SCHODY DO PIWNICY
SKALA BÓLU
TWOJE BEZPIECZEŃSTWO JEST DLA NAS WAŻNE. UMYJ RĘCE
Żołnierze są wobec ciebie lojalni.
Boją się, że cię rozstrzelamy.
Isaac przyszedłby osobiście.
Przy granicy postrzelaliśmy się z Bliznami.
Ma na głowie zerwany rozejm.
Do kolejnej wojny będziemy potrzebować żołnierzy,
dlatego zastanawia się, czemu zabiłaś swoich.
W tym Leona.
Leona.
Jezu.
Co się stało?
- Mój oddział miał zabezpieczyć... - Szpital.
Wiem, bo to moje rozkazy. Co się stało?
Oczyściliśmy piętra do szóstego.
Rozproszeni zarażeni, nic groźnego.
Została piwnica.
B1, B2, B3.
Oczekiwaliśmy najgorszego,
bo to ich ulubione warunki i w 2003 trzymano tam
pierwszych zarażonych kordycepsem.
Na dodatek nie było dostępu.
Klatki schodowe tutaj,
tutaj i tutaj zawaliły się.
Wszystkie windy stanęły poniżej parteru.
Jedyna droga prowadzi tędy,
tą klatką.
Dlatego wczoraj posłałam nią na B1 oddział.
- I? - Nic.
Nie było tam nawet szczurów.
Dziś zeszliśmy na B2, licząc na to samo.
Posłałam drugi oddział, którym dowodził Leon, bo...
jest najlepszy.
Po kilku minutach melduje,
że na podłodze i ścianach kordyceps
i pewnie natkną się na zarażonych, ale po to tam poszli,
dlatego kazałam kontynuować.
Pięć minut później znowu melduje,
ale tym razem...
z trudnością oddycha.
Ledwie mówi.
Pomyślałam,
że może został ugryziony.
Pytam: "Leon, pogryzły cię?", a on...
A on: "To jest w powietrzu.
To jest w powietrzu.
Odetnij nas".
Nie mogło iść wentylacją,
bo dawno bylibyśmy zarażeni,
dlatego zebrałam ludzi i zablokowałam jedyne drzwi do B2
i jedyne drzwi do B1.
Jak powiedział Leon.
Odcięliśmy ich.
Nic więcej nie uciekło?
Nikt się nie zaraził?
Dobrze.
Nie możemy stracić szpitala.
Poinformuję tych, którzy muszą wiedzieć, i nikogo więcej.
Jak dla mnie, sierżant Park,
zaradziłaś sytuacji definitywnie i bohatersko.
Mamy wobec ciebie dług.
Współczuję straty syna.
SEATTLE DZIEŃ DRUGI
Idziemy na północ do 13. i Bradford. 1,5 kilometra.
1,5 kilometra. Przyjęłam.
Trójka.
- Co? - Światło!
Dobrze.
Mają zarąbisty generator. Gaz ziemny!
- Rozkminiłaś? - Powoli.
Ale znajdziesz nam drogę do szpitala?
Mogę pomóc?
Nie.
Bo jestem głupia?
Nie tak bym to określiła.
A jak?
Niewyedukowana szkolnie.
Wal się. Pomogę.
Robię triangulację.
- Wiesz, jak działa? - Tak.
Trójkątnie.
Klasyka.
Na podstawie kierunku marszu wyznaczam położenie bazy,
ale estymuję kąty.
Gdybym miała protraktor, byłoby dokładniej.
Wzięłam protraktor.
- Naprawdę? - Nie.
Nie wiem, co to, a matmy nienawidziłam.
Zostawię cię i sprawdzę budynek,
bo jesteś kurewsko mądra i to rozkminisz.
Ellie.
Tak?
Policzyłaś?
Chyba tak.
To dobrze.
Pójdziemy na zachód do tego miejsca.
Pokażę ci.
Patrole idą w linii północ-południe, tak.
Rozstawiają się równo i obserwują cały teren,
ale pomiędzy tym punktem i tym jest luka.
Widzisz ten długaśny budynek?
- Tak. - Przechodzimy i mijamy patrole.
- A co to za budynek? - Nie mam pojęcia,
ale stoi z dala od domów,
czyli może magazyn albo coś?
Za duży, żeby tak go olać.
Czemu tam nie wchodzą?
Zarażeni.
Zapewne.
Jeśli się przebijemy, wyjdziemy za patrolami.
Szpital jest 400 metrów dalej,
a Nora powinna być na parterze w północnym skrzydle.
Skąd to niby wiesz?
Gadają, a ja słucham.
Kretyni.
W środku wojny rozgłaszają pozycje.
Myślałam o tym.
Walczą z Bliznami,
którzy używają łuków i strzał.
Wyglądają na jakąś sektę.
- Słyszałaś o amiszach? - Nie.
W 2003 działali
głównie w Pensylwanii,
ale z wyboru żyli jak w XIX wieku.
Może Blizny robią to samo?
Unikają technologii czy prądu,
bo ci skurwiele gadają,
jakby wiedzieli, że nikt nie słucha.
I mają gdzieś, że stracili radio.
To dobrze. Ich pewność siebie daje nam przewagę.
Tak,
ale idziemy na duże ryzyko, czyli się wyrównuje.
Jeśli ruszymy teraz,
dojdziemy po zmroku, tak?
Bądźmy lekkomyślne.
To na pewno bezpieczna droga?
Nie ufasz mi?
Ufam tobie, ale nie Seattle.
Ja też, ale udawajmy, że wszystko gra,
bo ze strachu rzygnę.
Dobra, mam pomysł.
Jak nazwiesz dziecko?
Dziewczynkę Ellie,
chłopca Elijah.
- Serio? - Nie.
Czemu? To super imię!
Ja pierdolę!
POCZUJCIE JEJ MIŁOŚĆ POCZUJ TO, PIZDO
Boże!
Niepotrzebnie przyszłyśmy.
Niepotrzebnie cię wlokę. Będziesz miała dziecko.
Co ja robię?
Chcesz wrócić?
Odprowadzę cię. Nie musisz ze mną iść.
Ale jestem głupia.
Nie pytałaś mnie o pierwszą osobę, którą zabiłam.
Dobra. Kto to?
Gdy byłam mała, mieszkałam w domu w lesie na północ od Santa Fe.
Wokół żyły też inne rodziny,
ale właściwie byłyśmy same.
Tak się nudziłam z mamą i siostrą,
że w kółko chciałam się bawić na zewnątrz.
Ale mama się bała i nie mogłam wychodzić sama.
Jednego dnia to zrobiłam.
Miałam broń, kto mi podskoczy?
Wiesz, jak się skończyło,
bo nie mieszkam już w domu za Santa Fe
i nie mam już mamy ani siostry.
Ale wszyscy opowiadamy sobie
o zjebanej przeszłości,
jak myślisz, co było dalej?
Nie wiem. Łupieżcy?
Tylko jeden.
A potem?
Wróciłaś do domu.
One nie żyły, on zniknął.
Prawie. Jeszcze tam był.
Usłyszałam, jak krzyczą,
wyjęłam broń i pobiegłam,
ale byłam za wolna, bo miałam osiem lat.
Usłyszał, odwrócił się i był przestraszony.
Gdy strzeliłam, był jeszcze bardziej... przestraszony.
Kurwa. Tak mi przykro.
Nie wiedziałam. Myślałam...
- Jak trafiłaś do Jackson? - Nieważne.
Ważne jest to.
Cokolwiek zrobił im Joel, że tak go potraktowali,
nie zasłużył na swój los.
A ja myślę: "Co, gdybym się nie wymknęła?
Co, gdyby mamę i siostrę zatłukli na śmierć na moich oczach?
Co, gdyby ten skurwiel kazał mi na to patrzeć?".
Coś by to zmieniło, że moja rodzina najpierw skrzywdziła jego?
Nie.
I gdybym go nie zabiła, gdyby uciekł,
daję słowo, że ścigałabym go do śmierci.
Zawsze.
Wrócę, jeśli chcesz,
i pójdę z tobą, jeśli chcesz.
Nie ma dobrej odpowiedzi.
Jak umrę, to na swoje konto,
nie przez ciebie.
To co chcesz zrobić?
Iść dalej.
- Widzisz coś? - Nie, chodź.
Szybko, kucnij!
Osłaniaj mnie.
Przynajmniej mamy odwrót.
I dwa inne pozytywy:
szperacze są wysoko, żeby przepatrywać okolicę,
czyli do środka nikt nie patrzy.
Dobrze. A drugi?
Te drzwi są otwarte i nic nie przyszło nas zabić.
- Jeszcze. - Super.
Może.
Wyjrzę.
Jasne,
bo przecież nie możesz się zarazić.
Jak wnętrze?
Straszne, ale puste.
Zupełnie jak nasze.
Nie twierdzę, że tam nie będzie zarażonych,
nawet dziwne, gdyby się żaden nie trafił,
ale na logikę to nie może być horda.
Nie jesteśmy pod ziemią,
a obok są Wilki z ich pojazdami i szperaczami.
Horda rzuciłaby się do ataku.
Dlatego czeka na nas kilku rozproszonych pojedynczych klikaczy.
Damy radę, wiele razy to robiłyśmy.
Tak. Będzie dobrze.
Ale strzelamy w ostateczności.
Jeśli Wilki usłyszą, zleci się tu armia.
- Dobra. - Ellie.
Co?
Jeśli będzie źle i trzeba będzie strzelać albo uciekać,
uciekamy.
W ostateczności, wiem.
Myślisz, że i tak zacznę strzelać?
Jak za każdym razem.
Nie wściekaj się,
jesteś stuknięta i to mnie kręci.
Między innymi za to cię kocham, ale chcę stąd wyjść.
Kochasz mnie?
- Ja... - Wiem.
Jeszcze raz. Powtórz plan.
Noże albo wiejemy.
Dobra, wariatko.
Idziemy.
Na razie nieźle.
Czekaj.
Słyszysz coś?
Nie.
Czyli tędy?
Tak.
Sporo okien. Uważajmy.
Dobra.
Dina.
Co to, kurwa, jest i dlaczego się chowa?
To chyba mądry.
Jak ten, co mnie tropił w sklepie.
Zabiłaś go, czyli go wykończymy, tak?
Zabiłam, ale najpierw mnie dopadł.
- Ugryzł?! - Miałam powiedzieć?
Przecież...
Jeśli jest taki sam,
będzie szybki i cichy,
ale my jesteśmy dwie.
Spróbuje nas zajść z boku, dlatego go uprzedzimy.
Rozdzielimy się.
Pójdzie za jedną,
a druga zajdzie go z tyłu i załatwi.
Plan?
Plan.
- Co robimy? - Nie wiem.
- Wycofujemy się. - Dobra.
Jeśli pobiegniemy, zaczną gonić, czyli powoli.
Widzisz tamtą siatkę? Ściągnę je na siebie,
a ty pobiegniesz, zamkniesz się
i będziesz siedzieć w środku.
Mnie mogą gryźć, ciebie nie.
Słuchaj mnie!
Już!
- Pogryzły cię? - Nie!
Jest cała.
Patrzyłam. Nie pogryzły jej.
Przysięgam!
Musimy iść.
Nie zatrzymujcie się. Dalej!
- Widzimy ich! - Biegiem!
Biegną na zachód!
Tam!
Do parku! Zgubimy ich!
Szybko!
Stać! Tam nie wchodzimy.
Troje obcych, pobiegli do parku.
Uzbrojeni, nie Blizny.
Co robią?
- Czekamy. - Jeśli się pokażą, zabić.
Nie wchodzą do parku.
Bez jaj.
Więcej zarażonych.
Może, ale tam nie wrócimy.
Chodźcie.
Jesse.
Jesse!
- Co? - Jak nas znalazłeś?
Zostawiłyście w teatrze mapę.
Niezła triangulacja.
- Dzięki, ale to Dina. - Ciebie nie podejrzewałem.
Jak znalazłeś teatr?
Wyglądam, jakbym chciał gadać?
Przyszedłeś sam?
Nie. Z Tommym.
Rozdzieliliśmy, żeby sprawdzić więcej miejsc.
- Nie wierzę, że was posłali. - Nie posłali.
Dałybyście się zabić, dlatego wymknęliśmy się za wami.
I dobrze.
- Świetnie nam szło! - Teraz też?
Teraz przestało.
Tommy jest cały?
Oby. Mieliśmy się spotkać rano.
I co teraz?
Poszukamy wyjścia, wrócimy do teatru,
przeczekamy noc, spotkamy się z Tommym
i wrócimy do domu.
- Nie. - Ellie.
Co to, kurwa, jest?
Idźcie.
Nie, czekajcie! Proszę!
Nie jestem jak tamci!
Nie! Dołączę do was!
Dołączę!
- Za późno, Wilku. - Sporo wiem,
znam plany Isaaca! Pomogę wam!
Nie interesują nas twoje słowa,
bo zepsuta dusza zna tylko kłamstwa. Tak naucza Prorokini.
- Niech nas prowadzi. - Nie, nie.
Nie!
Nie, nie, nie!
Proszę, nie!
Nie!
Nie, nie!
Proszę.
- Gnieździ się w nim zło. - Nie, nie!
Uwolnij go, żeby poczuł jej miłość.
Nie!
Proszę, nie!
Boże!
Teraz jest wolny.
Kurwa!
Odciągnę ich, a ty ją stąd zabierz.
Spotkamy się w teatrze! Już!
Nie uciekniesz, Wilku!
Ona patrzy i widzi nas wszystkich!
Tutaj pusto.
Niech nas prowadzi.
Niech prowadzi.
Rozproszcie się. Szukać.
SZPITAL LAKEHILL
Co jest?
Nie wiem. Sprawdzę.
Chodź, Bonnie.
Pewnie zwierzak.
Czysto.
Gotowe.
Odłóż ten szajs.
Podnieś ręce i się odwróć.
Pamiętasz mnie?
Tak, pamiętasz.
Czego chcesz?
Gdzie Abby?
- Nie wiem. - Wiesz.
Strzelisz i zleci się tu każdy żołnierz z okolicy.
A ty zginiesz.
Powiedz, gdzie Abby, to może cię puszczę.
- Mogliśmy cię zabić. - Trzeba było.
I trzeba się było trzymać z dala od Jackson, Nora.
Gdzie Abby?
Przykro mi, że to widziałaś.
Nikt nie powinien oglądać takich rzeczy.
Przestań.
Czasem w nocy dalej słyszę jego krzyki.
To było okropne, w jaki sposób umarł.
Tak.
Skurwiel dostał, na co zasłużył.
Kurwa!
Intruz!
Zastrzelcie ją!
Pizda!
Nie, nie, nie!
Zabiję cię, Nora!
Nora!
Cholera, otwarte!
Szyb otwarty! Odciąć korytarz!
Do tyłu!
Szyb otwarty!
ROZDZIELNIA ELEKTRYCZNA
Ty głupia dziwko.
Zarodniki.
Wdychamy je.
Jesteśmy zarażone.
Zabiłaś nas obie.
Czyżby?
Jesteś...
Jesteś nią!
Tą odporną dziewczyną.
Ty istniejesz!
Tak.
Gdzie Abby?
Nie wiesz, co zrobił?
Mam to gdzieś.
Masz gdzieś?
Zabił wszystkich w szpitalu,
w tym jedyną osobę na świecie, która mogła zrobić z ciebie lekarstwo.
Ojca Abby.
A Joel...
strzelił mu w głowę.
To właśnie zrobił.
Wiem.
Gdzie jest Abby?
Nie.
Gdzie jest Abby?
Nie.
Gdzie ona jest?
Nie.
Gdzie ona jest?
Cześć, dzieciaku.
Cześć.
Napisy: Wojtek Stybliński