Finał będzie zacięty.
Kraksa w peletonie.
Fabio Jakobsen upadł.
Chcieliśmy budować ekipę wokół Fabia, jednego z najlepszych
sprinterów na świecie.
Masakra.
Od razu poczułem, że to coś poważnego.
Ból był palący.
Jak pieczenie.
Jakbym zaciął się nożem.
Wiedziałem, że następne dni będą trudne.
Fabio Jakobsen, z ranami po wczorajszej kraksie.
Jest lepiej?
Trochę, ale wciąż słabo.
Trudno zachować dobry nastrój.
Ciało i umysł mówią: „Tego nie chcemy teraz robić".
To nasz czołowy sprinter i lider, żeby wygrywać etapy.
Czwarte zwycięstwo Philipsena.
Ekipa zapewniła mi dobrą pozycję, ale nie mam siły.
Smutno mi z tego powodu.
To także kwestia psychologiczna.
Kraksa przy takiej prędkości zostawia traumę.
Co roku wygrywaliście etapy Tour de France.
Czujecie presję?
Boimy się, że to może być rok, kiedy nie wygramy żadnego.
TOUR DE FRANCE: W SERCU PELETONU
MISJA SAMOBÓJCZA
Proszę państwa, dzisiaj wyruszamy w trasę winną.
Dziękuję.
Obudziłem się rano, pierwszy zszedłem na śniadanie.
Tom powiedział, że zrozumie, jeśli zrezygnuje.
Popatrzyłem na niego.
Lepiej, żebym dzisiaj nie startował.
Przykro mi.
Dałem z siebie wszystko, ale…
Nadal czuję się słabo.
Brak mi sił.
Jest coraz gorzej.
Do kitu.
Wiadomość dnia.
Fabio Jacobsen wycofał się z Tour de France po wypadku na czwartym etapie.
Fabio dziś wraca.
Kolarstwo to sport dla zdrowych.
Jeśli nie czujesz się na siłach, to nie jedziesz.
Musisz o siebie zadbać i wracasz silniejszy.
Ekipa miała wspierać Fabia.
Ale będziemy walczyć.
Nigdy wcześniej nie wróciliśmy do domu bez zwycięstwa w etapie.
Ale jeśli wypada jedyny sprinter, cała taktyka bierze w łeb.
Trzeba wtedy wdrożyć plan B.
Akcja.
Julian Alaphilippe, zawodowy kolarz w ekipie Soudal Quick-Step.
To, co mnie napędza, to wygrywanie.
Finisz.
Zostało sto pięćdziesiąt metrów.
Dziś zwycięża w Pau, Alaphilippe jest najlepszy.
Wygrywał etapy, nosił żółtą koszulkę.
No i jest Francuzem.
Jest ulubieńcem kibiców.
Wczoraj pobił rekord.
Minęło trzydzieści pięć lat, odkąd Francuz w żółtej koszulce wygrał czasówkę w Pau.
Kiedy osiągniesz cel, musisz wyznaczyć sobie nowy.
Spełniło się moje marzenie.
Zdobyłem tęczową koszulkę.
A żeby potwierdzić, że to nie przypadek, zrobiłem to dwa razy z rzędu.
Najtrudniejsze to utrzymać marzenia na wysokim
poziomie, żeby nadal mogły istnieć.
Tu skończmy.
Wyszło świetnie.
Zeszły rok był dużym wyzwaniem.
Całe pasmo kraks.
Musiałem to przemyśleć.
Nie tylko wycofanie się z Tour, ale głównie kraksę pod Liège.
Kraksa.
Kilku zawodników leży.
Alaphilippe wpadł do rowu.
Gdy wróciłem do treningu, nie czułem się tak samo.
Psychicznie też nie.
Było mi ciężko to zaakceptować.
Miałem migawki z wypadku.
Dźwięki.
Nie chciałbym znowu przeżyć czegoś takiego.
Powrót do formy zabrał mi dość długo.
Wreszcie, po roku, wrócił.
Zmień koszulkę.
Jesteś zadowolony?
Nigdy w pełni.
Taki mam charakter.
Trwa spór między kolarzem Julianem Alaphilippe
i dyrektorem sportowym Quick-Step, Patrickiem Lefevere.
Wjechał w bandę.
Między nimi nic się nie układa.
Patrick uważa, że kolarz zarabia za dużo, jak na wyniki.
Ile zarabiasz?
Patrick sądzi, że za dużo.
Może być?
Alaphilippe zarabia 2,3 miliona euro na sezon.
Każdy musi zapracować na pensję.
Julian też.
Od lidera oczekujemy wyników.
Są wymagania, także finansowe.
Patrick, jeśli chce, niech rozmawia z prasą.
Moim zadaniem jest wygrywać wyścigi.
Czy Julian musi udowodnić, że zarabia…
Jestem zmęczony tymi pytaniami.
Powiedziałem, co sądzę.
Jemu, agentowi, jego żonie.
Nie jestem kłamcą.
Trzeba zapracować na wypłatę.
Kolarstwo to nie bajka.
Krytyka ze strony szefa to przykra rzecz, ale też motywuje.
Julian musi być w czołówce.
Musi o to walczyć.
Dzisiaj wygrywamy dla Fabia.
Mistrzu, pokaż im, co potrafisz.
Stu sześćdziesięciu ośmiu kolarzy na starcie.
Brakuje Fabia Jakobsena.
Rozpoczyna się etap dwunasty.
Nie dla kolarzy o słabych nerwach.
Musieliśmy zmienić taktykę.
Po stracie Fabia nie możemy już nastawiać się na sprinty.
Musimy coś wygrać.
Czołówka wyścigu.
Zostało sto kilometrów.
Dalej.
Julian Alaphilippe atakuje.
Czy dogoni uciekających?
Zaatakują na zjeździe.
Nie jest najlepszym góralem ani sprinterem.
Ale jeśli ma dobry dzień, jedzie bardzo dobrze taktycznie.
Alaphilippe samotnie goni grupę ucieczkową.
To może być dobra okazja, żeby wygrać etap.
Mocno naciska.
Jedź aż do mety.
Dogonił ucieczkę, ale czy zwycięży?
Alaphilippe ma kłopoty.
Pokaż charakter.
Dzisiaj nie da rady.
Brak mu sił.
Próbowałem wykorzystać okazję, ale fizycznie nie byłem w najlepszej formie.
Jedź im na kole.
A gdy ekipa jedzie pod ciebie, żeby pomagać i nie wygrywasz,
to wtedy czujesz rozczarowanie i smutek.
Alaphilippe staje na pedałach.
Widać napięcie w mięśniach nóg.
Grupa ucieczkowa się oddala.
Cholera.
Szkoda.
Psychicznie jest mocny, ale w tym roku brakuje mu formy.
Stracił część swoich zalet z poprzednich lat.
Wie, że dużo zarabia i to również mu ciąży.
Nie osiąga takich wyników, jak by chciał on i my.
Cholera.
Jestem rozczarowany i wykończony.
W porządku?
Zgubiłem okulary.
Ciężko było ich dogonić i nie miałem już sił, żeby jechać na kole.
Na próżno się męczyłem.
Tak bywa.
Jesteś zadowolony z Juliana, z jego wysiłków?
Robił co mógł.
Oby nie na próżno.
Bo inaczej pierwszy raz od dziewięćdziesiątego
drugiego nie wygram żadnego etapu.
Wiecie, ile to już lat?
Czas na jazdę po płaskim.
Etap osiemnasty.
Odpadł kolejny sprinter.
Nathan, dobrze dziś pojedź.
Dzisiaj Wout van Aert wycofał się z wyścigu, żeby wrócić do ciężarnej żony.
Wiedziałem, że wrócę, gdy będzie mnie potrzebowała.
I teraz właśnie tak jest.
Zostały cztery etapy.
Ekipie Quick-Step kończy się czas.
Muszą mieć sposób, żeby pokonać Jaspera Philipsena.
To dzień okazji.
Musimy zaatakować, bo jesteśmy ekipą zwycięzców.
I chcemy wygrać etap.
Jasper Philipsen dobrze finiszuje.
Gdy ma dobry dzień, zawsze wygrywa.
Etap osiemnasty to łatwizna dla Jaspera Philipsena.
Jeśli wygrałeś pięć, chcesz wygrać szósty i siódmy.
Całkiem przyjemnie.
Jeśli będziesz chciał, to wygrasz.
Nakręciłeś mnie.
Julian, jak pokonać Philipsena?
Trzeba mieć motocykl.
Dzisiaj szanse mają ekipy bez sprinterów.
Musimy być w ucieczce.
Im więcej nas będzie w grupie, tym większe szanse na finisz.
Celem jest bycie w czołówce.
Nie wybieramy, kto będzie w ucieczce.
Decydują nogi i siła mentalna.
Ucieczka to grupa kolarzy,
która odrywa się od peletonu i chce pierwsza dotrzeć na metę.
W etapach sprinterskich bywa doganiana, ale trzeba w niej być, żeby wygrać.
Mamy szansę zająć dobrą pozycję, zwłaszcza w razie ucieczki.
Etapy sprinterskie w trzecim tygodniu najczęściej kończą się ucieczką.
Dzisiaj my kontrolujemy.
Chcę być pierwszy.
Trudno będzie wejść do grupy ucieczkowej.
Jeszcze trudniej dotrwać do mety.
Panowie, etap osiemnasty.
Dzisiaj próbujemy ucieczki.
To nasza szansa i wykorzystamy ją.
Jeśli ktoś ucieka, pomóżcie mu.
Samemu nie wygrywa się etapów.
Nacierpieliśmy się, teraz mamy szansę, żeby wygrać etap.
Jedziemy poniżej oczekiwań.
Naszym celem jest wygrywanie etapów i oczywiście podium.
Nazywam się Kasper Asgreen, jestem zawodowym kolarzem
w ekipie Soudal Quick-Step.
Gotowy?
Kasper Asgreen jest dziwny.
Ale to Duńczyk, oni wszyscy są tacy.
Przygotowuje się po swojemu.
Stosuję trzydniowe bloki.
Dwa dni z dwoma różnymi trybami jazdy i dłuższą jazdą wytrzymałościową.
Potem ćwiczenia na siłowni i dzień odpoczynku.
Bez wątpienia ćwiczę najwięcej.
Wszystko mam rozplanowane.
On nie ma żadnych granic.
Mówisz mu: „Masz jeździć pięć godzin na mrozie", to będzie jeździł.
Zawsze chce być lepszy.
Jeśli zrobię to od razu, następnego dnia będzie lepiej.
Jak opisaliby cię koledzy z ekipy?
Samotnik?
Zwykle robię wszystko po swojemu.
Na obozach treningowych często trzymam się sto metrów za innymi,
żeby poczuć wiatr na twarzy.
Mam nadzieję, że nie pomyślą, że jestem dziwny.
Ale wiem, że jestem.
Ale próbuję nie być zbyt dziwny.
Kasper Asgreen jest utalentowanym kolarzem.
Wielokrotnie zdobywał mistrzostwo kraju w jeździe na czas.
Zwyciężył w całodobowym wyścigu, ale Tour de France to zupełnie coś innego.
Nigdy nie wygrał etapu Tour de France.
To nie jest jego rola w ekipie.
Rozpoczyna się etap osiemnasty.
Były mistrz Danii, Kasper Asgreen z Soudal Quick-Step nie marnuje czasu.
Już atakuje.
Natychmiastowy atak Soudal Quick-Step.
Cholera.
Idiota.
Kto pojechał?
Kasper.
Asgreen ma plan.
Co on wyprawia?
Ucieczka rzadko dojeżdża do mety.
Kasper ma dziesięć procent szans na sukces.
Kasper, jeśli mnie słyszysz, oszczędzaj siły.
Nie wiem, czy taki był plan ekipy, ale mój na pewno.
Nie miałem żadnych wątpliwości.
Musimy wygrać choć jeden etap, żeby nie wrócić do domu z pustymi rękami.
Asgreen narzuca tempo, ma minutę trzydzieści cztery przewagi.
Trzej kolarze przeciwko całej sile peletonu.
To misja samobójcza.
Sto osiemdziesiąt kilometrów pod wiatr.
Trzech kontra peleton.
Powodzenia.
Gdy Kasper się oderwał, każdy bał się ruszyć w pościg.
Żeby się nie zmęczyć.
Wszyscy byli już zmęczeni po całym wyścigu.
Ostro jedzie, ale możliwe, że każą mu zwolnić.
Dziś to nie jest etap na ucieczkę.
Pół minuty to mało.
Oszczędzaj siły.
Dogonią cię albo nie.
Sprinterzy będą obserwować ucieczkę i szukać okazji.
Napieraj!
Peleton ma sytuację pod kontrolą.
Kasper będzie musiał się namęczyć, żeby dalej prowadzić.
Plan Philipsena to pozwolić na ucieczkę, ale kontrolowaną,
żeby w razie czego zaatakować sprintem.
Philipsen blokuje drogę.
Rusz się!
Philipsen zastrasza innych i nie chce, żeby ktoś dołączył do ucieczki.
Uciekanie przed peletonem było trudne.
Cierpiałem.
Wszystko mnie bolało od siedzenia w tej pozycji.
I wciąż naciskałem.
To naprawdę wyczerpuje.
Dojadą do mety.
Zaczęliśmy w to wierzyć.
Cieszyłem się, że jadę z przodu.
Ale wiedziałem, że to nie koniec.
To była walka, żeby dać z siebie wszystko, całą siłę.
Musimy zebrać ekipę.
Niech chronią ucieczkę i zapewnią naszym wsparcie.
Co robi Soudal Quick-Step?
Muszą bardziej zwolnić.
Alaphilippe przesuwa się naprzód peletonu i blokuje innych.
Robiłem, co mogłem, żeby pomóc Kasperowi.
Bez pytania.
Nie zyskał sobie przyjaciół w peletonie.
Jeśli przesunę się na przód i trochę zwolnię, może zyskam sekundę.
Alaphilippe próbuje zatrzymać pościg.
Świetna robota byłego mistrza świata.
To może być sekunda, która sprawi, że ci z tyłu się poddają.
Taka sztuczka.
Trzymajcie się razem.
Dobrze.
Kolarze Alpecin zaczynają się denerwować.
Peleton jedzie o kilometr wolniej od ucieczki.
Jechaliśmy szybko, ale nie mogliśmy się zbliżyć.
Byli silniejsi niż myśleliśmy.
Dawaj, Kasper!
Pomagajcie sobie!
Zostało sześć kilometrów.
Przewaga się zmniejsza.
Brawo, Kasper!
Walcz!
Trzynaście sekund przewagi, ale peleton naciska.
To trochę deprymująca wiadomość, że przewaga się zmniejsza.
Czy ich dościgną?
Ale naciskaliśmy i pracowaliśmy razem.
Zostało tysiąc czterysta metrów.
Ucieczka ma szansę dojechać do mety.
Dziesięć sekund, dacie radę.
Ciśnijcie do końca.
Już widzą metę.
Teraz zaczyna się sprint o zwycięstwo.
Czy dojadą do mety?
Nie zatrzymuj się!
Dwieście pięćdziesiąt metrów!
Asgreen atakuje!
Czy go złapią?
Dawaj!
Pedersen i Philipsen!
Niesamowite!
Asgreen wygrywa etap!
Po chwili przyjechał peleton, był tak blisko.
Nikt nie wierzył, że ucieczka się utrzyma.
Co za wyścig i finisz Kaspera Asgreena.
Żeby uciec w takich okolicznościach to coś wyjątkowego.
To się naprawdę rzadko zdarza.
Wszyscy odetchnęli z ulgą.
Możemy być dumni ze startu w tym roku.
Widziałem zdjęcie, gdy stoję w takiej pozie.
To było bardzo surrealistyczne.
Myślałeś, że wygrasz etap?
Peleton wywierał presję.
Nawet mała grupa może przechytrzyć sprinterów, więc nie wykluczałem tego.
Mam kartę!
Tego nam było trzeba.
Julian wsparł kolegów.
Czy to czyni jego występ doskonałym?
Nie.
Bardzo się cieszę.
Czy jest bardziej lubiany w ekipie?
Na pewno. Tego się oczekuje od lidera.
Niemożliwe.
Dosłownie niemożliwe.
Jechali na motorach czy co?
To niemożliwe.
Peleton jechał najszybciej jak mógł.
Rozumiem frustrację.
Ale jeśli wygrywa ktoś inny, to tak już jest.
Niemożliwe.
Jechali przed peletonem.
Kontrolowaliśmy ich.
To zostaje w umyśle sprintera.
Porażka boli, ale częściej się przegrywa niż wygrywa.
Dziękuję wszystkim.
Nie było łatwo, ale cieszę się z triumfu.
Byłoby szkoda, gdybyśmy przerwali serię co najmniej jednego zwycięstwa w Tour.
Dziękuję.
To była eksplozja radości.
Jakbyśmy zrzucili z barków sto kilo.
Mieliśmy problem, żeby wygrać jeden etap, a kiedyś łatwo wygrywaliśmy cztery, pięć.
To byłaby tragedia.
Ale Tour kończy się w Paryżu, więc nie można się wcześniej poddawać.
Trzeba dojechać do Champs-Élysées.
Dzień dobry.
Wczoraj był interesujący wyścig.
Gratulacje.
Dostałeś banana ze swoim imieniem.
Źle ktoś napisał.
Gratulacje dla całej ekipy.
Blokowaliście rywali, dobra robota.
Dzisiaj jest kolejny etap.
I klepać się po plecach możecie później.
To pewnie będzie najdłuższy finisz w sezonie.
Po wczoraj wszyscy mają większą motywację.
Etap dziewiętnasty to dla nas szansa.
Ale zobaczę, ile mam siły po wczorajszym.
Uciekaliśmy cały etap, ale dzisiaj znów spróbujemy.
Pierwsza część to cztery procent.
Drugi podjazd jest bardziej stromy.
Wiemy, że wszyscy są wyczerpani.
Ale jeśli uda się powtórzyć taki numer jak wczoraj, będzie super.
Quick-Step pokazali, że da się zrobić ucieczkę.
Zostały trzy etapy i taktyka ucieczki może być zagrożeniem dla sprinterów.
Dała nowe siły ekipom, które ich nie mają, a chcą wygrywać.
Nasze zadanie to znów próba ucieczki.
Jak wczoraj, walka przez kilka kilometrów.
Muszą uważać na Mohoriča.
Ma kondycję i talent.
Po wczoraj musimy założyć możliwość ucieczki.
Pierwszy cel to ucieczka.
Potem pomyślimy co dalej, ale atakujemy na podjeździe do mostu.
Damy radę.
Etap dziewiętnasty to ostatnia szansa na zwycięstwo dla pozostałych.
Byłem zdecydowany dać z siebie wszystko.
W kolarstwie coraz bardziej liczy się nie tylko siła, ale też taktyka.
Margines czasu jest czasem niewielki.
Wygrywa się o milimetry.
Ten rower jest lekki, szybki i aerodynamiczny.
Ma specjalne rozwiązania, przydatne przy dużych prędkościach.
Zawsze lubiłem matematykę.
Jestem metodyczny i precyzyjny.
Myślę, jakiej użyć siły.
Myślę o przewadze, o wietrze, o nachyleniu.
To czyni ze mnie kolarza, jakim jestem.
Dzisiaj jedziemy do Poligny.
Dwa odcinki specjalne i sprint.
Jasper, po wczoraj bądźcie gotowi na wszystko.
Dzisiaj musimy podjąć próbę.
Cztery zwycięstwa to więcej niż się spodziewałem.
Ale chcę wygrać jeszcze raz i mieć zieloną koszulkę.
Zwycięzca z wczoraj Kasper Asgreen z Danii.
Słyszę was dobrze i wyraźnie.
Etap dziewiętnasty, prawie sto siedemdziesiąt trzy kilometry.
Ostatnia szansa, żeby wygrać etap.
Potem już będzie za późno.
Cały etap był szybki.
Było ciężko, ale wiedziałem, że mam siłę.
Czy ktoś zdoła powtórzyć wczorajszą ucieczkę?
Bardzo agresywny start.
Wielu zmotywowanych zawodników.
Najlepsze słowo to „chaos".
Wyścig już trochę trwa, ale nikt się nie odrywa.
Zmarnowałem siły na jazdę podczas pierwszych dwóch godzin.
Ale zrobiłem wszystko, żeby na mecie niczego nie żałować.
Kasper Asgreen atakuje.
Przez chwilę się zawahałem, ale wiedziałem, że muszę za nim pojechać.
Mohorič, O'Connor i Asgreen dołączają do Campenaerts, żeby oderwać się od pelotonu.
Campenaerts słabnie.
Zostało trzech liderów.
Zaczęli bardzo mocno.
To była moja szansa.
Musiałem się przekonać, czy znów zdołam wygrać.
Bardzo duża średnia prędkość.
O'Connor męczy się, żeby trzymać się na kole.
Trzeba było być w ucieczce.
Wyścig był szybki, w górę i w dół.
Trzeba wykorzystać szanse.
Kasper dociśnij.
Było ciężko.
Wczorajszy etap wiele mnie kosztował.
Przewaga pół minuty.
To dużo jak na tempo peletonu.
Cały czas myślałem o fizyce.
Etap był bardzo szybki, więc trzeba było mądrze gospodarować siłami.
Sytuacja wygląda tak.
Trzej liderzy, potem grupa pościgowa.
Są w niej van der Poel i Philipsen.
Sprinterzy, więc nie chcieliśmy, żeby nas dogonili.
Dwadzieścia sekund.
Trzej liderzy jadą sześćdziesiąt na godzinę.
Wczorajszy sukces daje ci skrzydła.
Pamiętaj to odczucie i gazu.
Pomimo wysiłków peleton nie może ich dogonić.
Kilometr do mety.
Mohorič, Connor i Asgreen.
Któryś z nich wygra.
Godziłem resztką sił.
Wiedziałem, że Kasper jest najszybszy i najsilniejszy.
Jesteś szybszy.
Zrób to znowu.
To wojna nerwów.
Kto zaatakuje pierwszy?
Mocno się napracowaliśmy.
Ostatni kilometr.
Spodziewałem się, że Ben zaatakuje.
Czekałem na jego ruch.
Brakuje mu woli wygrania.
Jeśli jest szansa na zwycięstwo, trzeba chwycić byka za rogi.
Bez wahania. Walczyć.
To przełomowa chwila.
Australijczyk atakuje.
Wjechałem za niego i pochyliłem głowę, żeby utrzymać prędkość.
O'Connor się ogląda.
Asgreen przyspiesza.
Czy wygra dwa razy z rzędu?
Gdy Kasper zaatakował, wytężyłem wszystkie siły.
Jedź!
Mohorič dogania go.
Walczą o finisz.
Fotokomórka.
O zwycięstwie zadecyduje fotokomórka.
Nie miałem pojęcia.
Spojrzałem na Mateja.
On też nie wiedział.
EKIPA BAHRAIN VICTORIOUS
To Matej.
Będzie fotokomórka.
Dobra robota.
Kto pierwszy przekroczył linię?
Asgreen kontra Mohorič.
Czy Asgreen znów wygrał?
A może Mohorič?
Wygląda, że Asgreen.
Nie.
Mohorič jest pierwszy.
Wygrałeś.
Gratulacje, Kasper!
Dobrze jechałeś!
Rzutem na taśmę Matej Mohorič wygrywa swój trzeci etap Tour de France.
Jeszcze nie było tak zaciętego finiszu w tym sezonie.
Było tak blisko!
Jak ważne jest dla Ciebie to zwycięstwo?
Bardzo.
Kolarstwo to wymagający sport.
Przygotowania są męczące.
Trzeba poświęcić życie osobiste.
Wiem, co przeżywają inni.
A na koniec czuję się, jakbym ich zdradził, bo wygrałem.
Chciałbym, żeby każdy mógł wygrać etap, ale to niemożliwe i okrutne.
Wiem, że musiałem zrobić wszystko dla siebie i ekip.
Jestem szczęśliwy i dumny.
Nic więcej nie mogłem zrobić.
Dałem z siebie wszystko.
Gdybym wygrał dwa razy z rzędu, to byłby historyczny wyczyn.
W turnie da się wygrywać raz po raz.
Dlaczego?
Zaryzykowałem.
To był impuls.
Mam teraz większą pewność siebie, ale trochę żałuję, że nie wygrałem.
Nic więcej nie mogłem zrobić.
Walizka.
Dobrze, że wszystko miałem ułożone.
Tylko z koszulkami jest problem.
Nie miałem na nie miejsca, bo nie spodziewałem się aż tylu.
Muszę gdzieś je upchnąć.
Po tym etapie nie zdobyłem koszulki, ale nadal jestem najlepszym sprinterem.
Etap 21 z metą na Champs-Élysées.
Najsłynniejszy sprint Tour de France.
Będzie trudno wygrać, ale chce sprostać wezwaniu.
W kolarstwie liczą się człowiek, wysiłek i więź z innymi.
Start nie był najlepszy.
Francuz w Tour de France jest pod większą presją.
Było ciężko.
Zielona koszulka w Paryżu to cel każdego sprintera.
Czy Philipsen wygra piąty raz?
Oczywiście, zawsze wygrywa.
Kto zwyciężył?
Meeus czy Philipsen?