Uściskaj ode mnie Sarę.
Liczne rany szarpane.
Moja córka ma pięć lat!
Nie!
Już dobrze.
Jesteś w szpitalu.
Czujesz ból?
Możemy coś podać.
Ellie!
Masz.
Nie!
Już dobrze!
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Jak oceniasz ból od 1 do 10?
- Nic, zero. - Zero.
Lepiej być nie może.
Dobra. Jeszcze spirometria.
I jak?
No proszę!
Czyli to dziś.
- Mogę...? - Prawie.
Ostatnie spotkanie i idziesz.
Do kurwy nędzy.
- Jak leci? - Dobrze.
Za szybko, czuję, że nie.
To spytaj jeszcze raz.
Jak leci, Ellie?
Daj mi chwilę.
To skomplikowane, bo chodzi o uczucia...
Dobra.
Daj spokój! Siedzę tu od...
Tak, tęsknię za nim.
Był dla mnie ważny.
Tak, zła i smutna.
Wiadomo.
Ale chcę zapytać o sylwestrowy wieczór.
Pokłóciliście się na tańcach.
To była ostatnia rozmowa?
Tak.
Wróciłam do domu, siedział na werandzie.
Powinnam była z nim pogadać,
ale nie pogadałam.
Żałujesz tego?
Pewnie,
ale ostatnie chwile z kimś nie definiują wszystkich poprzednich.
Nie powinny, ale często tak jest.
Podczas naszej ostatniej rozmowy powiedział,
że cię skrzywdził.
Chyba bardzo.
Co takiego podobno mi zrobił?
To właśnie bez sensu.
Powiedział: "Ocaliłem ją".
Ratował mnie wiele razy.
Jasne,
ale to nie jest krzywdzenie.
Dziwne.
Nie wiem, o co mu biegało.
Nie... czuję się skrzywdzona.
Chciałabym móc mu powiedzieć,
że wybaczam mu to coś, co mi zrobił.
Chyba będę musiała sobie wybaczyć, że tego nie powiem.
Naprawdę dobrze ci idzie.
Kurde, gdyby wszyscy byli tak zdrowi jak ty,
nie zarobiłabym na zioło i wódę.
Bez obaw,
tu jest sporo popaprańców.
Jasne, ale nie ty.
DZIĘKUJEMY ZA TO, CO ZROBIŁEŚ DLA MIASTA
Ellie?
Kurwa.
Idę!
Poszłam do szpitala.
Kiedy cię wypuścili?
30 minut temu.
Nieźle.
Kazali mi gadać z Gail.
Nie powiedziałam tego,
a powinnam.
Dziękuję za te wszystkie odwiedziny.
Spoko. Robiłabyś dla mnie to samo.
Pewnie nie tak często.
Pewnie nie.
Upiekłam ci ciasteczka.
Bez okazji?
Nie, żeby się pogodzić.
Bo zaraz cię wkurzę.
W szpitalu,
gdy pytałaś mnie o tamten dzień,
powiedziałam, że nie dowiedziałam się niczego przydatnego.
To nieprawda.
Znam większość ich imion.
I wiem, skąd są.
Ale posłuchaj.
- Lekarze zabronili cię denerwować. - Chuj z tym.
Wiedziałam, że jeśli ci powiem, gdzie są,
wyrwiesz rurki
i tam się poczołgasz.
Mam to w dupie!
Straciliśmy czas.
Pozwoliłaś im uciec.
Przede wszystkim
miasto było w ruinie i trwały pogrzeby.
Nikt by nikogo nie ścigał.
Potem do mnie dotarło, że jeśli chcesz znaleźć kogoś,
o kim wiesz tylko to, gdzie będzie,
to pozwalasz mu tam dotrzeć.
Ja też go kochałam.
Dobra, najpierw imiona.
Czarnowłosy to Manny, ten drugi Owen.
Czarnowłosa albo łysa
to Nora, nie wiem która.
A ta z warkoczem?
Abby.
Skąd oni są?
Widziałam naszywkę na plecaku.
Żółty trójkąt, łeb wilka
i litery WLF.
Przypomniałam sobie opowieści Eugene’a o dawnych czasach.
Mówił, że na zachodzie były małe grupy,
które walczyły z FEDRĄ,
ale z głupoty robiły to osobno.
Jedna z nich to był Front Wyzwolenia Waszyngtonu.
Z Seattle.
WLF. Wilki.
Jebani kretyni.
Mówił, ile ich jest?
Nie, ale skoro nikt ich nie widział,
dość mało, żebyśmy dali radę.
Kto jeszcze wie?
Tylko my.
Najpierw chciałam powiedzieć tobie.
I co teraz?
I co?
Muszę pomyśleć.
O czym? Dorwijmy ich!
To nie takie proste.
Miasto liże rany, ty też.
Rozumiemy, ale...
Nie, nie rozumiemy!
Dla ciebie Joel tamtej nocy pognałby do Seattle!
Żeby mnie ratować, tak.
Ale gdyby już ktoś zginął, nie,
załamałby się, jakby był winny.
Widziałem to wiele razy
i nie mów mi, że go nie znałem.
To był mój brat.
Posłuchaj.
Nie twierdzę, żeby odpuścić,
ale jeśli mamy zmontować grupę pościgową,
to trzeba pogadać z Marią.
Tak, to konieczne.
Zwoła zebranie rady, rozpocznie dyskusję,
chętni zabiorą głos.
Ale nas poprzesz?
Pewnie, że tak.
Chodź tu.
A ciebie,
jeśli jeszcze raz coś zataisz, czeka miesiąc w ekipie remontowej.
Dobra.
Ellie.
Zmarłych pochowaliśmy 16 kilometrów na południe,
jeśli chcesz go odwiedzić.
Odwiedzę go po drodze do Seattle.
SZLAK PUGETA
SZLAK DO SEATTLE
I co?
Nikt nas nie śledzi, czysto, naprzód.
Dobrze.
Gdy się osiedlimy, nauczę cię gwizdać.
Czemu nie powiesz, dokąd idziemy?
Bo jeszcze nie wiemy.
Powiedziałem, dlaczego idziemy.
Tak,
ale czemu ona nas nie ochroni?
Prorokini?
Od 10 lat jest martwa. Nie liczyłbym na nią.
Ezra mówi, że Prorokini jest wieczna.
W pewnym sensie.
Prorocy nie znają magii. To ludzie, którzy...
widzą prawdę ukrytą przed innymi
i mówią o niej, bez względu na koszty.
Jak nasza Prorokini.
Tak było.
Tak ożywiamy jej ducha.
Pamiętamy jej słowa i nauki,
a chronimy się sami.
To mogę mieć młotek?
Dobrze.
Powiedz, czujesz się bezpieczniejsza?
Tak.
Dobrze.
Zrozum, że to, co ci teraz dajemy,
zabezpieczy cię lepiej niż młotek.
To dystans.
Od kogo?
Od wojny.
Kryć się!
Demony?
Wilki.
Dobrze,
ale zmieniaj strony.
Teraz prawa,
tylko prawa.
Prawa bardziej boli.
Zauważyłem.
- Dalej. - Dobra.
Mocniej.
Mocniej!
Ostatnie pięć!
Właśnie tak.
Koniec na dziś.
I co?
Jak na kogoś, kto trzy miesiące leżał na dupie,
brawo.
Serio?
Pompki?
I brzuszki, kiedy nie widzieli.
To wiele wyjaśnia.
Jeszcze kilka tygodni i odzyskasz dawną formę.
Dzięki.
Czyli 80% procent możliwości.
Wal się.
Słyszałam, że jesteś teraz w radzie.
Tak.
To wiesz o zebraniu?
Wiem o nim.
Mogę na ciebie liczyć?
Nie mogę rozmawiać o głosowaniu.
Serio? To ja!
Wiem.
Koleś, byłeś tam!
To też wiem.
Muszę iść.
Boże.
Ellie,
nie zdecydujemy, dopóki nie wysłuchamy ludzi.
Dlatego dam ci radę.
Pomyśl, co powiesz,
spisz, a jutro odczytaj.
Bo jestem głupia?
Zła.
A nikt nie zagłosuje za złością.
I dlatego musimy postawić na indyki,
nie kurczaki.
Tu wrócę do wcześniejszego wątku z kukurydzą.
Kukurydza, jak już wspominałem, nie jest łatwa w uprawie,
ale szybka.
Możemy narysować wykres z łatwością uprawy
- i jej czasem... - Scott.
Wybacz, ale to nie w temacie.
Na otwartym zebraniu można.
Trzymajmy się tego, co nas tu sprowadziło.
Nie mam zdania o Seattle.
Dobrze. Dziękuję.
To był Scott.
Teraz Rachel.
Joel był dla nas ważny.
Nie słychać!
- Możesz go wziąć? - Tak.
Dobra.
Joel był dla wielu z nas bardzo ważny,
ale nie tylko on.
Tamtego dnia straciłam siostrę.
Wielu z nas kogoś pochowało,
a teraz chcecie wysłać 16 najlepszych?
Kto stanie na murze, gdy przyjdą łupieżcy?
I tak mamy za mało ludzi,
a nikt nie zagwarantuje, że ta szesnastka wróci.
Dlatego sercem jestem z wami,
Tommy i Ellie,
ale za bardzo ucierpieliśmy i jest za wcześnie.
Dziękuję, Rachel.
Teraz Carlisle.
Powiem krótko,
bo dla mnie to proste.
Przyjechali
i zabili Joela.
Czemu nie mielibyśmy się na nich mścić?
Może dlatego, że nie powinniśmy?
Wybaczcie, a będzie wam wybaczone.
Żadnych uraz,
żadnej zemsty.
Nie jestem chrześcijaninem,
ale dostrzegam w tym mądrość.
To właśnie odróżnia nas
od łupieżców i morderców.
Zdolność do litości.
Te sukinsyny nie zasłużyły na litość.
Wiem, dlatego to litość.
Do diabła z nią!
I z tobą, Carlisle!
- Usiądź, Seth. - Nie!
- Nie ma cię na liście! - Nie!
O czym my w ogóle gadamy?
Straszne, niesprawiedliwe!
Mamy wybaczyć każdemu, kto zjawi się tu i naszcza nam w oko?
Przyszli do naszego domu!
Porwali jednego z nas!
Boże, ktoś zabija wam brata,
a wy odmykacie drzwi?
Dorośnijcie!
Idioci. Oni wrócą!
Wrócą, bo nie kazaliśmy im za to zapłacić!
A kiedy wrócą, będą się śmiać!
Bo na to zasługujecie.
Banda zakichanych ofiar.
Ellie.
Zwykle niczego nie zapisuję,
bo zwykle nie myślę, zanim coś powiem,
przez co pakuję się w kłopoty,
często,
i zwykle słono za to płacę.
Ale teraz nie mogę sobie na to pozwolić, bo wiem, że proszę o wiele.
Proszę o zaryzykowanie kolejnych ludzi i zasobów
w najgorszym możliwym czasie
i chcę, żebyście wiedzieli,
że nie robię tego dla zemsty.
Nie chcę jej.
Chcę tego, co wy dawaliście ludziom.
Sprawiedliwości.
Bo albo ją mamy, albo nie mamy nic.
Tyle właśnie dadzą nam inni.
Nic.
Cały świat ludzi, którzy nie kiwną palcem,
gdy coś złego spotka mnie albo was.
Mamy na nich określenie.
To obcy.
Ale my nie jesteśmy sobie obcy.
I chcę wiedzieć, że mogę na was liczyć.
I przysięgam, że jeśli ktoś skrzywdzi was
lub waszych ukochanych,
możecie na mnie liczyć.
To trzyma nas razem.
Nie zrzutkowe wyżerki czy sylwestrowe tańce
i na pewno nie mur, przez który się przebili.
A Jackson stoi!
Przyjmę każdą decyzję rady,
ale proszę was, błagam,
zróbcie, co trzeba, żeby sprawiedliwości stało się zadość.
Nie dla mnie,
nawet nie dla Joela,
ale proszę,
zróbcie to dla nas.
Dziękuję.
Rada przegłosuje teraz propozycję
wysłania szesnaściorga obywateli do Seattle,
by odnaleźć zabójców Joela i dokonać egzekucji.
Amy-Beth?
"Tak".
"Nie".
"Tak".
"Nie".
"Tak".
"Nie".
Osiem do trzech.
Propozycja zostaje odrzucona.
Zamykam obrady.
Dajesz, dziewięć!
Brawo, dziewięć!
W mordę.
Nie wiedziałem, że kibicujesz.
Pewnie.
Miałam karnet na Tigersów.
Ci grają prawie jak skład z 2003.
Chcesz piwo?
Od Marshalla.
Widziałem cię dziś na zebraniu.
Tak.
Pomyślałem sobie:
"Przez te kilka tygodni musiała mieć mnóstwo roboty".
Koszmar.
Sama powinnam iść do psychiatry, żeby to przetrawić.
Ale jestem sama.
To jak sobie radzisz?
Jestem alkoholiczką
i palę tyle zielska, ile mogę.
Totalna padaka.
Ale przecież to nie o mnie się martwisz.
Sam nie wiem.
Widzisz to, co innym umyka.
Boję się, że zrobi coś głupiego.
Nie uwierzyłeś w jej przemowę?
A ty?
Skąd! To kłamczucha.
Jest różnica między kłamaniem a byciem kłamczuchą.
Wiem
i ona to kłamczucha.
Może jednej osobie mówiła prawdę, ale on...
Nie kruszmy o to kopii.
Liczy się to, że się boisz,
dlatego pogadajmy.
Za darmo.
Nie chcę, żeby poszła ścieżką Joela.
Zaczęła wymyślać usprawiedliwienia.
On całe życie tylko się odgrywał.
Uważasz, że nauczyła się tego od niego?
Wychowanie ma najwyżej taki wpływ.
Reszta to natura.
Ścieżki, którą kroczy, nie zawdzięcza Joelowi.
Nie.
Ta dwójka szła obok siebie od samego początku.
Rozumiem cię.
Zostawił ci ją i chcesz ją ustrzec od kłopotów,
ale posłuchaj psychoterapeutki z długim stażem.
Niektórych...
Niektórych po prostu nie da się ocalić.
Kto tam?
Dina.
Cześć.
Właśnie się kładę.
Nie sądzę, żebyś to właśnie robiła.
Jesteś sama?
Tak.
Właź.
Chryste!
Nie próbuj mnie odwodzić.
Bo niby po to przyszłam?
Jaki masz plan?
Jechać do Seattle i zabić Abby.
Którą trasą?
Północno-zachodnią.
To wszystko broń czy masz też zapasy medyczne?
Nie?
To lepiej nie skręć sobie kostki
albo nie złap gorączki na tej prostej jak drut trasie.
To co niby mam robić?
Unikamy autostrad, omijamy miasta i osady.
Jedziemy przez park narodowy,
a potem kanionem Snake River
i przełęczą Snoqualmie.
Snoqualmie?
Tak. Snoqualmie.
Zbliżamy się od wschodu i dostosowujemy plan do sytuacji.
Ekwipunek lekki, ale przemyślany.
Śpimy na płaszczach przykryte kurtkami,
mamy apteczki, baterie, gaz na niedźwiedzie.
Jaka broń?
Joela?
Tym ją zabijesz?
Wiadomo.
I tylko ją.
Wolna i potężnie kopie.
Serio?
Odstrzelisz sobie tyłek.
Już to słyszałam.
Sto nabojów do broni krótkiej i 50 do karabinu.
Weź dowolny z celownikiem.
Tabletki chlorowe, patelnia i derka dla Gwiazdy.
Tylko jej?
Jeden koń, mniej zapasów.
Całą resztę ogarnęłaś, oprócz tego.
Buty.
Kocham Conversy i szanuję twój styl,
ale nie przetniesz kraju w trampkach.
- Raz przecięłam. - Trampki won.
- Pytania? - Jedno.
Skąd to wszystko weźmiemy?
Znam faceta.
Nie mów, że powiedziałaś Jessemu.
Kapitanowi Wyoming? Nie.
Kocham go, ale zbyt sztywniacko traktuje zasady.
Ubrania na siebie, amunicja po kieszeniach,
wszystko inne w olstra lub do plecaka.
Spotykamy się przy wschodniej bramie o 3.00.
O 3.00!
Dziękuję.
Wiesz, że wystarczyło poprosić?
W sumie nie wiedziałam.
To już wiesz.
Zamiana?
Jest lepszy, zgódź się.
Jak ją wyprowadziłeś?
Wartę w stajniach ma Jeanine.
Wspiera naszą sprawę.
Naszą?
To ty zasunęłaś gadkę o nas, nie ja.
Sakwy wypełniłem tym, co zachomikowałem.
Suchary na dwa tygodnie,
bandaże, alkohol, leki, baterie.
Pojechałbym, ale w Nowy Rok oberwałem od swoich.
Na pewno swoich?
Jezu...
10 minut do patrolu.
Czas ruszać.
Dobra, czyli... F.
F?
Fleetwood Mac.
- Nie. - Co?
Jak to? To moje zdanie.
Ale błędne, bo jest też Frank Zappa.
Czyli... G.
Green Day.
Mylisz się.
Guns N' Roses.
Ozzy Osbourne.
Nieźle, dwa punkty!
L, M, N, O... P.
Naprawdę przelecimy cały alfabet?
Nie musisz. Jestem elastyczna.
To może nowy temat?
- Albo cisza? - Mam!
Pierwsza zabita osoba.
Jezu, serio?
Zabawne historyjki z dzieciństwa.
Pierwsza to popaprana sprawa,
opowiem o drugiej.
Zgoda.
To było chwilę przed Jackson.
W Kansas City Joela zaatakował chłopak,
kilka lat starszy ode mnie.
Stanęłam za nim,
podniosłam broń i...
Tak.
Współczuję.
Ciekawe.
Zabiłam go i to mnie współczujesz?
Już taka jestem, lojalna.
Daj znać, gdy zobaczysz osłonięte miejsce.
A co? Wygląda dobrze.
W mordę, jak szybko!
Skąd wiedziałaś?
Jestem wiedźmą.
Najwyraźniej.
To dobranoc.
Dobranoc.
Dobra, mam głupie pytanie.
O sylwestra.
I, no wiesz...
pocałunek.
Dobra.
W końcu byłaś naćpana.
A ty pijana.
Czyli to nic nie znaczy, jeśli o to pytasz.
To wiem,
ale pytam,
jak byś go oceniła.
- Od 1 do 10. - Nie.
Daj spokój!
Całowałaś już dziewczyny.
Jesteś les, ja nie.
Ciekawi mnie, czy mam choć trochę talentu.
Od 1 do 10.
Niech ci będzie, 6.
Wal się!
To nie tak źle!
To do bani!
Zresztą nie wierzę.
Spytałaś, to powiedziałam, przykro mi.
Wróć do Jessego.
Wróciłam.
I widzisz.
Nie wydaje ci się smutny?
Jesse? Tak.
Powiedział ci kiedyś czemu?
Nie.
Ale myślę, że w głębi duszy po prostu taki jest.
Mam nadzieję, że o to chodzi.
Dlaczego?
Bo jeśli nie,
to chodzi o mnie.
To dobranoc.
Dobranoc.
Ellie?
Nie byłam aż tak naćpana.
ARBORETUM SZLAK DO SEATTLE
Daleko jeszcze?
Blisko.
Góra 16 kilometrów.
Teoretycznie wyjedziemy przy autostradzie
na północ od miasta.
Uciekał.
Co to za symbol?
Nigdy go nie widziałam.
Różny kaliber.
To raczej nie FEDRA.
Dina.
Dina?
Z drogi.
W porządku?
Tylko...
W porządku?
Przepraszam,
nigdy tak nie miałam.
To chyba ten zapach.
Widok też był kiepski.
A jeśli to oni?
Jeśli ekipa Abby robi takie rzeczy ludziom...
i dzieciom?
Właśnie.
Chodźmy.
Jesteśmy już blisko.
OSTRZEŻENIE
Cicho tu.
Tak. Za cicho.
Curtis czy Żmija?
Obaj, we wszystkich filmach.
Jeszcze 14 kilometrów.
Jeszcze 14.
Rany.
Pieprzone Seattle.
Śliczne.
I nikt do nas nie strzela.
Widać Wilków nie ma tak wiele.
A będzie jeszcze mniej.
Curtis czy Żmija?
Co? Nie,
to tylko ja zgrywająca twardzielkę.
Nie musisz jej zgrywać.
Manny?
Wal.
Przechodzimy do bazy operacyjnej. Od trójki do piątki czysto?
Miałem obserwować sześć i osiem,
a pyta o trzy i pięć.
Słyszysz?
Daj, kurwa, chwilę.
Czysto. Możecie ruszać.
Napisy: Wojtek Stybliński