STUDIO
„UWAGA”
Ale się jaram na ten seans.
Dziwnie tak oglądać film, który w zasadzie jest skończony.
Tak to już jest z reżyserami pokroju Rona Howarda.
Zdobywasz dwa Oscary, twoje filmy zarabiają miliardy –
- masz wolną rękę. - Uwielbiam takie seanse.
- Nie muszę notować uwag. - Jakich uwag? To będzie arcydzieło.
Kocham Rona Howarda.
Piękny umysł?
Padłem, jak Paul Bettany okazał się zmyślony.
To jest zwrot akcji! Chrzanić Shyamalana.
Tak, świetny zwrot akcji.
Dobra, ludziska. Lecimy z tym szajsem!
Jaram się jak pochodnia. Filmy Ronalda Howarda to sztos.
A w dodatku akcyjniak?
I to z Anthonym Mackiem.
Przyciągnie młodą widownię.
Ubóstwiam Mackiego.
No i Dave Franco.
Panie będą miały kisiel w gaciach.
Nie mów tak.
Możemy zaczynać? Potem mam spotkanie z D’Ameliosami.
- Lecimy! - Happy Days są nasze, niuńki!
Zaczynamy.
FILM RONA HOWARDA
MIASTO ALFABETU
- Jedź pan! Dalej! - Spokojnie.
- Nie wiem dokąd. - Dokądkolwiek! Jedź pan, kurwa!
- Po co te nerwy? - Jedź, do cholery!
Sukin... O kurwa!
- Jedź pan! - Zaraz, ja nie...
O cholera!
Szybko!
O cholera!
Namierzcie mi tę taksówkę.
- O tak! Kapitalne! - Okej, Ron!
- Tak się zaczyna film. - Zajebisty początek.
PO 30 MINUTACH
- Wyjmij tę kulę. - Nie ma mowy.
Dam ci dziesięć koła!
Kretyn! Poczekam, aż umrzesz, i zgarnę wszystko.
Zabiję cię, jeśli to zrobisz!
- Pomóż mi, proszę! - No dobra.
- Skoczę do chińskiej knajpy po pałeczki. - Dorzuć krewetki. Padam z głodu.
I ciasteczko z wróżbą!
Dużo zabawniejsze, niż sądziłem.
Tak, jest moc.
PO GODZINIE
Wcale się od siebie nie różnimy.
Kochamy kogoś.
Kogoś zawodzimy.
Kogoś straciliśmy.
Ale to nie koniec.
Choć postąpiliśmy źle,
wciąż możemy zrobić coś dobrego.
PO DWÓCH GODZINACH
Wysiadaj!
Nie uciekniesz!
Nawet o tym nie myśl!
Chrzanić to.
O tak!
- Nie wierzę! - Nie.
- Co za zakończenie. Nieziemskie. - Co tu się wydarzyło?
Wyciągać Oscary.
- Najlepszy film Rona Howarda. - Wybitne zakończenie.
- Oniemiałam. - Czekajcie, to nie wszystko.
- Już siadam. - Cudo.
To takie...
- Takie krótkie PS. - ...motel. Post scriptum.
To dzieciak ze zdjęcia.
PO DWÓCH GODZINACH I 45 MINUTACH
FILM RONA HOWARDA
Nareszcie koniec.
Co to, kurna, było?
- Jest długi. - No!
Ale teraz robi się długie filmy.
Ostatni film Marvela miał trzy godziny...
Ale to nie był trzygodzinny film o superbohaterach.
Ta sekwencja w motelu? O chuj tam chodziło?
Nie było potworów, walk ani Deadpooli.
Tylko wgapiający się w siebie ludzie.
Trzeba mieć kuku, żeby sądzić, że ludzie na tym wysiedzą.
Zesram się a nie wypromuję ten film, bo ludzie psy na nim powieszą.
To ostateczna wersja?
Nie, Ron jeszcze coś dopracowuje.
Git. To powiedz mu, żeby wyciął tę rozwlekłą sekwencję w motelu.
Jasne, tak.
- A ty co taki niemrawy? - Co?
- Ty masz kuku? - Nie mam kuku.
Sekwencja w motelu jest do kitu.
- Okej. - No.
Ron o pierwszej ma spotkanie z marketingiem.
Oceni pomysły na plakaty. Wpadnij i przekaż mu uwagi.
Zanim zaczniemy przekazywać legendarnym reżyserom uwagi,
powinniśmy je przemyśleć. Upewnić się, że mają sens.
Jak tak teraz myślę, to może ta sekwencja nie jest taka zła?
- Jest zła. - Jest tragiczna.
Bez niej film jest idealny.
Może jej nie rozumiemy. Ron zawsze działa z rozmysłem.
Ten dzieciak jest zmarłym synem gościa, w którego wciela się Mackie,
zatem jest wizualną metaforą jego zmarłego syna?
Nie, przecież to wszystko sen.
- Był duchem. - Duchem?
Nawet my nie ogarniamy. To jasny znak, że ten film to padaka.
To prawda. Masz sporo dobrych argumentów...
No ba.
...więc może ty przekażesz tę uwagę?
Chyba cię jądra swędzą!
Reżyser nie będzie słuchał obsranych uwag marketingu.
W czym problem? Ron Howard jest najmilszą osobą w Hollywood.
A widzisz! On ma reputację miłego i skromnego.
Ale z pewnych źródeł wiem, że tak naprawdę to mściwy kutafon.
- Co? - Jakich źródeł?
Tak słyszałem. Nie chcę...
Tak słyszałem.
Dobra. Dokucza ci?
- Opie ci dokucza? - Tak.
- Co cię nagle ugryzło? - Nic.
Cały czas przekazujesz surowe uwagi. I to ludziom, którzy cię nie cierpią.
A Ron Howard chyba cię lubi.
I chciałbym, żeby tak zostało.
Przekażę mu tę uwagę, dobra?
- Przekażę. - Przyjdzie o pierwszej.
Przekażę ją o pierwszej.
Ron Howard jest w lobby.
Szlag. Przyszedł kwadrans wcześniej.
Ma sobie pójść?
Nie. Za chwilę zejdę i się przywitam.
Ron.
- Cześć. - Cześć. Świetnie cię widzieć.
Chciałem osobiście przekazać wyrazy zachwytu.
Świetny film. To szczęście, że mamy cię w zespole.
- Dziękuję, to miłe. - To mnie jest miło.
Pokazywałem go różnym ludziom i dostałem bardzo zachęcający feedback.
Świetnie. Uwielbiam feedback.
- O ile jest pozytywny? - Właśnie.
- Taki jest najlepszy. - O tak.
- Tak.
A ty masz dla mnie jakiś feedback?
Tak. Właściwie to tak.
Chodzi o to...
że wymiatasz. To mój feedback: wymiatasz.
- Tak mi mów. - Będę.
Super. Tak jest. Dobra.
Muszę skoczyć do biura. Widzimy się na spotkaniu.
- I tak muszę zadzwonić. - Jasne. Do zobaczenia.
O kurwa. Sorry! Przepraszam.
- Jak poszło? - Wyśmienicie.
Wyśmienicie?
- Co się stało? - Miła pogawędka.
- I jak? - Bardzo syto.
Syto?
Co to znaczy?
Że pogadaliśmy i było bardzo miło.
Nie powiedziałeś mu.
- Przekazałeś? - Powiedz, że tak.
Spójrz na tego cykora. Słowa nie pisnął.
Zrezygnowałem z uwag.
- No i masz. - Jezu.
Uznałem, że to nieroztropne.
- Ale czemu? - Bo jestem znany jako
najbardziej przyjazny twórcom szef studia.
I podjąłem strategiczną decyzję, aby nie stracić tej reputacji.
- Wcale jej nie masz. - O czym ty mówisz?
To twój zakichany obowiązek. Ten film musi na siebie zarobić.
Nie dam rady sprzedać tej śpiochozy. W punkt.
Nie zwróciliście uwagi na to, że ja również dojrzałem jako lider.
Nie wysyła się generała na front, żeby poniósł pewną śmierć.
Pod względem strategicznym lepiej wysłać mięso armatnie.
Ty to zrób, Sal.
- A weź się wal! - Sam się wal!
- Nie zrobię tego. - Musisz.
Przespałem tę sekwencję.
Więc te esemesy to przez sen pisałeś?
- Żebyś wiedział. - Ściema.
Ja to zrobię, do cholery.
W przeciwieństwie do was nie jestem cipą. Wisi mi, czy Ron Howard mnie lubi.
Zależy mi tylko na dobrych, wciągających filmach.
Nie rujnujemy gościowi życia. Ratujemy go przed samym sobą.
Dajesz, laska!
Podoba mi się twoja postawa. To mnie utwierdza jako mentora.
Jestem z ciebie dumny.
Zrobimy tak: przedstawię cię Ronowi i powiesz mu, że ta sekwencja to gniot!
- Dobra. - Dasz radę.
- Wykaż się. - Jasne.
- Z chęcią to zobaczę. - Dzięki.
- O kurwa. Co on tu robi? - To niczego nie zmienia.
- Nie mogę. - Dasz radę.
To mój ulubiony aktor.
Cześć! Jak leci?
- Cześć, Matt. - Co za niespodzianka.
Jestem producentem filmu, więc przyszedłem zobaczyć plakaty.
Świetnie. Wspaniale zagrałeś.
To nie moja zasługa, tylko tego skurczybyka.
Masz swój plakat.
Przepraszam. To jedna z naszych młodych i obiecujących dyrektorek.
Prawdziwa kinomanka, Quinn Hackett.
Dzień dobry, panie Mackie.
Jestem wielką fanką.
Ja też jestem kinofilem.
O Boże. Kinofilia, dobre!
Quinn widziała wasz film.
- Wspaniale. - Tak.
I jak wrażenia?
Był pan...
Był pan w nim genialny.
- Dzięki. - Tak...
Kiedy pan gra, to jakby... Genialnie.
- Dzięki. - No jasne.
Nie ma za co.
- To wszystko? - Tak.
Czy nie wspominałaś o uwadze, którą chciałabyś się podzielić?
To drobnostka. Nic wielkiego. Po prostu...
The Hurt Locker był świetny. Wspaniałe kino.
- No tak, był świetny. - Tak.
Niesamowity.
Mój drugi najlepszy.
Jest jeszcze jedna rzecz, o której chcieliśmy wspomnieć
à propos filmu.
Jasne. Słucham. O co chodzi?
- No... - Uwaga!
- Geniusz na horyzoncie. - Patty.
- Gratuluję nowej fuchy. - Dzięki.
Gdzie masz biuro?
Odnawiam biuro w starym bungalowie Liebermana.
Najlepsze miejsce.
Wspaniale. Dostałaś kwiaty ode mnie? Fioletowe allium.
- Pamiętam takie rzeczy. - Dobra pamięć.
Dziękuję za wersję reżyserską.
Żartujesz? Dzięki za umożliwienie zdjęć.
Film jest wspaniały. A co do ciebie, sir.
Jak dotąd to twoja najbardziej misterna rola.
- To zaszczyt być częścią jego wizji. - Jesteś kochany.
- I ta sekwencja w motelu. - Właśnie...
Tak zaskakująco oryginalna i odważna. Teraz już ją rozumiem. Dziękuję.
Dzięki, cieszę się.
Co za odwaga, by dzielić się czymś tak osobistym.
O Boże. Gdyby istniały medale za filmową odwagę,
rozbiłbyś bank.
Dziękuję. Rozmyślałem nad tą sceną i uznałem, że pora pokazać ją światu.
Dojrzała w tobie.
- Tchnąłeś w nią ożywczy dech. - A mnie go odebrało. Dziękuję za to.
Przepraszam. Marketing prosi wszystkich do sali.
Lećcie. Jesteś w dobrych rękach. Choć nie tak miękkich jak moje.
Czuję w powietrzu kolejne Oscary. Odprasujcie sobie fraki, panowie.
Zamienię słówko z Patty.
Przynieś im jakieś przekąski.
Cały wózek żarcia.
Patty! Musimy pogadać o tej sekwencji w motelu.
Piękna. Wzruszająca. Wzniosła.
No. Zbyt długa, nie?
Niemal wywierciłam dziurę w mózgu, aby zabić tę część, która odczuwa czas.
Czy to się kiedykolwiek skończy?
To czemu kłamałaś, że cię zachwyciła?
Zostałam sama. Muszę się podlizywać jak każdy inny producent w tym mieście.
Boże, ta robota to jak kop w jajniki.
Muszę mu powiedzieć, żeby ją wyciął.
- Nie, jest zbyt osobista. - Właśnie słyszałem.
Mnie nie mówił, że jest osobista.
Jest tak osobista, że nie chce o tym mówić.
Ale o co chodzi?
Dzieciak z motelu symbolizuje kuzyna Rona,
- który zmarł, gdy byli mali. - Poważnie?
W tej sekwencji Ron godzi się ze śmiercią kuzyna i zamyka ten etap.
Boże. Gorzej być nie mogło.
Rodzeństwo byłoby gorsze.
Mam scenariusz o oszukujących szachistach.
- Przeczytasz? - Powiesz Ronowi, żeby to wyciął?
Żartujesz sobie? Nie.
Nie pracuję przy tym filmie. To twój problem, szefie.
Nie łapię. Skoro to takie osobiste, to czemu wieje taką nudą?
To jakiś obłęd.
On jest obłąkany. Jest artystą. Przecież o tym wiesz.
Wkładają w to całych siebie. Nadają swojej pracy znaczenie,
nawet jeśli nikt poza nimi go nie rozumie.
Sly Stallone uważał, że Człowiek-demolka to alegoria
walki męskości z modernizmem.
A było tak?
Nie.
To była 150-minutowa reklama Taco Bell.
Ale czy przez to urojenie wkładał codziennie
ten durnowaty, futurystyczny strój policjanta?
Tak.
Scenariusz to Szach, Matt. Masz go w skrzynce.
Dzięki, Patty.
Cześć. Zaraz przyjdę.
- Chodź ze mną. Ruchy, ruchy! - Dobra, już.
Okazuje się, że ta sekwencja w motelu dotyczy zmarłego kuzyna Howarda.
To metafora pogodzenia się z tym i nie możemy jej wyciąć. Mamy przejebane.
Prawdziwego kuzyna?
Tak, prawdziwego kuzyna, zmarłego członka rodziny.
W tym kontekście ta sekwencja jest niesamowita.
Nie pomagasz.
Nie powinien obciążać widzów swoim katharsis.
Niech idzie na terapię i oszczędzi nam tych 45 minut nudy.
Pamiętasz, jak w Intercyzie była ta długa przemowa rozwodowa.
Jay Roach ją wyciął,
bo byłem świeżo po rozstaniu i wykorzystałem to, żeby do niego dotrzeć.
Jeśli komuś z nas zmarł kuzyn, zdołamy dotrzeć do Rona i pokazać mu,
że nie tak oddaje się cześć kuzynom.
Powiedzcie, że komuś z was zmarł kuzyn.
Nie, mnie nie.
Nie.
Sal? Tobie jakiś nie umarł?
Nie. Mój kuzyn siedzi w Japonii w więzieniu, ale...
Ale Sal...
na pewno nie umarł ci żaden kuzyn?
- Wal się! Nie ma mowy. - W czym problem?
Nie zmyślę martwego kuzyna, żeby odwalić za ciebie brudną robotę.
Nagle martwisz się etyką?
- Cenię sobie etykę. - Szalenie.
Pogadajmy o Albuquerque.
- Dlaczego masz zakaz... - A Nowy Orlean?
- Nie mówimy o tym. - Nowy Orlean.
Aż się popluliście. Boże!
- Co jest z tobą? Przekaż mu uwagę! - Nic. Nie chcę!
Dobra. Spójrz na siebie.
Wyglądasz jak mój syn, gdy przyłapałam go z pornosem.
- Ta sama mina. - Dobra.
Mam swoje powody, o których nie chciałem mówić,
ale dobra, powiem wam.
W 2001 zaczynałem karierę i zostałem zaproszony
na projekcję testową Pięknego umysłu.
Po zakończonym seansie wszyscy przekazywali swoje uwagi.
No to ja też się zgłosiłem i zasugerowałem coś Ronowi.
Co takiego?
No wiecie...
Zasugerowałem, że może byłoby fajnie,
gdyby widzowie od początku wiedzieli, że postać Paula Bettany’ego jest urojona.
- Bo widz jest idiotą? - To miało być fajne?
- Na tym polegał zwrot akcji. - Nie popisałem się!
- Powinni cię zwolnić! - Zła rada, ale z dobrego serca.
A wtedy Ron się po mnie przejechał.
Wyśmiał mnie przed całą salą.
„Co za zjebana uwaga, pajacu.
Jak śmiesz sugerować coś tak durnego, debilu?”
- Ron Howard nazwał cię debilem? - Tak!
Prosto w twarz.
Ku rozbawieniu całej sali pełnej moich ulubionych filmowców.
Kisną ze śmiechu. A Ron nawija w najlepsze.
Steven Soderbergh ma już sine udo.
Joel Coen ze śmiechu zaraz popuści.
To najgorszy moment w moim życiu zawodowym.
A że nie mam życia osobistego,
to najgorszy moment mojego życia.
Czy on kojarzy, że wtedy to byłeś ty?
Nie. I w tym rzecz. Ron się nie skapnął, że to byłem ja.
Wydaje się lubić i szanować osobę,
za którą teraz mnie ma. I chcę, żeby tak zostało.
I dlatego nie mogę przekazać tej uwagi. Nie ma takiej opcji.
Koniec tematu. Przykro mi, Sal.
Nie.
Przykro mi. Odmawiam.
- Wydają się podekscytowani. - Ron, Anthony. Sal Saperstein.
- Jak leci? - Jak się macie?
Jak leci?
Chciałem wam pogratulować filmu.
- Świetny. - Dziękuję, doceniam.
Naprawdę podniósł mnie na duchu, bo to był dla mnie trudny miesiąc.
Przykro mi to słyszeć.
Dziękuję. Widzicie...
No, było ciężko.
No... przykro mi.
Dziękuję.
Tak, było ciężko.
Głównie przez przedwczesną śmierć mojego kuzyna.
Ron-ald-a.
Ronalda Sapersteina.
Wiesz, czasami kuzyn jest...
- bliski jak brat. - Tak, dobrze to rozumiem.
I tak właśnie było z Ronaldem i mną.
Był moim bratem z innej matki.
Która była siostrą mojej mamy.
To okropne.
Przykro mi, że to cię spotkało.
- Dzięki, Ron. - Wyznam ci szczerze,
że ta sekwencja w motelu...
No.
To swego rodzaju oda do mojego zmarłego kuzyna.
- Nie. - Tak.
- Czyli... - O Boże.
- Dzięki, że wpadłeś. - No.
Tylko dlatego, że obu nam zmarli kuzyni,
nie jest mi niezręcznie powiedzieć, że może ta sekwencja w motelu jest zbyt...
Intensywna. Jest zbyt intensywna.
Ale tak ma być.
Chcę, żeby ta sekwencja uwierała widownię.
- Żeby w nią mocno uderzyła. - Uderza.
Wyróżnia się na tle reszty filmu.
- Stylistycznie. - No właśnie.
- Taki był zamysł. - Tak?
- Oczywiście. - Tak.
Chcę, żeby widz się nad nią zastanawiał.
Nie. Chcę, żeby ją kwestionował.
I tak robimy.
Ponieważ mój kuzyn...
mój kuzyn był mi najbliższy.
On...
nauczył mnie być mężczyzną.
- No już. - Którym jestem dzisiaj.
To piękne.
I jeśli ten film go uhonoruje, nawet w najmniejszym stopniu...
może w końcu będę potrafił pogodzić się z jego stratą.
I zamknąć ten etap.
No już, chodź tu.
- Dziękuję, Anthony. - No już.
Jestem z ciebie dumny.
Ja też mogę?
Chodź, Saul.
Sal.
Tak mi przykro, Ron.
Nie wycinamy tej sekwencji.
- Płaczesz? Co tam się stało? - Nie.
Kuzynom trzeba oddawać cześć w każdy możliwy sposób.
Rozumiem. Tobie nie zmarł kuzyn, psycholu.
Wiem, ale przez chwilę tak sądziłem. Wczułem się i to zrozumiałem.
Boże! Wszyscy wymiękamy przy gwiazdach.
- Nie, to wy wymiękacie. - To twoja... Pan Mackie, cześć.
- Co słychać? - Mogę wam zająć chwilę?
- Jasne. - O co chodzi?
Przykro mi, Sam.
- Sal. - Nieważne.
Wiem, że sekwencja w motelu poruszyła cię osobiście.
- I wiem, że ją uwielbiacie... - Zagrałeś w niej obłędnie.
Wiem, cicho.
Ona jest to dupy.
- My też tak uważamy. - Kaszana.
Ty nie możesz tak mówić. Dopiero co opłakiwałeś kuzyna.
- Nie zmarł mi kuzyn. - To czemu kłamałeś?
- Bo on mi kazał. - Że, kurwa, co?
Już tłumaczę.
Uwielbiamy ten film.
Uważamy, że może zostać ponadczasowym klasykiem.
I tak, uważamy, że ta sekwencja go rujnuje.
- Sądziłem, że tobie się podoba. - Ani trochę.
Nie podobała mi się ani na papierze, ani na planie, ani w filmie.
Dlatego czekałem, aż szef studia mu powie, że musi ją wyciąć.
Więc idź tam i mu to powiedz.
- Nie chcę. - To twoja jedyna robota.
Wcale nie... Ja tu sporo robię.
- Wcale nie. Zaciśnij zęby i mu powiedz. - Ty jesteś producentem, ty mu powiedz.
Ja już swoje jako producent zrobiłem. To twoja robota jako szefa studia.
Przyszedłem uratować twoją karierę!
- Pomóż mi pomóc sobie! - Okej.
Ty nie chcesz tego zrobić. Ja nie chcę tego zrobić.
Tych dwoje geniuszy nie jest w stanie tego zrobić.
- Wielkie dzięki. Brawo. - Wybacz.
To może mu tego nie powiemy?
Co nie?
Ron kocha tę sekwencję. Ona wiele dla niego znaczy.
Jasne, film nieco przez nią traci.
Będzie trochę dłuższy i nudniejszy, niż byśmy chcieli,
ale to nie oznacza klapy.
Jest wiele bardzo długich,
bardzo nudnych filmów, które okazały się hitami.
Dobra, ludziska. Mam cynk w sprawie tej gównoburzy...
O Boże, Anthony Mackie.
Ten film to arcydzieło. Niczego bym nie zmieniła.
- On też chce ją wyciąć. - No, jest do dupy.
Szacun, ziomek.
Dzięki, kurwa, Bogu.
Dystrybucja widziała czas trwania.
Możemy liczyć jedynie na dwa seanse dziennie.
Kina nie chcą tak długich filmów, chyba że są w nich peleryny lub kosmici.
- Spuszczamy w kiblu 15% przychodów. - Szlag.
- Griffin nas zabije. - Ja kogoś zabiję.
Zainwestowałem w tej szajs.
Musisz przekazać mu tę uwagę. Musisz!
Spotkanie się zaczęło.
Cholera...
Uwielbiam Rona Howarda. Zainspirował mnie do pracy w tej branży.
Spokojnie, tatuśku, Plusk, Apollo 13. Nie chcę, żeby mnie znienawidził.
Nie mogę znów przez to przechodzić.
Ja pierdolę.
Co za różnica, czy Ron Howard cię nienawidzi?
Będzie cię po worku całował, jeśli ten film okaże się hitem.
- Tylko na tym im zależy. Bez urazy. - Luz, taka prawda.
Po prostu przekaż mu tę cholerną uwagę.
- Zrób to. - Ma rację.
- Musisz. - Okej. Zrobię to.
Poproszę go na słówko po spotkaniu.
Ale musisz być po mojej stronie. On cię szanuje.
- Musisz mnie poprzeć. - Poprę.
Rękami, nogami i całą resztą kończyn. Wisi mi to. Stoję twardo za tobą.
Świetnie. Dziękuję.
Dobra, ludziska. Będziemy się wczuwać w klimat.
Miasto alfabetu rozgrzało nas do czerwoności.
Nawiązanie celowe.
Możemy szturmem podbić kina i przebić się przez szajs.
Aż nas świerzbi, żeby pokazać wam pomysły.
- Po to tu jesteśmy. Do dzieła. - Doceniam entuzjazm. Pierwsza opcja.
Tutaj urzeka nas piękno jego oczu. Przyjrzyjcie się.
Hipnotyzujące, a jeszcze to migoczące światło w tle.
Bardzo klasyczne.
Prawda? Podkreśla filmowość.
- Niezły. - Tak. Fajny.
A ten jara mnie niesamowicie.
Nowy Jork. Wielkie Jabłko za tamtych czasów.
Ma sznyt. Ma panoramę.
Mamy Panią Wolność.
No i... zawsze pamiętamy.
Co sądzicie?
Obie opcje mają dużo sensu.
Dziękuję.
Ale jeśli mogę...
Mam pewien pomysł, który moim zdaniem może być fajny.
Słuchamy.
No dobrze.
Sekwencja w motelu.
Jest wyjątkowa.
Wszyscy mówią, jak się wyróżnia.
A gdyby tak na plakacie Anthony i dzieciak stali przed motelem?
Anthony?
Genialne.
Tak!
Wspaniale.
Dlatego tak dobrze mieć aktorów, którzy są również producentami.
- Tak. - Czują klimat.
Tak, właśnie.
Czyli nam się podoba, tak?
Jakieś uwagi?
Matt, ty miałeś jakieś przemyślenia.
- Naprawdę? - Tak.
- Matt, masz jakieś przemyślenia? - Nie tyle przemyślenia.
Mam tylko jedną, tyciusią uwagę, która się do tego odnosi.
Chciałem o tym pogadać po spotkaniu.
Masz...
dla mnie jakąś uwagę?
Nie tyle uwagę, co pomysł. Tak.
Tego samego rodzaju, co ten do Pięknego umysłu?
Pamiętasz to?
No pewnie.
Jak mógłbym zapomnieć.
To mi się wryło w pamięć.
To jest dopiero historia.
Wiem, że mamy spotkanie,
ale kto chce się pośmiać?
Słuchajcie.
Wszyscy lubią historie o swoich szefach.
No nie wiem, mamy robotę.
To było dość dawno temu.
Skończyłem zdjęcia do Pięknego umysłu, więc to był jakiś 2001 rok.
Urządziliśmy pokaz dla rodziny i przyjaciół.
Reakcje nie mogłyby być lepsze. Ludzie są zachwyceni.
Poza jednym gościem.
Młodym, małym fąflem, Mattem Remickiem.
Matt podnosi rękę i poważnie sugeruje,
przy wszystkich,
wiecie, Soderberghu, braciach Coen...
Sugeruje, że przez cały film powinniśmy informować widownię,
że postać Paula Bettany’ego jest urojona.
Matt, czemu?
- Co? - Poważnie?
On dosłownie chciał, żebym największy zwrot akcji...
Nie.
Cały zamysł filmu wyłożył jak kawę na ławę.
Spojlerując absolutnie wszystko.
Idiotyczne.
Bez dwóch zdań to była najgorsza uwaga,
jaką w życiu dostałem.
Więc...
Pozwól, że zapytam, Matt.
Obejrzałeś Podejrzanych
i kazałeś im pokazywać Keysera Sözego przy telefonie,
śmiejącego się z tego, jak wodzi policję za nos?
A może przybiegłeś do M. Nighta Shyamalana
i powiedziałeś mu, że jeden z duchów powinien zapytać:
„Kiedy Bruce się skapnie, że nie żyje?”.
Już wiem. Ogląda Podziemny krąg i mówi: „Byłoby fajniej,
gdybyśmy od razu wiedzieli, że Tyler Durden jest zmyślony”.
- Pogrzało cię? - Sorry, ziomek. Musiałem.
Coś ty sobie myślał?
Przecież to klasyk.
Chcesz uwagę, Ron?
Dam ci uwagę.
Zrobiłeś świetny film, który psujesz tym narcystycznym, motelowym chłamem.
Pieprz się.
Mój kuzyn nie żyje.
Ty zasrany korposzczurze!
Twój zmarły kuzyn zasługuje na coś lepszego
niż uhonorowanie poprzez kurewsko nudny film.
- Słuchaj no... - O cholera.
...bo nigdy, przenigdy...
Ty lamusie!
Jeb się, łysa pało!
Nie gadam z tobą. Od teraz rozmawiamy przez Patty!
Patty ma mózg. Tobie uszy sznurek trzyma! Jakim cudem jesteś szefem? Co się gapisz?
O kurde.
- Halo? - Cześć.
- Tu Ron Howard. - Cześć.
Słuchaj, chciałem przeprosić.
Nie powinienem był tak bezlitośnie z ciebie kpić.
Chyba tak bardzo się wściekłem, bo wiedziałem, że masz rację.
Nie w kwestii Pięknego umysłu. To było epicko kretyńskie.
- Jasne. - Ale w kwestii sekwencji w motelu.
Nie pasuje do tego filmu.
Powiedziałem już Anthony’emu.
- Był zdruzgotany. - No tak, z pewnością.
- Ale zrozumiał. - Dziękuję.
Bardzo ci dziękuję za telefon. Z całego serca to doceniam.
Mam do przepracowania cały bagaż emocji, ale to nie może odbijać się na pracy.
Ja też zawaliłem po całości. Mogłem ci od razu przekazać tę uwagę.
Tymczasem zapętliłem się we własnym szajsie. To był błąd.
Nie powinienem wspominać o twoim kuzynie,
a już na pewno nie powinienem nazywać cię łysą pałą,
czy jak to tam ująłem. Bardzo przepraszam.
Czyli ty przyjmujesz przeprosiny za wyzwiska i obrzucenie czapką,
- a ja przyjmuję twoje. - Tak, świetnie.
Zadrzyj ze mną jeszcze raz, a cię, kurwa, zniszczę.
Napisy: Daria Okoniewska