(บันได ทางเข้าชั้นใต้ดิน)
(มาตรวัดระดับความเจ็บปวด ด้วยใบหน้าแบบหว่อง-เบเกอร์)
หน่วยคุณภักดีกับคุณมาก
พวกนั้นกลัวว่าเราจะสั่งประหารคุณ
ถ้าฉันจะโดนประหารจริง ไอแซ็คคงมาเองแล้ว
เกิดเหตุยิงกันใกล้ๆ ชายแดนกับพวกสการ์
อาจจะมีการผิดสัญญา เขากําลังไปจัดการอยู่
ถ้าเกิดสงครามอีกครั้ง เราต้องใช้ทหารทั้งหมดที่มี
เขาเลยอยากรู้ว่า ทําไมคุณฆ่าลูกน้องตัวเอง
รวมถึงลีออนด้วย
ลีออนเหรอ
ลีออน
แม่เจ้า
เกิดอะไรขึ้น
หน่วยของฉันมีหน้าที่ในการ...
อารักขาโรงพยาบาล ฉันรู้ ฉันสั่งเอง เอลีส เกิดอะไรขึ้น
เราไล่เคลียร์จากชั้นล่างไปถึงชั้นหก
มีพวกติดเชื้อกระจายอยู่ประปราย ไม่เกินมือพวกเรา
เหลือแค่ตรงโซนชั้นใต้ดิน
บีหนึ่ง บีสอง บีสาม เราเตรียมใจว่าเละแน่
สภาพแวดล้อมเข้าทางมัน พวกคนแก่บอกอีกว่า
ผู้ป่วยคอร์ดีเซปส์คนแรก ถูกพาไปที่นั่นตอนปีศูนย์สาม
แถมเรายังมีปัญหาเรื่องทางเข้า
ปล่องบันไดตรงนี้
นี่และนี่ถล่ม
ลิฟต์ทุกตัวก็ค้างอยู่ในปล่อง ลงไปจากชั้นล่างนิดเดียว
ชั้นใต้ดินเข้าออกได้ทางเดียว ก็คือบันไดนี้
แล้วเมื่อวานนี้ ฉันก็ส่งทีมลงไปที่ชั้นบีหนึ่ง
- แล้ว... - โล่งเลย
หมดทั้งชั้น แม้แต่หนูก็ไม่มีสักตัว
วันนี้ไปบีสอง คิดว่าก็คงเหมือนเดิม
ฉันส่งอีกทีมลงไป แล้วให้ลีออนเป็นหัวหน้า เพราะ...
เขามือดีสุด
ไม่กี่นาทีเขาก็วิทยุกลับมา มีคอร์ดีเซปส์ตามกําแพง ตามพื้น
ต่อไปน่าจะเจอพวกติดเชื้อ
แต่นั่นคือหน้าที่ที่ถูกส่งลงไป ฉันก็เลยสั่งให้ลุยต่อ
ห้านาทีต่อมา เขาวิทยุมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขา...
เขาหายใจไม่ค่อยออก
พูดแทบไม่ได้
ฉันคิด...
ว่าเขาอาจโดนกัด
ฉันถามว่าโดนกัดเหรอ เขาตอบมา...
ว่า "มันอยู่ในอากาศ"
"มันลอยอยู่ในอากาศ"
"ขังเราเลย"
ฉันรู้ว่ามันไม่อยู่ในท่อลม ไม่งั้นเราติดเชื้อกันหมดไปนานแล้ว
ฉันเลยรีบรวมพลอีกทีม ล็อกประตูเดียวที่ลงไปบีสอง
และประตูเดียวที่ลงไปบีหนึ่ง
และทําตามที่ลีออนบอก
ขังพวกเขาไว้
ไม่มีอย่างอื่นออกมาใช่มั้ย
ไม่มีใครป่วยเพิ่มใช่มั้ย
โอเค
เราจะเสียโรงพยาบาลไป ไม่ได้เด็ดขาด
ฉันจะแจ้งเรื่องให้กับ คนที่จําเป็นต้องรู้จริงๆ เท่านั้น
และสําหรับฉันนะ จ่าพาร์ค
คุณแก้ไขสถานการณ์ได้เด็ดขาด และกล้าหาญมาก
เป็นบุญคุณกับเรา
เสียใจด้วยเรื่องลูกชายคุณ
(เดอะลาสต์ออฟอัส)
(ซีแอตเทิล)
(วันที่สอง)
"เรียกศูนย์ 14 มุ่งหน้าทางเหนือ"
"ไปจุด 13 กับแบรดฟอร์ด อีกไมล์เดียว"
"อีกไมล์เดียว รับทราบ"
"จุด 13 กับ แบรดฟอร์ด"
- "หน่วยเคลื่อนที่สาม" - "หน่วยเคลื่อนที่สาม"
"มี..."
"ทีมน้ําเงินรับทราบ"
"ตรวจพบความเคลื่อนไหว ในศูนย์ประชุม"
"ทางตะวันตกเฉียงเหนือ"
- อะไร - ไฟไง
อ้อ ดี
ข้างล่างมีเครื่องปั่นไฟอย่างใหญ่อะ ใช้แก๊สธรรมชาติด้วยจ้า
"รับทราบ รหัสสี่ ศูนย์ประชุม..."
- เธอทําเสร็จยังน่ะ - ใกล้เสร็จละ
เธอจะหาทางไปโรงพยาบาล ได้แบบปลอดภัยใช่มั้ย
"รหัสสี่"
ฉันช่วยมั้ย
- ไม่ - ทําไม เพราะฉันโง่เหรอ
- ฉันคงไม่ใช้คํานั้นหรอก - เหรอ งั้นใช้คําไหน
"พวกไม่ยอมไปโรงเรียน"
ยัยนี่ ฉันไปเหอะ มาฉันช่วย
ฉันหาพิกัดด้วยสามเหลี่ยม
- รู้มั้ยทําไง - รู้ ใช้สามเหลี่ยมไง
วิธีก็ไม่ยาก
ฉันหาทิศทางการเคลื่อนพล
แล้วตีสามเหลี่ยมกลับไปที่ฐานพวกมัน แต่ฉันต้องกะมุมเอง
ถ้ามีไม้โปรก็จะแม่นกว่านี้เยอะ
เอ้า ฉันเอาไม้โปรมาด้วยนะ
- ถามจริง - เปล่า
ไม่รู้จักด้วยซ้ํา ฉันเกลียดวิชาเลข
ฉันไม่อยู่กวนเธอดีกว่า ฉันจะไปสํารวจที่นี่
เพราะเธอโคตรฉลาด และเธอต้องคิดออกแน่
เอลลี่
ว่า
ได้แล้วเหรอ
คิดว่าได้
ดี
มุ่งหน้าไปทางตะวันตก ปลอดภัยถึงตรงนี้
นี่ เดี๋ยวฉันวาดให้ดู
พวกมันลาดตระเวน เป็นแนวเหนือใต้แบบนี้
พวกมันกระจายกําลังทั่วเลย ลาดตระเวนหมดทั้งแถบนั้น
แต่มีช่องว่างระหว่างตรงนี้กับนี่
ดูแผนที่นี้ เธอจะเห็นตึกยาวๆ นี่ใช่มั้ย
เราก็ทะลุไป
ไม่มีใครเห็น
ตึกยาวๆ นั่นตึกอะไร
ไม่รู้
แต่มันตั้งอยู่ห่างจากโซนอยู่อาศัย
ก็อาจเป็นโกดังหรืออะไรสักอย่าง
มันใหญ่เกินกว่า ที่พวกมันจะไม่สนใจได้
ทําไมไม่ไปลาดตระเวน
พวกติดเชื้อ
ก็อาจใช่
ถ้าเราผ่านไปได้ ก็ไปโผล่หลังหน่วยลาดตระเวน
อีกหนึ่งในสี่ไมล์อาจถึงโรงพยาบาล
นอร่าน่าจะอยู่ที่ชั้นแรก สุดปีกอาคารทิศเหนือ
เดี๋ยวนะ เธอรู้ได้ไงวะเนี่ย
พวกมันพล่ามจนฉันได้ยินหมด
โง่ฉิบ รบกันอยู่แต่ดัน ป่าวประกาศตําแหน่งของตัวเอง
ใช่ ฉันก็ลองคิดเรื่องนั้นดู
ไอ้แก๊งสการ์ที่พวกมันสู้กันอยู่
เรารู้ว่าพวกนั้นใช้ธนูใช่มะ
เหมือนลัทธิหรือเคร่งศาสนาจัดๆ
- เธอรู้จักชาวอามิชมั้ย - อามิชเหรอ ไม่อะ
คือตอนปีศูนย์สามมีคนพวกนี้
ส่วนใหญ่อยู่เพนซิลเวเนีย แต่ใช้ชีวิตเหมือนสมัยปี 1800
พวกสการ์อาจเป็นอย่างนั้น
ไม่ใช้ไฟฟ้า หรือเทคโนโลยี เพราะว่า...
ไอ้พวกบ้านี่มันคุยวิทยุกัน เหมือนมั่นใจว่าไม่มีใครฟังอยู่
ใช่ วิทยุหายไปตัวนึงก็ไม่สนใจด้วย
ดีแล้ว พวกมันมั่นใจเกิน เราก็ได้เปรียบ
ก็ใช่
แต่ที่เราทําอยู่ก็ห่ามมาก ก็หักลบกันไป
ถ้าออกตอนนี้
เราก็จะไปถึง ไอ้ตึกใหญ่ๆ นั่นตอนมืดใช่มั้ย
งั้นไปห่ามกันดีกว่า
ทางนี้ปลอดภัยแน่นะ
ไม่ไว้ใจฉันเหรอ
- ไว้ใจเธอ แต่ไม่ไว้ใจซีแอตเทิล - ฉันก็ด้วย
แต่คุยกันเหมือนทุกอย่างปกติเถอะ
เพราะถ้าฉันเครียดเกิน ฉันได้อ้วกอีกแน่
โอเค งั้นเรื่องนี้
จะตั้งชื่อว่าอะไร
ถ้าผู้หญิง เอลลี่
ถ้าผู้ชายก็เอไลจาห์
- ถามจริง - ไม่
ทําไมอะ เท่ดีออก
อะไรวะน่ะ
(สัมผัสความรักจากท่าน)
(รักมากมั้ยล่ะ)
ไม่น่ามาเลย เราไม่น่ามา
ฉันไม่น่าลากเธอมา เธอท้องอยู่ ฉันทําบ้าอะไรวะเนี่ย
ดีน่า
เธออยากกลับมั้ย
เดี๋ยวฉันพากลับ เธอไม่ต้องไปกับฉันหรอก
ฉันมันโง่ฉิบหายเลย
เอลลี่ เธอไม่เคยถามฉัน เรื่องคนแรกที่ฉันฆ่า
โอเค ใคร
ตอนฉันเป็นเด็ก
เราอาศัยอยู่ที่กระท่อมในป่า ทางเหนือของซานตาเฟ
มีหลายครอบครัวอยู่กระจายกัน แต่ส่วนใหญ่มีแค่ครอบครัวเรา
แล้วฉันก็จะเบื่อ ที่ต้องทนอยู่กับแม่กับพี่สาว
ก็เลยชอบขอไปเล่นข้างนอก
แต่แม่ฉันกลัวมากและไม่ยอม ให้ฉันออกนอกบ้านคนเดียว
แต่วันนึงฉันก็ออกจนได้
ฉันเอาปืนไปด้วย ใครจะมาทะลึ่ง
เธอคงรู้แล้วว่าเรื่องมันจบยังไง
เพราะว่าตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ใน กระท่อมทางเหนือของซานตาเฟแล้ว
แม่กับพี่สาวก็ไม่มีแล้วด้วย
แต่อดีตของทุกคนก็พังกันหมด
และเราเคยฟังเรื่องพังๆ ของทุกคน
เธอว่าเรื่องนี้จบยังไง
ไม่รู้ดิ พวกโจรเหรอ
คนเดียว
ไงต่อ
เธอกลับบ้าน พวกนั้นตาย โจรไปแล้ว
เกือบถูก
มันยังไม่ไป
ฉันได้ยินเสียงร้อง ก็เลยรีบวิ่งพร้อมชักปืนออกมา
แต่ช้าไปเพราะเพิ่งแปดขวบ
พอมันได้ยินเสียงฉันก็หันมา หน้าตามันเหลอหลา
แล้วพอฉันยิงมัน มันก็...
ยิ่งเหลอหลา
บ้าฉิบ เสียใจด้วยนะ
ฉันไม่รู้เลย ฉันคิดว่า...
- แล้วเธอไปแจ็กสันได้ไง - ไม่สําคัญหรอก
แต่เรื่องนี้สําคัญ
ไม่ว่าโจลจะทําอะไร ให้ไอ้พวกนั้นมันแค้น
เขาก็ไม่ควรโดนแบบนั้น
ฉันคิดว่า...
ถ้าฉันไม่ได้แอบออกจากบ้าน
ถ้าเกิดแม่กับพี่ฉันโดนทําร้าย จนตายต่อหน้าต่อตาฉัน
ถ้าไอ้เวรนั่น มันบังคับให้ฉันดูมันทําล่ะ
จะต่างกันมั้ยถ้าครอบครัวฉัน เคยทําร้ายพวกมันก่อน
ไม่
และถ้าฉันไม่ได้ฆ่ามัน
ถ้ามันหนีไปได้
ฉันบอกเลยว่า ฉันจะออกตามล่ามันไปจนตาย
จนตาย
ฉันจะกลับถ้าเธออยาก
ถ้าเธออยากไปต่อ ฉันก็ไป
ไม่มีถูกมีผิด
ถ้าฉันตายก็เพราะฉันเอง
ไม่ใช่ความผิดเธอ
ตกลงเธอจะเอายังไง
ไปกันต่อ
- เห็นอะไรรึเปล่า - ไม่ ไปเร็ว
เร็วเข้า หมอบๆ
คุ้มกันที
- อย่างน้อยก็มีทางไป - และมีข้อดีอีกสองอย่าง
ไฟส่องอยู่สูงมากเพื่อคอยดูข้างนอก
นั่นแปลว่าจะไม่มีใครมองข้างใน
ดี แล้วอีกอย่างนึงล่ะ
ประตูเปิดอยู่
และไม่มีอะไรออกมาฆ่าเรา
- ยังน่ะ - สุดยอด
ไม่แน่
ฉันไปส่องดูก่อน
ใช่ เธอไปดีกว่า เพราะเธอเป็นคนที่จะติดเชื้อไม่ได้
เป็นยังไงบ้าง
หลอนอยู่แต่ว่างเปล่า
เหมือนเราเป๊ะ
นี่ ฉันไม่ได้จะบอกว่า ไม่มีพวกติดเชื้อในนั้นเลย
ที่จริง มันไม่มีทางเลย ที่ที่นี่จะร้างหมด
แต่ตรรกะง่ายๆ มันคงไม่เยอะเป็นฝูงเนอะ
ไม่ได้อยู่ใต้ดิน
และพวกวูล์ฟก็อยู่ข้างๆ มีทั้งรถมีทั้งไฟ
ถ้ามีฝูงคงแห่ไปแล้ว
งั้นเราก็อาจจะเจอพวกตัวที่หลงฝูง คลิกเกอร์ตัวสองตัว
เราจัดการได้ เคยทํามาเป็นล้านครั้งแล้ว
ใช่ เราไหวอยู่แล้ว
แต่ยิงปืนต้องเป็นทางเลือกสุดท้าย
เพราะถ้าพวกวูล์ฟได้ยินเสียงปืน เราโดนทั้งกองทัพถล่มแน่
- ได้ - เอลลี่
- อะไร - ถ้าเราเข้าตาจน
แล้วเราต้องเลือกว่าจะยิงหรือจะหนี
ให้หนี
ยิงท้ายสุด รู้เรื่องน่า
เธอคิดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรัวปืนเลยใช่มะ
ก็มันเป็นแบบนั้นทุกครั้ง ใช่
อย่าเพิ่งโมโห เธอบ้านิดๆ และมันเร้าใจดี
เป็นอย่างนึงที่ฉันรักเธอ แต่ฉันอยากออกไปจากที่นี่จริงๆ
รักฉันเหรอ
- ฉัน... - ฉันรู้จ้ะ
ไหนพูดอีกที แผนคืออะไร
มีดกับหนี
โอเค คนบ้า
ไปกันค่ะ
ยังโอเคดีอยู่
เดี๋ยวก่อน
ได้ยินอะไรเหรอ
เปล่า
งั้นทางนี้นะ
ใช่
หน้าต่างเพียบเลยในนี้ ระวังให้ดี
โอเค
ดีน่า
ตัวบ้าอะไรวะ แล้วทําไมมันไปซ่อน
ไอ้ตัวที่ฉลาดแน่ๆ เหมือนที่ย่องตามฉันในซูเปอร์มาร์เก็ต
โอเค แต่เธอฆ่ามันได้ เราก็ฆ่าไอ้ตัวนี้ได้ใช่มั้ย
ใช่ ฉันฆ่ามัน แต่โดนมันเล่นซะก่อน
เธอโดนมันกัดเหรอ
แล้วจะให้ฉันบอกเธอรึไงเล่า เธอก็คง...
โอเค ฟังนะ ถ้ามันเหมือนไอ้ตัวนั้น
มันจะไวแล้วก็เจ้าเล่ห์สุดๆ
แต่เราได้เปรียบสองต่อหนึ่ง
ไอ้ตัวบ้านั่นมันจะค่อยๆ ต้อนเรา
งั้นเราต้องชิงต้อนมันก่อน แยกกันไป
ถ้าเกิดมันตามคนไหน
ให้อีกคนย่องไป จัดการมันจากข้างหลัง
เอามั้ย
เอา
- เอาไงดี - ฉันไม่รู้
- งั้นกลับไปทางเดิมที่มา - โอเค
ถ้าเราวิ่ง พวกมันจะตาม ต้องไปช้าๆ
เห็นกรงรั้วตรงนั้นมั้ย ฉันจะล่อพวกมันให้มากที่สุด
เธอรีบวิ่งเข้าไปแล้วปิดประตู หาวิธีล็อกให้ได้แล้วอยู่ในนั้น
ดีน่า ฉันน่ะโดนกัดได้ แต่เธอไม่ได้ ทําตามที่ฉันบอก
ไป
โดนกัดรึเปล่า
หา ไม่
ไม่มีอะไร เมื่อกี้ดูอยู่ เธอไม่โดนกัด
เจสซี่ ฉันสาบาน
ต้องเผ่นกันแล้ว
"พวกมันอยู่นั่น"
"ไปๆ"
- "ไปเร็ว ไปเลย" - วิ่งไป ไม่ต้องหยุด
ไปเร็ว ไป
ทางตะวันตก
ทางนั้น พวกมันอยู่นั่น
สวนนั่น เข้าไปหลบในนั้นก่อน ไปเร็ว
หยุดๆ อย่าเข้าไปในนั้น
เหมือนว่าจะมีสามคน วิ่งเข้าไปในสวนนั้น
- อาวุธครบมือ ไม่ใช่สการ์ - พวกมันทําอะไร
รักษาตําแหน่งไว้
ถ้าพวกมันพยายามออกมา ก็ยิงเลย
- ไม่เข้ามาในสวน - โอ๊ย จริงดิ ให้ตายเหอะว่ะ
เยี่ยม พวกติดเชื้ออีก
อาจใช่ แต่เรากลับทางเดิมไม่ได้
ไปเร็ว
เจสซี่
- เจสซี่ - อะไร
- หาเราเจอได้ไง - แผนที่ที่ทิ้งเอาไว้ในโรงละคร
หาพิกัดด้วยสามเหลี่ยม อย่างเซียนเลย
ขอบใจ ฝีมือดีน่า
- ก็ไม่คิดว่าใช่เธอหรอก - แล้วไปเจอโรงละครได้ไง
จะชวนคุยทํากระบวยอะไรตอนนี้วะ
มาคนเดียวเหรอ
เปล่า มากับทอมมี่
พอถึงตัวเมืองเราก็แยกกัน หาได้กว้างขึ้น
- ไม่อยากเชื่อว่าพวกนั้นให้ตามมา - ไม่ได้ให้
แต่พวกเธอได้ตายที่นี่แน่
เราแอบออกมาอีกคืนนึง
- ดีนะที่เรามา - จะบอกว่า
- เราก็มากันได้ชิลๆ เหอะ จน... - จนอะไรเหรอ
จนไม่ชิล
ทอมมี่ปลอดภัยมั้ย
หวังว่านะ เรานัดเวลาเจอกันตอนเช้า
ตอนนี้เอาไง
หาทางออกไป คืนนี้กลับไปหลบพักที่โรงละคร
ไปหาทอมมี่
แล้วเราก็กลับบ้าน
- ไม่ - เอลลี่
เสียงบ้าอะไรวะนั่น
นี่ ไป
ไม่ๆ ขอร้องๆ เดี๋ยวๆ ฉันไม่เหมือนพวกคนอื่น
ขอร้อง ไม่ๆ ขอร้อง
เดี๋ยวฉันจะเข้าร่วม ฉันจะเข้าเป็นพวกแก
สายไปแล้ว วูล์ฟ
ไม่ๆ เดี๋ยวๆ ฉันรู้ ฉันรู้แผนการของไอแซ็ค
ฉันช่วยแกได้ ฉันช่วย...
เราไม่สนใจคําพูดของแก วิญญาณที่เน่าเหม็นมีแต่คําโกหก
ท่านศาสดาได้สอนไว้
- ขอท่านจงนําทาง - ขอท่านจงนําทาง
ไม่ๆ
ไม่นะ ไม่ๆ ขอร้อง อย่า ไม่
ไม่ๆ...
ไม่ๆ อย่า...
อย่าๆ...
- อย่า ขอร้อง... - เขาคือผู้จมอยู่ในบาป
- ปลดปล่อยเขา - ปลดปล่อยเขา
- ให้รู้จักความรักของท่าน - ให้รู้จักความรักของท่าน
ไม่ๆ อย่าๆ ขอร้อง ขอร้อง
อย่า ไม่...
เขาหลุดพ้นแล้ว
บ้าเอ๊ย
พาเธอไป ฉันจะล่อพวกมัน ไป เดี๋ยวเจอกันที่โรงละคร รีบไปเร็ว
แกหนีไม่รอดหรอก วูล์ฟ
ท่านเห็นแก ท่านคอยมองดูเราทุกคน
ไม่เจอ
ขอท่านจงนําทาง
"โอเค แยกย้าย ไปได้แล้ว"
"เจออะไร"
ไม่แน่ใจ เดี๋ยวไปดูก่อน
ไปกัน บอนนี่
น่าจะตัวอะไรสักอย่าง ไม่มีอะไร
เรียบร้อยละ
วางของลงซะ
ยกมือ แล้วหันมา
แกจําฉันได้มั้ย
ใช่ แกจําฉันได้แน่
ต้องการอะไร
แอ็บบี้อยู่ไหน
- ฉันไม่รู้ - แกรู้เหอะ
ถ้ายิงฉัน ทหารทุกคนจะแห่มากันหมด
แต่แกก็ตาย
บอกมามันอยู่ไหน แล้วฉันอาจจะปล่อยแก
- เราเลือกไม่ฆ่าแก - ฆ่าอาจจะดีกว่า
หรืออาจจะดีที่สุด ถ้าแกไม่แส่ไปแจ็กสัน นอร่า
แอ็บบี้อยู่ไหน
เสียใจด้วยที่แกเห็นภาพนั้น
ไม่มีใครควรต้องเห็น อะไรแบบนั้นเลย
- หยุดนะ - บางครั้ง
ตอนกลางคืน ฉันก็ยังได้ยินเสียงเขาร้อง
การที่เขาต้องตายแบบนั้น มันโหดร้ายมาก
ใช่
ไอ้ชาติชั่วนั่นสมควรโดนแบบนั้นแหละ
อีเวรเอ๊ย
ผู้บุกรุก
เฮ้ย ยิงมันเลย
อีผี
ไม่นะ ไม่ๆ...
นอร่า แกไม่ได้ตายดีแน่
นอร่า
(บีสอง)
"ฉิบหายละ ช่องเปิด"
"ช่องลิฟต์นั่นมันเปิดแล้ว"
"ปิดตายทางเดินเร็ว ถอยๆ"
"ดับเบิลยูแอลเอฟหนึ่ง ช่องลิฟต์เปิดแล้ว"
(ห้องระบบไฟฟ้า)
นังโง่เอ๊ย
สปอร์
เราหายใจเข้าไป
เราติดเชื้อแล้ว
แกทําเราตาย
ฉันเหรอ
แก
แกนี่เอง
เด็กคนที่มีภูมิ มีจริงๆ
เออ
แอ็บบี้อยู่ไหน
ไม่รู้เหรอมันทําอะไรไว้
ฉันไม่สน
ไม่สนเหรอ
มันฆ่า...
ทุกคนในโรงพยาบาลนั้นตายเกลี้ยง
รวมทั้งคนคนเดียวบนโลก ที่ผลิตยารักษาจากแกได้
คนนั้นคือพ่อแอ็บบี้
และโจล...
ก็เป่าหัวเขากระจุย
นั่นแหละที่มันทํา
เออรู้
แอ็บบี้อยู่ไหน
ไม่
อีนั่นมันอยู่ไหน
ไม่
มันอยู่ไหน
ไม่
มันอยู่ไหน
ไง ยัยหนู
ไง