O nie.
Teppan-yaki.
Cholera.
Luther, co z tobą?
Przepraszam. Już idę.
Miałeś tu nie brać dragów, chyba że kupione u mnie.
Nie, wczoraj tylko spotkałem się z rodziną.
- Zamknij się i idź na scenę. - Dobra.
Panie i panowie, oto astronauta z najdłuższą rakietą we wszechświecie.
Powitajcie brawami Kosmicznego Chłopaka!
Wróciłem!
Sy Grossman?
Bez zarzutu. Uczciwy podatnik.
A niech mnie.
Co jest?
Dobrze się pan czuje, panie Pięć?
Nie.
Nie najlepiej.
Powiedz szefowi, że biorę wolne.
Odkąd on się tak rusza?
Nie!
Ty skurwysynu!
Nie!
- Gówno wiesz! - Uciszcie się!
Ktoś mi wyjaśni, co się tutaj dzieje?
To właśnie usiłujemy ustalić.
Nie patrzcie na mnie.
Nikt cię nie obwinia.
Nie patrzcie na mnie, bo wyglądam ohydnie!
Przynajmniej znów jesteś sobą.
Nam chyba ktoś wstrzyknął do żył olej silnikowy.
Dziwne to, bo ja, jak nigdy, czuję się fantastycznie.
Myślicie, że wy macie problemy? Patrzcie na to.
Czekaj. Nie!
Nie w domu!
Co?
Co jest grane?
Przepraszam.
Wyłącz to!
Nie wiem jak!
Już.
Wybaczcie.
Uważaj.
Jak to robisz?
Zabij mnie, nie mam pojęcia.
Nie wierzę! Miesiącami szukałem tych oryginalnych kinkietów.
Mam w dupie twoje kinkiety.
Mówcie, co to jest!
Chryste.
Viktor, spokojnie.
Wyluzuj, Kodiak Jack.
To ja.
Jako melodramatyczni emo nie umiecie podjąć decyzji,
więc wziąłem to na siebie i dolałem wam marigold do sake.
Czemu mnie to nie dziwi?
Nie miałeś prawa, idioto!
Później mi podziękujesz.
Albo teraz ci skopię dupę.
Jasne, chętnie zobaczę.
Co z tymi ogonami?
Nie wiem. Nie mogę ich wciągnąć!
Czemu taki zimny?
Mnie ciekawi, po co go dotykasz.
Mniejsza o ogony.
Od lat nie czułem się tak dobrze. Łyknijcie tego więcej.
Wiesz co? Oddaj mi to.
Chwileczkę.
Klaus, czemu nie czujesz się źle?
Za nieistniejącą Akademię Umbrella.
- Kanpai! - Kanpai.
Bo jeden kieliszek sake to za dużo,
a tysiąc to zawsze za mało.
Nie wypiłeś.
Nie.
Zdajesz sobie sprawę, co zrobiłeś?
- Spokojnie! - Zostaw go!
Człowieku! Ja tu mieszkam!
Za bardzo okopaliście się w mentalności frajerów,
aby dostrzec, że tak będzie nam lepiej.
Nie ty o tym decydujesz.
A z jakiego powodu nie powinniśmy odzyskać mocy?
Ja wiem? Może dlatego, że trzy razy unicestwiliśmy świat.
I trzy razy ocaliliśmy.
Mocno sporna kwestia, Diego.
Zapomnijcie o ratowaniu świata.
Przez pięć lat układałem sobie życie.
Prawdziwe życie.
Z dala od tego wszystkiego. Z dala od taty, od naszej przeszłości.
A ty to musiałeś spierdolić jednym kieliszkiem sake!
Słuchaj. Próbowałem pomóc.
Nie. Viktor ma rację. Żadne z nas o to nie prosiło.
Mogłem stracić pracę.
A straciłeś?
W zasadzie nie.
Szef przesunął mnie z porannej zmiany na prime time.
I mam występ w Atlantic City.
Ale i tak!
Daj spokój, Allison.
W ogóle cię nie cieszy,
że po tylu latach odzyskałaś swoją moc?
Czym mam się cieszyć? Po co mi moja moc?
Może plotką się wyplączesz z tych dennych reklam proszków
i wyrwiesz się z drugiej ligi.
Z drugiej ligi? Przepraszam!
Jestem twarzą ogólnokrajowej kampanii.
Sama na to zapracowałam,
kiedy ty grałeś w tryktraka z Berniem Madoffem.
Powiedz mu, siostro.
Dobra, Klaus, daj spokój.
Bracie, jeszcze możesz wskoczyć do tego pociągu.
- Mówiłem już, nic z tego. - Dlaczego?
Może dzięki mocy
nie musiałbyś żyć jak człowiek niekapek.
To równia pochyła.
Dlaczego?
Moc, duchy, prochy, seks, nicość.
To jeden wielki konglomerat zła.
Nie wrócę do dawnego Klausa.
Lubię tego Klausa. Zbiera kupony.
Jest oszczędny, przyzwoity, godny zaufania.
A co najważniejsze, to Klaus, którego Claire lubi.
Któremu ufa i którego podziwia.
Ben słabo wygląda.
Chodź.
Muszę się tylko położyć.
Weźcie go na kanapę.
Rany. Co robić? Dzwonić pod 911?
Nie.
Żadnych glin.
Musimy wrócić do pralni i zdobyć więcej informacji.
Dobra. Ja prowadzę. Zwijamy się.
Zabierzmy go stąd. Szybko.
Uwaga na macki.
Jak to wygląda!
Wszystko gra?
Nie za bardzo.
Tak, wiem.
Chodź, razem coś wymyślimy.
Najpierw się przebierz.
Racja.
Dajcie mi…
Wygląda na to, że Sy wyfrunął z gniazdka.
Lub ktoś mu pomógł.
Mówił, że coś mu grozi.
Patrz. New Grumpson w Maine.
Co tam, do diabła, jest?
Może córka Sy’a, Jennifer.
A może właśnie tam nawiał nasz pracz.
A może to pułapka.
Tylko w jeden sposób się dowiemy.
O tak.
Ruszamy w trasę.
Naprawdę chcecie to zrobić?
Jasne, że tak.
Pamiętasz, że mamy troje małych dzieci?
Lila.
Słuchaj, dzisiaj jest środa.
Bliźniaki mają kółko ogrodowe, a Grace gimnastykę.
Wujek Lenny może je odebrać.
Tak, ale nie o to chodzi.
Właśnie że o to.
Każdy dzień, bez wyjątku, spędzam z twoją rodziną.
I nigdy nie narzekam.
Bez przerwy narzekasz.
Dobra. Słuchaj, to jest… moja rodzina.
Mam tylko jedne zapasowe majtki.
- Dasz radę. - Może nie starczyć.
Chcę, żebyś ze mną pojechała.
Wujek Lenny, tak?
Tylko ty i ja. Jak za dawnych czasów. Bez…
Bez dzieci.
Dobra.
- Słuchajcie! - Jedziemy?
Nasza pierwsza misja!
- Wracamy do gry. - Auto.
Z drogi.
- Wsiadać. - Ja z przodu!
Do środka!
- Po co wrzeszczysz? - Pierwsza misja po powrocie!
Zamknij się!
Wsiadaj i włącz ogrzewanie.
- Dobra. - Zrobimy to.
Pierwsza misja!
Czemu tak głośno?
Tak! Zabijemy sukę!
To misja ratunkowa.
Racja. Przepraszam.
Możesz wyłączyć tę piosenkę?
Nie. Zacięła się.
GODZINĘ PÓŹNIEJ
TRZY GODZINY PÓŹNIEJ
- Diego, przełącz tę piosenkę. - Nie mogę!
Boże, co za smród.
Co? Nie lubisz kombuczy z jarmużem, kiwi, marchewką i kapustą?
Dobrze robi na duszę i świetnie działa na jelita.
Diego?
Zatrzymaj się.
Nie. Mamy dobre tempo.
Będę rzygał.
Zatrzymaj się. Muszę siku.
Nie chcesz łyczka eliksiru? Ma zbawienne działanie.
- Uwaga. Bierzcie. - O nie.
- Wiesz, co to jest. - Mam szczać do butelki?
Co?
Zatrzymaj się.
Trzymamy się grafiku.
Pięć, otwórz okno.
Otwórz okno.
Boże!
Otwórz!
Proszę.
Co? Popsułeś mi szybę?
Rozlałeś mi kombuczę!
Wstrzymujcie!
Zatrzymaj się!
Mamy dobre tempo!
Rzygam!
Stój!
Kurwa mać!
Dobra, dosyć!
Koniec kłótni!
I koniec rzygania. I nie używajcie mocy.
Aż do Maine. Dojedziemy. Znajdziemy dziewczynę.
A potem wrócimy do normalnego życia.
Rozumiemy się?
- Tak. - Tak.
Super.
- Chusteczka? - Skończyły się nam.
Masz. Już ci daję.
Dokąd idzie?
Co teraz? Zawracamy?
Nie. Tak daleko zajechaliśmy.
Do New Grumpson tylko 13 godzin.
Jezu.
Chyba mnie zdradza.
Lila.
Jeździ gdzieś w nocy.
Jeździ, a potem kłamie.
Ma ten klub książki.
Taki klub dla dwojga, co?
- O czym ty mówisz? - Wczoraj ją śledziłem.
Była w kawiarni z jakimś facetem.
Wyglądający na Greka skurwiel z odrażającym wąsem.
- Wąsy miał odrażające? - Tak.
Obleśne, że hej. Wąziutkie. Wiesz, o czym mówię?
Diego, cokolwiek to jest,
zaufaj mi… to nic takiego.
Macie dom, rodzinę.
Tylko kretyn by to odrzucił.
Lila nie jest kretynką.
Mam to zignorować? Nic nie mówić?
Zgadza się. Odsuń to na bok.
Daleko.
I zalej betonem.
Dobry z ciebie brat.
LICZBA MIESZKAŃCÓW: 515
W spisie brak Sy’a Grossmana. Jennifer też.
Rozejrzymy się. Jeśli tu jest, znajdziemy ją.
Dlatego robi się rekonesans.
Rekonesans? Nie jesteśmy Drużyną A.
Naprawdę?
- Nabraliście mnie. - Przynajmniej mamy drużynę.
- Co to niby znaczy? - Dobra, ludzie!
- Spójrzcie tutaj i się uśmiechnijcie. - Co?
- Nie. - Uśmiech!
Wiecie co? Pieprzyć to.
Pojedynczo można was znieść, ale razem jesteście bandą opóźnionych bobasów.
Wracam do mieszkania w centrum.
To mieszkanie jest teraz własnością państwa.
Zamknij dziób, Luther.
Dobra.
Biedny Ben-arino.
Bez niego będzie lepiej!
Ma rację.
Rozdzielmy się i poszukajmy dziewczyny.
- Co za kurewstwo. - Tylko dyskretnie.
Jeśli znajdziemy ją lub jej ojca, nie róbmy nic na własną rękę.
- Nóg nie czuję. - Czekajmy na resztę.
Słodki Jezu.
Pasuje jak ulał.
Tylko brzuszek się wylał.
Masz. Pilnujesz Wandy.
Bez nas nigdzie nie jedź.
Wiesz, że kiwasz się jak kaczka?
Tak. Próbuję chodzić jak ty.
Znajdźmy tę Jennifer i spadajmy stąd.
- Użyję noży. - Powodzenia. Nie dajcie się zabić.
Proszę.
Pierwszy raz w mieście?
Nie obraź się,
ale nie mam nastroju na małomiasteczkowe pierdoły.
Spokojnie. Lubi pogadać.
Gary. Szef Klubu Rotariańskiego.
Nie musiałeś go tak gasić.
Ale wtedy wciąż by do mnie mówił, a tak mówisz ty.
Kolego, zdradzę ci małą tajemnicę.
To nie jest miejsce, w którym klient ma zawsze rację.
Jest to miejsce, w którym klient często się myli.
A gdy jest niemiły, wylewa mu się gorący płyn na spodnie.
Chrzanię taką obsługę. Chcę rozmawiać z kierownikiem.
Kiepski ruch.
Jestem nie tylko kierowniczką, ale i właścicielką.
Jeśli obawiasz się, że ktoś ci grozi,
chętnie wezwę policję.
- Niech się tym zajmie. - Żadnych glin.
To nie będzie konieczne.
W takim razie bądź milszy dla Gary’ego.
To nasz szeryf.
Jasne.
ANTYKI U DOTTIE
Mamy tu ukryty klejnot.
Sloane by się tu bardzo podobało.
Co za kunszt!
Dobrze cię widzieć.
Cieszę się, że dobrze sobie radzisz.
Trochę czasu upłynęło.
Tak.
Nie pomyślałeś, żeby zadzwonić?
Telefony działają w dwie strony.
Słusznie.
Słuchaj.
Zrobiłaś, co zrobiłaś.
Rozumiem. Dostałaś Claire i Raya.
Mnie też się dobrze poukładało.
Jestem szczęśliwy.
Ale się nie przyjaźnimy.
To niefajne, ale…
nie trzeba z tego robić dramatu.
Wysyłka na terenie całego kraju.
Świetnie. Dzięki.
Super. Grace i bliźniaki załatwione.
- Też chcesz? - Nie, dzięki.
KOCHANKOWIE
To oczywiste.
Od miesięcy się nie bzykałem.
Wieża.
Utrata samokontroli.
Dalej, skarbie, daj mi dobrą…
Cholera.
Karta Śmierci?
Boże.
Wystarczy tego tarota na jeden dzień.
Odłożę go tutaj.
Gdzie oni są?
Hej, stary druhu.
Nie. Nie dzisiaj.
PRZYSTANEK AUTOBUSOWY
Mam za sobą parę ciężkich dni.
W zasadzie to lat.
Ale to nie powód, żeby się na tobie wyżywać.
Każdy przeżywał trudne lata. Co w tobie wyjątkowego?
Wplątałem się w takie małe międzynarodowe oszustwo telekomunikacyjne.
Boże! Jesteś tym gościem od SparrowBit.
- Widziałam cię w newsach. - Cicho.
Kawał gnidy z ciebie.
Jak wkręcałeś ludzi w swój przekręt?
To nie był przekręt.
Kryptowaluty to zawsze ryzyko,
ale jak można wycenić prawdziwą wolność ekonomiczną?
Kurczę. Sam sobie wcisnąłeś swój kit.
Przestań.
Każdy chce się dorobić. Ty nie?
Kiedyś chciałam się stąd wynieść,
zobaczyć świat.
Ale…
ten statek odpłynął.
Kupiłam lokal. Czynsz jest niski.
Wujek Gary jest dziwny, ale to rodzina.
Rodzina?
Przybrany wujek. Przygarnął mnie, gdy miałam sześć lat.
Rodzica wcześnie zmarli.
Za poważnie się zrobiło.
Nie.
Rozumiem.
Też nie miałem normalnej rodziny.
O której przyjeżdża autobus?
Nie to, żebym się śpieszył.
Autobus nie zatrzymuje się tu od lat.
Co?
Trzymam szyld dla turystów.
Siadają, czekają, głodnieją. I wchodzą.
Niezłe.
Przydałabyś mi się w SparrowBit.
Czy w takim mieście byłby popyt na studio tańca erotycznego?
Wątpię. Możemy już stąd iść?
Pewnie. Tylko daj mi chwilę. To kopalnia złota.
Przepraszam.
Nie zna pani przypadkiem kogoś o nazwisku Jennifer Grossman?
Nie wydaje mi się.
- Wybaczy pani. - Tak. Przepraszam.
Skocz. Po prostu… skocz.
Publiczne ćwiczenia mięśni Kegla?
Próbuję się rozciągać. Żeby nie dostać zakrzepicy żył.
W twoim wieku trzeba uważać.
Czego chcesz?
Podziękować.
Za co?
Za to, że mnie nie wsypałeś przed moim zidiociałym mężem.
Standardowa procedura operacyjna.
Myślisz, że powinniśmy się martwić tą czystką?
Trudno powiedzieć. Myślałam, że ta gadanina Strażników to w 90% bzdury,
ale odkąd łyknęłam marigold
i strzelam z oczu laserami, daję im fifty-fifty.
Jasne. Jak stąd wrócimy, znajdziemy Jean i Gene’a.
- Diego. - O czym rozmawiacie?
Próbujemy zdecydować, którego alkoholu skosztować.
I?
Dla mnie grzaniec. Dla pani ajerkoniak.
Nie znosisz ajerkoniaku.
Próbuję nowych rzeczy.
Nie wątpię.
Ten elf.
Gapi się na nas.
Kto?
Tamten elf.
Gapi się na nas.
Ile grzańców wypiłeś? Dziwnie się zachowujesz.
Z tym gościem jest coś nie tak.
Może wpadłeś mu w oko.
Patrzcie na ten kinkiet!
- Luther, nie teraz. - Taki sam jak w domu.
Ten, który Lila spaliła laserem z oczu. To rarytas.
Co ona robi?
O kurde.
Słuchajcie…
Wynośmy się stąd!
- Są dwa! - Szybko!
Allison!
- Uciekamy. - W nogi!
Co jest?
To ten Sy z pralni. Wykiwał nas!
Diego!
- Co się dzieje? - Tu nie jest bezpiecznie.
Puść mnie.
Nie słyszałeś? Puść ją.
Lila, użyj swoich laserów!
Próbuję!
Gdzie jest Pięć?
Nie wiem!
- Nie. - Chodź. Idziemy.
Zostaw mnie!
Nie strzelaj!
Zachowajmy spokój.
Wujku Gary, co to?
Nic się nie dzieje. Chcemy cię chronić.
Przed czym?
Później ci wyjaśnię, tylko odsuń się od niego.
Kim jesteś?
Nie bój się. Możesz mi zaufać.
Nie słuchaj go.
Chodź z nami.
Nie rób tego.
Nie!
Nie możemy skrzywdzić dziewczyny.
Kierują się na wschód na Main Street.
Co jest grane?
Co…?
Gdzie oni się podziali?
Ten sam dzień.
Ta sama godzina.
Inna oś czasu.
Nie martw się.
Ja wyjdę, a ty tam zaczekaj.
Ty zostań. Ja pójdę.
Nie. Ty zostań. Ja pójdę.
Nie rozkazuj mi!
Pozwól mi samodzielnie decydować!
Mam lasery w oczach! Jestem silniejsza!
- Nie działają! - Zadziałają. Czuję to!
Czemu nie mogę czegoś zrobić sam?
Beze mnie niczego byś nie zrobił!
- Wynoszę śmieci! - Nie chodzi o ciebie!
- Zostań! - Nie!
Choć raz mnie posłuchaj!
Widziałaś?
Tak!
Serio? Musiałaś być lepsza?
Trochę piecze.
- Naprawdę. - Chodź.
Boże.
Jestem cudownym człowiekiem.
Jestem wystarczająco dobry, aby przeżyć to cudowne życie.
Nie będę patrzył na zewnątrz. Spojrzę raczej do wnętrza.
Na pomoc!
To życie warto przeżyć właśnie teraz.
Pomóż mi! Proszę!
O nie.
Pomocy!
Jennifer?
Tak!
Próbują mnie zabić. Musisz mnie stąd zabrać.
Jennifer! Boże! Wszędzie cię szukaliśmy!
Kurczę, dobry jestem.
Uciekajmy! Natychmiast!
Musimy zaczekać na moją rodzinę.
W przeszłości za często opuszczałem posterunek.
Nie rozumiesz. Oni mnie zabiją.
- Musimy zaczekać. - Klaus!
Kretynie, odpalaj auto!
Znalazłem Jennifer!
Klaus!
Odpalaj auto!
To nie jest Jennifer. Jennifer to ja.
Nie Rosie?
Tak tylko napisałam na plakietce.
Chwileczkę.
Coś pomyliłem. Więc ty jesteś…
Nie trzeba było tu przyjeżdżać.
Klaus!
- Puść mnie! - Nie możesz im ufać.
Chodź ze mną. Obronię cię.
Cholera.
Wykrwawi się.
Chodź. Tu nie jesteś bezpieczna.
Wsadzę cię do auta.
- Szybko! - Pomóż mi.
Dobra.
Wsadzaj go!
Jedziemy!
Wsiadaj.
Uciskaj ranę.
Uwaga na ręce.
- Co to za miejsce? - Boże.
Co to za ludzie?
KONCERN HARGREEVES
Tata?
Nie.
Co?
Cholera! Kryjcie się!
Co robisz?
Niezła ta nowa moc.
Pięć, właź tu!
Długo tak nie pociągnę!
Wsiadać!
Szybko!
FESTYN ŚWIĄTECZNY, 19 GRUDNIA
On umiera!
Pięć, marigold!
- Robi się. - On tego nie chce.
Pozwolisz mu umrzeć?
Przestał oddychać.
Zrób to.
Ma rację. Daj mu to.
- Na co czekasz? - Dobrze.
Przepraszam, Klaus.
Klaus?
Hej, Klaus!
Klaus.
No dawaj.
Klaus.
Żyjesz?
Dzięki Bogu.
- Już dobrze. - Co zrobiliście?
Nic ci nie jest.
- Już dobrze. - Co zrobiliście?
Uratowałam ci życie.
Zajebiście dziwne miasto.
Wiecie, że to zbiry Hargreevesa?
Mogłem się domyślić. Te kinkiety były zbyt idealne.
Ale mamy to, po co przyjechaliśmy.
Dobra robota, stary. Znalazłeś ją.
Odwieziemy cię do taty całą i zdrową.
Do taty?
Do Sy’a Grossmana.
Kto to?
Pomóż mi, Ben.
Nancy.
Nancy?
Napisy: Przemysław Rak