Mamo?
Mamo, kończysz już?
Pracuję, skarbie.
Ale jest weekend.
Obejrzyjmy stary film, jak lubisz.
Może później.
To mamy randkę.
Doprawdy? A kto płaci?
Spójrz na tę twarz.
Mój wielki, silny byczek.
Stajesz się prawdziwym przystojniakiem.
- Za mną! - Nie biegajcie tu
jak opętańcy, bo coś zniszczycie!
Jack, dość!
- Co robisz, Benny? - Mamo, pomóż!
Nie słychać? Wyłaź! Cholera jasna!
- Przepraszamy. - Macie kłopoty!
Bo jesteśmy... rodziną zombie!
Nie!
Zjem ten słodki mózg! Ucztujmy!
Nie!
Pychota! Mój ulubiony!
- Chodź, kochanie. - Teraz ja jestem zombie.
- Zjem mózg Ozziego. - Benny!
- Weźmiesz ich? - Pewnie, mamo.
Dziękuję.
Weź ich.
Dobra. Benny, Oz, ubierajcie się. Wychodzimy.
Nie. Zostanę z mamą.
Musisz ćwiczyć nogę, wzmacniać ją.
Benny.
Głupi suwak.
Kupimy ci nową kurtkę.
Jeśli znajdziesz Rexa,
oddaj mu rachunki. Oswald, podaj.
- Ja zaniosę. - Jack.
Dobra.
Idziemy.
Gdy zapalą się latarnie,
macie być w domu!
Tak, mamo.
Nie chcę grać w baseball.
- A w co? - Może w nogę?
Patrzcie na te felgi!
Rex musi być najbogatszy w Gotham.
- To prawdziwe złoto? - Nie, Benny. Lakier.
To by było coś.
Przepraszam!
Podnieście go.
- Czekałem tydzień. - Wrócimy później.
Rex.
To ty, Jackie?
W mordę!
Mamy tu Popeye’a.
Chodź.
Zostań z Bennym i się nie mieszaj.
Pamiętacie syna Francis Cobb?
Idzie na oficera i będzie bohaterem, tak?
Tak.
Co dla mnie masz?
- Co u mamy? - Dobrze.
Pozdrów ją ode mnie.
Dobrze cię widzieć, Rex.
Uważaj, co gadasz.
- Ile dał? - 50. Chodź.
W mordę! Pokaż.
Moglibyśmy wieki grać na automatach!
Nie. Oddam mamie.
Schowajmy się przed deszczem.
- Berek z latarkami? - Tak!
Pan Calabrese nie płaci mamie tyle,
ile powinien.
Jak to? Dał nam 50 dolców!
Mówię ci, że to zły człowiek.
Zastanawiasz się, skąd bierze forsę?
Nie muszę. Jest gangsterem.
Ale leje.
Idziemy.
Benny pierwszy.
Powoli. Oz.
Mam!
Ja czerwoną. Ozzie, ty pierwszy.
Dobra.
Licz do dziesięciu. Powoli i bez podglądania.
Chodź!
Jeden, dwa, trzy, cztery...
Dziesięć.
Szukam!
Wiem, że tu jesteście.
Oz...
Oszukujecie, chłopaki!
Mieliście się ukryć na stacji!
Chyba żartują.
Słyszę was!
To nas złap.
- Benny. - Znalazłem was.
Nie muszę wam świecić w gęby, żeby się liczyło.
Znasz zasady.
Idę.
Szybko! Chodź, Ozzie!
- Wszystko gra? - Mam to gdzieś!
- Oz! - I was!
Co się dzieje?
Wiecie, że trudno mi zejść!
Przepraszam.
Zaczniemy jeszcze raz. Ja szukam, wy się chowacie.
Teraz sobie wyjdźcie!
Ej!
Otwórz drzwi.
- Przestań! - Otwórz te drzwi!
- Oz? - Proszę!
Chryste, przemokłeś!
Co się stało? Chodź.
Gdzie bracia?
- Poszli do kina. - Za co?
Rex dał Jackowi pieniądze.
A ty?
Wolałem wrócić do ciebie.
Jack nie powinien cię puszczać samego.
Nie potrzebuję go.
Wiadomo. Bo mój Oswald jest twardy.
I z każdym cholernym dniem silniejszy.
Może też obejrzymy film?
To będzie nasza randka.
Ja wybieram?
Zawsze bierzesz to samo, ale niech będzie.
Oswald, na jaki film poszli?
Przez ten deszcz trzeba ich będzie odebrać.
Chyba na "Sok z żuka".
Twój ulubiony drink, whisky z wodą sodową.
Dziękuję.
Ile bym dała, żeby się stąd wyrwać
i zamieszkać w tych przyjemnych apartamentach dla celebrytów.
Byłoby miło, co?
Najwyższe piętro,
nikogo na górze, nikogo obok...
Któregoś dnia.
Oglądamy?
Tak.
Ciepło ci?
- Tak, a tobie? - Przytulnie.
Wypuść nas!
- Słyszysz? - Otwórz, proszę!
Wypuść nas!
TUNEL BURZOWY
- Pomocy! - Proszę!
Wypuśćcie nas!
Pomocy!
PINGWIN
Pięknie.
Dzięki, panie radny.
Mamo?
Vic?
Cholera!
Vic!
Vic! Victor!
Ocknij się!
Ej!
Gdzie jest mama?!
Gdzie ona jest? Mów!
Sofia ją porwała.
- Dokąd? Jak? - Nie wiem.
Tańczyliśmy, zapaliło się światło...
Cicho.
Pieprzony Sal!
Szybko. Musisz stąd znikać.
Wynoś się.
- Wiej! - A ty?
Mają mamę! Nie wymięknę.
Ostrzeż Zhao, Danny’ego, resztę!
Niech wiedzą.
- Przepraszam. - Pieprzę poczucie winy!
Załatw mi armię, młody.
Ani, kurwa, drgnij!
Jasne.
Wyluzuj! Nie stawiam się.
Cześć, Sal.
Znalazłem u ciebie.
Nie lubię tej gry.
Za dużo siedzenia i czekania.
Trochę się zmieniło, co?
Żadnych kajdanek czy strażników, żeby mnie powstrzymać.
To była rodzina.
Żona.
- Mamy umowę! - Mój syn!
- Moje serce, gnido! - Proszę pana!
Sofia wzięła cię na smycz?
Nie. Ona i ja chcemy tego samego.
Tak. To tylko przedsmak tego, co cię czeka.
Mamy twoją matkę. Tak!
Mamy teraz twoją rodzinkę.
Dzień dobry.
Mam go, Sofio.
- Jak stara? - Sofia!
Zostaw ją!
Nie ma z tym nic wspólnego!
- Zrobię wszystko! - Słyszysz?
Lepiej ci?
- To za mało. - Wiem.
Cierpliwości. Niedługo go zabijemy.
Dobra.
Zadzwonię, gdy ruszymy do ciebie.
Pokażesz nam fabrykę.
Najpierw chcę wiedzieć, że mama jest cała!
Daj nam pogadać.
Próbujesz dobić targu? Ze mną?
To nic osobistego, pamiętasz?
Element gry.
Ja dotrzymam słowa, ty też.
Pamiętasz? Tak mówiłeś! Zgadza się?
Spojrzałeś mi w oczy, jak dżentelmen,
i zapewniłeś, że nie skrzywdzisz mojej rodziny!
Ja też jestem dżentelmenem
i zaproponuję ci identyczny układ. Jazda.
Przyniosłam śniadanie.
Denerwujesz się?
Nie.
Francis Cobb.
Tak się nazywasz?
Oz powiedział, że zmarłaś kilka lat temu.
Był naprawdę zrozpaczony.
Aż mu współczułam.
Niektórzy są łatwymi celami.
Wlokłaś mnie tu, żeby karmić tostami
czy zabić?
Zależy od twojego syna.
Jest z nim Salvatore Maroni.
Jeśli Oz pokaże mu narkotyki, które ukradł,
pojawią się opcje.
Guzik wiesz o moim synu, co?
Usmaży Sala jak jego żonkę i bękarta,
i przyjdzie po ciebie.
Mocno w niego wierzysz.
Tak.
To jakim cudem skończyłaś tutaj?
Oswald zachwycał się tym domem, że niby piękny,
ale na mnie to miejsce nie robiło wrażenia.
Brakuje mu charakteru.
Boisz się koloru czy jak?
Wiń mojego ojca.
Falcone byli odrobinę konserwatywni.
Jasne, jesteś teraz Gigante!
Jasne! Oswald mówił.
Co jeszcze?
Różowe włosy? Tatuaż na dupie?
Dasz tatusiowi nauczkę.
Oz sporo ci mówi.
Pewnie.
Będę z tobą szczera.
Przez te wszystkie lata,
gdy Oz dla nas pracował, miałam gdzieś jego dzieciństwo.
Znam oczywiście najważniejsze fakty,
którymi uwielbia nas faszerować:
"Dzieciak z Eastside z chorą nogą, bez ojca".
Ale te rzeczy nie czynią z ciebie potwora, prawda?
Ktoś go ukształtował.
Opowiedzieć ci o moim Oswaldzie?
Proszę.
Zawsze jest dwa kroki do przodu.
Tyle lat cię woził,
sprzątał po tobie i twojej rodzince i obserwował, uczył się.
Zna tę grę lepiej niż ty.
Zmieniłaś nazwisko i co z tego? Myślisz, że wszystko się zmieniło,
ale gra została ta sama!
Narkotyki to narkotyki. Koks, Bliss, hera, krople...
Jedno gówno. Ci sami wygrani i przegrani.
Nazywaj się, jak chcesz,
ale kiedy mój Oswald wpakuje kulkę w tę piękną czaszkę,
będę tańczyć na twoim grobie jak jebana Ginger Rogers.
Dobrze, że pozostali synowie zmarli,
zanim zmieniłaś ich w takie potwory jak Oz.
Zamknij jadaczkę.
Co się z nimi stało?
Naprawdę nie żyją?
A może też trzyma ich pozamykanych w jakiejś norze w Eastside?
Jak to?
Dlaczego...?
Słyszysz, prawda?
Ten deszcz.
Powinni już wrócić! Szukałam całą noc.
Masz przeczesywać ulice,
bo to twoja praca!
Spisać jakiś raport albo coś!
Mówiłam, że Jack ma 15 lat, a Benny 10.
- Synowie? - Tak!
Jack i Benny.
W kinie nikt ich nie widział.
Pewnie mokną i marzną.
Nie wzięli parasoli, a cały czas pada.
Proszę, znajdź ich, to już za długo!
Jak myślisz, gdzie teraz jesteś?
Francis?
Odpierdol się ode mnie.
Sofio?
- Co tu robisz? - Chyba mamy problem.
Moja znajoma pracuje w domu dziecka w Brookside.
Jest psychiatrą.
W Brookside jest też twoja kuzynka, Gia.
Jasne.
Prosi o kontakt z policją.
Tylko ona przeżyła gaz.
I coś widziała.
Wiesz, co to mogło być?
Nie.
Nie wiem.
Nie chcę dokładać ci zmartwień.
Chętnie sam z nią porozmawiam.
Jeśli ona coś powie...
Uciszę ją.
Ty pomóż mi w inny sposób.
Francis,
jestem dr Rush. Zadam ci kilka pytań.
- Na ziemię! - Cofnijcie się!
Jezu!
Brudno tu.
Wiedziałem, że chowasz dupę w ścieku.
Słuchajcie!
Oswald Cobb już tu nie rządzi.
Od teraz wszyscy pracujecie dla rodzin Gigante i Maroni,
dlatego szybko i w ciszy spakujcie towar.
- Jasne? - Na co się gapisz?
- Spokojnie. - Jebać to!
Dobra. Rozumiem.
Macie chwilę, żeby ułożyć to sobie w głowach.
Dobra. Do roboty.
Wyżyłeś się i dobrze, Sal.
Dałem ci, co chciałeś. To teraz twój interes.
Założysz nowe imperium.
Po co się dzielić z córką Carmine’a?
Jezu!
Po wszystkim, co Falcone ci ukradli?
No proszę!
Dostęp do całego miasta.
Jesteś jak szczur.
Gdy skończymy pakować narkotyki Sofii, pojedziesz do niej.
I tam umrzesz, Oz.
Musimy tylko ustalić,
jak to zrobimy.
Wiesz, czego nie zapomnę?
Smrodu.
Palącego się ciała.
Mięśni, tłuszczu, gówna...
i włosów.
Nie wiedziałem, że jest tak charakterystyczny.
Powiedz, czy twoja piękna Nadia
używała konkretnego lakieru?
Jarała się jak podpałka.
Ogień.
Panie Maroni,
nie wolno!
Skurwiel!
A ty co? Dawaj, draniu!
Co robisz?
Jazda!
No chodź!
Cholera, nie! Nie, nie, nie!
Spójrz na mnie, Sal!
Pokonałem cię.
Słyszysz? Pokonałem cię! Wygrałem!
Żesz kurwa!
Nie wierzę!
Miałeś mnie zniszczyć, Sal!
Pokazać mi, jakim facetem jesteś!
A to ja cię załatwiłem! Załatwiłem, kurwa! Ty głupi, parszywy kutafonie!
Pierdol się!
Chciałeś mnie okraść?!
Zabrać, co moje?! Co zbudowałem?!
Co gadasz? Nie słyszę.
Powtórz.
Tak właśnie myślałem.
Pokonałem cię, Salvatore Maroni.
Wygrałem.
Chodźcie tu.
Ten człowiek
i jego ludzie
nie żyją, bo zrobiliście, co trzeba,
broniliście swojego domu i inwestycji.
Jestem z was dumny i jestem wam wdzięczny, ale to nie koniec.
Nadchodzi burza...
i musicie mi pomóc.
Tędy, pani Gigante.
- Zakończ to! - Masz gościa, Gio.
Cześć.
Dziękuję.
Wiem, że twoja lekarka zadaje pytania.
Powiedziałaś jej, że coś widziałaś?
Chcę ci pomóc.
Nie bój się. Powiedz.
Co widziałaś?
Ja... widziałam maskę.
W twojej torbie.
Zabiłaś ich?
Moją mamę i tatę?
Tak myślisz?
Że zrobiłabym coś tak strasznego?
Gio, kochałam twoją mamę i tatę.
Wiem, że chcesz kogoś obwinić,
ale tu nikt nie zawinił.
To był straszliwy wypadek.
Rozumiesz?
Dobrze.
Sama to sobie zrobiłaś?
Chodź.
Możesz nie rozumieć
i wiem, że to boli,
ale twoja mama, tata i wszyscy w rodzinie
byli złymi ludźmi, którzy zasłużyli na swój los,
i cieszę się, że ich nie ma.
Nie krzywdź się z ich powodu.
To dar.
Wyjdziesz stąd
i znajdziesz nowy dom.
I...
jakąkolwiek kobietą się staniesz,
zasługujesz na dużo więcej niż to, co ta rodzina mogła ci dać.
Salvatore...
Nie, Sal nie żyje, kotku.
Pogódź się z tym.
Wiem, że miało być inaczej.
Chcesz mnie zabić,
kapuję,
ale jest coś, czego pragniesz bardziej.
Odkąd cię znam, byłaś wpatrzona w tron.
Masz szansę.
Musisz tylko przywieźć mi mamę.
I jeśli nie spadnie jej włos z głowy,
dam ci, kurwa, wszystko:
Bliss, moją organizację, kontakty.
Klucze do królestwa są tutaj.
Co ty na to?
Zostałaś ty i Oz.
Co wtedy czułaś? Powiedz.
Julian.
Muszę z tobą pomówić.
Salvatore Maroni nie żyje. Oz go zabił.
Trzymasz się?
Oz chce wymienić matkę na towar.
A ja się... zgodziłam.
Nie! To pułapka.
Wiem.
Nieważne.
Nic już nie jest ważne.
Co powiedziała Gia?
Będą kłopoty?
Zanim ojciec mnie odesłał, chciał, żebym przejęła rodzinę.
Zamknął mnie w zakładzie dla obłąkanych,
a ja wyszłam i wróciłam w to samo miejsce.
Francis ma rację.
Myślałam, że robię coś innego,
myślałam, że ja jestem inna,
a dalej gram w grę mojego ojca,
przestrzegam jego reguł!
Ja... Chryste Panie!
- Duszę się! Duszę! - Spójrz na mnie, Sofio.
Ojciec nie ściska cię już za gardło.
Nieważne, czego on lub ktokolwiek inny dla ciebie chciał.
Czego ty chcesz?
Chcę być wolna.
I chcę, żeby Oz czuł ból.
Prawdziwy ból.
Taki, jak ja czułam.
Niech cierpi...
za to, co zrobił.
Richie, Vic się odezwał?
Nie. Ciągle poczta.
Dobra.
Wiem, że nie na to się pisaliście,
ale innej armii nie mam
i nie chcę mieć, jasne?!
Chodźcie.
Oz.
Zeke, masz coś?
Jedzie do ciebie czarna Klasa G.
To ona.
Wszyscy znikają.
Nie strzelać, dopóki nie powiem!
Wjechali do tunelu. Zamykamy.
Dobrze.
Chodź, mała.
Na co czekasz?
Cześć.
Nie wyjedziesz stąd, mała. Zamknięte.
Ja mam twój produkt, ty moją mamę.
Jeśli nic jej nie jest, szafa gra.
Będziemy się na siebie gapić czy zakończymy sprawę?
Twoja mama to interesująca kobieta.
Wiem o tym.
Pomogła mi zrozumieć kilka spraw.
Ciągle przymierzam nowe twarze,
ale w każdej mi źle.
Stój!
Co tu się, kurwa, dzieje?!
Myślisz, że wiesz, czego chcę,
i że jest oczywiście to, czego chcesz ty.
Bo tę grę wymyślono pod takich jak ty i mój ojciec.
Ci sami wygrani i przegrani.
Dlatego wszyscy się spodziewali, że umrę w Arkham.
Nie pomyśleli, że się tam czegoś nauczę.
Opanuję nową grę.
Zostawiłam ci prezent.
Już znalazłeś?
Co jest grane, Oz?
Co jest w aucie?
Kurwa!
- Jeszcze zdążysz uciec. - Kurwa!
Chyba.
Jeśli to zrobisz, zajrzyj do nas.
Mamo, zrobiłem ci kolację.
Wstałaś?
Ubieraj się. Wychodzimy.
Wskakuj w garnitur.
Sama nie dam już rady.
Musisz obiecać, że wyjdziesz na ludzi.
Że dasz mi absolutnie wszystko, na co zasługuję.
Inaczej nie dam rady.
Nie wiem, jak będę z tym żyć,
ale kiedyś musisz dać mi szczęście.
Bo zasługuję na szczęśliwe życie.
Prawda?
Prawda, Oswald? Powiedz!
Pewnie, mamo.
Zasługujesz na najlepsze,
a ja ci to dam.
Obiecuję.
Nie odpuszczę, dopóki tego nie zrobię.
Vic?
Czy to czasem nie Pingwin?
- Przeżyłeś! - Jak mnie nazwałeś?
Sofia chce cię widzieć.
PINGWIN
Tekst polski: Wojtek Stybliński