O JEDNO CIĘ PROSZĘ
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI LAURY DAVE
Nie mógłbyś.
Jasne, że bym mógł.
Winnica w Nowej Zelandii?
Byłbyś tak daleko od Bailey.
Może podoba mi się myśl o tym, że bylibyśmy gdzieś daleko.
Tylko ty i ja.
Muszę porozmawiać z twoim ojcem.
Musisz stąd iść. Już.
Kurwa, nie robię sobie jaj. Musisz się wynosić.
- Chcę tylko porozmawiać. - Wiesz, ile glin tu dziś węszyło?
Nie wspominając o FBI i szeryfach federalnych. Idź stąd.
Twój ojciec już wie, że jesteśmy w Austin, prawda?
Nie winię cię. Jest jej dziadkiem.
Ale jeśli wie, że tu jesteśmy, to mój jedyny ruch.
Nie masz ruchu.
Kristin nie będzie miała przyszłości, jeśli z nim nie porozmawiam.
Myślisz, że mój ojciec ci pomoże? On tego nie zrobi.
Ethan go zdradził.
Zniszczył naszą rodzinę.
Wiem, co zrobił.
Może masz rację.
Ale musisz pozwolić mi spróbować. Proszę.
BIURO SZERYFA FEDERALNEGO DYSTRYKT ZACHODNI TEKSASU
- Gdzie Hannah? - W sali konferencyjnej.
- Ed. - Co?
Gdzie jest Hannah Hall?
W toalecie.
Może usiądziesz?
Hannah?
Zakładam, że nie masz na imię Max.
Max wystarczy.
Twój ojciec mieszka tu od dawna?
Dopiero odkąd wyszedł.
Od paru lat.
Wydaje się tu spokojnie.
To moja matka wpadła na pomysł, by kupić dom nad jeziorem.
Taki na weekendy.
Miejsce, w którym mogliby trochę odpocząć. Pożyć bez stresu.
Kupiła dom, kiedy jeszcze siedział w więzieniu.
Ale zachorowała i...
Nigdy nie mieszkali tu razem?
Zmarła w dniu, w którym wyszedł.
A dokładniej trzydzieści pięć godzin później.
Wciąż mogę zawrócić.
Jak chcesz, Max.
Hannah, jesteś tam? To ja.
- Długo jest w toalecie? - Kto? Bailey?
Hannah. Długo tam już siedzi?
Drzwi są zamknięte. Nie odpowiada.
Hannah, wchodzimy.
Cholera.
Skontaktujcie się z policją w Austin. Mają szukać Hannah Hall.
I natychmiast wysłać patrol na ulice.
SANKTUARIUM
Muszę coś zrobić.
Musisz mi zaufać.
Bailey, wiesz, gdzie ona jest?
Jeśli wiesz, musisz mi powiedzieć.
Nie wiem. Byłam z tobą.
Okej.
Możesz usiąść.
Nie wiem, kiedy przyjdzie.
Nie trzeba.
Może nie tego musisz się obawiać.
Te filary tylko wyglądają na solidne.
Zostały przetransportowane do Austin w częściach i połączone tutaj.
A Meredith...
To moja żona.
Miała prawdziwy talent do projektowania.
Sprawiała, że wszystko stawało się piękne.
Osobiście wybrała każdą rzecz w tym domu.
Nawet najdrobniejszą.
Nie wspominałbym o tym, ale pomyślałem,
że kto jak kto, ale ty docenisz tę opowieść.
- Hej, mały. - Cześć, tato.
- Podniesie pani ręce? - Słucham?
Musi się upewnić, czy nie masz podsłuchu.
- Czemu miałabym mieć podsłuch? - Tego typu pytań już nie zadaję.
Proszę podnieść ręce.
- To nie do końca sanktuarium. - Nigdy nie podobała mi się ta nazwa.
Gdyby nie to, że wybrała ją moja żona, zmieniłbym ją.
Na jaką?
Może na jakiś cytat?
„Lasciate ogni speranza”. Coś o porzuceniu nadziei.
Mój dziadek zawsze mawiał, że nadzieja nas zabije.
Dobra kontrpropozycja.
- Czysta. - To dobrze.
- Możesz już ruszać. - Muszę ją odwieźć.
Chciałbym spędzić trochę czasu z naszą nową znajomą.
Nie masz nic przeciwko, prawda? Hannah?
Mogę mówić ci Hannah?
Czy wolisz „pani Michaels”?
Może być Hannah.
Widzisz, nic jej nie jest. A Ned odwiezie ją do miasta.
- Tato... - Miałeś długi dzień.
Wracaj do domu.
Oczywiście jeśli chce wracać,
nie powstrzymam Hannah przed powrotem do Austin...
Ani do Sausalito.
Nie trzeba.
Potrzebuję danych o lokalizacji Nicholasa Bella i Charliego Smitha.
Mamy kogoś pod domem Andrei Reyes?
Tak. Cisza. Nic się też nie dzieje pod mieszkaniem Nicholasa.
Policjant, który pilnuje Bez Dna, mógł widzieć Hannah.
Sprawdzamy właśnie monitoring.
Załatwcie nakaz przeszukania baru i niech Craven sprawdzi
telefon Hannah.
Jules.
Wszystko w porządku? Nie mogę się dodzwonić do Hannah.
Ja też nie. Nie wiemy, gdzie ona jest.
Jesteś bezpieczna?
Jestem z szeryfem Bradfordem.
Ale... Jules, to wszystko moja wina.
Hannah chciała wyjechać z Austin, a ja się nie zgodziłam.
I po prostu zniknęłam.
Co jeśli coś jej się teraz stanie?
Nic jej się nie stanie.
Wszystko będzie dobrze. Gdzie dokładnie teraz jesteś?
ZABLOKOWANY – KOMÓRKA
Bailey?
Jules, oddzwonię.
- Hannah? - Bailey.
Tato?
Burbon?
- Jasne. - Dobra.
Usiądź.
To były drugie urodziny Kristin.
Mówiła już pełnymi zdaniami.
Tydzień wcześniej zabrałem ją do parku
i spotkaliśmy jej pediatrę.
Zapytał, co u niej słychać, a Kristin udzieliła odpowiedzi na dwa akapity.
Zakładam, że wciąż taka jest.
Tak.
Hannah, co ty tu, kurwa, robisz?
Miałam nadzieję, że się dogadamy.
Nie wydaje mi się. Nie.
Nie wysłuchałeś...
Myślę, że nie po to tu jesteś.
Masz nadzieję, że nie jestem tym, za kogo wszyscy mnie uważają.
- Panie Bell. - Nicholas.
Nicholas. Nie jestem tu po to, by rozpamiętywać przeszłość.
Chcesz, żebym wybaczył twojemu mężowi.
Chcesz, żebym mu wybaczył, choć nie masz pojęcia,
co zrobił.
Chyba mam jakieś pojęcie. Znam tę historię.
Znam swojego męża.
Twojego męża Ethana.
Wiem, jak straciłeś córkę.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Jeśli myślisz, że ludzie, z którymi pracowałem, skrzywdziliby moje dziecko...
Mają kodeks.
Wiedzieli, że jeśli skrzywdzą moją rodzinę,
- skończyłbym z nimi. - Panie Bell... Nicholas...
Oczywiście Ethan nie chciał w to wierzyć.
Po prostu szukał winnych, więc obwinił mnie.
I ukarał mnie. Tak jakby nie spotkała mnie wystarczająca kara.
Zresztą zapomnijmy o mnie. Jaki człowiek wywozi tak dziecko?
Odebrał tej dziewczynce babcię, ciocię, wujka.
Wszystkich, którzy ją kochali.
Wszystkich, którzy znali jej matkę, którzy mogli opowiedzieć jej o Kate.
I jeszcze ta hipokryzja. Tego, kurwa, nie mogę znieść.
Twój mąż, lepiej niż ktokolwiek, wiedział, czym się zajmuję.
Wiedział więcej niż moje dzieci.
I...
Zawsze zależało mu na relacji ze mną, a ja...
Kochałeś go.
Słucham?
Przed tym wszystkim naprawdę go kochałeś.
Próbowałem nawiązać z nim relację, jak zrobiłby każdy dobry rodzic.
- Myślę, że nie tylko próbowałeś. - Jeśli tak, to popełniłem błąd.
Oboje go popełniliśmy. Nie sądzisz?
Nie.
Mógłbym ci opowiedzieć taką historię o twoim mężu,
że nigdy nie spojrzałabyś na niego w ten sam sposób.
Nic nie zmieni tego, co naprawdę się liczy.
Czyli czego?
Myślę, że wiesz, jak bardzo mój mąż kocha twoją wnuczkę.
Wszystko, co zrobił...
Niezależnie od tego, jak to oceniasz...
Wiesz, że zrobił to wszystko dla niej.
Wierzę, że szanujesz go za to, że jest takim ojcem.
Za to, że tak się poświęcił. I za to, że zadbał o swoją rodzinę.
Mam wrażenie, że to was łączy.
Posłuchaj uważnie.
Spędziłem sporą część dekady w więzieniu. Sześć i pół roku.
Wolałem to, niż narazić moją rodzinę poprzez ujawnienie tajemnic klientów.
Straciłem córkę, wnuczkę, żonę i karierę.
Jeśli chcesz mówić o poświęceniach, to to jest jebane poświęcenie.
Nie próbuj mi wmawiać,
że twój mąż jest jakimś męczennikiem.
Ja...
Nie porównuj mnie z nim.
Grady Bradford.
Ona tu jest. Nad Lake Travis, nie w mieście.
Szefie?
Dzwoń do biura szeryfa hrabstwa Travis.
Potrzebujemy oddziału specjalnego w willi Bella nad Lake Travis.
Cooper! Jenkins, Ed, jedziecie ze mną.
Posner, pilnuj dziewczyny.
Ruszamy.
Pogorszysz sprawę, owijając tak mocno.
Jesteś też lekarką?
Osobą, która ma sporo ran dłoni na koncie.
Ryzyko zawodowe.
Przejdźmy do rzeczy, dobrze?
Chcę ci złożyć propozycję.
To nie ty powinnaś ją składać.
Myślę, że ja.
Myślę, że tylko ja mogę ją złożyć.
- Czyżby? - Jasne jest,
że ty i mój mąż nie przepadacie za sobą.
Nie zaoferowałby... tego, co zamierzam zaoferować,
ale nie ma go tu. Ja tu jestem.
Okej.
Słucham.
Zakładam, że zależy ci na relacji z wnuczką.
Mówisz o niej tak,
jakby ta relacja była dla ciebie ważniejsza niż cokolwiek innego.
I jakbyś był gotów porozumieć się z klientami,
żeby odbudować tę relację.
Myślisz, że mam taki wpływ na organizację?
Nie wspominałeś, że spędziłeś dla nich sześć i pół roku w więzieniu?
Zakładam, że są ci wdzięczni.
Albo to, albo twoja wnuczka znowu zniknie.
- Nie lubię, kiedy mi się grozi. - Nie grożę ci. Ponoć to ta druga opcja.
Jedyna opcja.
Dlaczego sądzisz, że was nie znajdę?
Może byś nas znalazł.
Ale naprawdę chcesz, żeby znów musiała uciekać?
Proszę, byś zapewnił wnuczce bezpieczeństwo,
pozwolił jej dalej żyć własnym życiem, na nowo poznać własną rodzinę.
Poznać ciebie.
Chciałbym tego.
Ale jeśli prosisz, żebym chronił Ethana,
to niemożliwe.
Nie mógłbym go ochronić, nawet gdybym chciał.
Chociaż podkreślam, że nie chcę.
A gdyby Ethana nie było?
Słucham?
Gdyby Ethana w tym wszystkim nie było?
Gdyby chodziło...
...tylko o twoją wnuczkę, Kristin?
Mógłbyś ją ochronić?
Tylko Kristin?
Tak.
Rozumiesz, co mówisz?
Twój mąż nie mógłby wrócić do domu.
Ani teraz, ani nigdy.
Tego chce Ethan.
Żyć bez niej?
Zapewnić jej bezpieczeństwo. Chronić ją. Pozwolić Bailey być Bailey.
Oboje chcemy przede wszystkim tego.
Nigdy nie miałam matki.
Odeszła, gdy byłam mała,
niewiele starsza niż Kristin, kiedy ją ostatnio widziałeś.
Ale miałam dziadka. Miałam więcej niż większość ludzi.
Próbuję ci wytłumaczyć coś, co musiał zrozumieć Ethan, kiedy odszedł.
Moim priorytetem jest twoja wnuczka.
Tylko ona się tu liczy. Wiesz o tym lepiej ode mnie.
Dlaczego tak mówisz?
Znałeś ją od dziecka.
Wysłałem cię do domu.
Grady Bradford jest przed bramą. Ma ze sobą sześciu ludzi.
Dobrze. Myślisz...
Myślisz, że byłaby gotowa się ze mną spotkać?
Kristin?
Tak. Zadbam o to, by nie była do ciebie uprzedzona.
Zadbam o to, by wiedziała,
że to, co się wydarzyło, nie ma związku z tym, co do niej czujesz.
Tato. Ona musi już jechać.
Jeśli jakaś część ciebie bierze pod uwagę,
że Ethan mógłby pewnego dnia wślizgnąć się do naszego życia,
a oni na to pozwolą, to tak się nie stanie.
Ci ludzie nie zapominają.
Rozumiem.
Mogą go znaleźć. Nawet jeśli nie wróci.
Dotąd go nie znaleźli.
Wracaj do domu.
Ona będzie bezpieczna. Obie będziecie.
Masz moje słowo.
- Dziękuję. - Nie dziękuj mi.
Nie robię tego dla ciebie.
Jaki masz plan, Hannah?
Po prostu wsiądziesz do samolotu i wrócisz do dawnego życia,
trzymając kciuki za szczęśliwe zakończenie?
- To nie jest szczęśliwe zakończenie. - No właśnie.
Nie ochronię was, jeśli będą wiedzieli, gdzie jesteście.
- Tak czy inaczej nas nie ochronisz. - Myślisz, że Nicholas Bell to zrobi?
Nicholas chce poznać swoją wnuczkę. Bardziej niż ukarać Owena.
Nadal nie rozumiesz?
Ci ludzie zrobią wszystko, by dorwać Owena.
Odnajdą ciebie, odnajdą Bailey.
Za wszelką cenę zmuszą Owena do opuszczenia kryjówki.
- Za wszelką cenę. - Nicholas dał mi słowo.
Nicholas żyje z kłamstw!
Jakie są szanse?
Jeśli nas przeniesiecie, jakie są szanse, że nas znajdą?
Dziesięć procent? Pięć?
Jednego jestem pewna. Gdyby Owen miał do nas wrócić,
ci ludzie nie spoczną, dopóki go nie znajdą.
A gdyby Bailey mogła przy tym ucierpieć...
Owen nigdy nie podjąłby takiego ryzyka.
Wiedział, że nie ochroni Bailey, jeśli zostanie z nami.
To jak wytłumaczysz fakt, że twój mąż wysłał mi swój telefon?
Wszystkie dokumenty na temat The Shop.
Wszystko przygotował tak, żeby móc wrócić.
Myślę, że miał inny powód.
- Jaki? Dbał o swoje dziedzictwo? - Nie. O dziedzictwo Bailey.
- To pochopne wnioski. - Chyba wiem, z kim wzięłam ślub.
Daj spokój.
Powinnaś już wiedzieć,
że nigdy do końca nie wiemy, z kim bierzemy ślub.
Owen zrobił nasze obrączki ślubne.
Pracował nad nimi w nocy, na mojej tokarce.
Chciał mnie zaskoczyć, ale... kiedy wracał do łóżka,
czułam zapach drewna na jego skórze.
Wiedziałam, co robił, jeszcze zanim on to wiedział.
Właśnie na tyle się znaliśmy.
Kiedy Owen zniknął, wiedział, co zrobię.
Wiedział, że zrobię dokładnie to, czego ona potrzebuje.
Hannah...
Wiesz, jakie to ryzykowne.
Będą cię ścigali.
Może zostawią Bailey w spokoju, ale skrzywdzą ciebie, by skrzywdzić Owena.
Żeby go zwabić.
Nie możesz zawierać paktu z diabłem i oczekiwać, że wyjdziesz z tego cało.
Właśnie to zrobiłam.
Pani Michaels. Bailey.
Przepraszam.
Nie powinnam była uciekać...
Już dobrze. Wszystko w porządku.
On dzwonił.
Twój ojciec?
Czekaj. Zbyt wiele osób was tu słyszy. Sala konferencyjna. Już.
Muszę zająć salę.
- Mogę porozmawiać z Hannah w cztery oczy? - Bailey.
Powiedz mi, co mówił twój ojciec. Tylko tak mu pomogę.
Już dobrze.
Kiedy odebrałam,
tata już mówił.
Nie powiedział, skąd dzwoni...
Nie zapytał, czy u mnie w porządku.
Po prostu... Powiedział, że ma 22 sekundy.
To pamiętam. Dwadzieścia dwie sekundy.
Powiedział, że jest mu przykro.
Tak przykro, że...
Powiedział...
...że minie bardzo dużo czasu, zanim będzie mógł zadzwonić.
I że nie może wrócić do domu.
To znaczy, że nigdy nie wróci?
Bailey, wiem, że jesteś poruszona,
ale musimy omówić kolejne kroki.
Kolejne kroki? W jakim sensie?
Grady'emu chodzi o to, dokąd powinnyśmy teraz pojechać.
- Czy wracać do domu, czy... - Czy jechać do nowego domu.
Gdzieś, gdzie moglibyśmy was chronić.
Żeby twój ojciec mógł wrócić, kiedy będzie bezpiecznie.
- On nie wróci. - Tego nie wiesz.
Bailey, na pewno ci mówił, że jestem po twojej stronie.
I że powinnaś mnie słuchać.
On... Powiedział, żebym słuchała Hannah.
Ona nie ma wiedzy, narzędzi
ani doświadczenia, twój ojciec też nie.
Niezależnie od tego, co mówił, musisz pozwolić mi chronić twoją rodzinę.
Ty tak nie uważasz.
Bailey, myślę, że damy sobie radę. Ty i ja.
Powinnyśmy jechać tam, dokąd zechcesz.
Zrobić to, co sprawi, że będziesz czuła się najlepiej.
Hannah, na Boga,
znam Ethana i wiem, że nie chciałby...
Co powiedziałeś?
- Że znam twojego ojca i... - Nie.
Ja znam mojego ojca. Gdyby chciał, żebym cię posłuchała,
powiedziałby mi o tym.
- Możemy wracać do domu? - Bailey.
Zabierzesz mnie do domu?
Dobrze.
Dotarłyśmy na lotnisko. Hannah jest w toalecie.
Chcesz z nią pogadać?
Ty mi wystarczysz. Możemy wpaść dziś z Max na kolację?
Może nie dziś.
Dobrze, to przyjdziemy jutro wieczorem.
Bezpiecznego lotu.
Dzięki.
Bailey.
Chodźmy.
Jaki on był?
Nicholas?
Mądry i smutny.
Kocha swoją rodzinę. Kocha ciebie.
Chce mnie odwiedzić?
On, Andrea i Charlie. Chcieliby przyjechać z twoimi kuzynami.
Myślę, że Andrea bardzo by chciała, żeby cię poznali.
Nie zatrzymaliby się u nas na noc, prawda?
Nie. W żadnym wypadku.
Zjedlibyśmy razem posiłek. Od tego byśmy zaczęli.
Muszę od razu podjąć decyzję w tej sprawie?
Nie musisz teraz podejmować żadnych decyzji.
- Obsługa kabiny, przygotowanie do startu. - Dzięki.
Może podoba mi się sama myśl o tym, że bylibyśmy gdzieś daleko.
Tylko ty i ja.
A ty?
Ja?
Jak myślisz, gdzie będziemy za pięć lat?
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Zgubiłaś się? Okej. Jestem na drugim piętrze.
Przy południowo-zachodnim wejściu. Szukaj samolotu.
Jesteś ze słynnym Shepem?
Powiedz mi, czy ma na sobie kardigan. Nie, nie. Będę grzeczna.
Do zobaczenia za chwilę.
Twoi potencjalni nadal cię kochają.
Mamo?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK