Przysięgnij, że wszystko, co powiedziałeś o Świetlikach, to prawda.
Przysięgam.
Dobrze.
Dlaczego to zrobił?
Słyszałam plotki.
Że był z dzieciakiem, który podobno...
Nieprawda.
Ale co?
To wszystko nieprawda.
Bo to niemożliwe.
Nie, pewnie nie.
A nawet gdyby, to już nieważne.
- Bo nie ma... - Dość.
Chcesz się czymś martwić, martw się nami.
To co robimy?
Szukamy innych Świetlików?
Gdzie?
Świetliki były tutaj.
Ed ma brata, który kieruje grupą w Seattle.
Jakiegoś Isaaca.
Pewnie by nas przyjął.
Najpierw znajdziemy Joela.
Bo go znajdziemy.
Tak.
Tak!
Najpierw pogadajmy jak,
bo powiem ci, co wiemy.
To przemytnik o imieniu Joel albo Joe, różnie mówią.
50 lat, siwiejąca broda,
180 cm, blizna na prawej skroni.
Mówią też, że przystojny. Zapomniałam.
Ma trzy dni przewagi. Nie trzeba było czekać!
Odjechał, Abby. Naszym jedynym autem.
A my ratowaliśmy rannych.
Ale nie uratowaliśmy. Prawda?
To, kurwa, niesprawiedliwe.
Nie. Nic tu, kurwa, nie jest sprawiedliwe.
Abby.
Może...
Może w Seattle mają możliwości?
Pomogą nam złapać trop.
Pomożecie mi go znaleźć.
Tak. Pomożemy ci go znaleźć.
Znaleźć i zabić.
Powoli.
Co?
Gdy go zabijemy,
zrobimy to powoli.
5 LAT PÓŹNIEJ
Wstań.
Dobra. Dobra!
Ellie!
Bum, zasrańcu.
"Dobra" znaczy "stop".
Daruj. Wczułam się.
I bez "Bum, zasrańcu" do ludzi,
od których dostałaś w dziób.
Potrafię przyjąć cios, więc nieważne.
- Zajebiście mocny. - Wstrzymałem rękę.
Co?
Tak.
- Dlaczego? - Bo kazałem.
- Czemu? - Znokautowałby cię,
a nie chcę się tłumaczyć Joelowi.
Więcej tego nie rób.
Dobra.
Za długo się bawiłam, reszta była dobra.
Zgadza się.
Idziesz wieczorem?
Musimy, nie? Społeczność i takie tam.
Nagle się poczułaś?
Jeśli tak, mogłabyś pomóc
przy drewnie pod żarcie.
Nie wstrzymujcie ciosów.
No to do dupy.
Cześć.
Cześć, mała.
Coś poszło nie tak?
Rury gliniane,
popękane i pełne korzeni.
Nie wiemy, co zrobić, a kierownik nie kieruje.
Daruj, przyjdę.
Co robisz?
Naprawiam wyłącznik.
Chcieli wywalić panel, a wystarczy przełożyć sprężyny.
Nauczysz mnie?
Dobra.
Po kolei.
Dobierasz się do obwodu, w którym może być prąd.
Jak to sprawdzisz?
Ja...
poliżę?
Próbnik napięcia.
Nam chodzi o to tutaj.
Łącznik bimetaliczny.
Za duże napięcie podgrzewa łącznik,
ten się odgina, zwalnia dźwignię i przerywa obwód.
Inaczej przewody by się grzały,
aż miałabyś pożar
i po domu.
- Mogę o coś spytać? - Wal.
Czemu jest na ciebie zła?
Tak powiedziała?
Nie, ale...
Najlepszej przyjaciółce powinna.
Nie.
Uznałem, że to norma.
Ona ma 19 lat, a ja...
tyle, ile mam.
W tym wieku nie lubi się rodziców.
Z córką nie dotarłem
do tego etapu i teraz ja i Ellie się uczymy.
Damy radę.
Logiczne.
- Czyli sprężyny trzymają dźwignię? - Ale się staram.
Wiem, że jestem upierdliwy i nadopiekuńczy, a ona to...
ona, ale...
co ja takiego zrobiłem?
Nie wiem.
Cóż,
nie mogę odpowiadać za stan emocjonalny drugiego człowieka.
Chodzisz na terapię?
W mordę, rozmawiasz z Gail?
To nie terapia. Idź...
naprawiać rurę.
Usuńcie popękane części i korzenie.
Ubytki uszczelnimy ABS-em. Idź.
Będzie dobrze.
Dina!
Nie mów nikomu o mojej terapii.
- W mordę! - Czadowy celownik!
Nie celownik, a strzelec.
Robisz się dobra.
Kto teraz?
Czekaj.
Dobra. Grupka przy drodze.
Jeden odchodzi, widzisz?
Tak.
Tylko się nie śpiesz.
Jest dalej, to większy spadek.
I uwzględnij, że idzie pod górę.
W głowę?
Jak zawsze.
- Kurwa. - Nieważne.
- Spoko, dorwałaś go. - Wiem.
Sporo ich.
Widzę. Idą drogą nr 89.
Może z Alpine.
Wracajmy, wyślę tam patrol.
Pojadę.
Właściwie...
na jakiś czas przenoszę cię
do pilnowania bramy.
Bramy? Czemu?
Bo to ważna robota.
To stanie na płocie!
On się martwi.
Nie do, kurwa, wiary.
Ostatnio byłaś nieostrożna.
Dwóch biegaczy i klikacz z małymi ząbkami?
Ważne, że dałam radę.
To była samowolka. A my mamy zasady.
Dina w kółko znika i nikt
nie stawia jej na jebanym płocie!
Jestem dorosła.
Nie może mi rozkazywać.
A mnie może.
Całe życie się z nim użeram.
Łatwiej się nie stawiać.
Nie chcę łatwiej, tylko sprawiedliwie!
Akurat ja nie muszę się przejmować
- zarażonymi! - Nie.
Obiecałaś. Nie mówimy o tym.
Zostałam ugryziona w rękę.
Nie mówimy o tym.
Zostałam ugryziona, ludzie!
Ugryziona!
Jestem odporna!
Jezu! Cholera!
Przysięgam, ty i mój brat
jesteście tacy sami.
Skoro tak, to wiesz, że przegrasz.
Puść mnie na patrol.
O 13 zbiórka do Alpine.
Masz przestrzegać zasad
i słuchać kapitana.
Bez pytań i wyjątków.
Zależy, kto jest kapitanem.
Ellie...
Dobra, jak chcesz.
Będzie po bożemu.
Otwierać!
Te trzy zrobimy z dnia na dzień,
kolejny dzień na kanalizację.
Do wiosny chcieliście mieć bibliotekę i szkołę,
ale trzeba zrobić dachy.
Za mało ludzi,
żeby skończyć przed latem.
To okno nie zatrzymuje chłodu.
Trzeba uszczelnić.
Mam to na liście.
Zużywamy szczeliwo do budowy...
- Musimy budować szybciej. - Szybciej?
O ile?
Mamy tu takie pokrętło
nazywające się 'tempo budowania'.
- Joel. - Odkręcasz i lecimy.
Kończy nam się miejsce.
Zauważyłem.
Może twoja rada nie powinna wpuszczać tylu ludzi?
Nasza rada.
A ci ludzie uciekają.
Przed zarażonymi.
- Chcesz ich tam zostawić? - Jeśli tratwa ma przez nich zatonąć,
to tak.
Gdybym mógł, wpuściłbym wszystkich.
Dniem i nocą pracuję, żeby dać wam więcej przestrzeni,
ale najpierw zatroszcz się o swoich, bo nikomu nie pomożesz.
Wujku!
- Cześć. - Co to?
Chodź.
Patrzymy na mapy.
Widzisz?
My mieszkamy tutaj.
A to co?
Płot.
- A w środku? - Ludzie.
A na zewnątrz?
Potwory.
Tak. Jak je odpędzamy?
Strzelamy.
My?
- Ty strzelasz? - Nie.
- Do potworów?! - Nie.
Tak, strzelasz!
- Tatuś! - Oto i on,
zabójca!
Tęskniłem.
Cześć.
- Co tam? - Twoja żona każe mi szybciej budować.
Mówiłeś o pokrętle?
Tak.
Chodź.
Ale rośniesz!
- Polujesz? - Na zarażonych.
Sam?
Tak.
Muszę iść.
Daj popalić potworom, Benji.
Trafiłeś mnie!
Trafiłeś!
Joel,
też kiedyś uciekałeś.
Otwarte!
Już idę.
Chcesz coś do picia?
A co masz?
Whiskey.
I herbatkę ziołową.
Głównie z ostu i brudu.
Co to za okazja?
Mam urodziny.
Zaczniesz?
Same łodygi. To nie liceum.
Jest zima.
Eugene sobie radził.
Styczeń, luty
i pąki wielkości szyszek.
Lepkie jak klej.
Zapłata przyjęta.
Nie wiedziałem, że psychiatrzy mogą pić podczas spotkań.
Psychoterapeuci.
Psychiatrzy są od pigułek.
Pewnie, że nie pijemy,
ale rano obudziłam się smutna.
Pierwsze urodziny bez męża od 41 lat.
Tik-tak.
Próbowałem twojego sposobu.
Odpuściłem,
przestałem ją cisnąć,
nie zmuszam jej nawet do wspólnych posiłków
i co? Nic.
Wraca do domu i zamyka się w garażu,
który niepotrzebnie jej dałem.
I tyle,
nawet się nie przywita.
W mieście kiwa mi głową, jak obcemu albo dupkowi.
Nawet Dina pyta, co się dzieje.
Wszyscy to widzą.
Za to Dina...
traktuje mnie jak człowieka.
Rozmawia, wita się,
uśmiecha, pomaga,
sprawia, że czuję się dobrym człowiekiem.
Rozumie mnie.
Jakby to ona była moim dzieciakiem.
Ale nie jest.
Tak jak Ellie.
Dobra.
Spróbujmy czegoś innego.
Niby czego?
Przestańmy udawać, że to nie jest najnudniejszy problem świata.
"19-letnia córka traktuje mnie
jak wszystkie 19-latki traktują ojców".
Która to sesja, piąta?
Za każdym razem będziesz tak marudził?
Nie powinnaś mnie analizować albo coś?
Tak, i to robię,
ale przestanę,
bo mnie okłamujesz
i to męczące.
Tak, robisz to!
Tak.
Pracuję dość długo, żeby wiedzieć, że ktoś coś ukrywa.
Ty mi o czymś nie mówisz,
a ja mam się bawić w analizy?
Nie.
A nawet: "Kurwa, nie!".
- To nie jest pierwszy drink. - Pewnie.
I wcale nie chodzi o to, że jestem smutna.
Przyjdę innego dnia.
Powinnam to powiedzieć głośno?
Pewnie.
Nie wyleczysz czegoś, czego nie masz odwagi powiedzieć głośno.
Ale się boję.
Boję się powiedzieć.
Dlatego muszę.
Zastrzeliłeś mojego męża.
Zabiłeś Eugene’a
i mam ci to za złe.
Nie, powiem więcej.
Nienawidzę cię za to.
Nienawidzę.
Tak, wiem, że nie miałeś wyboru.
Wiem!
I wiem, że powinnam ci wybaczyć!
Próbowałam, ale nie mogę.
Przez sposób, w jaki to zrobiłeś.
I patrzenie na twoją twarz,
gdy tak siedzisz w naszym domu,
potwornie mnie wkurwia.
I tyle. Powiedziałam to.
Wstyd mi,
ale słowa wypłynęły
i już ich nie cofnę.
I pojawiła się szansa, że się dogadamy.
Twoja kolej.
Wyrzuć to, co boisz się powiedzieć.
Pomogę ci.
Powiedz to na głos. Nieważne, jak złe to jest,
obiecuję, że pomogę.
Coś jej zrobiłeś?
Skrzywdziłeś ją?
Nie.
To co?
Co zrobiłeś?
Ocaliłem ją.
Idę.
Cześć.
Przyszłam cię zgarnąć.
Też jedziesz?
Daj mi chwilę.
Nie spiesz się. Dwie minuty.
Słyszałam, że miałaś trafić na ogrodzenie.
Jak się wywinęłaś?
Tommy.
A nowa kabura?
Dominique.
Wymieniłam na buty.
Trzeba było brać buty.
- Pomogę. - Dam radę.
Spokojnie, pokaż.
Właśnie tak.
Czekaj, jeszcze tu.
Tak, teraz...
I już.
- Lepiej? - Lepiej.
Ale się wyszykowałaś!
Jak Curtis i Żmija.
Z tych filmów Joela.
Kojarzę.
Może jutro wieczorem będę je z nim oglądać.
Przyłączysz się?
Patrol?
Tak. Patrol.
- Dziękuję. - Proszę.
Cześć, Gwiazdo.
Witaj.
Ellie.
Są.
Jesteśmy pięć minut w plecy,
bo komuś się obsunęło, dlatego się streszczam.
Jedziecie do Alpine.
Nie wszyscy znacie szlak, dlatego słuchajcie.
Ruszacie drogą 191 do Hoback.
Tak, Dina?
Trzymać się dróg, mieć oko na okolicę,
zaliczyć posterunki i klepnąć, że byliśmy?
Świetny pomysł.
Robiąc to, pamiętajcie o szwendaczach.
W mieście musicie uważać.
Widzę, że Ellie odstawiła się jak Curtis i Żmija.
- Co kurwa? - Dlatego przypominam,
że to tylko patrol zwiadowczy.
Jeśli zauważycie kilku biegaczy, zdejmijcie ich,
ale jeśli traficie na cokolwiek gorszego,
wracacie, a my wysyłamy oddział. Jasne?
Wiesz, że jesteś tylko cztery lata starszy?
Wystarczy "zrozumiano".
Zrozumiano.
Dziękuję!
Patrolem dowodzi Kat.
Macie wykonywać jej rozkazy.
Dziś przy powrocie znak, że wszystko gra, to żółte.
Żółte - dobrze, zielone - źle.
I na serio. Możecie to traktować odrobinę poważniej?
Reszta się na was wzoruje.
Pojęcia nie mam dlaczego.
Patrol do Alpine wyrusza!
Do Alpine, jazda!
To idziesz wieczorem?
Tak, idę.
Bierzesz kogoś?
Nie.
Dlaczego?
- Kat jest wolna. - Czemu Kat?
Bo to... ta druga.
- Boże! - Co?
Byłaś z nią!
Wbiła ci się w pamięć.
Wiem, dzięki.
Ale nie.
Kręci cię ktoś inny.
Dobra, możesz iść ze mną.
Ujaramy się
i będziemy tańczyć przy łagodnych rytmach tego...
Brittany and the Jug Boys.
Będzie fajnie.
Odliczymy do nowego roku. Najlepsze kumpele 2029.
- A ty i Jesse? - Nie.
Zerwaliśmy.
Tak, znowu.
Chwilowo.
Co z wami nie tak?
Nie wiem.
Jazda.
Dobra.
- Jedziemy. - Czekaj.
Musimy wrócić i zgłosić.
Jesteśmy patrolem, to patrolujmy!
Czekajcie!
Zaczekajcie!
Ilu zarażonych trzeba, żeby załatwić niedźwiedzia?
Tam stoi dostawczak.
ŚWIEŻE PRODUKTY
Ukrywali się w sklepie?
Przynajmniej jednemu udało się wrócić.
Może zmęczył się porcjowaniem misia i śpi?
Tak.
Jakie są niedźwiedzie żeberka?
Zgrizzliwe.
Teraz to wymyśliłaś?
- Tak. - Zgrizzliwe?
Serio?
Myślisz, że ten głodny koleś żyje?
Mam nadzieję.
Dobra.
- Cześć. - Cześć.
Nadjeżdża ubaw.
Boże!
Szczęśliwe?
Możemy już wracać?
Tak, wrócimy.
Słowo. Tylko...
posłuchamy, czy ktoś tam jest. Popatrolujemy.
Może uwięziony człowiek potrzebuje pomocy?
Albo cała rodzina.
Mały dzieciak.
Albo niemowlę.
Tam nie ma dzieci.
Przestańcie. Zasady.
Dobra.
Jeśli cokolwiek usłyszycie, wracajcie.
Dobra.
Pozwolisz im tam wejść?
Mają pięć minut.
Dwie na jednego.
Jedna na jednego. Robiłyśmy to już.
Wolisz ich zostawić facetom?
Drugi.
Butelka.
PRACOWNICY MIESIĄCA ROK 2003
LIPIEC - SIERPIEŃ
Tak, kurwa!
Ugryziona? Mam ci strzelić w twarz?
Nie dzisiaj.
Dobra.
Nieźle.
Zanim się wyniesiemy, musisz zobaczyć pracownika...
Ellie!
Jesteś cała?
Tak.
Niczego nie złamałam.
Chyba.
W mordę.
Jesteś sama?
Niczego nie słyszę.
Chyba wszystko gra.
Dobra.
Zastanówmy się, jak cię wyciągnąć.
Nie widzę wyjścia.
Na drzwiach są kłódki.
Za wysoko, żebym zeszła.
Poszukam schodów i do ciebie przyjdę.
- Ty tu czekaj. - Dobra.
Ellie,
masz tu czekać.
- Jasne. - Dobra.
NAJLEPIEJ I NAJGORZEJ UBRANI
Leć na mnie, skurwielko.
Dawaj!
Kurwa.
Nic ci nie jest?
To ja!
Tutaj!
Cholera! Jesteś cała?
Tak.
To tyle?
Tylko ona?
Tylko.
Twierdzisz, że była jaka?
Mądra?
Nie znała matmy ani nic,
ale nie rzuciła się.
Zrobiła to, co my.
Kryła się, planowała, czekała.
Zwabiła mnie.
Tropiła.
Widziałaś to?
Było dokładnie tak, jak mówi.
A jak wejście do niesprawdzonego budynku
ma się do przestrzegania zasad i słuchania kapitana?
To nie był nasz pierwszy raz.
Zabiłyśmy kupę zarażonych.
Ty i Joel nie weszlibyście?
- To nie to samo. - Czemu?
- Bo tak. - Jak?
Dobra. Przeproście Kat. Jesse przyjmie raport.
Idźcie.
Wierzymy im?
Dina kłamie. Nic nie widziała,
ale Ellie wierzę.
Może mądrala to wyjątek?
Może.
A szóstka, która powaliła grizzly?
To nic dobrego, ale też nie horda.
Jeszcze.
Po prostu...
- mam złe przeczucia. - Przeczucia?
"Rzeczywistość to tylko zbiorowe przeczucie".
Lily Tomlin.
Cztery godziny do Nowego Roku.
Zamykamy?
Zamykamy.
ZGRIZZLIWE!!!
NIE SPIERDOL TEGO
Proszę.
Ellie...
- Lepiej? - Nie.
Dobra.
Przyszedłem spytać, czy idziesz wieczorem.
Powinnaś się pokazać.
Chyba tak. Może.
Nie wiem.
Dużo grasz?
Trochę.
Struny zużyte.
Wymienię ci je.
- Nie musisz. - Jutro przyniosę.
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU 2029
Nie cierpię tych imprez.
Mowa.
Muszę się spić, żeby w ogóle przyjść.
Nieźle szaleje.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Góra dwa tygodnie i znowu będziecie razem.
Nie tym razem.
- A co? - Ellie!
Co tak długo?
Teraz będzie wolniej. Nasz ulubiony kawałek.
Chodź!
Pamiętaj, że rano patrol! Odpocznij!
Tak jest!
Mam do ciebie bardzo poważne pytanie.
Jak bardzo śmierdzę?
Jak zajebista góra śmieci.
Dobra.
Tak.
Ohyda.
Upiłaś się.
Ujarałam.
Mnóstwo wypaliłam.
Gapią się na ciebie wszyscy faceci.
A może... oni się gapią na ciebie?
Nie.
Może...
są o ciebie zazdrośni?
Nie mają powodu.
Nie zagrażam im.
Ellie,
powinni być naprawdę przerażeni.
Hej!
To rodzinne spotkanie.
Daruj.
W kościele? Lesby.
- Coś powiedział? - Ellie, nie.
Wynoś się stąd.
Jezu!
Seth?
Chodź na spacer.
Przejdźmy się.
Jesteś cała?
Co z tobą nie tak?
Nie potrzebuję twojej jebanej pomocy.
Jasne.
Szczęśliwego, kurwa!
Chodźcie!
Napisy: Wojtek Stybliński