STUDIO
Za sześć tygodni bądź gotów powiedzieć...
O tak.
KOOL-AID. FILM
Matthew, na miłość boską, odłóż w końcu ten telefon.
Ileż można?
Sorki, jeszcze tylko...
Zostawiłem coś w biurze i załatwiam, żeby ktoś mi to tutaj podrzucił.
- Ale już skończyłem. - Dobrze.
- Koniec telefonu? - Koniec.
Wspaniale. No dobrze.
Opowiadaj, co tam w pracy.
Wiesz, sporo się dzieje.
Mamy ten film o Kool-Aid, który się świetnie zapowiada.
Bardzo nas to cieszy.
A w ten weekend jest CinemaCon,
który powinien nakręcić spore zainteresowanie studiem.
- Czego chcemy. - Trzymam kciuki.
Ogólnie jestem podekscytowany.
Dobrze. A jakieś randki? Umawiasz się z kimś?
Nie. Jeśli mam być szczery, to...
jestem trochę samotny.
Ciągle tylko pracuję i...
Żeby nie było, bardzo lubię ludzi z pracy,
ale mam wrażenie, że przez to, że jestem ich szefem,
nie jestem tak naprawdę ich kolegą, wiesz?
Kolegą!
Studio jest twoim priorytetem i to dobrze.
Wkrótce wygrasz Comic-Con.
CinemaCon. I tego się nie wygrywa, ale masz rację, masz pełną rację.
Szlag. Przyszła ta osoba z biura.
Może zamówisz dla nas jakiś deser?
- Deser, dobrze. - Lody.
- Lody, torcik i całą resztę. - Dzięki.
Zaraz wrócę.
- Gemma. - Cześć.
Matt, znajomy Dave’a Franco.
- Super. - Fajnie.
Dzięki, że przyjechałaś. Jestem zabiegany. Zależało mi na spotkaniu,
- zanim wyjadę z miasta. - Jasne.
To część roboty. Davie mówił, że jedziecie do Vegas?
- Tak. - Będzie wesoło.
Będzie jeszcze weselej z tymi cuksami.
- Jasne, proszę. - Dzięki wielkie.
Jadłeś już grzybki, tak?
Tak, uwielbiam grzybobranie.
Bardzo. Jak mocne są?
Dwie ósme w sztuce.
Dwie ósme? Czyli 0,25?
Tak. No wiesz, dwie ósme.
- Dwie ósme. - Tak, dwie ósme.
Dobra, rozumiem.
- Na pewno? - Jasne, wszystko wiem.
Bardzo dziękuję. Proszę.
- Dzięki. - Dzięki wielkie.
- Dobrej zabawy. - Dzięki.
Matthew.
- Mamo. - No co?
Kto to był? Ładna.
Specjalistka od żywienia polecona przez Dave’a Franco.
To dobrze, bo przytyłeś.
- Dziękuję. - Zainteresuj się tym ozempikiem.
- Działa na każdego. - Tak. Tak słyszałem.
Słuchacie podcastu The Town,
który zmierza właśnie na CinemaCon w Las Vegas.
Dla niezorientowanych, na CinemaConie każde liczące się studio
prezentuje właścicielom kin swoje nadchodzące projekty.
Im bardziej właściciele kin są zachwyceni,
tym większą dystrybucję i przychody zapewnia sobie film.
W tym roku największą furorę robi Continental Studios.
O tak.
Mają świetne portfolio.
Mówi się nawet, że Kool-Aid może być następną Barbie.
- Będę pił Kool-Aid na Kool-Aid. Film. - Tak jest!
Ich prezentacja roi się od gwiazd,
a plotka głosi, że sam Griffin Mill wejdzie na scenę podczas wielkiego finału.
Wytaczają ciężkie działa.
Obserwujcie mnie po najświeższe informacje.
No dobra.
Aby uczcić CinemaCon, z radością przedstawiam wam mimozy z Kool-Aid.
Patty, dla ciebie wersja z cydrem 0%.
Sok jabłkowy i Kool-Aid? Nie.
Zdrowie.
Zrób drinka na cześć Srebrnego jeziora, bo zgarnie Oscara.
Dla mnie. Ale ci podziękuję.
Dziękuję. W tym roku mamy wszystko.
Filmy prestiżowe: Srebrne jezioro, Miasto alfabetu.
Hity jak Kool-Aid.
I ogłosimy Czarne skrzydło, co zwali wszystkich z nóg.
Zoë Kravitz zdąży na prezentację?
Jest na planie w Bukareszcie, ale trzymam kciuki.
O Boże, to by nas ustawiło.
Zdominowalibyśmy tegoroczny CinemaCon.
Belloni mówił o tym w The Town.
- To bardzo dobrze. - O rany.
Dziś wieczorem imprezujemy w stylu Las Vegas Parano.
Oglądałaś?
- Nie. - Jezu! Trzeba dopisać do listy.
Zdziwilibyście się, ilu klasyków nie widziała.
O ile nazywasz tak swoją kolekcję VHS z dzieciństwa.
Nie widziała Manekina. Nie widziała Letniej szkoły.
Musisz znać takie filmy i klasyki, skoro trafisz na plan z tymi reżyserami.
- Na plan? - Klepnął mi film.
Body horror Coralie Fargeat.
Dobra.
A tak na poważnie,
wiecie, że Continental Studios jest dla mnie najważniejsze.
Mówię o tym na terapii,
moja mama lubi to podkreślać, wy zresztą też lubicie.
No więc jesteśmy o krok od najlepszego roku w historii studia.
Serio? Najlepszego?
No tak. Najlepszego.
Zatem za Continental.
Za Continental.
Ohyda.
- Co za szczyny. - Paskudztwo.
Fujka.
Ta impreza będzie obłędna. Przyjdzie mnóstwo gości.
Kocham imprezowego Matta.
Należy nam się rozrywka. Zwłaszcza w Vegas, bejbe!
- Swingersi! Znam. - Dzięki Bogu.
Mam też farmaceutycznej jakości kokainę godną Keitha Richardsa. Znajdź mnie.
Ja kupiłem od Gemmy czekoladki z grzybkami.
Jest dilerką gwiazd.
- Ty będziesz ćpał? - Tak.
Nawet zioła już nie palisz. Ile razy próbowałeś grzybków?
Cztery.
- Nie gadam z tobą. - Mega!
Odlot na grzybkach w Vegas jest w topce moich celów.
Czekaj, mocne są?
Dwie ósme, czyli... 0,25, ćwiartka. Ćwierć grama w sztuce.
- Mikrodawka. - Tak. Wyłożę je na dużej tacy.
Jak w starym Hollywood, bo jesteśmy w Vegas.
Vegas, bejbe.
- Zrób to. - Powiedz.
- Vegas, bejbe! - Jesteś gość i nawet o tym nie wiesz.
Dalej, żwawo.
- Patrzcie na to! - Wyglądają fantastycznie.
Świetne.
- Johnny. - Cudowna.
Całkiem nieźle wyszło. Zac.
A ten?
- Genialne. - O Boże.
Patty.
- Spójrz na to. - Matty, dziękuję.
Piękny.
Świetne.
- O kurwa. - Jasny gwint.
Siema na moim Thunderdomie.
- Zajebiście! - O Boże, co?
- Obłęd. - Jasna cholera.
- Zajebongo, wiem. - Niesamowicie.
Prezentację zaczynamy równo o 7.30 rano.
- Nieźle. - Przypominajka:
najpierw wychodzi Davie Franco.
Zapowie zwiastun Miasta alfabetu.
Potem będą lasery, dym i sexy portal, przez który przejdzie Zoë K.
Opowie o Czarnym skrzydle.
Potem wchodzi Patty.
Patty zapowie Srebrne jezioro.
Potem przechodzimy do Stollera, który pogada o Kool-Aid.
Po Stollerze wchodzi Matt.
Matt zapowiada Griffina.
A Griffin zaserwuje nam wielki finał.
O kurde, ale super!
Dobra, wolniej!
Jeszcze trochę.
- Delikatnie. - Tyler, ten kostium zgniata mi jaja.
Sorki, projektant uprzęży wyraźnie nie miał klejnotów.
Dobra, ale musisz być ostrożny.
Nie możesz się miotać, dobra?
Stoller! Joł.
- Hej. - Jak leci?
- Ale emocje. - Bardzo się cieszę, że dotarłeś.
Wieczorem wpadaj do mnie na imprezę z bufetem w stylu starego Hollywood.
Jestem pełen... ale dzięki.
- Zrelaksuję się w pokoju. - Spoko.
Nie imprezujcie za ostro.
- Będziemy. - Nie umiem inaczej.
- Fajnie było cię widzieć. - Griffin musi przyjść na próbę.
Ktoś go widział?
Zaszył się z tyłu i nie chce wyjść, a ja planowałem się wcześnie położyć.
- Tatuś musi wypocząć. - Matty, kopniesz go w dupę?
- Musi zejść na próbę. - Dzięki.
Czy Griffin musi występować?
- Patty. - Ma skrzekliwy głos.
A ten falliczny kieł na szyi? Skąd go wytrzasnął?
- Ze sklepiku rezydencji Playboya? - Patty.
Nie przepadasz za nim, ale musimy prezentować zjednoczony front.
- Czyżby? - Tak.
I o mnie się martwisz? Ja jestem mu niemal wdzięczna.
Zostałam producentką.
Zdobyłam Złoty Glob.
Gdyby nie ten krótkowzroczny dziaders, nie byłabym tu, gdzie jestem.
Jasne? Zero goryczy.
Naprawdę się cieszę. Serio. Super.
Dobra, pójdę po Griffina.
Brawo, wygląda nieziemsko.
Dzięki. Rozwalimy system.
- Jak w Aniołkach Charliego. - Chodź, Patty.
Panie Mill.
Mamy próbę tam na dole, gdyby chciał pan dołączyć.
Przecież mamy teleprompter. Przeczytam i po sprawie, tak?
- Jasne, spoko... - No.
Wszystko dobrze?
Matthew, czy ty wiesz, ile ja mam lat?
Sześćdziesiąt pięć?
W tyle celuję.
Mam 82 lata.
- Co? - Tak.
Jasny gwint.
Świetnie się pan trzyma, serio. Cokolwiek pan robi, działa.
Próbuję powiedzieć, że to była długa i wspaniała droga.
- Super. - Ale nadal czuję niedosyt.
Nadal chcę działać.
A ma pan powód sądzić, że to nie będzie możliwe?
Ten jebany pajac z funduszu hedgingowego, Peter Blake,
włazi w dupę zarządowi Comworldu
i próbuje przepchnąć sprzedaż Continental Studios Amazonowi.
- Amazonowi? - Tak.
- Naprawdę? - Naprawdę.
- Dopiero co kupili MGM. - Wiem.
- Mało tym skurwysynom? - Mało, to krwiopijcy.
Zaraz, zaraz.
Jeśli Amazon kupi Continental, to my wszyscy...
Ja wylatuję. Ty wylatujesz. Cały twój zespół wylatuje.
A wybitna, stuletnia działalność Continentala dobiegnie końca.
Amazon przejmie całą bibliotekę.
Dostaną MK Ultra, dostaną Kool-Aid!
Dostaną Czarne skrzydło. Dostaną wszystko.
A studio, które znamy, przepadnie.
Musimy to jakoś powstrzymać.
Mamy zajebiste portfolio. Przyszły rok należy do nas!
My to wiemy, ale świat też musi, w przeciwnym razie zarząd ma przewagę.
Jeśli ta prezentacja pójdzie tak dobrze, jak myślę,
wyjedziemy z CinemaConu
jako najpopularniejsze studio w całym Hollywood.
Mówię o miliardach dolarów przewidywanego przychodu.
Nie sprzedadzą nas, jeśli zaliczymy najlepszy rok w całej historii studia.
- Tak. - Tak.
- Coś w tym jest. - Tak.
Prezentując siłę i wzrost, powstrzymamy tych pajaców na długi czas.
Tak, powstrzymamy tych pajaców.
- Powstrzymamy ich! - Tak! Jest plan. Chodźmy na próbę.
- Walić to, muszę przedzwonić. - Pan dzwoni, a my to ogarniemy.
- Ogarniemy to. Tak! - Idź na próbę.
Damy radę.
Dobra. Chcesz mi powiedzieć, że tak po prostu zamrozili jaskiniowca?
Komedie z lat 80. pisali na takim haju, że wszystko przejdzie?
Zasugeruj, że Jaskiniowiec z Kalifornii nie jest arcydziełem, a od razu wylecisz.
Nie, to rola życia Brendana Frasera. Ale ten taniec na końcu?
To najlepsza część filmu!
- Żartujesz? - Jadłeś grzybki?
Tak, jeden kawałek. Sprawdzam, jak kopią.
- Może później zjem więcej. - Ja też jadłam.
Ale rozcieńczyłam je ketaminą.
Nieźle.
Na pewno mogę tak zabalować?
Wręcz tego wymagam. Po to załatwiłem bufet dragów.
Zanim wasze pokolenie wszystko zepsuło, każda impra tak wyglądała.
Zajebiści ludzie na haju! Dlatego dziś bawimy się oldschoolowo.
Ciągle to powtarzasz.
- Tak. - Matty.
Jesteś świadom, jak bardzo Griffin Mill odleciał?
Pije koniak na szoty z Davidem Franco.
Spija się z aktorem.
Spójrz. Poważnie?
Nigdy czegoś takiego nie widziałam. Ohyda.
A wciągałam w życiu kreski z kibla Kevina Spaceya.
Co w niego wstąpiło?
Po prostu dobrze się bawi.
No nie wiem. To wygląda mrocznie.
Wiem, że przyganiał kocioł garnkowi,
ale Griffin jest napruty, a za kilka godzin ma prezentację...
Ktoś musi powiedzieć Kapitanowi Majtasowi, żeby trochę przyhamował.
To nie wygląda profesjonalnie.
To nie moja robota.
- Jest źle. - To twoja robota.
- Dobra, zrobię to. - Dzięki.
Panie Mill.
Może trochę pan zwolni, bo jutro mamy tę prezentację?
Może lepiej trochę przystopować.
Przystopować? Albo możesz się nie wpierdalać w nie swoje sprawy.
- Masz. - Nie, ja...
- Jak ptaszki. - Proszę posłuchać.
Czasami, kiedy czeka mnie ważny dzień,
zamiast ćpać i zalewać się w trupa, podjadam mikrodawki grzybków.
Jest przyjemnie, nie ma kaca. Może pan spróbuje?
- To mikrodawka? - Tak.
- Mikrodawka. Makrodzyndzel. - O Boże.
- Chcesz też? - Nie, dziękuję.
- No weź, nie bądź parówą. - Podziękuję.
- Są dobre. - Ogarnia pan.
Masz.
Spróbuj.
- Kurde. - No weź.
- Zabieram resztę. - Co to, kurwa, było?
Nic mu nie jest.
Nic? Dla ciebie to nic?
Jak dla mnie kolo po sześćdziesiątce nie powinien żreć dragów garściami.
- Nie, to jest hot. - Po sześćdziesiątce, jasne.
Stary, co jest z tobą?
Co? Nic.
Po prostu nagle zrobiło mi się gorąco.
- Źle wyglądasz. - Czemu to zrobiłaś?
- Nie wiem. - Spociłem się.
Czuję się... Chyba te grzybki są...
- Będzie rzygał, dajcie miskę! - Nie będę.
Te grzybki są mocniejsze, niż się spodziewałem. Muszę na dwór.
Od dawna ich nie brałem. Musiały mnie mocniej walnąć.
- O Boże. - Bejbik ma ostry odlot?
Wszyscy jesteśmy na haju. Musisz wziąć to na klatę.
Jesteś podejrzany, ukrywasz coś.
- Widzę to po tobie. - Nic nie ukrywam.
Widzę po oczach.
- Co ukrywasz? - Nic!
Wyrzygaj się, pomoże.
- Rzygaj, no dalej. - O Boże.
Nie na dywan, jest beżowy.
Griffin tak się załatwił,
bo chcą sprzedać studio Amazonowi.
Zaraz. Jaja se, kurwa, robisz?
- I nic mi nie powiedziałeś? Stary! - Przepraszam.
W końcu robię swój film, a oni złomują całe studio!
- Noż kurwa! - Nie złomują.
Wszystko będzie dobrze,
bo jutro na CinemaConie zrobimy prezentację życia.
Dlatego wam nie mówiłem.
Jeśli prezentacja pójdzie dobrze, nie będą mogli nas sprzedać.
- Nie widzicie tego? - Prezentacja nie pójdzie dobrze.
Nasz prezio jest najebany!
Posłuchaj mnie. Musisz wysłać Griffina do łóżka.
- Zrobisz to za mnie? - Wyhoduj w końcu jaja!
O Boże. Przepraszam.
Mikrodawka musiała być naprawdę silna.
- No, jest silna. - Ogarnij to.
Powiem mu, ale ta sprawa z Amazonem zostaje między nami, jasne?
- Nikomu ani słowa. - Tylko my i Patty.
Nie mów Patty. Tak jej dobrze idzie. W końcu stanęła na nogi.
Nie chcę jej tym zdołować, dobra?
- Damy radę. Uratujemy sytuację. - Tak jest, ratujemy.
Powinniśmy za nim iść?
- Za mną. - Tak.
Dalej.
Ale Matt!
- Musisz się zająć Griffinem. - Wiem, załatwię to.
- Na pewno? - Na pewno. Załatwię to.
- Powodzenia. - Dam radę.
- Nie dam rady. Nie wiem, co robić. - Ja wiem.
Powiedz, że dzwoniła ochrona i trzeba zawijać imprezę.
Mam zakończyć całą imprezę?
Nie mogę.
Marzyłem o niej całe życie. To najlepsza impra w moim życiu.
Drugą opcją jest wyprosić Griffina, ale jesteś za duży cykor.
- Masz rację. - Poradzisz sobie. Bądź twardy.
Przepraszam. Mam ogłoszenie z gatunku tych beznadziejnych, ale...
Zoë Kravitz.
Ale odjazd.
- Zoë! Dotarłaś! - Hej, Dave. Jak leci?
- Co tam? - Zarąbiście!
Mam lotokaca, nie mogłam spać, więc pomyślałam, że wpadnę.
- Niezręczna impreza garniturów? - Nie, jest mega!
- Poleję ci. - Nie, dzięki.
Rano jest prezentacja, więc nie mogę szaleć.
- Wodę. - Dla mnie już za późno.
Z imprezy pójdę prosto na prezkę.
I może wygram trochę kasy, w stylu Iluzji.
Czas się pobujać!
- Zoë, dotarłaś. - Cześć, Matt.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Cieszę się na jutro. - Fajnie, że wpadłaś.
Wszystko gra?
Tak, po prostu trochę się już bawię.
- Mamy bar. - Tak.
Mamy przekąski. Mamy bufet w stylu starego Hollywood,
gdybyś chciała sobie pofolgować, co nie?
- Jasne. - Super.
Pójdę coś zjeść.
Polecam bufet w stylu starego Hollywood.
- Na pewno spróbuję. - Łapiesz klimat.
Co to było?
Nie mogę zawinąć imprezy. Zoë właśnie przyszła.
Przyleciała aż z Rumunii.
Daj mi 10-15 minut, żebym sobie z nią pogadał,
a potem ogłoszę koniec imprezy.
Ale pamiętaj, że możemy stracić pracę.
Wiem.
Jest źle, więc możesz się tym zająć?
- Załatwione. - Dzięki.
- Wciągamy na spółę? - Nie, dziękuję.
Na pewno? Chcesz się spotkać o świcie i...
Nachosy!
Zachowywał się dziwnie? Wybacz.
- Mamy plany o świcie. - No tak.
- Zdecydowałaś się dołączyć. - Dołączyć?
No, że czekoladki. Dołączyłaś do zabawy.
- Tak, jem czekoladki. - Tak, spoko.
Tylko nie zjedz za dużo.
Słucham? Zjem tyle, ile będę chciała, jasne?
- Jasne, nie ograniczam ci. - O cholera!
Zmieniłaś zdanie. Lecimy! Balujemy aż do prezentacji.
- O czym ty mówisz? - Grzybki.
- Jakie grzybki? - Grzybki w czekoladzie.
To są grzybki?
Tak, to bufet w stylu starego Hollywood. Dlatego ciągle to powtarzałem.
Czyli w jedzeniu są narkotyki?
Tak. Co innego miałoby to oznaczać?
- Nie wiem, kurwa, co. - Właśnie to.
To bufet w stylu... Spokojnie.
- To mikrodawki. - To nie są mikrodawki.
Dwie ósme grama w sztuce.
Co? Nie. Dwie ósme uncji.
Skąd ty, kurwa, wziąłeś dwie ósme grama?
Jezu, to dlatego mam taki odlot!
Czy ja przedawkowałam grzybki?
Siedem gramów w sztuce.
Brzmi jak dużo, ale zjadłem jedną i walnęło mocno, ale do przeżycia.
Nic ci nie będzie.
- Zjadłam trzy. - Co?
- Kurwa mać! - To w chuj za du... O Boże! To za dużo!
- Zjadłaś 21 gramów grzybków! - O Boże!
- Przepraszam. - O Boże.
- Przepraszam. - Pojebało cię?
- Czemu ich nie podpisałeś? - To bufet w stylu...
- Przestań to powtarzać! - Zoë przyszła.
Zjadła 21 gramów grzybków. W sztuce jest siedem gramów.
- Nie ja zjadłam, tylko to twoja wina! - Przepraszam.
- Nic jej nie będzie? - Oczywiście.
Czemu... Nic mi nie będzie?
- Nie wiem, może ci mózg uszkodzić. - Mózg? To możliwe?
- Tak słyszałem! - Bzdury!
- Tak słyszałem! - Nie stresuj jej!
Ja się boję!
- Co mam zrobić? Za późno na bełta? - Nie wiem.
- Za późno. - Wyrzygam to.
- Rzygam. - Nie rzygaj.
Lecisz!
- Nie chcę rzygać. - Nie rób tego.
- Niech idzie do pokoju. - Przewietrz się.
Powodzenia, Zoë. Poradzisz sobie! Złap falę!
Jak długo trzymają?
- Sześć do ośmiu godzin. - Która jest?
- 3.30 rano. Szlag. - Nie, spoko.
- Tyle haju przede mną. - Spoko.
Jest 3.30, a ja czuję się w miarę dobrze.
Ten obraz jest kijowy. Skup się.
Gdzie masz pokój? Odprowadzimy cię.
- Mój pokój jest tam. - Chodźmy.
- Za kasynem. - Dobra.
W drugiej wieży.
Strasznie daleko. Ten hotel jest gigantyczny!
- O nie! - Jezu.
Już dobrze, chodź.
Czemu jest taki wielki? To niedorzeczne.
Tu jest wolny pokój.
- Dobra. - Chodź tędy.
- Odpoczniesz. - Świetna kiecka.
- Piękna. Tędy. - Co za miłe wspomnienie.
Nie, obraz już przerobiliśmy.
- Jak ładnie. Podoba mi się. - Tak, jest super.
- Cały twój. - Masz minibar, telewizor.
Położę to tu. To moja torebka.
- Położę ją tu. - Idealnie.
- Ja siądę tu. - Świetnie.
- Potrzebuję tego. - Jesteś ustawiona.
Przepraszam, że ci to zrobiłem.
- Nic mi nie będzie. - Tak.
Jestem wściekła, ale nie będę wściekła.
Złapię falę. Popłynę z prądem. Lepiej nie walczyć.
Brałam już grzybki.
- Nie tyle, ale spoko, przeżyję. - Nikt tyle nie brał.
- Sal, będzie dobrze? - Będzie dobrze.
- Będzie dobrze.
Będzie dobrze!
- Tak. - Nie będzie dobrze.
- Kurwa mać, ale mam odlot. - Nie czuję twarzy.
Petra! Chodź tutaj.
Zoë Kravitz drzemie w tym pokoju.
- Serio? - Tak.
Napisz, gdyby wychodziła, dobra? To wszystko.
Dobra. Mogę ją poprosić o selfie?
- Nie. - Nie wchodź tam.
Po prostu mi napisz.
- Zostawiłem tam telefon. - Idź. Nikogo nie wpuszczaj.
- Przyszedłem po telefon. - Wróciłeś!
Raju, ale to było intensywne!
Pierwsza godzina była jak... A potem czułam się
jak małe dziecko w lesie, błądziłam w nim godzinami.
Nie mogłam wyjść, ale potem zrozumiałam, że las był wewnątrz mnie
i wtedy zrozumiałam, że ja jestem lasem.
Ja jestem lasem, my jesteśmy lasem i nic mi nie jest!
Czuję się dobrze. Jestem gotowa na prezentację. Chodźmy.
Minęło 30 sekund.
- Co? - Tak.
- Nie! - Tak.
- Wrócę za kilka godzin. - Nie zostawiaj mnie!
- Będzie dobrze. - O Boże!
- Łap falę! - Kurwa mać!
- Co ty odwalasz? - Jest git.
- Co to było? - Nic jej nie będzie.
- Nic ci nie jest. - No.
Nikt tam nie wchodzi.
Co kombinujecie, łajzy?
Serio, gdzie jest Zoë Kravitz?
Ma załamkę, bo on pojebał grzybkową matematykę.
Jest po siedem gramów w sztuce.
O Boże!
To dlatego jestem tak kurewsko skuta?
Przepraszam.
- Odurzyłeś mnie! - Zoë zjadła trzy.
O Boże! Pospawało cię? Próbujesz ją zabić czy jak?
Źle policzyłem. Nie podałbym ich, gdybym wiedział!
- O Boże! - O Boże!
- Oby ogarnęła jutrzejszą prezentację. - Nic jej nie będzie.
- To matematycznie niemożliwe! - Griffin zjadł osiem albo dziewięć.
Remick, ty psychopato.
- Przepraszam. - Mam ochotę cię zajebać!
- Przepraszam. - Jestem spokojna.
Dobra. Gdzie jest Griffin?
Gdzieś na imprezie.
- Gdzieś na imprezie? - Tak.
Zawiniemy Griffina i go otrzeźwimy, żeby był gotowy na prezentację.
- Facet po 60 nie powinien tak ćpać. - Osiemdziesiątce.
- Co? - Griffin ma 82 lata.
- Nie pierdol! - Powiedział mi.
- Pikawa mu siądzie i to twoja wina. - Nie mów tak!
- Będziesz mordercą. - Wcale nie.
To może być przypadek, że akurat dziś siądzie mu serce.
- Znajdźmy go. - Tak.
- Griffin. - Griffin.
Szukacie Griffina Milla?
Tak. Wiesz, gdzie on jest?
Dopiero co tu był.
Posłuchajcie.
Krzyknął: „Jebać te hałasy!”.
Wsadził rękę do sera do nachosów
i władował całą garść do buzi,
prosto do japy, to było takie obrzydliwe.
Ale czekajcie, słuchajcie dalej.
Uśmiejecie się.
Dobra, ja też chciałem trochę wziąć.
Już miałem trochę zjeść,
ale stwierdziłem, że nie.
Gdzie on jest?
Wyszedł z pokoju.
- Nie wiem dokąd. - Dzięki! O to chodziło.
- Czekajcie! - Co?
Zamówię świeżą porcję nachosów.
- Chcecie coś? - Nie!
- Na spółę. - Zostawię ci.
Hej, Matty! Weszłam do pokoju, żeby zadzwonić,
a tam Zoë czołga się po dywanie i gada z urojonym dzieckiem.
Co się dzieje?
Ona i Griffin Mill mogli przypadkowo zjeść zbyt dużo „szybków”... grzybków.
- Co? - Naćpali się.
Czemu nie rozgoniłeś towarzystwa?
Bo chcę być uważany za fajnego. Kurwa! Przez grzybki jestem zbyt szczery.
- Nie jesteś fajny! - Wiem!
- Gdzie Griffin? - Zgadnij co.
On... zniknął.
O Boże, nic nie rozumiecie?
Jeśli dziennikarze albo ktoś spoza studia
zobaczy Griffina Milla na haju po grzybkach,
wszyscy będą mówić tylko o tym.
Zostaniemy pośmiewiskiem całego CinemaConu.
- To i Amazon... - Sza!
Patty, jesteś tu jedyną trzeźwą. Pomożesz nam go znaleźć?
Dobrze. Idź już!
- Dziękuję. - Dzięki, Patty.
- Griffin. - Griffin.
Patrzcie.
- To ser do nachosów. - Nie gadaj. Jezu!
- Obleśne. - O kurde. Tu też jest!
Jasna cholera!
Zbliżamy się.
Jest na kasynie.
- Znajdziemy go. - Oby to był ser.
- Znajdziemy go. - Ale tu jasno!
Skąd tu tyle ludzi o 3.00 rano?
On może być dosłownie wszędzie.
Ta sala jest ogromna.
- Griffin! - Cicho!
- Nikt ma się nie dowiedzieć. - To jak niby mamy go znaleźć?
- Griffin! - Ciszej bądźcie.
Rozdzielmy się. Ja pójdę tam.
Chodź ze mną.
Białko.
Przepraszam.
- Griffin. Gdzie jesteś? - Griffin Mill.
Kurwa! O Boże, tu się roi od prasy. Widziałem Matta Belloniego!
- Rozdzielmy się. - Na kreskę?
- Nie! - Że szukać.
- Tak będzie szybciej. - Mądrze.
Okej. Griffin! Panie Mill?
- Tak nie można. - Słucham?
Nie można stawiać homara. Tylko żetony.
Las Vegas schodzi na psy.
Panie Mill? Hej.
Zajmiemy się panem, dobrze?
- Czemu? - Bo...
Rodzice wiedzą, że jesteś w kasynie?
- Tak, mam dwadzie... - Quinn!
Matt Belloni, cześć.
- Hej. - Cześć, jak leci?
Mój ulubiony dziennikarz rozrywkowy.
Moja ulubiona dyrektorka.
Tak. Nie powinieneś być już w łóżku?
Już prawie ranek. Nie będę się kładł. Pójdę na siłkę, żeby się rozbudzić.
- Pośpię w samolocie. - To bardzo roztropne i rozsądne.
Zobaczymy się jutro.
Uwielbiam twój podcast.
Dobra, papatki.
- Powodzenia z prezentacją. - Dzięki.
O nie. Kurwa mać! Nie!
- Gotowy? - Tak.
- Idziemy. - Opublikujesz to?
G-man! Wszędzie cię szukałem. Jak się trzymasz?
- O Boże. - Kim jesteś?
Sal Saperstein, wiceszef. Wstajemy.
- Nie znam cię. - Masz go.
Cześć, Quinn.
- Ale ją znasz? - Ty szczwany lisie.
Musimy go stąd zabrać.
- Nogi mi nie działają. - Tak.
Musisz odpalić mięśnie.
No dalej! Ja pierdolę.
O Boże!
- Prawa noga. Prawa, dobrze. - Zjadłem homara.
Zjadłeś homara?
- Miał na imię Stuart. - Wspaniałe imię.
- Niech usiądzie. - Powolutku.
- Jezu. - Jesteś pacynką?
- Nie. - Znaleźliście go! O cholera!
- Nafurany w chuj! - Nie, nic mu nie jest.
Jak staruszkowi siądzie serce, to nie będę kłamać policji!
Nie musisz! Nic nie zrobiłem!
- Przedawkował przez ciebie! Chodźcie tu. - Sam przedawkował!
Griffin nie może jutro wystąpić.
Nie ma takiej opcji.
Powiemy, że się struł albo skręcił kostkę.
- Cokolwiek, ale nie wystąpi. - Nie, już go zapowiedzieliśmy.
- O Boże. - Musimy pokazać siłę.
Jeśli zarząd poczuje,
że nie kontrolujemy w pełni sytuacji,
- mamy przejebane, jasne? - Ma rację.
Griffin wystąpi!
- Gdzie on jest? - Co do chuja?
Nie wiem, zniknął.
- Szlag. Tam jest! - O Boże.
O Boże.
- Za nim! - Dogońmy go.
Szybciej nie mogę.
Z drogi!
Z drogi! Kurwa mać.
- Jezus Maria! - Griffin!
- Tędy. - Zostań na gondoli!
Szybko!
- O rany. - Poczekaj! To ja, Sal.
- Szlag! - Zostań tam.
Łódka pływała Więcej nie napisała
Połaskocz, mała A wypłynie mi pała
O Jezu.
Jestem na miejscu.
Tutaj wysiadam, panie Gondolero.
Dziękuję.
Zapłacę innym razem.
Griffin Mill. Znalazłam cię.
Patty Leigh.
Suka nad sukami.
O Boże. Nie wierzę, że spotykamy się twarzą w twarz.
Poczekaj chwilę. Czy ja cię nie zwolniłem?
Tak, zwolniłeś.
Tak myślałem.
Hej, młody! Dam ci stówę, jak pożyczysz mi telefon.
Stówę? Jasne.
Proszę. Dziękuję.
- Słucham. - Czy to Matt Bologna?
- Belloni. - No przecież mówię.
Z kim rozmawiam?
Z anonimowym źródłem.
Tajemniczo, podoba mi się. Coś dla mnie masz?
Tak. Przyjdź przed hotel Venetian, jeśli chcesz nacieszyć oczy.
Przepraszam, nie rozumiem ani słowa.
Przyjdź przed hotel Venetian,
jeśli chcesz sensacji roku.
Już lecę.
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Napisy: Daria Okoniewska