Gramy.
Chciałbym być najlepszym sprinterem na świecie.
W zeszłym roku nazywali mnie Jasper Disaster,
bo faktycznie tamten sezon był dla mnie katastrofą.
Van Aert wygrywa etap.
Philipsen triumfuje.
Myśli, że wygrał.
Nie miał pojęcia, że van Aert jechał przed nim.
Nigdy nie składa ubrań.
Zawsze je gdzieś rzuca.
Chcę pokazać, że się zmieniłem.
Jasper Katastrofa w akcji.
Nie podoba mi się to przezwisko.
Wiem, skąd się wzięło, ale już wystarczy.
Jasper musi zacząć częściej wygrywać.
Zwycięzca dwóch etapów w zeszłym roku,
w tym roku chce wygrać wszystkie kończące się sprintem.
Rywalizacja będzie bardzo zacięta.
Chce wygrywać.
Walka o pozycję czasem źle się kończy.
Kiedy człowiek się ściga, musi liczyć się z ryzykiem.
Trzeba się rozpychać i walczyć.
Każdy jedzie po swoje.
Niewiarygodne.
Zamiast Jasper-disaster mówcie do mnie Jasper-the Master, czyli mistrz.
TOUR DE FRANCE: W SERCU PELETONU
Czeka nas cudowny etap.
193 kilometry z Amorebieta-Etxano do Bayonne.
Dipsy, Laa-Laa, Po…
Podstawa edukacji Jaspera.
Tynki, Winky.
Skupicie się przez pięć minut?
Kolejny dzień, kolejna szansa.
Jedziemy do Bayonne, Jasper, finiszujesz.
Jeśli chcesz, możesz docisnąć innych sprinterów.
Co to za grupa?
Alpecin-Deceuninck?
Nie należymy do faworytów.
Ale chcemy i musimy wygrywać jak najczęściej.
Trzeba ufać sobie nawzajem.
To jest najważniejsze.
Dlaczego uznaliście, że wam się uda?
Uznaliśmy, że możemy to zrobić lepiej.
Ale trzeba odwagi, by się tego podjąć.
Na szczęście odwaga jest wpisana w DNA Alpecin de König.
Każdy musi wypruć sobie żyły i paść ze zmęczenia na mecie.
Ofensywna, agresywna jazda, szukanie szans.
Zawsze ścigamy się z takim nastawieniem.
Taki styl jazdy sprawił, że lider grupy, Mathieu van der Poel,
wygrał wyścigi Milan-San Remo i Paryż-Roubaix.
Van der Poel wygrywa w Roubaix.
Bracia Roodhoft zaskoczyli wszystkich.
Zbudowali zespół wokół sprintera Jaspera Philipsena,
a van der Poel ma go rozprowadzać.
Mocne nogi.
Szczególnie uda.
To emocjonujący sport, ale emocje nie mogą decydować, jak zarządzać firmą.
Zawsze można coś zrobić lepiej.
Wiemy, co chcemy osiągnąć i staramy się to zrealizować.
Jasper musi być pierwszy na mecie.
Jak to zrobi, z kim wygra, to nas nie interesuje.
LIMBURGIA, BELGIA 7 DNI DO ROZPOCZĘCIA TOURU
Nazywam się Jasper Philipsen, jestem sprinterem,
jeżdżę w grupie Alpecin-Deceuninck.
Chcemy przynajmniej osiągnąć wynik z zeszłego roku, kiedy wygrałem dwa etapy.
Jasper Philipsen wygrywa na Champs-Élysées!
Jedzie w grupie Mathieu, jest cholernie mocny.
Jeśli uda nam się zgrać nasze mocne strony, możemy coś osiągnąć.
Pewnie zazdroszczą wam takiego rozprowadzającego.
Powinni się nas bać.
Tak myślę.
Zdobycie zielonej koszulki to moje marzenie z dzieciństwa.
Dostaję ją najlepszy sprinter Tour de France.
Na mecie zbiera się punkty za miejsce na podium.
Na koniec trzeba ich mieć najwięcej.
To Święty Graal dla sprinterów.
Dobrze ci w zielonym?
Zobaczymy.
Jestem nieco mocniejszy niż w zeszłym roku, bo jestem rok starszy.
To brzmi prawie jakbyś był dziadkiem.
Wiesz, o co mi chodzi.
Nie osiwiałem jeszcze jak Mark Cavendish.
Widzicie ich?
Jeżdżą ze mną przez całą moją karierę.
Bardzo was kocham.
Mario i Venice.
Mark Cavendish jest najlepszym sprinterem w historii.
Dwa razy zdobył zieloną koszulkę.
Wygrał trzydzieści cztery etapy Touru.
Cavendish, supersprinter, znów wygrywa!
Wrócił, by wygrać po raz trzydziesty piąty.
Gdyby mu się udało, ustanowiłby rekord wyścigu.
Nazywam się Mark Cavendish, jestem sprinterem i jeżdżę
w grupie Astana Kazachstan.
Jestem współrekordzistą.
To mój ostatni Tour, mam trzydzieści osiem lat.
Jak na sprintera jestem staruszkiem, szybszy już nie będę.
Cavendish nie jest w optymalnej formie.
Ma swoje lata, jego zespół nie należy do najmocniejszych.
Czuję, że mogę z nim wygrać.
Sprint nie polega na tym, że dociska się pedały na maksa,
szczególnie po dwustu kilometrach.
Liczę przede wszystkim na swoje doświadczenie.
Dziś ściga się wielu bardzo mocnych sprinterów.
Ale dobry sprinter to nie to samo, co dobry sprinter w Tour de France.
Jasper Philipsen pewnie chciałby wygrać.
Ale mnie motywuje coś więcej.
To potrzeba.
ESSEX, WIELKA BRYTANIA 5 DNI DO ROZPOCZĘCIA TOURU
Kiedy cię poznałem, powiedziałem, że jestem kolarzem.
Myślałaś, że to moje hobby.
Nie wiedziałam, że Tour istnieje.
Romantyk we mnie każe mi czuć się jakoś inaczej, bo to mój ostatni Tour.
Powinienem się smucić.
Ale ja się cieszę.
Dla mnie bardziej liczy się to, że jestem ojcem i mężem.
Jesteście niezłymi świrami w porównaniu do innych sportowców.
Nieraz mocno się poobijałeś.
Dla mnie to trudne doświadczenie.
Przeżywam każdy twój sprint.
Biorąc pod uwagę, że jechałem w czternastu Tourach,
tych wypadków nie było wiele.
Został ci tydzień.
Wypluj te słowa.
Odpukam.
Wszystko tu takie nowoczesne.
Gdzie tatuś?
Mam roczną córeczkę, chcę z nią spędzać czas.
Ze starszymi dziećmi mi się nie udało.
Nie mogę z nimi poskakać na trampolinie, bo za pięć dni zaczynam Tour.
Nie wolno mi.
Jeśli wygram ten jeden etap,
spełnię swoje najcudowniejsze marzenie jako zawodowego kolarza.
Będę szczęśliwy.
Będę w domu z dziećmi.
Trzeci etap.
Tour zaczyna się wtedy, gdy w peletonie robi się nerwowo.
Przez cały czas musimy być skoncentrowani.
Sprinterzy zawsze ze sobą rywalizują.
Każdy chce być najlepszy.
Jasper jest niebezpieczny, a Mark ma olbrzymie doświadczenie.
Ale ja jestem w stanie wytrzymać więcej, kiedy trasa robi się trudniejsza.
Chyba też potrafię się lepiej ustawić.
Wiem, co trzeba zrobić, by wygrać.
Trzeba też być gotowym na ryzyko.
Oczywiście każdy ma wypadki.
W 2019 wjechałem w barierki na czasówce.
Leczyłem się ponad pół roku.
Zostaje uraz psychiczny.
Z początku bałem się wchodzić w zakręty.
Ale jeździ się w zawodowym peletonie.
Człowiek nie ma wyboru, musi walczyć.
Jestem gotowy na wygrywanie największych wyścigów.
Byłem rozczarowany, bo nie wygrałem dwóch pierwszych etapów.
Teraz nie brakuje mi motywacji.
Panie i panowie, wszyscy razem odliczamy.
Wystartowali!
Sprinterzy nie mają dwudziestu jeden szans na etapowe wygrane w Tourze.
Czekają na płaskie etapy, kiedy ich siła będzie ogromnym atutem na finiszu.
W tym roku mają sześć takich szans.
Stawka jest więc bardzo wysoka.
Ostatnie trzy kilometry.
Kolarze Alpecin-Deceuninck rozprowadzają Philipsena.
Astana jedzie za nami.
Chcą, by Cavendish usiadł Jasperowi na kole.
Jedź, Mark!
Cavendish na dwudziestym miejscu.
Alpecin mocno pracuje.
Ci z przodu szykują się do sprintu.
Van der Poel jedzie wysoko.
Philipsen tuż za nim.
Czeka na odpowiedni moment.
Kilometr do mety.
To ja rozprowadzam Jaspera.
Kiedy przyspieszam, musi siedzieć mi na kole.
Nie wiem, co się dzieje za mną.
Daję z siebie maksa.
Muszę mieć pewność, że inni go nie blokują.
Wout, ty decydujesz.
O, mamusiu.
Van der Poel rozprowadza Philipsena.
Trzeci jest van Aert.
Van der Poel odpuszcza.
To ostatni kilometr.
Trzeba się skupić na finiszu.
Nie wolno za dużo myśleć, inaczej przeoczy się ten decydujący moment.
Na ostatnich trzystu metrach są dwa zakręty.
Jechałem po prawej.
Jasper mnie przyblokował.
Prawą ręką zacząłem obijać kibiców.
Przestraszyłem się.
Pomyślałem o żonie i jej ciąży.
Nie będę się zabijał dla wygranej.
Philipsen jest pierwszy.
Wygrywa!
Niech to szlag.
Jasna cholera.
Philipsen może zostać zdyskwalifikowany, bo wepchnął Wouta w barierki.
Wjechałeś w bandy?
Obijałem się o ludzi.
Dostałem w rękę.
Ciągle dyskutują.
Co?
Dyskutują.
O czym?
Zjechałem do wewnętrznej, ale nie zrobiłem nic złego.
Cześć.
Wygrałeś?
Nie wiem.
Nic nie zrobił.
Nic.
Obowiązują pewne zasady, szczególnie na ostatnich dwustu metrach.
Sprinter nie może zjechać ani w lewo, ani w prawo.
Musi trzymać się swojego toru jazdy.
Niektórzy przesuwają granicę, a wtedy ostatnie słowo należy do komisji.
Nie chcę tego oglądać.
Jeśli to zrobią, to będzie nieuczciwe.
To byłby skandal.
Przed finiszem był zakręt.
Szukałem optymalnego toru jazdy.
Byłbym idiotą, gdybym wziął szeroki zakręt.
Każdy wie, jak przyblokować innych.
W końcu jednak dali mi wygraną.
Zwycięzcą etapu jest Jasper Philipsen.
Cholera jasna.
Powinien był zostać przykładnie ukarany.
Trzeba to było zrobić od razu.
Który byłeś?
Szósty.
Jak się czujesz?
Rozczarowany.
Naprawdę rozczarowany.
Przyjdą kolejne szanse.
Jasne, ale jest już o jedną mniej.
Na ostatnim kilometrze byłem sam.
Musiałem reagować.
Czekam.
Cholera, minęli mnie van der Poel i Philipsen.
Czy dobrze pojechali?
Perfekcyjnie.
Hej, złączymy łóżka?
Uważaj, kręcą.
Było, jak mówiłeś.
Albo my ich, albo oni nas wydymają.
Wiedziałem, że tak będzie.
Nieźle wyszło.
Byłem chyba zbyt uprzejmy.
Co?
Powinienem był też zjechać do barierek.
Świetny hotel.
Chyba najlepszy.
Przywieźli mnie wózkiem golfowym.
Jest jezioro.
Chciałbym wam wszystkim podziękować.
Mam nadzieję, że to nie jest nasz ostatni toast.
Ciao.
Już lepiej?
Jestem bardzo rozczarowany.
Trzy dni, mogłem wygrać dwa, trzy razy.
Nie udało się.
Hej, skarbie, w porządku?
Tak.
Na koniec dnia zawsze dzwonię do Pety i dzieci.
Jak ci poszło?
Byłam pierwsza.
Cudownie, maleńka.
Na chwilę przestaje być kolarzem.
Jestem z ciebie taki dumny.
Kocham was.
My ciebie też.
Chociaż nie wygrałem i nie skończyłem w trójce,
to jednak byłem zadowolony z finiszu.
Miałem niezłą moc.
Chyba pobiłem swój rekord.
Dodało mi to pewności siebie.
Uwierzyłem, że mogę jeszcze powalczyć.
Przed nami czwarty etap Tour de France, z Dax do Nogaro.
Dziś peleton finiszuje na torze wyścigowym.
To szeroka, płaska, prosta, idealna dla najmocniejszych kolarzy.
Jasper Philipsen i Mark Cavendish zmierzą się z Fabio Jakobsenem.
Mówią na niego Hulk.
Jest tak jak ostatnio?
Prawie.
Aż dotąd.
W porządku?
Wystaje ci siwy włos.
Mam włochaty nos.
Wiesz, że to będzie w Netflixie?
To część mnie.
Nazywam się Fabio Jakobsen.
Jeżdżę w grupie Soudal Quick-Step.
Jestem sprinterem, więc mogę wygrywać jedynie pojedyncze etapy.
Jeśli uzbieram dużo punktów, mogę zdobyć zieloną koszulkę.
W ubiegłym roku moim celem było zwycięstwo na Champs-Élysées, ale się nie udało.
W tym roku znów chcę wygrywać etapy.
W międzyczasie zostałem mistrzem Europy.
FABIO, JEDŹ PO KOLEJNE ZWYCIĘSTWO!
Mam dwadzieścia sześć lat.
Przed trzydziestką sprinterzy jeżdżą najszybciej.
Wkraczam w ten optymalny wiek.
Chcę udowodnić, że mogę być najszybszy w peletonie.
Dziś jest inny finisz.
Czy taka końcówka etapu pasuje Fabio Jakobsenowi?
Mam nadzieję.
Bywa, że czeka zbyt długo.
Tour nie zna litości.
Trzeba strzelać bardzo celnie.
Nazywam się Patrick Lefevere.
Jestem dyrektorem generalnym grupy Soudal Quick-Step.
Jesteśmy jak wataha wilków.
Wygrywamy najwięcej etapów.
Do tej pory w sumie ponad czterdzieści.
Zbudowaliśmy zespół wokół Fabio Jakobsena.
Musi więc wygrać etap.
Tour de France to największy wyścig na świecie.
Tu się nie bierze jeńców.
Jasper Philipsen jest jednym z najszybszych sprinterów.
Jest impulsywny.
Muszę na niego uważać, żeby nie przytrafiło mi się nic złego.
To sam w sobie niebezpieczny sport.
Nie ma sensu tego potęgować przez wpadanie na siebie albo zjeżdżanie na boki.
Mój wypadek pokazał, jak fatalnie może to się skończyć.
To było coś strasznego.
Nie mam ochoty jeszcze raz tego przeżywać.
Kiedy w końcu wrócił i znów zaczął wygrywać,
udowodnił, że jest twardym facetem.
Ma silny charakter.
Peleton jedzie razem.
Nie ma ataków ani prób ucieczek.
Czekamy na rozgrywkę sprinterów.
Dziesięć kilometrów do mety.
Na czele peletonu kolarze Soudal Quick-Step z Fabio Jakobsenem.
Wielu dziś stawia na niego.
Czułem się mocny.
Byłem szybki i zdeterminowany.
Zawsze ścigam się na sto procent.
Zostały trzy kilometry.
Czołówka szuka swoich sprinterów.
Michael Morkov będzie starał się rozprowadzić Fabio Jakobsena.
Nie daj się zablokować.
Cavendish pracuje łokciem.
Jakobsen i Philipsen walczą o pozycję.
Jeden z kolarzy przewrócił się.
To Fabio Jakobsen.
Nie.
To Fabio.
Cholera.
Zawsze to samo.
Wjechał mu w koło.
Jechał sześćdziesiąt trzy kilometry na godzinę.
Miał poważny upadek.
Jasper wpadł na mnie.
Nie byłem w stanie utrzymać się na rowerze.
Upadłem.
Wszystko dzieje się bardzo szybko.
Człowiek stara się nie upaść, ale nie jest w stanie temu zapobiec.
Przewraca się i wie, że to koniec.
Peleton jedzie dalej.
Z lewej Cavendish.
Tysiąc trzysta metrów do mety.
Ostatnia prosta.
I kolejna kraksa.
Chaos w Peletonie.
Kto wygra?
Van der Poel wychodzi do przodu, za nim Philipsen.
Philipsen atakuje.
Jeszcze jedna kraksa.
Philipsen jest już bardzo blisko.
Philipsen wygrywa.
Kolejne etapowe zwycięstwo w Tour de France, a za nim istna jatka.
Van Aert był dziewiąty, Cavendish piąty.
Ile szans mu zostało?
Na finiszu było spore zamieszanie.
Robiło się coraz ciaśniej.
Wszyscy się tasowali.
Prawdziwa masakra.
Idziemy zobaczyć, co z nim.
Czułem się nieźle.
Minąłem go i krzyknąłem: „Zabieraj się, jestem tylko ja”.
Pojechał za mną i za chwilę leżał.
Spytałem przez radio, czy mogę dostać nowy rower, bo chciałem dojechać do mety.
Jestem wkurzony.
Jasper jeździ bardzo chaotycznie.
To bardzo boli.
Jestem rozczarowany i obolały.
Niech to szlag.
Najprościej powiedzieć, że to ja spowodowałem ten upadek.
Ale takie kraksy się zdarzają.
Szczególnie przy finiszu z peletonu.
To ekstremalny sport.
Co za szajs.
Dobrze, że nic mi nie jest.
Co z rowerem?
Rozleciał się.
Wiadomo, że podczas sprintu wszystko może się zdarzyć.
Jeśli chcą się ciebie pozbyć, to się pozbędą.
Tak właśnie było.
Jesteś cały?
Na szczęście, tak.
Finisz był trochę nerwowy.
Masz zieloną koszulkę?
Chyba tak.
Niektórzy liczą zwycięstwa.
Ale ważne jest też, jak się wygrywa.
Starał się jechać za van der Poelem, ale to nie znaczy, że można w kogoś wjechać.
Było więcej upadków?
Tak, tuż przed metą.
Sprint to zawsze pewne ryzyko.
Na czwartym etapie nie obyło się bez kontrowersji.
Mamy nowe wieści.
Mathieu van der Poel został przesunięty na ostatnie miejsce.
I musi zapłacić karę za popchnięcie Biniama Girmaya.
Jedzie tutaj.
Jak on to zrobił?
Girmay trzyma się z boku.
Nie zrobiłem nic złego.
Mathieu spadł na ostatnie miejsce.
Ale jeśli wygrywa się etap na Tourze, to można to przeżyć.
Wiedziałeś, że to może się tak skończyć?
Zrobiło się miejsce.
Chciałem puścić Jaspera.
Czy bez van der Poela Philipsen by wygrał?
Pewnie tak.
Ale czy van der Poel zrobił wszystko, by wygrał?
Absolutnie.
Nie było łatwo trzymać się koła Mathieu.
Nogi nie chciały jechać, były jak z betonu.
Oto i on.
Musisz zapłacić.
To się opłaci.
Zapłaci czy opłaci?
To i to.
Dostałeś karę.
Ile to pieniędzy?
Nie mam pojęcia.
Naprawdę, grupa płaci.
Nie dbam o to.
Płaci grupa.
Najczęściej.
Nie lubię dostawać mandatu, ani jako kierowca, ani w wyścigu.
Ale czasem trzeba to zaakceptować.
Mathieu zrobił coś złego, ale dla nas liczy się zwycięstwo.
Lekarz twierdzi, że nic nie jest złamane ani poważnie uszkodzone.
Teraz jednak trudno cokolwiek powiedzieć.
Wszystko mnie boli.
Nie wiadomo, jak szybko organizm się zregeneruje.
Trzeba poczekać.
Jeśli będę w stanie jechać dalej, pojadę.
Zobaczymy jutro.
Chciałem podziękować Jasperowi i całemu zespołowi.
To był udany dzień.
Proszę, nie róbcie tego więcej, bo na koniec wyścigu zbankrutujemy.
Zdrowie!
Znów odnieśliśmy sukces.
Ale trudno oczekiwać, że będziemy regularnie wygrywać.
Liczymy na kolejne szanse.
Wierzę w matematykę.
Jeśli będziemy stwarzać okazję, będziemy wygrywać.
Jeśli ktoś uważa, że wygrywamy za często,
niech solidnie popracuje i następnym razem nas pokona.
Zerknij na nagranie.
Pięć kilometrów do mety.
Jest szeroko.
Jeśli zostanie tylko kilku gości, można się pościgać.
Jutro jesteśmy w Bordeaux.
Mark przeanalizował ostatnie pięćdziesiąt kilometrów.
Robi się ciasno.
Tu zawijasz i dajesz po całości.
Wygrałem tu w 2010.
Cavendish jest pierwszy.
To prestiżowy etap dla sprinterów.
Chciałoby się zostać zapamiętanym.
Znam ten finisz.
Nie tylko znam, lubię go.
To najlepszy moment, by wygrać po raz trzydziesty piąty.
Dziś jedziemy po zwycięstwo.
Fabio, powoli dochodzisz do siebie.
Może nie jesteś jeszcze w pełni sił, ale liczy się siła woli.
Żadnych wymówek.
Walczcie do upadłego.
Pilnujcie chłopaków z Alpecin.
Rzut do kosza.
Dziś cały czas jesteśmy w lesie.
Uwaga na to zdradliwe rondo na ósmym.
Jumbo mogą się ruszyć.
Bądźcie skoncentrowani.
Decydujący fragment to dojazd do mety.
Musimy trzymać się z przodu.
Jasne.
Cav jest dziś najważniejszy.
Stawiamy wszystko na jedną kartę.
Jest bardzo gorąco.
Byłeś w toalecie?
Mathieu żałuje, że dzieli ze mną pokój.
Biedaku, sam nigdy tego nie lubiłeś.
Kocham cię.
Uważaj na siebie.
Siódmy etap Tour de France.
Sto siedemdziesiąt kilometrów ścigania.
Kolarze zaczynają w Landes, a kończą w Bordeaux.
Tak to jest z tymi sprinterskimi etapami.
Długo nic się nie dzieje.
To irytujące.
Zapinamy pasy.
To już ostatnie kilometry przed metą.
Kolarze Astany jadą z przodu.
Razem z Alpecin dyktują tempo.
Dziś możemy być świadkami pięknej historii.
Jadą kolarze Astany, a wśród nich Mark Cavendish.
Jest ciasno.
Cavendish jest blokowany.
Van der Poel ponownie rozprowadza Philipsena.
Bardzo dobrze.
Pięćdziesiąt osiem kilometrów na godzinę.
Dawaj!
Cavendish przesuwa się do przodu.
Finiszuje z prawej.
Wychodzi na prowadzenie.
Złapałem rytm.
Awansowałem jakieś dziesięć miejsc.
Wygram to.
Dość wcześnie wyszedł na prowadzenie.
Wskoczyłem mu na koło.
Poczułem Jaspera.
Wyprzedzał mnie.
Trzeba umieć trzymać tor.
Tętno sto dziewiećdziesiąt. Trzeba dalej naciskać.
Nic nie mogłem już zrobić.
Jasna cholera.
Philipsen wygrywa w Bordeaux.
Wygrał z Cavendishem.
Świetnie.
Drugi.
Rozpędzony Philipsen wygrywa z Cavendishem,
pozbawiając go historycznego zwycięstwa w Bordeaux.
Nie wchodziła mi „jedenastka”.
Końcówkę musiałem jechać cały czas na dwanaście-jedenaście.
Na ostatnim kilometrze nie mogłem zmienić przełożenia.
Cały czas jechałem na jedenaście-dwanaście.
Nic nie mogłem zrobić.
To mnie ograniczało.
Szarpało mną.
Współczuję.
Nigdy czegoś takiego nie miałem.
Wygrałbym ten finisz, ale straciłem kontrolę.
Cav, jesteś prawdziwą legendą.
Mogłeś to wygrać?
Wierzę, że tak.
Wielka szkoda, bo nie zostało wiele szans.
Dlatego to tak boli.
Uwaga!
Istnieje pewna kontrowersja dotycząca finiszu.
Wygrana Philipsena jest zagrożona.
Każdy widział finisz Philipsena.
Będziemy czekać, aż ktoś przeleci przez barierki i narazi życie?
Dopiero wtedy kolarz zostanie ukarany?
Tak nie powinno być.
Kolejna skarga na Philipsena.
Zarzut dotyczy zajeżdżania rywalom drogi.
Jeśli zostanie zdyskwalifikowany, wtedy etap wygra Cavendish.
Wcześniej nie było żadnych dyskwalifikacji,
a dochodziło do jeszcze groźniejszych sytuacji.
Kolarze czują, że można więcej i to wykorzystują.
Każda grupa ma swój styl i swoje zwyczaje.
My mamy swoje.
Co inne ekipy mogą o was myśleć?
Zupełnie mnie to nie obchodzi.
Wygrany zawsze ma rację.
Nie mam nic do dodania.
Nigdy sam bym tego nie wymyślił.
Bardzo się cieszę, że ten Tour układa się dla nas tak znakomicie.
Osiągamy wszystko, co sobie założyliśmy.
Fani Cava, którzy liczyli na jego trzydziestą
piątą wygraną, są rozczarowani.
To chaotyczny i niebezpieczny sprinter.
Kciuk w dół.
Ktoś pisze.
„Przestań oszukiwać”.
Widać na powiększeniu.
Nawet fajnie się to ogląda.
Gratulacje dla autora.
Zawsze znajdą się hejterzy.
Jasne, że to mnie dotyka, ale nie rozprasza.
Przyzwyczajam się do otwierania butelek.
Często mi się to zdarza.
Szkoda, że wszyscy skupiają się na negatywach.
Gość wygrał trzy sprinty z rzędu.
Trzeba iść na całość.
Na tym polega sprint, inaczej lepiej zostać w domu.
Nie przyjechaliśmy tu, by zaprzyjaźniać się z innymi ekipami.
Mamy trzy wygrane, to sporo.
Rekord to osiem.
To dobra motywacja, by postarać się zrobić coś wyjątkowego,
czyli wygrać jeszcze więcej.
Gratulacje!
Chcemy, by Jasper wygrał wszystkie sprinty, bo po to tu przyjechaliśmy.
Ale nie każdy chce, by Jasper Philipsen kończył pierwszy.
Ludzie marzą o trzydziestym piątym zwycięstwie Marka Cavendisha.
Ale na tym polega wyścig.
Wygrać może tylko jeden.
Jestem rozczarowany.
Ale ta wygrana przede mną.
Powinna była zdarzyć się dziś.
Wiem, że jest blisko.
Dzień dobry wszystkim.
Dziś mamy dzień przejściowy.
Sprinterzy mogą odpocząć jadąc z tyłu grupy i poplotkować z kolegami.
Postanowiłem trzymać się z tyłu, unikać problemów.
Chciałem po prostu dojechać do mety.
Dla sprinterów to bardzo wyczerpujący tydzień.
Czas na relaks.
Jechaliśmy z tyłu.
Peleton się rozbujał.
Robiło się coraz ciaśniej.
Spora kraksa po lewej.
Leży Cavendish.
Przeleciałem przez kierownicę.
Lądowałem na głowie.
Grymas bólu na twarzy Brytyjczyka.
To nie jest dobra oznaka.
Próbowałem usiąść.
Miałem wbity obojczyk.
Wiedziałem, że doszło do przemieszczenia.
To był koniec.
Olbrzymi dramat trzydziestoośmiolatka,
który chciał wygrać swój trzydziesty piąty etap.
To koniec marzeń.
Odkąd się ścigam, nigdy nie złamałem obojczyka.
Jechałem spokojnie, nie wygłupiałem się.
Tak ma się skończyć moja kariera?
Szlag.
Nikomu nie życzę upadku.
Ale kraksy się zdarzają.
Czasami to twoja wina, innym razem błąd popełnia rywal.
Trzeba umieć takie sytuacje wykorzystywać.
Nie narzekam.
Tour jeszcze się nie skończył.
Wciąż chcę wygrywać.
Nie brak mi motywacji.
W tym roku chcę wygrać sześć etapów.
Wtedy będę mógł powiedzieć, że jestem najlepszym sprinterem na świecie.
Przez tę dekadę oglądałem mnóstwo naszych zwycięstw.
Więc lądowanie z takiej wysokości.
Brak wygranej.
To dla nas zimny prysznic.
Bardzo zimny.
Płacą mi za sukcesy.
Jestem trochę przygnębiony.
Trenuję się całymi miesiącami, a potem nagle kraksa.
Teraz nie jestem w stanie się ścigać.
Trzeba wyleczyć rany.
Musimy po prostu poczekać.
Jeśli ból będzie zbyt silny, zastanowię się, czy warto jechać dalej.
Być może zrezygnuję.
Nie biorę tego pod uwagę.
Ten zespół został stworzony pod Fabia.
Chcieliśmy mieć jednego z czołowych rozprowadzających.
Kiedy człowiek przyzwyczai się do czterech,
pięciu zwycięstw w Tourze, nie może wrócić do domu z niczym.
Znów chcemy wygrywać, więc Fabio nie może się poddać.
Nie mam planu B.
Fabio Jakobsen cierpi po wczorajszym upadku.
Ciało odmawiało posłuszeństwa.
Nie wierzę.
Philipsen blokuje trasę.
Daj spokój, gnojku.
Nie do wiary.
Jechali za motocyklem.
To nasz najgorszy start w Tour de France.
Pidcock zostaje.
Nie tego się spodziewaliśmy.
Co powinniśmy zrobić?
Wyłączcie kamery.