STUDIO
„WOJNA”
Tak, właśnie wjeżdżam. Parking przeżywa dziś jakieś oblężenie.
Zaczęli kręcić Waterloo dla Netfliksa.
No tak, nie przypominaj. Wynajęliśmy tym grafomanom hale filmowe.
Chris Hemsworth chce wyskoczyć na drinka, ale masz wypchany grafik.
O nie. Serio?
Jak tylko coś się zwolni, od razu go tam wpisz.
Uwielbiam gościa.
Jak stoimy z Mrugnij? Domykamy temat?
Prawie. Parker chce się spotkać z Mattem.
Mówiłem, że to już załatwione. Mamy poparcie Matta.
Mówił mi dziś rano, że nie może się doczekać spotkania.
Przekaż to Parkerowi, żebyśmy mogli podpisywać papiery...
Nadal martwi go podobieństwo do Uśmiechnij się.
Nie chce znów reżyserować tego samego.
Niech się nie przejmuje. Matt go uspokoi.
Nakręcimy świetny film.
Będzie dobrze.
Nie mydl mi oczu. Matt przeczytał scenariusz Owena?
Matt ma urwanie głowy, ale przypomnę mu się z samego rana.
Słyszę to od miesięcy.
Wybraliśmy cię, bo ponoć masz wpływy. Przepchniesz ten film czy nie?
Oczywiście, że tak, tylko... Przepraszam.
Poczekasz chwilę?
BRAK WOLNYCH MIEJSC
Przepraszam, co się dzieje?
Parking jest zapełniony. Musi pani zaparkować na końcu ulicy.
Jest dopiero 8.45. Jakim cudem już jest pełen?
Dwa piętra zajęła ekipa filmowa.
No dobrze. Pan Anderson, tak?
Mogłabym dostać stałe miejsce przy moim biurze?
Pracuję tu od pięciu lat, więc...
Musi pani zapytać w biurze.
A póki co proszę zaparkować na końcu ulicy.
Okej. Wie pan, jestem CE.
Czyli dyrektorką kreatywną, ale widać to gówno znaczy.
Wciąż tu jestem. Powodzenia z parkingiem.
I przepchnij film Owena Kline’a!
Ja pier-kurwa-dolę.
- Mogę prosić wodę? - Jasne.
Dziękuję.
- Jednak raczyłaś się pojawić. - Jest dwie po dziewiątej.
Wiem, żartuję. Ale serio, zaczynamy o 9.00.
Jasne. Dałeś radę przeczytać ten scenariusz?
Który?
Niskobudżetowy horror Owena Kline’a.
Jest naprawdę zdolny i mądry.
Całkiem fajnie się czytało,
ale Sal produkuje już niskobudżetowy horror,
więc dwóch nie zrobimy.
Tę podróbkę Uśmiechnij się? Serio to robimy?
Jasne. Znalazł reżysera i jest naprawdę podjarany.
Mamy właśnie spotkanie.
Może dołącz do jego ekipy?
Nie no, jasne.
MRUGNIJ
Jak leci, bejbe?
Salamander.
- Świeżutki, jeszcze ciepły. - Fajnie.
Hej, Sal. Co słychać?
Hej...
Myślałem, że mamy teraz spotkanie.
No tak. Od dzisiaj Quinn będzie ci pomagać przy Mrugnij.
Petra, możesz przyjść i zrobić notatki?
- Okej. - Już lecę.
Przepraszam.
Po prostu notuj.
No dobrze. Mrugnij...
Podobało mi się. Duchy mrugają, zanim zamordują?
Ekstra. Scenariusz jest świetny. Propozycja poszła do Finna.
- Powiedziałem, że się spotkacie. - To nie on reżyserował Uśmiechnij się?
- Tak. - Poważnie? On?
A czemu?
Skoro już zrzynamy jego film, może lepiej zatrudnić nowego reżysera?
Żeby nie wiało nudą.
Jaką nudą? Reżyser klepnięty, spotkanie mamy w tym tygodniu.
Ale świetny pomysł.
Może jeszcze poszukajmy, umówmy więcej spotkań.
A może Owen Kline? Od dawna marzy mu się horror.
Bardzo ciekawy pomysł.
Zaraz, ten Owen Kline? Pytanko. Kim, kurwa, jest Owen Kline?
Zrobił jeden z najlepszych filmów 2022 r.
- Czyżby? - Śmieszne strony, był z nim w Cannes.
Przestań. A24 go wypuściło, a bracia Safdie wyprodukowali.
Zaraz, żarty na bok. Cannes, A24 i bracia Safdie? Podoba mi się to.
Mnie też. Ale Mrugnij to nie film w stylu A24.
Nie jest o bandzie panseksualnych barmanów z Brooklynu.
To film dla zwykłych ludzi, którzy lubią dobre kino.
Skoro robimy niskobudżetowy film, to może warto zaryzykować z reżyserem.
Ryzyko nie zawsze popłaca.
Matt, załatwiłem ci reżysera Uśmiechnij się,
który przerobi swój własny film dla naszego studia.
Skoro straszny uśmiech zbił ponad dwieście milionów,
to pomyśl, co zdziała straszne mrugnięcie.
To, że raz zadziałało, nie znaczy, że zadziała znowu!
Jedenaście części Szybkich i wściekłych udowadnia, że twoja teoria jest lipna.
Bardzo bym chciała nie mieć racji.
- I nie masz. - Bardzo.
Ale uważam, że twój pomysł w tym kształcie jest trochę lamerski.
- Lamerski? - Nie.
- Trochę tak. - Nie jest lamerski.
W zasadzie miałem obawy, że jest odrobinę lamerski.
- Ale skoro ona też tak uważa... - To idiotka.
...to może jest lamerski?
Nie chcę, żeby wyglądało, jakbyśmy chcieli tylko nabić kabzę.
- Potrzebujesz hitu, więc tak jest. - Ale nie musi.
Spotkam się z Finnem, ale z Owenem Kline’em też.
To może wypalić.
- No pewnie. - Świetnie.
Biuro Matta Remicka. Tak, już.
- To Johnny Knoxville. - Wypad. Muszę odebrać.
Knox, Knox, skurczybyku.
O... tak, poczekam na linii.
Co to miało, kurwa, być?
Ale co?
Owen Kline? Już dogrywam umowę. Od tygodni urabiam Parkera Finna.
- Jest cool. - To nie konkurs fajności.
- Matt widzi to inaczej. - Matt cię zaprosił i wszystko zepsułaś.
Zepsułam? Pomogłam ci.
Powiedziałaś „lamerski”. Wiesz, jak to działa na Matta.
Kiedy ja zacząłem jako dyrektor kreatywny, nie proponowałem reżyserów z czapy.
Siedziałem cicho, bo inaczej oberwałbym zszywaczem w łeb.
Czasy się zmieniły.
Jak mi przywalisz zszywaczem, kipniesz jak Scott Rudin.
On nie żyje?
Zawodowo tak.
Zawodowo, jak nie zaczniesz szanować hierarchii, to też kipniesz.
Grozisz mi? To była groźba?
Próbuję ci dać przyjacielską radę.
Zluzuj, szajbusko!
Ognia!
O Boże. Jest tak dobrze.
Quinn, jest cudownie?
Doszłaś?
- Nie. - Jak dobrze.
- Dobrze, prawda? - O Boże.
- Mam dość bycia ruchaną! - Co? O Boże. Przepraszam.
Przepraszam, nie chodzi o ciebie. Przepraszam.
Miałam gówniany dzień w pracy.
O tym teraz myślisz?
Tak. Kiedy posuwasz mnie od tyłu, czasami odpływam myślami.
- Sal mnie wkurwia. - Czym?
Że jak był w moim wieku, to tylko słuchał.
Nie odzywał się. To powalone. Mam nic nie mówić w pracy?
Może powinnaś czasami posłuchać?
To po co mnie awansowali, skoro mam siedzieć cicho?
Słowo daję, on się mnie boi.
Nie raz mówiłaś, że jesteś od niego mądrzejsza
i chcesz go wygryźć.
A czemu nie? Bo jestem za młoda? Aleksander Wielki rządził jako 20-latek.
To było 2000 lat temu i wszyscy umierali przed trzydziestką.
Marnuję się w tej robocie.
Cieszycie się? Obiad w takiej knajpie w środku tygodnia?
Ale spoko tata.
Zamówcie, co chcecie.
Nawet lampkę wina, luz. Tylko nie mówcie matce.
Widziałem ostatnio zabawny mem.
Schwarzenegger i Carl Weathers ściskali się za ręce jak w Predatorze.
Tak jest. Dziękuję.
Dziewczyny...
Dzięki.
Dziękuję.
Skye, czemu nadal mówisz tym dziecięcym głosikiem?
Nie wiem.
Bella, jak idą zajęcia z fotografii?
Mama przesłała mi twoje zdjęcie. Cudne!
Zajęcia w ciemni są do dupy. Wywołanie jednej foty trwa dwie godziny.
No tak, to jest do dupy.
Pstrykaj telefonem. Jest łatwiej.
Żarełko.
- Stek dla niej, a dla niej bolognese. - Tak, mogę gadać.
I dodatkowy parmezan? Nie czas na rozmowy. Skye.
Bell, chcesz szczypce czy kawałek ogona?
Tato, od tygodnia jestem weganką.
I mówisz to po tym, jak zamówiłem?
Mówiłam ci, jak dzwoniłeś.
Nie chciałam tu przychodzić.
Ta knajpa jest stara i lamerska jak ty. Niczego nie łapiesz, jesteś krindżowy.
Idę na efajkę.
Odwołałem spotkanie z Eliem Rothem, żeby tu z wami być.
Kim?
Boszsz.
- Jak lunch? - Super. Lubisz homara?
Spotkanie Finna i Matta ustawione? Bez tego nie podpisze umowy.
- Tak. Jutro na 14.00. - Potwierdź to raz jeszcze.
Inaczej będzie po mnie i pójdziemy na dno razem.
- Okej. - Prosto do piekła.
Hej, jeszcze pracujesz?
- Tak, jestem zawalona. - Pomóc ci?
- Nie, idź do domu odpocząć. - Miłego.
- Dobranoc, piękna. - Do jutra.
H: 1234
Poważnie, Petra?
PILNE: ZNALEŹĆ CZAS NA DRINKA Z HEMSWORTHEM
SPOTKANIE: PARKER FINN I SAL
Usuń.
Parker już jest.
- Gdzie Matt? - Tam.
Super.
Gotowy na spotkanie?
Jestem umówiony. Nie wiem, co ty robisz.
- Idę z tobą na spotkanie z Finnem. - Z kim?
Parker Finn. Od Mrugnij? To ten ubrany na czarno.
O czym ty mówisz? Idę na drinka z Chrisem Hemsworthem.
Nie, miałeś to w kalendarzu.
Może Petra coś pokręciła. Jeszcze się wdraża, ogarnia.
I nie jest zbyt bystra. Ale na bank mam lunch z Chrissym Hemsem.
Ten film jest już prawie dograny.
Poświęć mu tylko pięć minut. Zdążysz na lunch z Hemsworthem.
A Chrisowi powiem, żeby pluł, łapał i po dupie się drapał.
- Wykluczone. Puszczaj! - Proszę...
Parker Finn.
- Jak leci, Sal? - Co słychać?
- Dobrze. - W porządku.
Któryś z tych ćwoków proponował ci wodę albo kawę?
Tak. Wypiłem ze trzy szklanki, czekając na ciebie i Matta.
Spoko. Matt dziś do nas nie dołączy, ale pchniemy sporo spraw do przodu.
- Omówimy obsadę... - Co? Ale jak to?
No.
Myślałem, że przyjeżdżam na spotkanie z Mattem.
Mamy jakąś katastrofę na planie, którą musi się zająć, ale luz.
Mówiłeś mi, że ten projekt jest priorytetem dla waszego studia.
Bo tak jest, okej?
A na planie był wybuch.
- Sal... - Ktoś zginął.
Nie traktuj tego osobiście.
Niby jak mam nie traktować tego osobiście?
Prosicie, żebym zrobił podróbkę własnego filmu.
- Nieobecność Matta traktuję osobiście. - Jest wściekły z tego powodu, ja też.
Daj mi jeszcze jedną szansę. Jutro, ty, Matt.
Powiedz kiedy. Dostosujemy się.
- Mam czas o 9.15. Ostatnia szansa. - 9.15. Załatwione.
- Dziękuję. - No.
Przyniosę bajgle, przyjacielu.
Piździelec.
Hej, Daniel!
Czemu Matt nie wiedział o tym spotkaniu?
Nie wiem. Wpisałem je.
- Przysięgam. - Na pewno? Obyś mówił prawdę.
Spójrz.
- Petra! - Dzień dobry.
Dlaczego Matt nie miał w grafiku spotkania z Finnem?
Miał, wpisałam je. Ktoś musiał je usunąć.
- O Boże, zhakowali mnie. - Jasne, zhakowali.
Twoje hasło to 1234 i jeszcze przykleiłaś je do monitora.
- Przepraszam. - Jutro, 9.15.
Matt, Parker Finn, ja. Nieprzesuwalne.
9.15, spotkanie, jutro, nieprzesuwalne.
O Boże, będę miała problemy?
Ty nie.
Przepraszam.
Hej, Matt. Owen już jest.
Macie spotkanie z Kline’em?
- Tak. - No.
Dołączę.
To jakby spotkanie wstępne.
- Zapoznawcze... - Z chęcią go poznam.
Jest przy fontannie, zgodnie z wizją Franka Lloyda Wrighta.
Owen, cześć.
- Quinn. Miło cię widzieć. - Nareszcie cię gościmy.
- Matt, miło mi. Wspaniały film. - Wspaniałe lobby.
Ja nie oglądałem, ale słyszałem pochwały. Jezu, ile ty masz lat?
Jesteś dzieckiem.
- Mam 32 lata. - Ściema.
- Mówię prawdę. - Młody geniusz. Chodźmy.
Chodź, młody. Masz tu pracę domową?
Szczerze mówiąc, kiedy Quinn to zaproponowała,
trochę się wahałem. Ale jeśli chcecie zrobić coś innego, mam sporo pomysłów.
Uwielbiamy nowe pomysły.
Byle niezbyt nowe, bo film ma ścisłą formułę.
Nie tyle formułę, co strukturę,
o której wiemy, że działa i będziemy ją powtarzać.
Dobra. Chcę zrobić ciekawy film, ale nie poświęcając kreatywności.
Zaufaj mi, będziesz musiał ją poświęcić.
Myślę, że Sal próbuje powiedzieć,
że tego typu filmy dobrze sobie radzą finansowo
i chcemy, żeby tak zostało.
- To ma sens. - Kartkóweczka.
- Kręcimy film, montujemy. - Tak.
Jesteś nim zachwycony. W życiu nie zrobiłeś lepszego.
Ale w testach dostaje 23 punkty. Co robisz?
- Co robię? - Tak.
Dwadzieścia trzy z ilu?
Z ilu? Ze stu. Co to za pytanie? Co robisz?
Co robię?
Zastanowiłbym się nad opiniami i wziął je poważnie pod uwagę,
a jeśli miałyby sens, wprowadziłbym pewne zmiany.
Jak dostaniesz 23, musisz przepisać cały film.
Robisz 30 stron dogrywek w trzy dni.
- Nie da się. - Robiliśmy tak.
Nie gdybajmy.
Przejdźmy do konkretów.
- To niedorzeczne. - Chcę wiedzieć, co zrobi z taką kiszką.
- Dobre pytanie. - Jasne.
Wiele dobrych filmów dostało kiepskie oceny.
Wiele pretensjonalnych bubli, które zarabiają marne grosze.
- A ten film ma taki nie być. - Piła, Oszukać przeznaczenie.
Zrobicie świetny film, ale nie ja go wyreżyseruję.
Macie konkretną wizję.
Naprawdę wam kibicuję.
- Przegadajmy to jeszcze raz... - Nie, rezygnuję.
Powodzenia, młody.
Nie był tak fajny, jak liczyłem.
Lubię go, ale byłby problem.
Może Cannes i przeróbka filmu przerabianego dwa razy nie idą w parze.
Trzy razy, jeśli wliczyć krótki metraż. Ale hej, Parker Finn.
Z chęcią go poznam. Następnym razem, Quinn.
- Uda ci się. - No.
Co to było?
To było oko na oko.
- O czym ty mówisz? - O czym? Nie zgrywaj mi tu idiotki.
Ty maczałaś palce w tym spotkaniu z Finnem.
Ale teraz już wiesz, żeby się nie wpierdalać w moje plany.
To ty się wpierdalasz w moje.
Próbuję przepchnąć swój pierwszy film, a ty robisz trzecią przeróbkę tego samego.
Poczekaj na swoją kolej.
- W tym tempie nigdy się nie doczekam. - Zapewne masz rację.
Jestem mądrzejsza. Oglądam więcej filmów.
Skończyłam filmówkę i zależy mi na filmach.
My nie robimy filmów, tylko produkcje.
I nie jesteśmy artystami, tylko dyrektorami. Ale nie ty.
Ty jesteś zwykłym popychadłem.
Wziąłeś to z Rodziny Soprano? Nawet obelgi musisz zrzynać.
Gabagool.
Daniel, do mnie.
Popychadło? Cholerne popychadło. Już ja ci pokażę popychadło.
- Świetna robota. - Dziękuję.
MIEJSCE PARKINGOWE SALA SAPERSTEINA
Woda Perrier, żeby zaimponować Finnowi.
- Tak. - Tak się finalizuje umowy.
Tak.
Co do chuja?
Halo? Wózek golfowy na twoim miejscu? Dziwne.
Chwileczkę. Zaraz go przestawię.
Czy ktoś widział kluczyki do wózka?
Nie? Nie widziałaś? A ty?
Nie.
Quinn.
Byłaś wczoraj przy moim biurku. Wzięłaś je?
Nie. Nie wzięłam.
- Nie wierzę ci. - Spoko.
Szlag!
Dzwonię z budynku Steinberga.
Stoi tu nieprzepisowo zaparkowane porsche, numer rejestracyjny 8A76H3.
Trzeba je szybko odholować.
Bardzo dziękuję.
Co ty odpieprzasz?
Nie podsłuchuj. Masz obsesję na moim punkcie?
Ja pierdolę!
Już idę. Przepraszam.
Co jest grane?
Tu nie można parkować.
Nie pierdol pan. To moje miejsce. Jestem Sal.
Ktoś tu postawił wózek golfowy. Ma pan jakiś uniwersalny klucz?
Niestety nie.
Kluczyki zniknęły mi z biurka. Przysięgam, że to Quinn.
- Musi pan przestawić auto. - Ja to zrobię.
Znowu zarysujesz.
Przepraszałem milion razy.
Jest 9.15!
Powiedz Parkerowi Finnowi, że będę za trzy sekundy.
Biegnij, Daniel. Leć!
Dzięki za nic, panie Johnson.
- Jesteśmy. - Dzięki za podwózkę.
Zaraz mnie rozniesie.
O Boże.
Z drogi, wy francuskie cykory.
Przepraszam.
Kurwa!
Ja jebię.
Szlag!
- Tu nie można parkować. - Ja mogę.
Szlag!
- O Boże! - Szlag! Przepraszam.
- Jest pan cały? - Nie!
Kurwa.
- Noż kurwa mać! - Przepraszam.
Rusz się!
Złazić mi z drogi!
Przepraszam, kiedy zaczniemy? Jest 9.25, a mam kolejne spotkanie.
Czekamy na Sala. Minutkę.
- Gdzie on jest? - Zapytam, przepraszam.
Gdzie jest Sal?
Miał tu być dziesięć minut temu. Jaki jest plan?
Pójdziesz sam?
W życiu. Nie znam gościa. Nie będę go zabawiał.
Idzie tu. Udam, że ktoś dzwoni. Daj znać, jak Sal się zjawi.
Oczywiście. Jasne, jasne.
- Hej, Matt. - Rozmawiam.
- Będę już szedł. - Fajnie, że wpadłeś.
Miłego.
- Uwielbiam Uśmiechnij się. - Świetnie.
I Uśmiechnij się 2.
Parker Finn!
Żartujesz sobie ze mnie?
Nie. Odsuń się.
- Przepraszam. - Spóźniłeś się.
Jesteś cały w sosie?
- Chili. - Wal się. Walić Matta.
Walić to studio.
- Wracam do Paramount. - Zaczekaj! Wyjaśnię ci to. Szlag.
Hej, Sal. Masz plamę na koszuli.
Hej! Quinn!
- Co? - Wiem, że to twoja sprawka.
- Niby jakim cudem? - Nie zgrywaj idiotki.
To ty zastawiłaś moje miejsce parkingowe.
- W jakim celu? - Nie igraj ze mną, młoda damo.
- Nie mów do mnie jak do dwunastolatki. - Nie machaj mi tym przed nosem.
I co z tym zrobisz?
Pieprznę ci tym prosto w twarz.
Rzucisz burrito w młodą kobietę?
Właśnie tak.
Zabraknie ci jaj.
Tak sądzisz? Mnie zabraknie jaj?
Zrób mi dzień. Zrób mi życie, staruszku. No dalej, wykaż się.
No dalej, staruszku. Tu jest twój cel.
Pogrzało cię?
- O Boże. - Nie.
- O nie! Stój! - O Boże.
O Boże.
Jasna cholera.
Na szczęście nikt nie został poważnie ranny.
Świetnie.
Dzięki Bogu, co?
Ale Netflix chce wyjaśnić sytuację, żeby dostać ubezpieczenie.
Kto spowodował wypadek?
Nie wiemy kto, ale wiemy co: quesarito.
- Myślałem, że burrito. - Quesarito to rodzaj burrito.
To po co komplikować?
Jestem precyzyjna. Chcesz mnie zastąpić?
Załatwcie to między sobą. Jak to mogło spowodować wypadek?
Walnęło w twarz drugiego reżysera, który prowadził wózek golfowy,
przez co wjechał w plan.
Czemu ktoś rzucił burrito w twarz drugiego reżysera?
- Świetne pytanie. - Jezu.
Kadry przejmą tę sprawę.
Jeśli to był wypadek, przymkniemy oko. Jeśli nie, to już inna historia.
Ważne, że wszyscy są cali, a reszta nie ma znaczenia.
Ma znaczenie. Muszę wiedzieć, czy ktoś za to wyleci.
To wygląda na wypadek.
Jeśli nie, znajdźcie sprawcę.
- Wypadek. - Albo nie.
Cześć. Jestem Laura z kadr.
Wiesz może, kto jada takie burrito?
Tam jest. Ta z burrito. Tam.
O kurwa. Mam przesrane.
Ja pierdolę.
Przepraszam.
Za mną, naprzeciwko biur, znajdują się sale projekcyjne.
Reżyserzy wyświetlają wczesne wersje swoich filmów kierownictwu studia
lub zbierają opinie widzów przed powrotem do montażowni.
Przed pojawieniem się technologii cyfrowej sale projekcyjne były wykorzystywane...
- Tu jesteś. - O Boże.
Kadry węszą, więc musimy ustalić wersję.
Na burrito usiadła pszczoła, więc w nie walnąłem, a ono poleciało
i uderzyło w tego gościa.
Nie. My się nie wywiniemy.
Ja się wywinę, a ty za to polecisz.
- Ja polecę? - Tak!
- Co ty chrzanisz? - To moja szansa, lamusie.
Powiem, że rzuciłeś burrito we mnie.
A wtedy cię wykopią.
Hej! Sama się prosiłaś.
I kto ci w to uwierzy w sądzie kadr? Jesteś ujebany.
No dobra. Zniszczą mnie.
Jestem mniejszością i kobietą koloru, więc jesteś podwójnie ujebany.
Będę bohaterką. Ludzie zorganizują marsze.
Nie rób tego, proszę.
Jak cię zwolnią, na bank dostanę awans.
A to znaczy, że przejmę twoje biuro i miejsce parkingowe, i wypłatę.
- O kurde! - Posłuchaj.
Będę z tobą szczery. Mam dwie córki, które nie są ani mądre, ani zdolne.
Będę je utrzymywał do śmierci.
Stoję przed tobą i błagam, żebyś mi odpuściła. Proszę.
Słuchaj, nie traktuj tego osobiście.
- To biznes. - Dobra.
Quinn. No weź. Dobra.
Przepraszam, że traktowałem cię jak gówniarę.
Po prostu przypominasz mi córki.
- Nie nabiorę się na to. - Nie o to chodzi.
One też mają mnie za frajera.
Wszystkie trzy patrzycie na mnie z młodzieńczą pogardą.
A kiedy powiedziałaś, że mój pomysł jest lamerski,
poczułem się jak przebrzmiały dziad.
Ale ty też przestań zachowywać się jak nadąsana gówniara.
Nie możesz sprawić, że mnie zwolnią, bo byłem dla ciebie trochę wredny.
- Tak? - Tak.
- No to patrz. - Nie, Quinn.
Nie rób tego. Quinn, proszę...
Błagam, nie rób tego.
Co ty robisz?
Nie wiem. Płaczę, bo zrujnujesz mi życie.
O Boże.
A tobie co?
Psujesz mi całą zabawę!
Quinn. Boże.
Quinn. Czy to znaczy to, co myślę?
- O Boże, kocham cię. - Nie dotykaj mnie.
Dobra. Zrobimy tak, jak mówiłeś.
Wspólnie przedstawimy to jako wypadek,
- ale po moimi warunkami. - Jasne.
Pomożesz mi przepchnąć moje filmy. Wiem, że mamy różny gust,
a moje filmy nie są zbyt komercyjne, ale właśnie dlatego potrzebuję pomocy.
Chcę w końcu dostać swoją szansę!
Nie ma sprawy.
Ale traktuj mnie z szacunkiem.
Choć nie cierpię filmów z napisami, to wciąż mogę cię czegoś nauczyć.
Siedzę w tym od bardzo dawna. Umowa stoi.
Jeszcze jedno. Twoje miejsce parkingowe.
- A ja gdzie będę parkował? - Lata mi to. Stoi?
- Super. - Ekstra.
Kurwa, dobra jest.
MIEJSCE PARKINGOWE QUINN HACKETT
- Dzień dobry, Sal. - Cześć.
- Hej, Daniel. - Wal się.
Potrzebuję reżysera do Mrugnij. Matt mnie o to męczy.
- Mam długą listę. - Dobrze.
Nowa woda kolońska? Wyczuwam nutkę fasoli?
Dobre. Wisisz mi trzy koła za garnitur.
- Co? Marzenie. - „Marzenie”.
Napisy: Daria Okoniewska