Nie wiem, jak ci zaufać.
PINGWIN
Może ci pokażę?
Nie ruszaj się!
Na kolana! Już! Na kolana!
Grzeczniej, kurwa!
Znieważyłeś naszą rodzinę.
Wiem o nowym narkotyku.
Twoje laboratorium jest teraz nasze.
To nie musi tak być.
Sądziłeś, że będziemy patrzeć,
jak nic nie robisz, tylko wymyślasz kolejne wymówki?
O czym ona gada?
Gdy tylko wszedłeś do Blackgate, wiedziałam, że jesteś oszustem.
- O co tu biega, Oz?! - Zamknij się.
Przez chwilę sądziłam, że wy...
- Że go o to prosiłaś. - O co?
O zabicie brata,
żebyś mogła go zastąpić.
Ale się myliłam, prawda?
Nie wiedziałaś.
- Ty...? - Posłuchaj, Nadia.
Nie zdradziłem was! Chryste!
Potrzebowałem Sofii, żeby zdobyć narkotyk dla nas!
Jest twój! Twój, kurwa!
Przysięgam na Boga, że miałem go oddać!
Jestem z wami!
Myślisz, że wszedłbym do Blackgate i co? Zaczął kłamać?
Jazda!
Wskakuj!
- Sofia? - Julian,
- pomóż. - Gdzie jesteś?
To... to... to... Oz.
Sofia?
RYWALIZACJA GANGÓW: PRZEMOC W GOTHAM
Sofio.
Sofio!
W imieniu Lucy House mam przyjemność
powitać przewodniczącą Fundacji Isabelli Falcone,
Sofię Falcone.
Przemowy to nie moja specjalność, ale...
Moja mama, Isabella Falcone,
latami zmagała się z depresją.
Nie otrzymała pomocy
i gdy miałam dziewięć lat,
odebrała sobie życie.
Ja i tata założyliśmy fundację,
żeby wspierać organizacje,
które zapewniają kobietom ratujące życie świadczenia.
Organizujemy galę
- i turniej golfowy. - Świetna mowa.
- Dziękuję. - Będziesz?
- Uciekam, pani Hill. - Dziękuję.
Papieros pomoże?
Trzeci lunch w tym tygodniu. Tu i lobotomia nie pomoże.
Ojciec docenia, co robisz.
Pomagasz, a i tak musisz łykać to gówno.
Bywają gorsze fuchy.
Jakie? Wożenie mnie?
- Ja... Wiesz, o czym mówię. - Żartuję!
Wiem, że to gówniana fucha.
Zasługujesz na lepszą.
Ja też,
ale ty masz fiuta, to może cię awansują.
Idę po auto.
- Dobra robota. - Dzięki.
Pani Falcone!
Znajdzie pani jeszcze chwilę?
- Przepraszam. Pewnie. - Summer Gleeson.
Pani dokonania są imponujące.
- Dziękuję. - Ale jeśli wolno,
może pani robić więcej.
Wie pani, że w zeszłym tygodniu
zabiła się Yolanda Jones?
W ostatnim dziesięcioleciu wiele kobiet odebrało sobie
w ten sposób życie.
Przez powieszenie.
Zupełnie jak pani mama.
Przepraszam, nie chciałam.
Jak mogę pomóc?
Yolanda pracowała w Górze Lodowej.
Jak większość tych kobiet była pracownicą pani ojca.
Z jakiej jest pani organizacji?
Nie rozmawiam z prasą.
- Proszę. - Po prostu.
Cofnij się, paniusiu. Nie gada z tobą.
Więcej kobiet ucierpi!
Może im pani pomóc!
W porządku?
Szukam!
Wiem, że tu jesteś, Alberto!
Gdzie jesteś, Alberto?
Mamo?
Sofio, jak lunch?
Udany.
Ruth przesyła pozdrowienia.
A która to?
Żona kongresmena Hilla.
Który dzięki twojej siostrze zaczął ze mną rozmawiać.
Jasne. Hill.
Miałeś zbadać jego finanse.
Pracuję nad tym. Byłem zajęty,
ale jutro to zrobię. Słowo.
Czemu tylko na twoją siostrę mogę liczyć?
Wiem, tato. Przepraszam.
Cholera!
Ja... muszę lecieć.
Nie wiem, co z nim zrobić.
Alkohol, imprezy...
Nie może przynieść wstydu.
- W weekend przylatuje rodzina. - Dopilnuję go.
Będzie grzeczny.
Dziękuję, śliczna.
Nie jest taki jak my.
Jest miękki.
Myślę ostatnio o przyszłości.
Przyszłości rodziny.
Może czas zerwać z tradycją?
Gdy nadejdzie pora, zajmiesz moje miejsce.
Będziesz rządziła rodziną.
Jeśli chcesz.
Jasne. Pewnie.
Byłabym... zaszczycona.
Ale reszta...
Wie, kim jesteś i posłucha.
O co chodzi?
Powiedz.
Nic takiego.
Sama nie wiem.
Może to z powodu fundacji,
ale ostatnio sporo myślę o mamie.
Wiem, że byłam bardzo młoda, ale...
nie pamiętam, żeby chorowała czy miała depresję.
Dobrze to ukrywała.
Ja też za nią tęsknię. Co dnia.
Poszła do kogoś?
Zanim...? Do terapeuty albo psychiatry?
Była dumną kobietą.
Upartą.
Nie przyjęła mojej pomocy, choć się starałem,
a Bóg wie, że tak było.
Pewnie.
- Ale... - Sofio.
Dlaczego teraz?
Po co rozdrapujesz stare rany?
Wiesz, że tego nie lubię.
Przepraszam. Nie chciałam.
Dalej nie powiedziałeś, co chcesz na urodziny.
Wiem.
Będę zachwycony, cokolwiek kupisz.
Nie martw się.
- Staruszek będzie zachwycony. - Naprawdę?
- Tak. - Skąd wiesz?
Bo jest kosztowny i stary, jak jego ulubione dziecko.
W mordę!
- Pingwin posprząta. - Nie nazywaj go tak.
- Ogarniesz kartkę z życzeniami? - Tak.
Tak. Czekaj! Mam pytanie.
Dziewczyny z Minus 44.
Tata wchodził z nimi... w związki?
To nie są dziewczyny od związków.
Interesuje cię jego życie miłosne?
Mamy nie ma, a on nic nie mówi.
Ty znasz go z innej strony.
Jakiej? To ojciec.
Przy mnie jest zupełnie inny.
Zastanawiam się, czy coś widziałeś.
O co pytasz?
Chyba...
zastanawiam się, czy... naprawdę... naprawdę go znam.
Jak z tymi kłamstwami na temat jego pracy, gdy byliśmy mali.
Nie o wszystkim rozmawiamy.
Jest jedna rzecz, ale...
Nie powiem, bo mnie zabije.
Ojciec jest z Mossadu,
a te dziewczyny to zabójczynie.
Spadaj!
Cokolwiek kombinujesz, przestań.
Co robi w pracy, robi w pracy.
A my mamy dobre życie, nie?
Dokąd?
Mam to tutaj.
Według koronera wszystkie zmarły z powodu uduszenia.
Nie kwestionuję tego,
natomiast według policji przyczyna zgonu
to zawsze samobójstwo przez powieszenie.
Widzisz ślady wokół szyi?
To wygląda, jakby ktoś ją udusił.
- Rękoma? - Właśnie.
Są też rany obronne, które pominięto.
Te kobiety się broniły.
- Gryzły, drapały... - Czemu mi to mówisz?
Muszę dotrzeć do dziewczyn w klubie.
Wstęp jest wolny.
Nie chodzi o Górę Lodową, tylko Minus 44, gdzie naprawdę pracowała Jones.
- Wejdziesz z podsłuchem... - Do klubu ojca?
W życiu.
To daj mi dane pracownic.
Nowych, bez rodzin czy przyjaciół.
Takich, których zniknięcie przejdzie bez echa.
Musimy je chronić.
Mamo?
Nie, nie! Nie!
Nie patrz.
Tato.
Sofio.
O co chodzi?
To wszystko?
Jakieś stare raporty i teorie spiskowe?
To niedorzeczne.
I śmierdzi nowicjuszką, która marzy o publikacji.
- Proszę... - Guzik wiesz o tacie.
To dobry człowiek!
Jeśli spróbujesz opublikować te bzdury,
moja rodzina cię zniszczy.
Rozumiesz?
To ta z lunchu?
Takie spotkania są podejrzane.
- Ojcu może się to... - Cicho!
Przestań gadać. Nie chcę twojej rady.
Mam gdzieś, co myślisz, jak wszyscy.
Jesteś tylko kierowcą, dlatego zamknij się i jedź.
Sofia!
- Sofia. - Carla.
Boże, Sofia!
Widziałaś narzeczoną numer trzy?
Boże! To zbyt wiele.
Luca znalazł ją w Portugalii.
Jasne.
Chyba na stronie.
Właśnie!
Wszystko mi opowiedz.
- Tak. - Wszystko.
- Koniecznie. - Najpierw martini?
Pewnie.
Sofia!
Co robisz w środku?
- Nowa marynarka? - Tak.
- Ładnie ci. - Dziękuję.
Ojciec chce cię widzieć. Jest w gabinecie.
Nie mów, że już masz dość.
Wujek nie zdążył pochwalić się wazektomią.
Czemu nie mówiłaś o reporterce?
Nigdy, przenigdy nie rozmawiasz z prasą.
- Myślałem, że to rozumiesz. - Oz ci powiedział?
Nie wie, o czym gada.
Jakaś kobieta mnie zaczepiła i kazałam jej spieprzać. Tyle.
Doprawdy?
Tak.
Tato...
Rozmawiałem z Kenzie'em.
Summer Gleeson współpracuje z policją.
Trwa śledztwo.
Podejrzewają mnie o morderstwo.
Morderstwo!
Dziwek z klubu.
Czemu do mnie nie przyszłaś?
Powinnam, ale wiedziałam, że to bzdury
- i nie chciałam cię martwić. - Przestań.
Myślisz, że to zrobiłem?
Skąd!
Miałaś być lepsza.
To... było dla ciebie.
Wszystko.
Jak mogłaś mi to zrobić?
Nigdy...
nigdy w ciebie nie wątpiłam.
Kocham cię i wiem, że istnieje wyjaśnienie.
Wyjaśnienie czego?
Miałeś na dłoniach zadrapania.
W dniu śmierci mamy.
Ale wiem, że to nie ona je zrobiła.
Wiem.
Wiem, że to...
coś innego.
Nie wiem co, ale...
coś.
Prawda?
Moja...
słodka Sofia.
Co się z tobą stało?
Najwyraźniej nie jesteś sobą.
Jesteś zagubiona, chora.
Lepiej idź, zanim zrobisz scenę.
- Tato, proszę. - Oz cię odwiezie.
Teraz.
Wiem, że jesteś zła, ale tylko robiłem swoje.
Dbałem o ciebie. Za to mi płaci.
A reporterzy mieszają.
- Nie ufaj im. - Zamknij się!
Gdybyś o mnie dbał, gadałbyś ze mną,
nie z nim.
Ufałam ci!
Gratuluję.
Doigrałeś się. Ojciec ma cię teraz na oku.
Ciebie i wszystkich, których kochasz.
Bez jaj. Co znowu?
Gaś dyskotekę, Kenzie.
Odwożę pannę Falcone. Ojciec kazał.
Pani Falcone, proszę wysiąść.
- Co jest? - Tata dzwonił?
Proszę.
Boże! Nie wierzę.
Sofio Falcone.
- Puść! - Jesteś aresztowana...
- Czekaj! - ...za zabójstwo Summer Gleeson.
- Reporterki? - Co?!
Ty to zrobiłeś? Dla niego?
Nic nie kapuję! Co jest, Kenzie?!
Zarzuca ci się zabójstwo Yolandy Jones,
- Taylor Montgomery, Nancy Hoffman. - Nie pieprz!
Nikogo nie zabiłam! Zrób coś!
Puść ją!
Lepiej się przymknij.
Zadzwoń do Alberto!
Oz!
- Powiedz mu, co się dzieje! - Zabieraj łapska!
Oz!
PRAWDA O KACIE
Kat?
- Tak mnie nazywają? - Brukowce szybko się znudzą.
Twój ojciec twierdzi, że leczyłaś się psychiatrycznie.
Bzdura.
Prokurator z sędzią
wystąpili o opinię psychiatryczną.
- Bo tata chce? - Nie tylko.
Członkowie rodziny pisemnie poświadczyli
- to samo. - Kurwa.
Wujek Luca,
twoi kuzyni, Johnny i Carla Viti.
Wykorzystują samobójstwo mamy, żeby...
Czuję przymus zabijania zwierząt?
Jaja sobie robicie?!
- Wiedziałeś o tym? - Przysięgam, że nie!
Przejdę badania
i odpowiem na kilka pytań, żeby udowodnić, że jestem zdrowa
i co potem?
To nie takie proste.
Sędzia przychylił się do wniosku prokuratury.
Zostaniesz przekazana na obserwację do szpitala Arkham.
Nie.
Nie! To bez sensu.
Pozostaniesz tam do procesu.
- A kiedy to? - Za sześć miesięcy.
- Boże! - Przykro mi.
Nie zgadzam się!
Nie ma mowy!
Powstrzymaj to!
- Jesteś moją prawniczką! - Przykro mi.
Dam wam dwie minuty.
On mnie karze za coś, co zrobił.
- Tego nie wiesz. - Obudź się!
On udusił te kobiety!
A potem udusił i powiesił reporterkę, żeby zwalić winę na mnie!
Tak samo postąpił z mamą!
To prawda! Nie wytrzymam w takim miejscu!
Umrę tam!
Umrę,
a on właśnie tego chce!
Przestań.
To tylko sześć miesięcy.
Wytrzymasz.
A potem będziesz miała proces i wyjdziesz.
- Obiecaj mi! - Już czas.
Teraz?
Posłuchaj. Jesteś Falcone.
- Wytrzymasz! - Nie! Nie!
Proszę, nie!
- Proszę! - Sofio!
- Proszę. - Będzie dobrze!
Alberto.
Nie pozwól mu wygrać!
Proszę. Alberto!
SZPITAL STANOWY ARKHAM
Falcone, Sofia.
Jestem dr Ventris, główny psychiatra.
Będę panią prowadził.
Mój współpracownik, dr Julian Rush,
sporządzi opinię.
Podczas pobytu pozostaje pani w izolacji.
Żadnych odwiedzin.
- Słucham? - To ważne.
- Żadnych wpływów z zewnątrz. - Nie.
Nie! Chwileczkę! Zaszła pomyłka!
Wiem... Proszę!
Wiem, że wszyscy tak mówią, ale to prawda!
Jestem niewinna!
Adaptacja nigdy nie jest łatwa.
Chodźmy.
Za mną.
Odpocznij.
Cześć!
Tutaj!
Gasimy światła!
Jesteś Katem, tak?
Widziałam cię w telewizji.
Ja to Sroka, jak ptak.
Nie Margaret. Macocha tak mówiła,
ja prosiłam, żeby przestała.
Tu można się bać.
Też się bałam,
ale już nie jest źle. Przywykniesz.
- Za pół roku wychodzę. - Ale ciekawe!
Na twoim procesie będzie pełno paparazzich,
a o moim nikt nie pisał.
Fajnie być sławną?
Na pewno!
Kacie? Kacie?
Kacie.
Patrz na nową rybkę.
Kacie!
- Kacie! - Cześć, śliczna!
Kacie!
Kacie! Kacie!
To ja, Sroka! Zajęłam ci miejsce.
Kacie!
Dr V każe zawierać przyjaźnie.
Czasem mam z tym problem, ale...
robię postępy!
Cukierek!
Co to?
Dają tylko, gdy jesteś grzeczna.
A ja...
Nie powinna być przykuta?
Co?
- Sroko? - Widzisz?
Widzisz te kolory? Ale błyszczą!
Ona nie jest przykuta!
Ty zabiłaś te dziewczyny.
Dziewczyny, dziewczyny...
Nie zabiłam.
Kłamiesz!
Ona kłamie, kłamie, kłamie, kłamie!
Jak się czujesz?
Słyszałem o dzisiejszym incydencie na stołówce.
Ta kobieta mnie tłukła, a wszyscy się przyglądali.
Tak, był incydent.
Przykro mi z tego powodu.
Dlaczego nie była przykuta?
Nie wiem. Sprawdzają.
Ktoś ją uwolnił?
Uważasz, że ten atak był zaplanowany?
Wiem, co robisz.
Co?
Wypaczasz moje słowa, żebym wyszła na paranoiczkę.
Nie było cię tam. Ktoś musiał ją uwolnić.
Przechodziłaś już terapię.
Leczył cię dr Shaw.
Po śmierci mamy.
Śmierć rodzica to traumatyczne doświadczenie.
Żałoba często przeradza się w gniew lub nawet przemoc.
A często po prostu czujemy smutek.
Prawda?
Nie zabiłam tych kobiet.
Nie zrobiłabym tego.
Jestem tu,
bo mój ojciec chce mnie uciszyć,
a rodzina robi, co każe.
Twierdzisz, że ojciec wrobił cię w morderstwo?
Nie wierzysz.
Tego nie powiedziałem.
Widzę.
Jak cię przekonać, że jestem zdrowa,
skoro już mnie oceniłeś?
Jestem tu, żeby ci pomóc.
To mój jedyny cel.
Ruchy!
Pierdol się, suko, suko, suko!
Chodź tu, to wygryzę ci usta, usta, usta!
Tylko spróbuj, spróbuj, spróbuj!
Mam jej zrobić krzywdę
i udowodnić, że jestem morderczynią?
- O to chodzi? - Zabiłaś ich, powiedz,
powiedz, powiedz!
To mój ojciec. Pracujesz dla niego.
Zakończ to.
- Czekaj! - Zakończ,
zakończ,
zakończ!
Zakończ, zakończ, zakończ!
Co robicie?
Nie! Co to?
- Już. - Nie możecie!
Nic nie zrobiłam!
To nie kara. Jesteś pobudzona
i zagubiona. Po tym poczujesz się sobą.
- Proszę, nie! - Szeroko.
Nie.
Otwórz!
Kacie?
Nic ci nie jest?
Co?
Czemu to robicie?
Jestem niewinna!
Nie.
Nikogo nie zabiłam!
Przestańcie! Proszę!
A jeśli mówi prawdę?
Ostrożnie, doktorze.
Mamo?
Sofio,
masz gościa.
Idź.
- Alberto! - Sofio.
- Co?
Kurwa, tak mi przykro!
Nie będzie procesu.
Nikt cię nie wysłucha.
Doktor twierdzi, że się nie nadajesz.
Rush? Nie zrobiłby tego.
Szef Arkham. Jakiś Ventris.
Sędzia zgodził się z jego raportem. Koniec.
Ale...
to nie...
Odsiedziałam sześć miesięcy.
Zasługuję na proces.
Mam... prawa. To moje życie.
Odwołamy się!
Albo wystąpimy o ewaluację.
Powiedz, co zrobić!
- To koniec. - Nie.
Sofio...
Sofio, nie. Proszę.
Wiem, że masz przejebane, ale musisz walczyć.
Nie poddam się!
Przysięgam, że cię stąd wyciągnę.
Sofio!
Nie wiedziałem, że Ventris napisze ten raport.
Próbowałem go powstrzymać.
Przykro mi.
Jak poszło?
Czyli źle.
Przynajmniej możemy być przyjaciółkami.
Najlepszymi.
Pokażę ci ogród.
Nie ma w nim roślin, tylko plac.
Wypatruję ptaków, ale nie widzę.
Teraz da ci cukierki!
Co?
Nie musisz już okłamywać doktora V.
Powiedz mu prawdę, to da.
Pracujesz dla niego?
Szpiegujesz mnie?
Nie.
Dlatego daje ci prochy? Za wyciąganie informacji?
Nie bądź głupia. Jesteśmy przyjaciółkami!
Będziemy się świetnie bawić,
świętować wakacje, urodziny...
Moje są w lutym, czyli jestem wodnikiem.
Zaczekaj!
Mówiłam, że jestem, kurwa, niewinna!
Sofio.
Nic ci nie jest.
Dobrze, że zadzwoniłaś.
Nie za szybko.
Dam ci coś do jedzenia.
Jeśli chcesz się umyć,
w łazience na górze masz ręcznik i czyste ubrania.
Śniadanie prawie gotowe.
Jak się czujesz?
Jak idiotka.
Zaufałam mu wbrew wszystkim swoim przeczuciom.
Powinnam go była zabić.
- Sofio. - Teraz nie wiem, gdzie jest,
nie mam sojuszników, środków,
a jeśli jutro nie polecę na Sycylię, wujek Luca...
Cóż...
To leć.
Nie dla rodziny. Dla siebie.
Zaledwie kilka tygodni temu opuściłaś Arkham.
Zasługujesz na nowy początek. Musisz zdrowieć.
Dlaczego to robisz?
Czego chcesz?
Pomóc ci.
Żeby nie czuć się aż tak winnym tego, co ci zrobiono.
Odszedłeś.
- Porzuciłeś mnie. - Odszedłem, bo musiałem
i mogłem.
Ty nie mogłaś, ale już jestem.
Przede mną nie musisz udawać.
Tęsknisz za tym, co było w Arkham.
To była długa noc.
Za kontrolą, którą miałeś.
Leczyłeś mnie.
Rehabilitowałeś.
Pomogłem Alberto cię wyciągnąć.
I jestem tu, w twoich ciuchach.
Nie zapomniałam.
Tego, jak na mnie patrzyłeś.
Z ciekawością.
Jakie to uczucie, poznawać czyjeś kolejne sekrety?
A teraz próbujesz zagłuszyć sumienie.
Niedorzeczne.
Ojciec powiedział mi, że jestem chora.
I dr Ventris.
I kolejny lekarz.
I kolejny.
Przez 10 lat mężczyźni mnie okłamywali.
A potem wróciłam do domu i dalej jest to samo.
Myślą, że mnie złamali.
Nie jestem złamana.
I to nie ja jestem chora.
Ani ty.
To świat choruje.
Masz rację.
Zasługuję na nowy początek.
Chcesz sera?
Chcę.
Albo nie, ty weź.
Co ty wyprawiasz?
Wspieram wujka, jak ty. Podasz klopsiki?
Chcę podziękować wszystkim obecnym.
Napięcia są duże
i wolałbym się spotkać w innych okolicznościach,
ale nasza rodzina przetrwała już wiele sztormów,
które tylko nas wzmocniły.
- Gia. - Ale tu,
w tym domu,
to my jesteśmy dla siebie schronieniem.
W najczarniejszych godzinach u siebie szukamy pocieszenia.
Mój brat mawiał, że prawdziwa siła...
Przemówienia to nie moja specjalność, ale chcę coś powiedzieć.
Mogę, wujku?
Popatrzcie na siebie.
Ostatni raz siedzieliśmy tak na urodzinach taty.
Dziesięć lat temu.
Na pewno pamiętacie tę noc.
Ja pamiętam.
- Czas spać. - Tatuś mówił, że będzie tort.
Siadaj, Carla.
Do spania, Gia.
Jak wszyscy wiecie,
na 10 lat zostałam wtrącona do Arkham.
Uznana za winną zabicia siedmiu kobiet.
Summer Gleeson, Taylor Montgomery,
Yolandy Jones, Nancy Hoffman,
Susanny Weakley, Devrii Blake
i Tricii Becker.
Warto je przypomnieć.
O ofiarach szybko się zapomina, prawda?
Mało kto o nas mówi.
Dobra. Chyba...
Tak?
Miałam mnóstwo czasu na przemyślenia.
I przyznaję,
że byłam szczerze zaskoczona tym,
jak wielu z was listownie przekonywało sędziego, że jestem chora.
Jak moja mama.
Nie żeby sędzia nie wierzył.
Ojciec o to zadbał.
Ale ja wam ufałam.
Kochałam was.
A mimo to ani jedno z was...
nie spróbowało mi pomóc.
Jedynie brat.
Człowiek, którego przylecieliście opłakać.
A już naprawdę uwiera mnie to,
że w przeciwieństwie do wszystkich obecnych...
byłam niewinna.
Znaczy...
Nawet Milos zabił więcej osób niż ja!
Sofio.
Wiem, że nie możecie się doczekać, aż zniknę.
Nikt tu się z tym nie kryje.
Szczerze liczyłam, że będzie inaczej,
ale rozumiem.
Już nie pasuję do tej rodziny.
Dlatego jutro zacznę nowe życie.
I po raz pierwszy pozwolę sobie mieć nadzieję.
Za nowe początki.
Gotowa na tort?
Wybrałam ci specjalny kawałek,
z mnóstwem czekolady i lukru.
Ale musimy go zjeść w szklarni.
Powiemy mamie?
Nie chcemy jej budzić.
To będzie nasza tajemnica.
Chcesz jeszcze?
Powinnam wracać do łóżka.
Ja i brat w często spaliśmy tu, gdy byliśmy dziećmi.
Owijaliśmy się kocami
i udawaliśmy, że to dżungla.
Przenocujemy tu dzisiaj?
Będzie super.
Mama mówiła, żeby z tobą nie rozmawiać,
bo robiłaś złe rzeczy.
Ma racje.
Robiłam.
Dlaczego?
Tata zamknął mnie w lochu
z wieloma przerażającymi potworami
i musiałam walczyć, żeby przetrwać.
Mnie też zamkną?
Nie martw się.
Dopilnuję, żebyś nigdy nie musiała walczyć z potworami.
W porządku?
A teraz śpij.
Śpij. Za chwilę wrócę.
Wciągaj gatki, Johnny.
Musimy pogadać.
Tekst polski: Wojtek Stybliński