Miło.
Percocet wspomaga Vicodin.
A co u ciebie?
Bywało lepiej.
No tak.
Zamówiłem nam warzywa.
Dziękuję.
Muszę przyznać, że zaskoczyła mnie twoja wiadomość.
Jestem ciekawa... co wiesz.
Co wiem na jaki temat?
Nie wiem. Jakikolwiek.
Musisz trochę zawęzić pole.
Jezu, to nie przesłuchanie, Barney.
Co to jest?
Akt własności waszego domu.
Przepisał na ciebie swoją połowę.
Miałem ci go podrzucić, ale zaproponowałaś spotkanie...
Myśli, że pójdzie siedzieć.
Dmucha na zimne i chce zabezpieczyć majątek.
- To rozsądny krok. - Kiedy uważasz, że pójdziesz siedzieć.
Działamy po omacku, Mel.
- Boże, dzieciaki. - Nic im nie będzie.
Tobie też. Jeśli w ogóle pójdzie do więzienia.
Fundusze uniwersyteckie
i aktywa emerytalne są na ciebie.
W trudnej sytuacji możesz zastawić dom. Jednym słowem, będzie dobrze.
Coś się z nim dzieje.
Wiem o tym. Znam go.
Jeszcze przed śmiercią Paula. Po prostu... nie mogę tego rozgryźć.
Czym się zajmował, odkąd go zwolnili?
Mówił ci o tym?
Tak. Ale o czym mi nie mówił?
Nawet gdybym wiedział, pewnie bym nie powiedział.
- Próbuję mu pomóc. - Ten statek już chyba odpłynął.
Oboje musimy zaakceptować fakt,
że tylko Coop może pomóc Coopowi.
- Muszę stąd wyjść. Nie... nie dam rady. - Dobra.
- Dawaj znać. - Ty też.
Bu!
Atmosfera jest tu dość ponura. Ktoś jeszcze to czuje?
Ali.
W takich sytuacjach
to dwubiegunowej osobie przypada w udziale rozkręcenie rozmowy.
Wiem, że to przerażający okres i że wszyscy myślimy o tym samym,
więc zacznę i przyznam się do tego, że...
Uprawiałam seks z byłym narzeczonym.
Słucham?
Sypiam z Bruce'em.
Chryste, Ali.
- Nie oceniaj mnie. - Nie oceniam.
- Ale to straszny pomysł. - A dymanie Sam Levitt było genialne?
Możesz przestać?
Myślisz, że oni nie wiedzą?
Myślisz, że ktokolwiek w tym mieście nie wie?
- Odstawiłaś leki? - A co?
Muszę je odstawiać, żeby uprawiać seks?
Czy odstawiłaś leki?
Tak! Muszę odstawiać leki, żeby uprawiać seks!
A przynajmniej udany seks.
Czemu musisz je odstawiać, żeby był udany?
- Chryste, Tori. - To sensowne pytanie.
Też chcesz coś wtrącić?
- Ni chuja. - Rozsądnie.
Nie dochodzę na lekach.
- Jaja sobie, kurwa, robisz? - Kumam.
- Pogadajmy o tym. - O twoim seksie?
O tym, że możesz iść do więzienia!
- Nie chcesz o tym rozmawiać. - Mam powody.
- Jakie? - Nie chcę tego robić.
Świetny wybór, Andy.
- Dokąd idziesz? - Gram koncert.
- Bruce tam będzie? - Nie, olał mnie.
- Gnojek. - Tak.
- Na razie. - Czekaj, chcę iść z tobą.
Chwila. Dokąd się wszyscy wybieracie?
Tato, chcę zobaczyć, jak gra.
- No weź. - Ja też.
Chodźmy.
Świetny pomysł. Zabierzmy dzieci do baru.
Chcę być tą dziewczyną, która ma najwięcej tortu
On uwielbia takie rzeczy Bo kocha patrzeć, jak się rozpadają
Nieźle, co?
Świetna jest.
Udaję tak prawdziwie Że już nie jestem sztuczna
A pewnego dnia Będzie cię boleć tak jak mnie
A pewnego...
Przepraszam. Ta piosenka...
Kurwa.
Miałam wyjść za mąż.
O rany.
To było dawno temu.
Co ona robi?
Cokolwiek przychodzi jej do głowy.
Ma na imię Bruce.
W każdym razie
schrzaniłam to, bo coś jest ze mną nie tak.
Z moim mózgiem.
Nie wszystko jest ze mną w porządku.
Ale ostatnio zaczęłam myśleć, że może i Bruce nie jest w porządku,
choć tak mi się wydawało.
Osoba, która jest w porządku, nie wraca do twojego życia po to,
żeby cię znowu olać.
Taka osoba pozwala ci oddać
płytę Hole Live Through This,
którą udało ci się przechowywać przez jebaną dekadę.
Tę samą dekadę, kiedy straciłaś wszystko, co miałaś.
Poza tobą, Andy.
To mój starszy brat.
Nigdy mnie nie zawiodłeś. Nigdy.
Uratowałeś mi życie.
Chciałabym, żeby ktoś się o ciebie zatroszczył,
tak jak ty zatroszczyłeś się o mnie. Bardzo by ci się to przydało.
W każdym razie Bruce nie odbiera ode mnie telefonów.
A to nie jest w porządku.
Może i jestem wariatką,
ale to on jest facetem z żoną i dziećmi, który dymał swoją dwubiegunową byłą
w łóżku jej bratanka.
- Chryste. - Co?
O cholera.
To było chaotyczne i niewłaściwe,
ale myślałam, że było też prawdziwe i szczere.
Ale teraz wiem...
że tylko mnie wykorzystał.
Jebać to.
Nie jestem niczyją laską na boku.
- Jebać Bruce'a. - Okej.
Tak.
Tak, jebać tego typa!
- Nie zasługuje na taką szprychę! - Jebać Bruce'a.
Tak jest. Jebać Bruce'a!
- Jebać Bruce'a. - Jebać Bruce'a.
Jebać Bruce'a! Jebać Bruce'a!
Jebać Bruce'a!
Nie musisz oddawać mi łóżka.
- Mogę spać na kanapie. - W porządku.
I tak zwykle tam zasypiam.
Dobra. Skoro tak mówisz.
Ta dzisiejsza akcja w barze... to było coś.
Tak, rock and roll.
Wszystko okej?
Sytuacja jest dynamiczna.
- Mogę sama brać leki. - Czyżby?
To wolny kraj.
Ali... nie wiem, co ze mną będzie.
To nie wygląda za dobrze.
Muszę wiedzieć, że dasz sobie radę. Dzieciaki...
będą cię potrzebowały.
Andy...
Bierz jebane leki.
Proszę.
- Hej. - Hej.
Sam to napisałeś?
Tak, to... coś, nad czym pracuję.
Imponujące.
Dobrze się dziś bawiłeś?
Tak, jest niesamowita.
Robi wrażenie.
Chcę ci coś pokazać.
Widzisz ten zegarek?
Kupiłem go w roku, w którym się urodziłeś.
Miałeś ze trzy miesiące.
Tori miała trzy lata...
W pracy kiepsko mi szło...
Stresowałem się,
że może wziąłem na siebie trochę za dużo.
Dopiero powołałem na świat dwójkę pięknych dzieci
i martwiłem się, jak je utrzymam,
wykarmię, zapewnię im bezpieczeństwo i tak dalej.
Przechodziłem obok sklepu z biżuterią i zobaczyłem ten zegarek.
Był strasznie drogi i wiedziałem, że twoja matka mnie zabije,
jeśli go kupię, ale to zrobiłem.
Chciałem poczuć się nieustraszony, przekonać się, jakie to uczucie.
Udawaj do skutku, coś z tych rzeczy.
Wiem, że dzisiejsze dzieciaki nie noszą zegarków,
ale może kiedyś zaczniesz, więc chcę ci go dać.
Też to czasem robię.
Co?
- Udaję do skutku. - No tak.
Pewnego dnia uświadomisz sobie,
że robi to prawie każdy.
I wtedy zrobi się naprawdę strasznie.
Włóż go.
No proszę.
Podoba mi się.
To dobrze. Dopasujemy ci go.
- Zamknąć? - Tak.
- Dobranoc, mały. - Dobranoc.
Proszę.
- Hej. - Hej.
- Jak tam? - W porządku.
No więc...
...przy kolacji Ali mówiła, że powinniśmy o tym rozmawiać...
Powinniśmy o tym rozmawiać?
Zrobiłeś to?
Czy zabiłem Paula Levitta?
Nie, nie zabiłem.
Gratulacje. Porozmawialiśmy o tym.
Okej.
Dobranoc.
Mały, pokonałeś go.
Masz rację, Henry.
To za mało.
Ale jest blisko.
Dobra. Szybko rozbierzcie to miejsce.
Działki odbierzecie wieczorem u Eddiego w Boudreau's.
- Pięknie, J.J. - Mogę...
Chodź.
Sam myślałem, że to federalni.
Bez obaw, Henry. Snyder dał się podpuścić.
Coop, co ty tu robisz?
Opowiedz mi o tej ugodzie.
Nieumyślne spowodowanie śmierci.
To dziesięć lat, ale prokurator chce szybkiej wygranej,
więc mogę wymusić osiem.
Osiem lat?
Wyszedłbyś po sześciu.
Taki drobiazg.
W porównaniu do 25 lat albo dożywocia.
Jeśli chcesz procesu,
zrobię, co będę mogła.
- Ale nie jesteś dobrej myśli. - Mają motyw, sposobność, dowody sądowe
i trzymałeś w aucie tę cholerną broń.
W najlepszym razie proces to ryzyko.
- W tym przypadku... - Wiem, przez ostatnich 20 lat
- zabezpieczałem przed ryzykiem. - Ugoda to zabezpieczenie.
To nie jest ideał, ale to jakieś rozwiązanie.
Kogokolwiek obchodzi moja niewinność?
Nie.
Jezu, moje dzieci.
Tak. To... koszmarny wybór.
To nie do końca wybór, prawda?
Okej.
Okej co?
Zorganizuj to spotkanie.
Nauczycielka przedłuży ci termin?
Tak, pani Douglas jest ekstra.
Jutro z nią pogadam.
Nie każe ci tego oddawać w tym tygodniu.
Masz tyle na głowie...
Tak.
- Fajny zegarek. - Dzięki.
Cześć.
- Cześć. - Jestem Mel.
Jestem mamą Huntera.
- To Morgan. - Cześć, Morgan.
Och, Morgan.
Morgan od adderallu?
- Mamo. - Przepraszam.
Nie, w porządku.
Zostaniesz na kolację?
Nie, dziękuję. Powinnam... wracać do domu.
Na pewno? Zamierzałam zrobić wegeburgery.
Nie trzeba. Pójdę za parę minut.
Co masz na nadgarstku?
Zegarek od taty.
Tata dał ci swoją Daytonę?
- Tak. - Niby czemu?
Nie wiem.
Idę, już.
- Hej. - Mogę wejść?
Jasne.
Co jest?
Nigdy tu nie wchodziłaś.
Wybacz bałagan. Z Ali nie jest łatwo.
Czemu dałeś Hunterowi swoją Daytonę?
Bo mam inne zegarki.
- Chcesz piwo? - Nie chcę.
Obiecaj, że nie pójdziesz do więzienia.
Okej... robię, co mogę.
Co to znaczy? Jesteś niewinny.
A mimo to przepisujesz na mnie swoją połowę domu.
Oddajesz swoje najcenniejsze rzeczy.
To stary zegarek.
Nie rób tego. Jeśli kiedykolwiek mnie kochałeś, nie wciskaj mi kitów.
Nie wygląda to za dobrze.
Może nas czekać ugoda.
- To znaczy? - Nieumyślne spowodowanie śmierci.
Wyszedłbym za sześć lat.
Żartujesz? Sześć lat?
Jeśli przegram, grozi mi dożywocie.
Czemu miałbyś przegrać? Nie zabiłeś go.
Nie tak działa ten świat, Mel!
Do cholery!
W prawdziwym świecie nie ma żadnych gwarancji.
Rozumiesz? Spuszczasz piłkę z oka
dosłownie na sekundę i wszystko się zmienia.
Tracisz dom, dzieci traktują cię jak nieznajomego,
tracisz żonę, tracisz siebie.
Okej, posłuchaj.
Ojciec Maggie gra w golfa z Davidem Gelsonem.
To najlepszy obrońca w kraju.
Bardzo skutecznie podważył dowody DNA
dzięki ekspertom medycznym.
Może załatwić ci spotkanie...
On zrobi dokładnie to samo co Kat.
Tego nie wiesz. Chryste.
Chcesz, żeby Tori i Hunter odwiedzali cię w więzieniu?
Mają być tymi, których ojciec siedzi za zabójstwo?
- To ich zniszczy. - Myślisz, że o tym nie wiem?
- To coś zrób! - Staram się!
Staraj się bardziej, samolubny zjebie!
Boże.
Była taka chwila, kiedy przestałeś o nas walczyć.
Nie pamiętam dokładnie kiedy,
ale to było dokładnie wtedy, kiedy powinieneś był walczyć jak szalony.
Nie winię cię, ja też się poddałam. Oboje się poddaliśmy. Zjebaliśmy to, Coop.
I już zawsze będziemy musieli z tym żyć.
Ale to, co jest teraz,
to kolejna taka chwila. I mówię ci, błagam cię,
nie bądź facetem, który się poddaje
dokładnie wtedy, kiedy powinien walczyć z całych sił.
- Mel... - Nie rób tego.
Skończyłam rozmowę z prokuratorem. Musiałam się napracować,
ale wywalczyłam ugodę, na której nam zależało.
Czyżby?
Wiem, że to beznadzieja.
Ale w takich okolicznościach...
Okoliczności są takie,
że prawniczka radzi mi iść do więzienia za coś, czego nie zrobiłem.
Przedstawiam ci tę opcję.
W międzyczasie
nasi śledczy zbadają sprawę i sprawdzą, czy policja czegoś nie przeoczyła.
Zważywszy na wielkość wydziału i brak środków,
może tego trochę być.
Nie mogę przyjąć ugody.
Jeśli myślisz, że nie robię wszystkiego, co mogę, ze względu na...
To nie ma z tym nic wspólnego.
Nic.
- Myślę o twojej rodzinie, Coop. - Ja też.
A co im zakomunikuję, idąc na ugodę?
Że kochasz ich na tyle, by poświęcić...
Że jestem winny.
Mam na sumieniu wiele rzeczy, ale tego nie zrobiłem.
Żadnej ugody.
- Coop... - Żadnej ugody.
Dobra.
Skoro tak chcesz, tak zrobimy.
Ale musisz dać mi coś więcej.
Zacznijmy od początku.
Czemu twoje DNA było na miejscu zbrodni?
Bez przerwy tam siedziałem. Byliśmy w związku.
- Skłamałeś w tej sprawie. - Ona też.
Czemu nikt się jej uważniej nie przygląda?
To bilingi Sam.
Wieża telefonii komórkowej potwierdza, że była w Bostonie
tej nocy, gdy zginął Paul. Rodzice to potwierdzili.
Mają zdjęcia z urodzin Henry'ego.
Mogła wynająć kogoś, kto go zabił.
A tym kimś mogłeś być ty.
Przechodzili przez paskudny rozwód,
miałeś problemy finansowe, sypialiście ze sobą.
Sam widzisz, jak można to przedstawić.
To dlaczego mnie tu nie ma?
Co?
Bez przerwy do siebie dzwoniliśmy i pisaliśmy.
Nie ma tu mojego numeru.
Jaki masz do niej numer?
Drugi telefon?
Tak. Mogła go zostawić w Bostonie.
To jednorazówka, do tego nagie fotki bez twarzy.
To mogą być piersi dowolnej kobiety. Słaby dowód.
No weź. To piersi Sam.
A ja pytam: i co z tego?
Potwierdziliście jej alibi w oparciu o zły numer telefonu.
Sprawdziliśmy to konto.
A alibi potwierdzili jej rodzice.
Jacy rodzice skłamaliby dla córki, co?
- Nie kłamali. - Ja też nie.
Ile spraw o morderstwo pan prowadził?
Proszę posłuchać...
Nie tym tonem.
Może pani udowodnić...
że drugi numer należy do Samanthy Levitt?
To nie wasze zadanie?
Nie możemy weryfikować każdego numeru.
Musimy iść do sędziego po nakaz.
- Pana prawniczka o tym wie. - To zróbcie to!
Gdybym miała ten telefon, powiązałabym go z nią
i mogłabym zdobyć nakaz. Ale nie mam go.
Na szali jest życie mojego klienta.
Róbcie swoje, do cholery.
- Chodźmy. - Wychodzimy?
Tak.
Dobra.
Musimy znaleźć ten telefon.
Próbowaliśmy. To ślepy zaułek.
I co? To wszystko?
Nawet gdybyśmy znaleźli telefon,
miałoby to znaczenie tylko, gdyby to Sam zabiła Paula.
A nie wierzę, żeby go zabiła.
To czemu Sam od razu nie oddała drugiego telefonu?
Z tego samego powodu, dla którego oboje ukryliście związek.
Przekażę to naszym śledczym, ale telefon dawno już pewnie zniknął.
Muszę odebrać.
Hej.
Tak.
Nie mam jeszcze tych akt.
Uwaga na zamykające się drzwi.
- Elena. - Chryste, Coop.
- Co jest, kurwa? - Musimy pogadać.
Miałem zadzwonić, ale nie chciałem dzwonić...
Dobry instynkt. Słuchaj go...
Dobra! Po prostu... Potrzebuję twojej pomocy. Proszę.
Czemu miałabym ci pomagać?
Weźmy choćby te sto kafli z hakiem,
które mi ukradłaś.
Nie chciałam, żeby ktoś je znalazł, gdybyś nie wyszedł.
Kiepskie przeprosiny.
- Potrzebowałam tej kasy. Wiesz o tym. - Dobra...
Przepraszam. Trochę się pokręciło...
- Aresztowali cię za zabójstwo! - O tym mówię...
- Zabiłeś go? - Jasne że nie.
- Jasne? Nie wiem tego. - Ciało już tam było.
- Więc tam byłeś? - Okej?
- Chryste. - Dobra. Idź stąd, Coop.
Ja pierdolę.
Co jest, kurwa?
Zniszczyłeś mi drzwi.
Przepraszam.
Jesteś cały?
Są twardsze, niż się wydaje.
Dobrze ci tak.
Co robiłeś w domu Sam?
A jak myślisz?
I nie zadzwoniłeś do mnie?
Jesteśmy wspólnikami.
Wiedziałem, że powiesz mi, że to pojebane.
I miałabym rację.
Okradanie dziewczyny? To pojebane.
Ściśle rzecz ujmując, rzuciła mnie, więc to szara strefa.
No co?
Pomożesz mi czy nie?
Cóż...
Elena, cześć.
Pani Levitt, wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Bardzo doceniam, że zaoferowałaś mi pomoc.
- Ja... - Esperanza przeżyła traumę,
kiedy znalazła Paula.
Powiedziałam jej... żeby dała sobie tyle czasu, ile trzeba.
Policjanci wszystko przekopali.
Nickowi nie przeszkadza, że mi pomożesz?
Nick rzadko ostatnio bywa w domu.
No tak.
Lecę załatwić parę spraw.
Nie będzie mnie kilka godzin.
Poradzisz sobie?
- Tak, pani Levitt. - Do zobaczenia.
- Jeszcze raz dziękuję. - Nie ma za co.
- I jak? - Dobrze. Mamy parę godzin.
Dobra. Bierzmy się do roboty.
Czemu myślisz, że nie pozbyła się telefonu?
Bo to moja jedyna szansa.
Zacznij na górze.
Harry's Burgers?
Ciągle im powtarzam: „Sos osobno”.
Wszystko w próżnię.
Sos? To ich specjalność.
Tak, ale robi mi bałagan w burgerze.
I na biurku.
Co tam masz?
Zaktualizowany raport medyczny.
Brzmię jak glina z telewizji.
Nie otworzyłeś?
Zaadresowany do ciebie.
Uwalisz go keczupem.
- Masz na palcach... - Zamknij się.
Dobra.
RAPORT PATOLOGA
- Coś tam jest? - Dwa z trzech strzałów
oddano pośmiertnie.
Co to, do cholery, znaczy?
Jay McInerney pisał:
„Wszystko staje się symbolem i ironią, gdy zostajesz zdradzony”.
Brakuje wam symbolizmu?
Włamywałem się do domu byłej kochanki,
żeby znaleźć telefon, którego zapewne tam nie było,
w rozpaczliwej pogoni za odkupieniem, na które chyba nie zasługiwałem.
Przepełniało mnie wściekłe przekonanie, że nie tylko miałem przejebane,
ale że sam to sobie zrobiłem.
Coop.
Coop. Chodź tu.
O Boże!
Ja pierdolę.
Coop.
Kurwa, ale mnie wystraszyłeś.
Nikt nie zabił Paula.
Co?
Sam się zastrzelił.
Słuchaj...
Nie wiem, o czym mówisz, ale musisz już iść.
A potem musiałaś strzelać do jego trupa,
żeby upozorować zabójstwo.
Okej. Oszalałeś.
Pamiętasz to?
„Droga Sam. Popełniłem błąd.
Nie potrafię wyrazić, jak bardzo żałuję, że cię nie doceniałem
i rozbiłem nasze małżeństwo, naszą rodzinę.
Zawiodłem cię jako mąż i jako mężczyzna.
Nie dlatego, że cię nie kochałem, bo kochałem cię ponad wszystko,
co czyni całą tę sytuację potwornie bolesną.
Kocham cię.
Paul”.
Prosto z serca.
Pod koniec skupia się na sobie. Typowy Paul.
Włamałeś się?
Podrzuciłaś mi broń do samochodu. Chyba jesteśmy kwita.
Zgaduję, że polisa Paula
nie obejmuje samobójstwa.
Okazuje się, że mimo swoich niezliczonych zalet,
Paul fatalnie radził sobie z kasą.
Dopiero po rozwodzie uzyskałam pełen obraz sytuacji.
Miałam dostać dużo mniej, niż zakładałam.
Tak to wygląda.
Byłaś licealną laską, a sześć lat później pracujesz jako kelnerka,
bo trampolina do sukcesu okazała się mało sprężysta.
Zaczynasz pieprzyć się z szefem.
Może szukasz poczucia bezpieczeństwa, a może po prostu się nudzisz.
Pewnego dnia prosi cię o rękę.
Tego nie przewidziałaś.
Ale nie przewidziałaś też wielkiego, wygodnego domu,
bezpieczeństwa finansowego i szansy na uciszenie głosu w twojej głowie,
który wiecznie pyta: „Co dalej?”.
Lądujesz w ekskluzywnym miasteczku, o którym nie słyszałaś: Westmont Village.
Jesteś z południowego Bostonu, nie ogarniasz miasteczek.
Poznajesz pozostałe żony,
skupiasz się na rugowaniu ostatnich śladów akcentu z Southie
i kupowaniu przetartych dżinsów,
droższych niż czynsz w twoim starym mieszkaniu.
Te dżinsy stają się coraz bardziej opięte
i dziewięć miesięcy później: dziecko numer jeden.
Może i go nie planowałaś,
ale przestałaś wierzyć w plany, kiedy zaczęłaś pieprzyć się z Paulem.
Kochasz tego chłopca tak, jak jeszcze nigdy nikogo nie kochałaś,
więc parę lat później rodzisz kolejnego.
I przez jakiś czas
masz rodzinę i przyjaciół, a życie wydaje się kompletne.
Głos w twojej głowie wciąż się czasem odzywa,
ale od czego mamy xanax i różowe wino?
Za sprawą kompletnego braku wyobraźni oraz niskiego poczucia własnej wartości,
wmawiasz sobie, że jesteś szczęśliwa, tak jak robią to znajomi i sąsiedzi.
Kilka lat później Paul porzuca cię dla młodszej wersji ciebie.
Coop jest zaprzeczeniem Paula.
Jest przystojny, seksowny i dowcipny, i nigdy cię nie pokocha.
Okazuje się, że nawet książęta to tylko żaby
w koszulkach polo Brunello Cucinelli.
Więc wracasz do Bostonu, w objęcia mamusi i tatusia.
Potrzebujesz chwili wytchnienia.
Znów odzywa się ten głos w twojej głowie.
Krzyczy, że stracisz wszystko i zostaniesz wygnana z ziemi obiecanej.
A wtedy Paul, nakręcony groźną mieszanką whiskey i psychotropów,
włamuje się do twojego domu.
Tego, z którego wyprowadził się, żeby ruchać kelnerkę.
Daj nam szansę! Proszę, kochanie.
Nigdy do ciebie nie wrócę.
- Chcę cię zobaczyć. - Po przebudzeniu
nienawiść do mnie
i wszystkich kobiet po trzydziestce ci wróci.
Jesteś w moim domu? Co tam, kurwa, robisz?
- Napisałem do ciebie list. - O czym ty mówisz?
Czekaj. Paul.
Zrobię to tutaj! Przysięgam!
- Odłóż broń. - Przysięgam!
Odłóż broń!
Gość, który przez 15 lat był twoim mężem, rozwala sobie łeb na FaceTimie.
Paul?
Paul, odbierz!
O Boże.
Paul ma polisę na życie wartą 20 milionów.
Wiesz o tym, bo odnawiał ją w zeszłym roku.
Wiesz też, że może ją unieważnić samobójstwo.
Przez kolejne trzy godziny nie przestajesz działać,
bo wiesz, że w przeciwnym razie stchórzysz.
Zaczęłaś używać jednorazówki,
bo twoja główna komórka wciąż była na Paula,
a nie chciałaś, żeby ten zazdrosny świr
dowiedział się o Coopie.
Ten telefon na kartę bardzo się teraz przyda.
Krótko mówiąc: nie możesz pozwolić, by to było samobójstwo.
ŚPISZ?
JESTEM W BOSTONIE Z DZIEĆMI. PAMIĘTASZ?
Nawet po śmierci zdołał roztrwonić naszą kasę.
Nie mogłam pozwolić, by nam to zrobił.
Mogłaś iść na policję. Powiedzieć prawdę.
Ta polisa to przyszłość moich dzieci.
Więc moją przyszłość wyrzuciłaś do kosza.
Mogłeś być dla mnie milszy.
Tu chodzi o moje życie.
Nie zasługujesz na nie!
Ty i wszyscy ci pozostali zadowoleni z siebie bogacze...
Zachowujecie się jak jacyś ważniacy.
Jakby te pieniądze czegokolwiek dowodziły,
choć podano je wam na tacy.
Przez lata musiałam pozwalać, żeby wspinał się na mnie ten spocony zjeb.
Znosiłam kolejne upokorzenia tylko po to, żeby tu być,
żeby to mieć. Dla moich dzieci i dla mnie.
I miałam to wszystko stracić,
tylko dlatego, że Paul nie mógł utrzymać kasy na koncie
i fiuta w spodniach.
Najsmutniejsze jest to,
że nie masz pojęcia, jak dobrze cię rozumiem.
Naprawdę.
I masz rację. Powinienem być dla ciebie milszy.
I przepraszam cię za to.
- Ale nie pójdę dla ciebie do więzienia. - Czekaj. Musimy o tym porozmawiać.
Właśnie to zrobiliśmy.
Coop.
Co...
Coop!
Ja pierdolę, od kiedy wszyscy noszą tu broń?
- Ktoś musiał go zabić. - Nie mówisz poważnie.
Włamałeś się tu.
Zaatakowałeś mnie.
Broniłam się przed człowiekiem, który zabił mojego męża.
O jednym zapomniałaś.
O czym?
Też nie jesteś morderczynią.
Coop!
Czekaj! Coop!
- Coop! - W miasteczku,
w którym nikt nie był tym, kim się wydawał,
okazało się, że morderstwo nie jest morderstwem. To miało sens.
Dziwnie było współczuć kobiecie, która wrobiła mnie w morderstwo...
W prawo.
Ale Sam próbowała tylko walczyć o swoje,
a nikt nie rozumiał tego lepiej ode mnie.
Wszyscy nabraliśmy się na to samo marzenie,
na obietnicę podmiejskiego raju.
I wszyscy daliśmy sobie wmówić, że kiedy tu dotrzemy,
mamy to już na zawsze.
Nasze wielkie domy dawały poczucie,
że wyrwaliśmy dla siebie kawałek wieczności.
Ale nie trzeba było kopać zbyt głęboko, by odkryć nadgniłe fundamenty.
To była tylko wyrafinowana iluzja,
w której magik i publiczność byli jednym i tym samym.
A czasem ciężko było określić, co jest prawdziwe,
a co jest tylko zasłoną dymną.
Zdarzały się też chwile, gdy wcale nie było to trudne.
Chodź tu.
Chcesz go ukarać, ale najpierw sfinalizuj transakcję.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Wiesz, jak musiał cierpieć, dzwoniąc do ciebie.
Straci Leuenbergera i domino się posypie.
Wie, że ma przejebane. Ich liczby są...
- Znam liczby. - Jasne. Wybacz.
Ściągnął Waltera aż z Vermontu?
Mówię ci...
Dobra, dziękuję.
Bailey i Russell w jednym pomieszczeniu.
Jestem zaszczycony.
- Miło cię widzieć, Coop. - Nie będę przepraszał.
Za bardzo się rozpychałeś.
- Nie liczę na przeprosiny. - Dobrze.
Do rzeczy.
Jak mówiła ci panna Cross,
odkąd odszedłeś, stoimy w miejscu z Leuenbergerem.
Każdy, komu to zlecam,
wraca z podkulonym ogonem.
Szwajcarskie chujki chcą gadać tylko z tobą.
Musisz nieźle obciągać.
Wrócisz na swoje stanowisko, wyrównamy ci wynagrodzenie,
dorzucimy hojną premię, wypłaconą tak jak zechcesz.
Będzie tak, jakbyś nigdy nie odszedł.
Ale odszedłem. Jack kazał mnie wyprowadzić na oczach wszystkich tych ludzi.
Daj spokój, Coop.
Myślisz, że ktokolwiek z nich nie wie, że jestem palantem?
Wierz mi, wyjdziesz z tego czyściutki i pachnący.
Chcę 20% z Leuenbergera i 25% z ogólnych zysków.
Pierdol się. Dwanaście procent ze Szwajcarów.
Piętnaście procent zysków, kiedy zaczną przynosić świeży kapitał.
Leuenberger się wycofa, Hellman się spłoszy,
magnaci naftowi z Teksasu poczują krew
i wykupy nadejdą szybciej, niż zdołacie je ogarnąć,
a wtedy to miejsce pójdzie z dymem.
A z nami twój rachunek kapitałowy.
- Stracisz wszystko. - Już wszystko straciłem.
Dwadzieścia procent ze Szwajcarów, 25% z ogółu zysków.
Obawiam się, że nie wiesz, jak działają negocjacje.
Nie negocjuję.
Pierdol się! Spierdalaj!
To moja jebana firma!
Nie jest twoja, jeśli nie możesz jej zachować.
Dobra, 20 i 25. Pod warunkiem, że zabezpieczysz Szwajcarów.
Natychmiast.
Dziś wieczorem polecicie z Jackiem do Szwajcarii.
Mam coś wieczorem.
Odrzutowiec startuje z Teterboro o 23.00.
Mary prześle ci numer lotu.
Szczegóły możemy omówić na pokładzie.
Umowa stoi?
Jasne.
Na Gali Gutenberga co roku zbierane są miliony
na badania nad rakiem.
Peter i Diane Miller przewodniczą jej od lat
i zmuszają nas do kupowania stolików i losów na loterię.
Z biegiem czasu gala stała się jedną z głównych imprez
kalendarza towarzyskiego Westchester.
Będąc tu, sygnalizujesz, że jesteś hojny
i że za tą hojnością stoi duża kasa,
więc na rzecz rozwoju medycyny
działają połączone siły presji społecznej i pozerstwa.
Nie wiesz, jaka to dla nas ulga, że zostałeś oczyszczony.
Nie to, żebyśmy wierzyli, że to zrobiłeś.
Źle to zabrzmiało.
Cholera. Nie umiem o tym mówić.
Nikt nie umie. To nic.
Więc może odpuścimy?
- Okej. - Dobry pomysł.
- Coop, cześć. - Hej. Dzięki.
Fantastycznie wyglądacie. O rany!
Dziękuję.
Co za miły widok.
Dobrze cię widzieć.
- Proszę. - Minęło trochę czasu.
- Dobrze cię widzieć. - Świetny stolik.
Dobry stolik.
Hej, co u ciebie? Gdzie Barney?
- Jak myślisz? - Okej. Jasne.
Oczywiście.
Oto i on.
Och, stolik numer 10.
Cześć, siostrzyczko. Co u ciebie?
- Zaraz wracam. - Okej.
Cześć, stary.
Cóż,
jesteś dziś królową balu.
Nie ma to jak oczyszczenie się z zarzutów o morderstwo.
Gratuluję, że nie jesteś mordercą.
Kiedy spotykasz się z Jackiem?
Już to zrobiłem.
Już to zrobiłeś?
I nie zadzwoniłeś?
Wiedziałem, że tu będziesz.
Spierdalaj. Co powiedział?
To była atrakcyjna oferta.
Jak bardzo atrakcyjna?
- Rozważam ją. - Rozważasz...
Tak, no jasne.
Nie spieszmy się.
Nie możesz odzyskać całej tej kasy, w tym mojej,
- bez solidnego przemyślenia tematu. - Coop.
- Hej. - Dobrze cię widzieć, stary.
Nigdy w ciebie nie wątpiłem.
Należą mu się jakieś drinki.
Mam drinka.
No i co?
Poprosimy o Macallana.
- Wybaczcie. - Jasne.
Cześć.
- Witajcie. - Hej, tato.
- Cześć. - Dzięki, że przyszłaś.
- Hej. - Mel.
Świetnie wyglądasz. Andrew.
- Dobry wieczór. - Miło mi.
Sam nie wiem... Kogo my tu mamy?
- Cześć. - Tutaj...
- Hej. - Hej.
W porządku?
Tak.
Zapomnij o drużynie tenisa.
Masz jeszcze rok, żeby martwić się o Princeton.
Chciałabyś popracować z profesjonalnym trenerem?
Ty jesteś moim trenerem.
Mówię tylko, że nie muszę nim być.
A ja mówię, że musisz.
Dzięki.
Nasz mały facet umie bajerować.
A ty? Spotykasz się z kimś?
Spotykałam się. To skomplikowane.
Bywam trudna.
To nic złego.
Jeśli sobie nie radzi, jebać go.
Tak.
Jebać go.
Tak.
Okej. Muszę lecieć.
Dopiero przyszłaś.
Najlepszy moment na wyjście.
Hej.
Na razie. Używajcie kondomów.
- Hej. - Hej.
- Mogę się dosiąść? - Jasne.
- Okej. - Zaraz wracamy.
Dobra.
Próbowałam się do ciebie dobić.
Wiem.
Potrzebowałem trochę czasu.
Jasne.
Bardzo cię przepraszam.
Zasługujesz na dużo więcej.
Tak było.
Ale sam to sobie zrobiłem.
Zakochałem się w kobiecie, która kochała kogoś innego.
O czym ty mówisz?
O niczym.
Dobra. Nic nie mów. Idzie.
Przejmij pałeczkę.
Co? Czekaj.
O nie. Utknęłaś ze mną.
O rany.
Dobrze wyglądasz.
Mówisz tak tylko dlatego, że to prawda.
Jak poszło?
Chyba zostało mi wybaczone.
Jest lepszy niż ja.
Oczywiście.
W każdym razie chyba przez jakiś czas polatam solo.
Ja też.
A skoro o tym mowa, ostatnio widziałam Sam na zakupach.
Chodzi sobie wolno jakby nigdy nic.
No cóż, nie zabiła go.
I nie zgłosiła roszczenia,
więc ściśle rzecz biorąc, nie doszło do oszustwa.
Założę się, że prawnik załatwi jej prace społeczne i grzywnę.
Choć chciała cię wysłać do więzienia.
Miała swoje powody.
Jej to wybaczasz, co?
Mnie wybaczałeś dwa lata.
W niej nie byłem zakochany.
Muszę cię teraz zostawić.
Nawet nie podali kolacji.
To najlepszy moment.
Hej.
Nie pakuj się w kłopoty.
- Na razie. - Okej.
Wolny człowiek. No proszę.
- Jules. - Hej, Coop.
Bardzo się ucieszyliśmy, że cię oczyszczono.
Nigdy w to nie wierzyliśmy, ale jednak.
Słyszałem, że stawiałaś na morderstwo pierwszego stopnia.
Znasz mnie.
Lubię ryzykowne zakłady.
Całe szczęście że nie miałaś forów.
Jak z materiałami na egzaminy.
O czym ty mówisz?
Myślałaś, że jesteś ostrożna, ale wieści się rozchodzą.
Gdyby dotarły do odpowiednich osób,
Chelsea ledwo dostałaby się na publiczną uczelnię.
Skąd możesz o tym wiedzieć?
Nie możesz tego wiedzieć.
To jest poza twoim zasięgiem, Jules.
Nie ma nic gorszego niż ktoś, kto nie wie, czego nie wie.
A ty gówno wiesz.
Możesz wybierać spośród wszystkich uczelni w Stanach.
Ale ona nie pójdzie na Princeton.
Grozisz mi?
Jak najbardziej.
Dziękuję.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Tak to wygląda.
Harujesz jak wół, by zbudować sobie wymarzone życie,
aż pewnego dnia ktoś ci je odbiera.
I wtedy uświadamiasz sobie różnicę
między harowaniem a walką o życie.
Wcześniej nigdy nie musiałeś walczyć. Nawet nie wiesz, czy umiesz.
Ale w końcu to robisz i ku swojemu zaskoczeniu wygrywasz.
To powinno być przyjemne.
To powinno być zarazem odkupienie, zemsta i triumf.
Ale coś się zmieniło.
Widzisz przed sobą swoje stare życie. Podane na tacy.
Tak łatwo byłoby wskoczyć na ten kołowrotek
i znów zacząć biec.
JEBAĆ BRUCE'A
Cholera.
Susie.
Coś ty zrobił?
- Posłuchaj... - Nie!
Coś ty, kurwa, zrobił?
Ale kiedy przestaniesz lizać rany,
wściekać się na świat i próbować ratować tych, których kochasz,
będziesz musiał spojrzeć w lustro i rozważyć,
czy naprawdę zdołasz znów być tym, kim byłeś.
Bo trudna prawda jest taka,
że kiedy raz dostrzeżesz ten chaos za zasłoną,
nigdy już nie obejrzysz tego spektaklu tak jak dawniej.
Ale na razie...
Na razie...
czas wracać do pracy.
JEŚLI POTRZEBUJESZ WSPARCIA LUB ZNASZ KOGOŚ, KTO GO POTRZEBUJE,
WEJDŹ NA APPLE.COM/HERETOTHELP
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK