Co tu się dzieje?
Próbuję na siebie zarobić.
Chyba już to zrobiłeś.
Chodź tu, piękna.
Idziemy.
Czekaj, Tor. Przygotowałem ci jedzenie.
Nie mów do mnie Tor, Nicky.
- Hej. - Mój błąd.
Tori.
Uprawiasz sport. Musisz jeść białko, żeby budować mięśnie.
Aż 0,8 grama na kilogram wagi.
Mam tutaj śniadanie mistrzów.
To nie jest śniadanie.
To metafora.
Phil. Okej, rozumiem wzrost cen.
Ale czemu, do chuja, usługi ogrodnicze kosztują dodatkowe 60 kafli?
Twoja żona prosiła o wyrównanie terenu i dosadzenie drzew.
- Dadzą ci mnóstwo cienia. - Grace.
- Grace! - Jestem zajęta, kochanie.
Możemy odpuścić drzewa?
- Hej, Phil! - Ciężarówka już tu jest.
- Już jest. - Phil.
- Tak? - Potrzebują cię.
Wiecie, że jest tam mnóstwo drzew?
Dadzą nam dużo cienia.
Hej. Co do tych drzew…
Potrzebujemy cienia.
- Na pewno? - Spóźnimy się.
- Miłego dnia. - Pa, dziewczyny.
- Chodźcie. - Pa.
- Hej, Coop. - Hej. Pa.
- Szedłeś czy przyjechałeś? - Kazałeś przyjść na piechotę.
Pojedziemy moim wozem.
Chodź.
Okej.
Jezu, Barney. To Spectre?
Edycja specjalna. Elektryk.
Grace kupiła mi go parę tygodni temu.
Prezent urodzinowy.
- Miło z jej strony. - O nie.
To prowokacja.
Nie mogę się czepiać o jej wydatki,
jeśli jeżdżę jebanym Rollsem.
Daj spokój. Jesteś zachwycony.
To zajebisty samochód.
Jest idealny.
Ja prowadzę.
Jasne.
Co jest, kurwa?
ZNAJOMI I SĄSIEDZI
Dokąd jedziemy?
Do prawnika.
Nie pozwę Bailey Russell. Rozgniotą mnie jak pluskwę.
Wybacz. Mogłem wyrazić się jaśniej.
Jedziemy do Ricka Massiello.
Umówiłeś się z Masseyem? Jak tego dokonałeś?
Nieważne.
Ważne, że na dźwięk jego nazwiska Bailey pójdzie na ugodę.
Jack nie będzie chciał,
żeby Massey odstawił szopkę i wystraszył inwestorów.
Będzie drogi.
Zrobi to za procent.
- Tak ci powiedział? - Niezupełnie, ale go przekonasz.
- Zażąda połowy. - Pewnie tak.
Ale ta druga połowa to dużo więcej, niż masz teraz.
Masz rachunki do opłacenia. W tym mój.
Nick Brandes.
Nick! Hej.
Co tam, Barney?
Dzwonię w sprawie tego refinansowania siłowni.
Dobbs twierdzi, że możemy opłacić dwa kolejne miejsca
bez likwidowania moich pozycji rynkowych.
Tak. Wybacz, Nick.
Jestem w samochodzie z Coopem.
- Jestem na głośniku? - Tak.
Hej. Co tam, Coop?
Wiecie, że panie mają wieczorem ten kurs samoobrony?
- To dziś? - Podobno tak.
Wszyscy jesteśmy dziś kawalerami.
Ogarnę jakieś mięcho i gorzałę i wszystkich zaproszę.
- Piszecie się? - Brzmi nieźle.
Tak jest. A ty jak, Coop?
Zdecydowany pas.
Zaproszenie pozostaje aktualne, w razie gdybyś zmienił zdanie.
Nie zmienię. Ale dzięki.
Rozłączę się, zanim zrobi się niezręcznie.
- Do wieczora, Nick. - Dobra, Barney.
Daj znać w sprawie refinansowania.
- No co? - A co z drużyną Coopa?
Mówiłeś, że nie ma drużyn.
Ale gdyby były, jestem oczywiście w twojej.
- Jebać Nicka. - Ale pojedziesz do jego domu.
Gość urządza dobre imprezy.
Powinieneś przyjść.
A ty nie powinieneś iść.
Od paru dni Nick jest moim głównym klientem,
więc mam związane ręce.
Nieźle.
Byłoby szkoda, gdyby coś się stało z tym wozem.
Nawet tak nie żartuj.
Nie wygrasz.
Mówię od razu.
Rozsądny z ciebie gość, Coop. Wiesz, że nie masz z nimi szans.
Dzięki za spotkanie.
Dobra wiadomość: nie musisz wygrać.
Wyrok w postępowaniu uproszczonym sprawi,
że Bailey zacznie składać oferty.
Wtedy zrobią się z tego negocjacje.
A jestem zajebistym negocjatorem.
Zrobisz to za procent?
Nie.
W tym przypadku muszę cię obciążyć pełną opłatą.
Zaliczka to 200 tysięcy. To może trochę potrwać.
Czyli ile? Trzy miesięcy? Sześć?
Dwa, trzy lata.
- Jezu. - Tak. Południowy Dystrykt.
Jest jak jest.
Na pewno masz kasę na tę walkę?
Ma.
Dobra. Słuchajcie, muszę wracać do sądu.
Miłej kawy. Ja stawiam.
Więc przyjmujesz sprawę?
Przyjrzę się temu.
Sprawdzę kalendarz.
Odezwę się, dobra?
- Dwa do trzech lat? - Zarządza oczekiwaniami.
Nie stać mnie na niego.
Zapłać zaliczkę i patrz na upadające kostki domina.
To nietypowy dla ciebie optymizm.
Widziałeś, co się dzieje w moim domu.
Optymizm to jedyna opcja.
Chodź.
Napijmy się prawdziwej kawy.
Ty stawiasz.
To mole pospolite.
- Mole pospolite? - Tak.
Składają jajeczka w dywanach.
Znalazłem larwy w prawie każdym pokoju.
Jezu.
Dobrze, że mnie pani wezwała,
inaczej miałaby tu pani kolonie.
- Może się pan ich pozbyć? - Tak.
Potrzeba paru oprysków, może trzech w kolejnym miesiącu.
To będzie kosztowało 9000 dolarów.
- Dziewięć tysięcy? - Tak.
Dziesięć i pół, jeśli wybierze pani nietoksyczne środki chemiczne.
Będę też musiał wybić ścianę na tyłach pani garderoby.
I jeszcze przynajmniej tę.
- Poważnie? - Tak.
Są tam w środku i się mnożą.
To chyba pierwsze pokolenie, ale jeśli się ich pani nie pozbędzie,
będzie tu pani miała kolonie za każdą ścianą.
I już się ich pani nie pozbędzie.
Kiedy może pan zacząć?
Mogę tu przysłać ekipę za parę dni.
- Dzięki za podwózkę, Barney. - Nie ma sprawy.
Hej!
Coop.
Przyjdź dziś do Nicka.
Przyda ci się trochę rozrywki.
Minął już ponad rok. Może czas odpuścić.
Przespał się z moją żoną.
To prawda, ale to pewne uproszczenie.
Nie twierdzę, że Nick nie zjebał.
Zjebał. Ona też zjebała.
Ale może… może ty też zjebałeś, co?
Troszeczkę?
Małżeństwa są skomplikowane.
Twierdzisz, że to moja wina?
Mówię, że nieważne, czyja to wina.
Nikt się nigdzie nie wybiera w najbliższej przyszłości.
Wyświadcz sobie przysługę i odpuść.
Ty byś to zrobił?
Udawałbym, że tak.
Dziś są u mnie dzieciaki, więc…
Okej. W porządku.
Na razie, Barney.
Na razie, Coop.
O Boże. Jest taka słodka.
Esti? To mały demon.
Wygląda jak aniołek.
To jej stały patent.
To nikczemna geniuszka.
Hej, Andy. Wpadła twoja znajoma.
Cześć, Coop.
Co ty tutaj robisz?
Byłam w okolicy.
- W tej okolicy? - Pomyślałam, że wpadnę.
Sprawdzę, czy wciąż chcesz robić interesy.
Lecę pod prysznic, a wy pogadajcie o interesach.
Miło było cię poznać, Lu.
Ciebie też, Ali.
Powodzenia dziś wieczorem.
Dziękuję.
Miła ta twoja siostra.
Co robisz w moim domu?
Przyjechałam po zegarek.
Mówiłaś, że nie możesz go sprzedać.
Musiałam się upewnić, że nie jesteś gliną.
Więc cię sprawdziłam.
Sprawdziłaś mnie?
Bogaty facet traci pracę w dużym funduszu hedgingowym.
Nagle ma problemy z płynnością finansową.
Mogłeś sprzedać maserati, ale co pomyśleliby sąsiedzi,
gdyby Andrew Cooper zaczął nagle jeździć klasą C?
I tak oto gwiazda studiów biznesowych na Princeton sięga po drobne przestępstwa.
Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
Zegarek Richard Mille.
Nie jest twój, ale pochodzi z twojej okolicy.
Bradley Sperling.
Kilka ulic stąd.
Wystarczył mi jeden telefon, by namierzyć numer seryjny na zegarku,
ustalić, kto go kupił i gdzie mieszka.
Najbardziej niebezpieczni są ci, którzy nie wiedzą, czego nie wiedzą.
Prawda?
Ale wiesz, że wiem, gdzie mieszkasz.
Wiem, gdzie mieszka twoja rodzina.
Grozisz mi?
Nie myśl o tym jak o groźbie.
To raczej rodzaj umowy,
w myśl której, gdyby cię złapano, nie wspomnisz o swojej nowej znajomej, Lu.
A gdybyś to zrobił, spodziewaj się kar.
Złodziejski honor.
Nie jestem złodziejem.
Jeszcze nie wiem, kim jesteś.
Myślę, że ty też tego nie wiesz.
Może pójdziesz teraz po ten zegarek?
Nie możemy rozmawiać.
Czemu przełączasz na pocztę?
To lepsze niż się rozłączać.
- Czyżby? - Co zaraz zrobię.
Jack zaprosi cię jutro do swojego gabinetu.
Powie ci, że zatrudniłem Masseya.
Cholera, Coop.
Jack mnie wyruchał, Liv. Wiesz o tym.
Massey mnie w to wciągnie.
Moje nazwisko pojawi się w gazetach.
Nie pozwolę na to, ale zostaniesz przesłuchana.
Będę dziwką w tej opowieści.
- Jack każe ci kłamać. - A ty każesz nie kłamać.
Proszę, żebyś zrobiła to, co słuszne.
On mi wszystko odebrał, Liv.
A teraz ty zrobisz to mnie.
Nie chodzi o ciebie.
Jasne, że chodzi.
Rozłączam się.
Liv. Pro…
Boże. Kurwa.
- Cześć. - Hej, tato.
- Jak szkoła?
Po staremu.
- Ładnie pachnie. - Robię makaron.
Idę na randkę z Jakiem. Myślałam, że ci napisałam.
Nie…
Faktycznie napisałaś. Okej.
Wpadłam tylko zostawić rzeczy.
Zabiera mnie do Scotta, żebyśmy mogli wcisnąć próbę dźwięku.
Kim jest Scott?
McGregor.
Gramy później na imprezie.
Nie pamiętasz?
Okej. Czyli nie jesz kolacji?
- Dobra. Chodźmy. - Zjem potem.
Chwila.
O której zamierzacie wrócić do domu?
O 23.00 albo północy.
Ja też.
Wiecie, że macie jutro szkołę?
To prawda.
Fakt. Ma rację.
Solidne rodzicielstwo, tato.
Chodź.
Jezu.
Hej.
Nie wiedziałem, że wciąż tu jesteś.
Co robisz? Siadaj. Napij się ze mną.
Pooglądaj ze mną belgijskiego mistrza.
Nie mogę. Mam koncert.
Znowu?
Nie dziw się tak.
No cóż, ogarnę się.
Przyjdę posłuchać.
Zepsujesz tylko atmosferę i mnie zestresujesz.
Okej.
Gdzie dzieciaki?
Olały mnie.
Przykro mi, Andy.
- Zostałabym, ale… - Wszystko okej.
Daj spokój. Rób swoje.
Nie chcę cię tak zostawiać.
Czyli jak?
Mam makaron, szkocką, Jean-Claude'a Van Damme'a.
To bardzo ekscytujące.
Dobra. To widzimy się później.
- Pa! - Pa.
Pa.
- Połamania nóg. - Dzięki.
- Ładnie wyglądasz. - Wielkie dzięki.
- Hej. - Hej.
Nikogo nie ma. Chcesz wpaść?
Nie mogę. Mam te zajęcia z samoobrony.
Jezu. Ty też?
Kobieta musi umieć walczyć.
Z kim konkretnie?
Nie wiem,
- ale będę gotowa. - Sam, czekaj.
Hej, muszę lecieć.
- Zadzwonisz później? - Tak.
Wszyscy, których znałem, mieli plany na wieczór,
a moja samotność przetapiała ostatnio złe pomysły w dobre.
Jebać to.
- Hej. - Widziałaś to?
- Byłaś tam? - Tak.
- Cześć. - Hej.
- Hej, dziewczyny. - Hej.
- Świetna frekwencja. - Dzięki. Kto by przypuszczał?
Mają wymówkę,
żeby podkraść ci pomysły na dekorację wnętrz.
Zresztą świetnie to wygląda.
Serio? Myślałam, żeby tu trochę odświeżyć.
Nie żartuj.
To brownie z ziołem. Lepiej zjedz je później.
Są bezglutenowe?
- No jasne. - W takim razie okej.
Drogie panie!
Kto chce zostać zgwałcony?
To właściwa odpowiedź.
Dlatego odłóżcie kanapeczki i bierzmy się do roboty.
Żony były u Maggie i Suzanne na pijackim kung fu,
a mężowie chlali u Nicka.
Oznaczało to, że miałem szeroki wachlarz pustych domów.
Jako małżeństwo
nigdy nie odrzucaliśmy z Mel zaproszeń na kolację u Resnicków.
Dom był szefem kuchni i jego dania były na najwyższym poziomie.
Drzwi frontowe otwarte.
Zabezpieczono.
Kat Resnick należała do najbardziej rozchwytywanych prawniczek na Manhattanie.
Zarabiała dwa tysiące na godzinę i uchodziła za bezwzględną.
Miało jej też nie być tego wieczoru.
A to…
To nie był Dom.
To był Blake Farkas,
o rok starszy od Tori. Jeśli dobrze pamiętałem,
spotykał się z córką Kat, Alyssą.
Domaine D'Auvenay Chevalier-Montrachet Grand Cru.
Rocznik 2013.
Dzieło Lalou Bize-Leroy, zwanej Królową Burgundii.
Pionierki winiarstwa biodynamicznego.
Traktowała swoje winorośle z Saint-Roman
jak żywe istoty, mające własne osobowości.
Właśnie tego typu idiotyczne trunki kochają pretensjonalni miłośnicy wina,
zresztą czy są jacyś bezpretensjonalni miłośnicy wina?
Właśnie dlatego chętnie bulą za taką butelkę 32 kafle.
Może ten wieczór jednak nie musiał się kompletnie zmarnować.
Ale musiałem się stąd wydostać.
O Boże.
Coop.
- Tak. - Gdzie ty, do cholery, jesteś?
Na mieście.
Wszyscy są u Nicka.
Musisz przyjechać.
Rozmawialiśmy o tym.
Tak, ale wtedy byłem trzeźwy.
Po prostu przyjedź. Co niby będziesz robił?
Znów będziesz siedział w pustym domu i się nad sobą użalał?
Robi mi się smutno na samą myśl.
Przyjedź. Zrób to dla mnie, okej?
Przyjedź. Przy…
Nie ma mowy, żebym tam przyjechał.
- Pan Cooper. - Elena.
Zaskoczona?
Tak.
Przepraszam. Znaczy… nie.
Nie wiedziałam, że pan przyjdzie.
Są na dole.
Świetnie. Dzięki.
SKŁAD DRUŻYNY NA OLIMPIADĘ 2004
Dwadzieścia dwa.
Kupcie sobie taką. Natychmiast.
Kiedy to cacko wejdzie na rynek, będzie za późno.
Nie sprzedaję wam kitu.
Mówię wam, to toaleta jutra.
Ekologiczna, mierzy temperaturę,
robi badania, a do tego czyści wam dupę i jaja.
Tak, ty też, Jules.
Ma Bluetooth i wi-fi, możecie odtwarzać swoją muzę.
Wysyła wyniki badania moczu bezpośrednio do waszego lekarza.
A rząd wykorzystuje dane z twoich sików i kup.
Nie mam nic do ukrycia.
Dobra. Ja mam.
Zostałem partnerem Luxos MT.
Będą sprzedawane po trzydzieści kafli,
a ja dostanę 20% i nie wydam ani grosza.
Mówię wam, to jest…
To będzie mój grill George'a Foremana.
Za tę cenę powinien wypiekać ci mięso.
I robić ci laskę.
Kat tego dla ciebie nie robi?
- Hej. - O Boże.
Banda zdegenerowanych hazardzistów i idiotów.
- O rany. - Hej.
- Hej, Coop. - Coop!
- Co tam, stary? - Dotarłeś.
Twoja obecność wiele dla mnie znaczy.
- Serio. - Nie róbmy z tego afery.
Jasne.
O rany. Grand Cru.
- Niezłe wino. - Jest okej.
Otworzę przy barku. Niech pooddycha.
- Dobra. - Tak.
Fajnie, że wpadłeś.
Kibel kapitana Kirka?
Fajny rozwój sytuacji.
Najwyższa pora, żebyś posłuchał i zapomniał o tym gównie.
O niczym nie zapominam.
Jebaniec odebrał mi żonę. Nie pozwolę, by odebrał mi przyjaciół.
- I o to chodzi. - Jezu.
Jak bardzo się narąbałeś?
Sprawdźmy.
Przekroczyłem budżet na remont o siedem cyfr,
teściowie przenoszą się do USA, żeby być bliżej nas,
a mój największy klient rozjebał sobie karierę granatem
i nie płaci rachunków.
Czyli jestem zajebiście narąbany.
Pytanie brzmi: dlaczego ty nie jesteś?
Słuszna uwaga.
Co to, kurwa, jest?
Wasze życie jest zagrożone.
- Tak. - Tak?
- Tak. - Dobra.
A więc…
- Łamiecie! Uderzacie w gardło. - Okej.
- Raz, dwa. Jasne? - Tak.
- Ty tam.
- Ja? - Tak, chodź.
Mel!
Dawaj.
Dawaj. Duś ją.
Okej.
Nie żartowałam.
Okej.
Ty…
- Och, racja. Okej. - Złamanie.
Złamanie. Wybacz.
- Okej. - Kolano.
I cios?
Mocniej! Jeszcze raz!
- Wybacz. Okej? - Dawaj!
Jakbyś naprawdę tego chciała!
Dobra. Ona odbierze ci wszystko, na czym ci zależy.
Wszystko, co kochasz!
I co teraz zrobisz?
Hunter!
Joł, Hunter!
- Tak? - Chodź tu!
To jest Hunter.
Nasz perkusista.
To niezły świr.
- Musisz go posłuchać. - Do której chodzisz szkoły?
- Co? - Do której chodzisz szkoły?
Do Mayfield. Tak jak ty.
Serio? Wybacz.
W porządku.
Jestem klasę niżej.
Będę cię wypatrywać.
Grzybki.
Chcesz?
Nie, dzięki.
To mi zjebie grę na perkusji.
Albo przejdziesz na wyższy poziom.
Dobra. Jebać to.
Dawaj. Będzie fajnie.
Muszę ci przedstawić faceta, od którego kupuję w Szkocji.
Używa baryłek po sherry, z których robi własne beczki.
Nadaje to whisky słodycz i mahoniowe nuty.
Facet jest artystą.
Te beczki wszystko zmieniają.
Szkocka była tu jak jebana religia.
Ilekroć nalewano ci drinka,
uruchamiał się jebany TED Talk o szkockiej.
Potem ktoś inny zaczynał wspominać
wspaniałą whisky, która nie jest już dostępna,
bla, bla, bla.
W pewnym momencie wszyscy zaczęli uświadamiać sobie, że to już wszystko.
Te domy, te żony, te prace.
To będzie suma ich życia.
Ich przyszłość została już zapisana.
I tak oto zaczęło się dążenie do wypełnienia pustki.
Szkocka, cygara, wędzone mięsa, kije golfowe, dziewczyny do towarzystwa.
Całe branże tworzone tylko po to, by spieniężyć cichą desperację
bogatych mężczyzn w średnim wieku.
Coop.
To prawda, że odszedłeś z Bailey Russell?
Tak. Rozwijam coś własnego razem z firmą z branży family office w Dubaju.
Poważny ruch.
Gratulacje, Coop.
Dzięki.
Inwestujesz?
Ostatnio sporo działam z mezzanine capital.
- Powinniśmy pogadać. - Na razie uzgadniamy szczegóły umowy.
A moje inwestycje w Bailey?
Powinienem się wynosić?
- Tak bym ci radził. - Nie.
Nie.
Dajemy!
Nie umiesz mnie poruszyć
Rozebrać na części i pochłonąć
Jestem cały zużyty
Skończyło mi się szczęście
I jestem onieśmielony
Ale coś w twoich oczach
Wciąż rozbudza moją nadzieję
Ale mam siebie dość
Gdy patrzę na ciebie
Coś tak pięknego i prawdziwego
Na świecie brzydkim i pełnym kłamstw
Ciężko jest choćby chcieć próbować
I zaczynam myśleć…
Hunter, co jest, kurwa?
- Mocniej. - Ja?
Tak, mocniej!
Ty.
Co to? Nie. Gwałt.
Zostałaś zgwałcona! To nie jest zabawne.
Ty zostałaś zabita. Nie żyjesz.
Zginęłaś!
Trochę do przodu. Dawaj!
To jakaś żałość. Bijesz jak ofiara.
Tym właśnie jesteś? Ofiarą?
- Nie. - Nie? Czemu się uśmiechasz?
Zrób to! Uderz! Dawaj!
Lepiej. Lepiej. Tak!
Tak!
Tak.
Pieszczę cały ten ból Chowam go głęboko w środku
Mimo to mogę to przyjąć Ale potrzebuję trochę czasu
Jeśli trawa jest bardziej zielona Po drugiej stronie
Jeśli chcesz, będę czekać Ale potrzebuję trochę czasu
Daj mi jeszcze dwa dni Kocham cię
Hej.
To było świetne.
Dzięki.
Mogę postawić ci drinka?
Piję tu za darmo.
To część umowy.
To mogę postawić sobie drinka i dotrzymać ci towarzystwa?
Tak w ogóle, jestem Tom.
Wydajesz się fajnym facetem, Tom,
i masz boskie ramiona, ale będę z tobą szczera.
- To kiepski pomysł. - Spoko.
Zawsze mogę się wypisać.
Zaczekaj.
Hej, mały. Co tam? Jak się…
Czekaj. Nie, nie. Zwolnij.
Zwolnij.
Gdzie jesteś?
Hej, stary. Wiesz, gdzie jest Hunter?
Kto?
Nie bierz narkotyków.
Dawaj, stary. Muszę się odlać.
Hunter! To ja, Ali.
Hej, stary.
Zmieszczę się?
Jakby luksusowo.
To co wziąłeś?
Grzybki i kapsułkę.
Nieźle.
Wciąż masz tripa?
To zależy. Siedzimy w wannie?
Nikt mnie nigdy nie zauważa.
Nie wiem dlaczego.
Chyba po prostu taki jestem.
Przyzwyczaiłem się do tego.
Ale dziś, kiedy grałem z zespołem, wreszcie mnie dostrzegli.
I to było miłe uczucie.
A potem to spieprzyłem.
Rozumiem to.
Byłam w tym punkcie.
Wciąż w nim jestem.
Zadomowiłam się w nim.
W tej kwestii jesteśmy bardzo podobni.
Boimy się zostać dostrzeżeni, ale to nie znaczy, że tego nie chcemy.
Albo nie potrzebujemy.
Może dlatego jesteśmy muzykami.
- To szansa, by nas dostrzeżono. - Muszę się odlać!
Zaraz cię potnę!
- Spierdalaj! - No weź.
Pospiesz się!
W każdym razie w tym przypadku
raczej nie masz się czym martwić,
bo cokolwiek się tam wydarzyło,
te dzieciaki są tak naćpane, że jutro nie będą pamiętały.
- Tak myślisz? - Tak.
Wracamy do domu?
- Tak. - Okej.
W takim razie musisz wstać pierwszy,
bo będę potrzebowała twojej pomocy, żeby się stąd wydostać.
Nigdy nie zatrudniłabym tak ładnej gosposi.
Nick musi ją posuwać.
- Ja bym to zrobił. - Wiem o tym.
Ale czy ona też?
I tu mnie masz.
Niezła błyskotka.
Patrz.
Proszę bardzo.
Spójrz na to cacko.
Możesz je potrzymać, tylko nie wkładaj na palec.
Czemu nie?
Bo nie wygrałeś jebanych mistrzostw, prawda, Peter?
Cholera, Paul.
- Niesamowita. - Niezła, co?
O tak. Pięknie.
Była kelnerką w jednej z twoich knajp?
Zawsze dobrze mieć rezerwę.
A jak z tobą, Dom?
Te wszystkie młode kelnerki? Szef kuchni ma chyba pierwszeństwo.
No weź.
- To nie jest tego warte. - Nie?
Łączy nas z Kat coś świetnego.
Naprawdę muszę się rozwieść.
A jak wam się układa z Sam?
Uda się wam uniknąć trudnego rozwodu?
Raczej nie.
Jest zgorzkniała, zazdrosna i kurewsko chciwa.
Suka usiłuje mnie zrujnować. Złożyłem jej hojną ofertę,
ale prawnicy przekonali ją, że zasługuje na większy kawałek tortu.
Powiem tyle: nie dostanie go.
Jezu, Paul. Wrzuć na luz.
Jaki masz problem?
To matka twoich dzieci. Czemu tak o niej mówisz?
Jesteśmy po prostu różni.
Nick pieprzy matkę twoich dzieci,
a ty przyniosłeś mu drogą butelkę wina.
- Paul, wyluzuj. - Zachowaj trochę kultury.
Ta złodziejska kurwa próbuje mnie oskubać.
Jezu, Paul. Nie wiem. Skoro Sam pozwalała, żeby taki tłuścioch
ruchał ją tym smutnym chujkiem,
- może na to zasługuje. - Skurwysynu!
Ty kutasie!
Zabiję cię, kurwa. Przysięgam.
I kurwa…
- Przestańcie! - Zajebię cię.
Wyluzujcie.
Okej.
No to zaczęła się prawdziwa impreza.
Wiecie co?
Tysiąc dolców dla każdego, kto wygra ze mną w kosza.
- Tak. - Kto czuje, że los mu sprzyja?
Ja!
Chodźmy na dół.
Dawaj, stary. No już.
Odmowa. Odmowa dostępu.
Nie dziś, skurwysynu.
- O to chodzi. - Nigdy. Nie w moim domu.
Dobra. Kto następny? Ktoś się zgłasza?
Jerry!
Jerry? Okej. Wystarczy.
Jerry, grałeś w Dywizji 1?
- Tak jest. - Dobra.
- Obyś był w formie. - Dobra.
Sto dolców na Jerry'ego. Dziesięć do jednego.
- Kto się pisze? - Wchodzę w to.
Stary.
- Dawaj, Jerry. - Dobra.
- O Boże! - Dawaj.
I co, tak to rozegrasz?
Taki jest plan? Myślisz, że to luźna partyjka w YMCA?
Dawaj to. Żółtodzioby.
Dawaj, Nick.
Dawaj to. Żółtodzioby.
Dawaj.
Dawaj to, Jerry. Gram też na obronie.
- Tego chcą ludzie. - Dawaj, Jerry!
Tego chcą ludzie.
Jerry!
- O cholera. O kurwa. - O nie, nie.
- O cholera. - Przepraszam.
Czekaj. Obejrzę to.
Co jest, kurwa?
To kość.
Dzwońcie po karetkę.
- Niedobrze. - Rozchodzisz to, stary.
- Kurwa! - Wybacz, Jerry.
- Cholera. - Już dobrze.
- Nie znoszę takich widoków. - Nie dotykaj.
Mogę przeżyć, że Paul dyma kogoś o połowę młodszego.
To beznadziejne, banalne i żałosne,
ale jest takim narcyzem, że uwierzy młodej lasce,
która udaje, że na niego leci.
Chodzi raczej o tę lekkomyślność.
Właśnie to mnie wkurwia.
Mam szczęście, że nie zaraził mnie opryszczką.
Kelnerka ma opryszczkę?
Nie mam pojęcia.
Mówię czysto teoretycznie.
Teoretyczna opryszczka.
Każdy widzi, że ta dziewczyna to tylko plasterek.
Pewnego dnia Paul obudzi się, spojrzy w lustro
i zrozumie, że jego problemy wciąż tam są.
I jeszcze to, że po nie wiadomo ilu zdradach,
zatrudnia armię prawników, jakbym to ja popełniła zbrodnię.
Mam chyba łatwiej z Coopem.
No tak. To nie do końca to samo.
Jesteś Paulem w swoim równaniu, prawda?
- Co? - Nie, przepraszam.
Nie twierdzę, że jesteś jak Paul.
Chodziło mi o to, że to ty miałaś romans.
Nie to, że cię osądzam.
W żadnym razie.
- Zamilknę już. - O Boże. Jestem Paulem.
- Nie jesteś Paulem. - Nie. Masz rację.
- Nie chciałam. - To ja zdradziłam.
Ale to się stało po latach… po wielu latach…
prób zwrócenia uwagi Coopa na nas.
Na mnie.
Ale mimo tych prób przepaść między nami się pogłębiała
i w pewnym momencie nic już nie dało się zrobić.
Więc przespałaś się z jego najlepszym przyjacielem.
- Przepraszam. - O rany.
- Wybacz. To te brownie. - Sam.
To przez brownie.
A nie przez to, że spuściłam ci właśnie łomot?
Co? O Boże. To słodkie, że tak to interpretujesz.
- Masz urojenia. - Gdyby mnie nie powstrzymały,
- wbiłabym cię w tę ścianę. - Jesteś szalona.
Mogłabym ci nakopać w tę spiętą dupę
- w jednej, kurwa, chwili… - Patrz.
- Żartujesz? - Patrz na te kable.
- Niby jakie? - Patrz na nie, suko.
- To… Nic tu nie ma. - Patrz na to.
- Zobacz. Dotknij. - Okej. Czekaj. Dotknę.
Mogę zrobić tak?
- O Boże. Hej. - Tak. Okej, Mel.
- Co ty odpierdalasz? - Masz.
Czy możesz…
Nie.
Przestań.
- Odklepuję. Boże. - Nie tak to działa.
O Boże.
Zaczęłam znikać.
Zaczęłam stawać się maleńką częścią jego życia, a nie tym, co najważniejsze.
Tak jakby miał w sobie tylko ileś miejsca, a ja chciałam go zbyt wiele.
Coop chyba nie ma w sobie tego miejsca.
Może kiedyś, ale już nie.
Dusisz w sobie wiele agresji.
Musisz się z kimś szybko przespać.
Tak. Wiem.
Dobra. Muszę lecieć.
Tak. Ja też.
Chcesz pogadać o tej torebce z gotówką?
Nie.
Patrzysz czasem na coś, na co gapiłeś się od wieków…
i nagle uświadamiasz sobie, że przestałeś to zauważać dawno temu?
O czym teraz mówimy?
O moim życiu.
O cholera.
Kurwa, Barney.
Przepraszam.
To prototyp.
Strasznie…
Jeśli kręcą was metafory…
…trudno o lepszą niż mężczyzna wymiotujący do toalety za 30 000 dolarów,
niepodłączonej do kanalizacji.
Na pewnym etapie
wszystko w tym mieście staje się jebaną metaforą,
która bardzo utrudnia określenie, co jest prawdziwe. O ile cokolwiek jest.
Miłego dnia.
Cześć, Hunter.
Hej.
Byłam u ciebie.
Widziałam się z Ali. Mówiła, że tu będziesz.
Mieszka teraz z tobą?
Tak. Ma cięższy okres.
Nie chciałem, żeby była sama.
To spora odpowiedzialność.
Ma tylko mnie.
Mnie też, Coop. Mam nadzieję, że o tym wiesz.
Nick mówił, że nie pracujesz już w Bailey.
Tak. Rozkręcam nowy fundusz we współpracy z Emiratami.
Mniejszy nadzór, większe zyski.
Tak po prostu?
Czas na zmianę.
Byłeś w Bailey bardzo długo.
A ty długo byłaś ze mną.
Okej, Coop.
- Bez obaw. Dostaniesz swoje czeki. - Pierdol się.
Czego ode mnie chcesz, co?
No czego? Powiedz.
Nie da się już z tobą rozmawiać.
A jednak tu jesteś i wciąż próbujesz.
Myślałam o profesjonalnym trenerze dla Tori.
To tysiąc tygodniowo. Chciałam to z tobą omówić.
Ja jestem jej trenerem, pracuje tu też z Eddiem.
- Świetnie jej idzie. - Wiem.
- Mówię o zawodowcu. - Jednym z kumpli Nicka?
Nie chodzi o Nicka, tylko o to, co najlepsze dla Tori.
Kolejne miesiące są kluczowe,
a wiesz, jak zależy jej na grze dla Princeton.
- Nie potrzebuje trenera. - Przez nas…
Potrzebuje kogoś, na kogo mogłaby liczyć.
- Może na mnie liczyć. - Nie.
- Pojawiasz się na tyle… - Kurwa.
- …żeby to sobie wmawiać. - Znów te bzdury?
Nie będziemy w kółko powtarzać tej rozmowy.
Ja nie mogłam na ciebie liczyć,
ale jej nie możesz zawieść.
- Rozumiesz? - Coś jeszcze?
Ma pan tu dużo zegarków.
Czemu złodziej miałby ukraść tylko jeden?
Ten jeden jest wart 225 tysięcy.
Więc złodziej nie chciał być chciwy?
Fakt, że są tu pozostałe zegarki,
każe mi przypuszczać, że mógł go pan zgubić.
Kto gubi tak drogi zegarek?
Nie wiem. Może ta sama osoba, która go kupuje?
Co?
- Ma pan jego zdjęcie? - Tak.
I dokumenty potwierdzające własność. Zaraz wracam.
Masz z nim jakąś kosę?
Pomagam mu znaleźć zegarek.
Myślisz, że go znajdziemy?
Nie wiem, ale to będzie nasz priorytet.
- Serio? - Nie.
Spinacz, podłączony do baterii,
spełni funkcję napinacza.
Umieść napinacz na pozycji.
Włóż go tylko na centymetr.
Nic na siłę.
Może wystarczyć nakłucie.
A teraz włączę zasilanie.
Voilà. A jeśli to nie zadziała, pozostaje brutalna siła.
Mój terapeuta miałby ubaw,
gdyby wiedział, że okradałem faceta, który przespał się z moją żoną.
Ale nie miałem terapeuty.
Miałem za to tutorial z YouTube'a,
mistrzowski pierścień Nicka
i poczucie, że ogólnie rzecz biorąc,
robiłem się niezły w te klocki.
Albo i nie.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK