O JEDNO CIĘ PROSZĘ
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI LAURY DAVE
Będzie świetnie.
Co mogłoby pójść nie tak?
- Pokocha cię. - Aha.
Sprawdzisz NYU podczas pobytu w Nowym Jorku?
Może.
Nie może iść na NYU.
Jak jadałaby wtedy kolacje w domu?
Twój tata mówił, że kochasz teatr,
więc kupiłam nam bilety na jutro na wznowienie Boso w parku.
To Neil Simon, prawda? Uwielbiamy go. Świetnie, co?
Myślałam, że pobędziemy jutro sami.
Wiecie co? Mam opóźnienie z tą miską dla Canners.
Przyda mi się spokojna noc w pracowni.
- Idźcie beze mnie. - Chciałbym, żebyśmy poszli razem.
Zrobimy to następnym razem.
Podziękuj za bilety.
Dzięki. Muszę iść do łazienki.
No tak.
Będzie świetnie, co?
Dobrze ci idzie.
Doskonale wiem, jak mi idzie.
- Wydaje się świetna. - Poważnie?
Jest niezależna.
Cóż może być lepszego?
Nic.
Dlaczego miałby wymyślać fałszywe życie?
Nie wiem. Może próbował cię chronić.
Przed czym?
Nie mam pojęcia.
- Jedno wiem na pewno... - Okłamał mnie.
Mnie też okłamał.
Skoro zmienił swoje imię i nazwisko, to zmienił też pewnie moje.
Tak.
I datę moich urodzin.
Pewnie tak.
To chyba coś, co powinno się na swój temat wiedzieć.
- Bailey. - Co?
Co chcesz powiedzieć, Hannah?
Co możesz, kurwa, powiedzieć, żeby to wszystko nabrało sensu?
Nic. Niczego nie mogę powiedzieć.
Powinnyśmy iść spać. Mamy wczesny lot do domu.
Słucham?
Tam go nie znajdziemy.
Miałaś rację.
Coś tu jest. Czuję to.
Więc chcesz zostać?
Tak. Chcę zostać.
Żałuj, że nie znałeś mnie jako piętnastolatki.
Jaki miałaś kolor włosów?
Było nieciekawie. Ciężko wychowywać się bez matki.
Dobrze, że miałam dziadka.
Tak.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI SZERYF FEDERALNY
Biuro szeryfa Bradforda.
Zastałam go?
Jest na urlopie. Przekazać wiadomość?
Na urlopie?
Zgadza się.
Przekazać wiadomość?
Nie, ale może mnie pani połączyć z kimś, kto powie mi,
czemu szeryf Bradford machał mi odznaką przed nosem podczas urlopu.
- Byłeś na meczu Warriors? - To nie taki wyjazd.
Ale oglądałem wczorajszy mecz w telewizji.
- DeRozan zniszczył Curry'ego. - Tak. To było ładne.
Nie spałeś o tej porze?
- Tato! - Następnego dnia miałeś szkołę.
Rozmawialiśmy o tym.
Daj spokój, tato. To play-offy.
Okej. Jeszcze nie skończyliśmy.
Tu Grady.
Jak ci mija urlop?
Słucham?
W twoim biurze powiedzieli mi, że jesteś na urlopie. Zabawne.
Nie wyglądało na to, kiedy siedziałeś w moim doku.
Hannah, chciałem ci pomóc.
To powiesz mi, co się tak naprawdę dzieje?
Dlaczego nie ma śladów przeszłości Owena sprzed jego przyjazdu do Sausalito?
Co? Kto ci to powiedział?
Jakie to ma znaczenie?
Nie pomyślałaś, że człowiek, który opracował oprogramowanie The Shop,
służące do wymazywania obecności w sieci, sam z niego skorzystał?
Gdyby działało, Avett nie zostałby oskarżony.
A ja leżałabym w łóżku z Owenem,
nieświadoma, że okłamał mnie na każdy temat.
To nieprawda.
Czyżby? Dlaczego Owen zmienił nazwisko?
Chyba się trochę pospieszyłaś.
Nie mówisz mi całej prawdy.
Próbuję chronić Owena. Owena i Bailey. I ciebie.
Sama mogę o siebie zadbać. Dzięki.
I to właśnie robisz?
- Co to ma znaczyć? - Gdzie jesteś?
Hannah?
Jestem w domu.
Gdyby tak było, mięśniak, któremu Avett
kazał się do ciebie włamać, bardziej by mnie zaniepokoił.
Co? Avett przysłał kogoś do...
Serio, gdzie jesteś? W hotelu?
Przyślę po ciebie kogoś z biura w San Francisco.
Obserwujesz mój dom?
Gdzie ty, do cholery, jesteś?
O co się tak martwisz?
Takie coś powinno się wiedzieć.
Nawet nie wie, w której jestem klasie.
POZNAŁAM MĘŻCZYZNĘ W MONTREALU.
JEŹDZIMY POCIĄGIEM I ROBIMY PIKNIKI W PARKU.
JAK CI IDZIE W ÓSMEJ KLASIE? CAROLE
Hannah.
Co tu się wydarzyło?
Nawet nie wie, w której jestem klasie.
Pokaż.
To nie była wina mojej miski.
Chodź. Wisisz mi nową.
Tak lepiej.
- Nie rozumiem tego. - Zostawiasz mnie z tym?
Jest tu masa znaczeń. Nie zdołam tego zetrzeć.
To idzie do szafki, nie do muzeum.
Nie musisz udawać. Oboje wiemy, że to gówno.
Hej. Łatwo jest skupić się na tym, co poszło nie tak.
Powinnaś poświęcić chwilę
na przyjrzenie się temu, co doceniasz.
Czyli chociaż moja mama nie wie, w której jestem klasie,
powinnam docenić, że umie zapisać moje imię?
- Jasne. - Hannah.
Nie. Mam dość.
Hannah.
To ty decydujesz, na czym się skupiasz.
JAK CI IDZIE?
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
DOBRANOC B. LEĆ DO DOMU. JAK CI IDZIE?
MOGĘ ZADZWONIĆ PÓŹNIEJ?
JASNE
CZEKAM
Jak nazywała się restauracja, w której twój tata był parkingowym?
Pamiętasz, jak opowiadał, że go zwolnili, bo zadrapał komuś porsche?
Jasne. Tak.
Uważasz, że to zmyślił?
Podawał wiele szczegółów.
Właśnie. Wszystkie te historie z czasów młodości, które opowiadał,
nie mogą być zmyślone.
Część szczegółów musi być prawdziwa.
Na przykład nazwa restauracji. Jeśli sobie przypomnimy, sprawdzimy to.
Znajdziemy ludzi, którzy go znali.
To bez sensu? Patrzysz na mnie jak na wariatkę.
Nie. Rozumiem to. Po prostu...
- Nie pamiętam tej restauracji. - A tamta wycieczka łodzią w liceum?
Opowiadał, że uratowała go straż przybrzeżna.
Chyba mi o tym nie opowiadał.
No tak. Sama bym ci nie opowiedziała.
Teraz jestem ciekawa.
A ten profesor matematyki z Princeton?
Ten, o którym wspomina, kiedy poucza mnie o wytrwałości.
Tata oblał egzamin, a ten facet oprawił go w ramkę.
Jako ostrzeżenie dla reszty grupy.
Tata uwielbia mi mówić, jak go to zmotywowało,
co jest dość porąbane.
Uwielbiał tego profesora. Jak on się nazywał?
Tobias coś tam.
Tobias... Cocher? Cooker?
Cookman. Nazywał go Cook.
Ilu może być profesorów, którzy nazywają się Tobias Cookman?
Widzę tylko jednego.
Co to jest Fields Medal?
To jak Nagroda Nobla w matematyce. Wykłada w Princeton?
Niezupełnie.
AMERYKAŃSKI MATEMATYK
PROFESOR NA UNIWERSYTECIE TEKSAŃSKIM W AUSTIN.
Ubieraj się.
Hej.
Jak się trzymacie?
- Odpowiem: „Bez komentarza”. - No jasne.
Co się dzieje?
Cóż... Jake kłóci się z baristą o konsystencję swojej latte.
Zastanawiam się, czy Owen nie miał sejfu w domu.
Sejfu?
Tak. W skarbonce Lady Paul
był mały kluczyk Honeywell. Jake mówił, że otwiera się nimi ognioodporne sejfy.
Tajny sejf?
Masz pomysł, gdzie może być?
Nie wiem. W jego gabinecie albo w szafie w sypialni.
Dobra. Mogę coś jeszcze zrobić?
Właściwie to tak. Jake mnie słyszy?
Nie.
To dobrze. Pod moim łóżkiem jest torba. Możesz ją zabrać?
Tak. Co jest w środku?
Nie chcesz wiedzieć.
Hannah Hall. Podróżuje z szesnastoletnią pasierbicą, Bailey Michaels.
Ostatnio widziano je w domu w Sausalito 36 godzin temu.
Wszystko wskazuje na to, że opuściły miasto.
Jej furgonetka stoi pod domem.
Wynajmy samochodów, bilety autobusowe, kolejowe, samolotowe. Standard.
Namierzcie jej karty kredytowe, wypłaty z bankomatów, wszelkie ślady.
Musimy ją znaleźć.
- Rochelle? - Szefowa chce cię widzieć.
„Hej, Grady. Szybko wróciłeś. Jak urlop?”
Wydawała się wściekła.
Kim jest Hannah Hall? I co, do cholery, robiłeś w Sausalito?
- Miałem ci powiedzieć. - Okłamywanie mnie to przestępstwo.
W sprawie urlopu?
Mów.
NAUKOWCY ZMIENIAJĄ ŚWIAT
Bailey.
Ile medali zdobył ten facet?
Chyba wszystkie.
Dzień dobry. Chciałybyśmy porozmawiać z profesorem Cookmanem.
Są panie umówione?
- Mój ojciec był jego studentem. - Chętnie poczekamy.
Musicie poczekać gdzieś indziej,
bo jest wolny dopiero 24-go.
To za dwa tygodnie.
Jestem Hannah. A to Bailey. Jak masz na imię?
Cheryl.
Hej, Cheryl. Dzięki za rozmowę.
Bailey należy do najlepszych matletek w całym Corpus Christi.
Nie wie, czy iść na Uniwersytet Teksański jak jej tata, czy na Rice jak jej siostra.
Sama rozumiesz.
Jeśli nie pogadamy z Cookiem, stracę kolejne dziecko na rzecz Rice...
Gdybyś mogła nam jakoś pomóc zamienić z nim słówko jeszcze dziś...
Cook ma teraz wykład,
ale jeśli poczekacie pod salą, może zdołacie z nim pogadać.
Tylko nie przeszkadzajcie i nie hałasujcie.
Jasne. Wielkie dzięki.
Matletka? Serio?
Czyli jesteś pod wrażeniem?
Bailey, powinnyśmy zaczekać.
Jebać Cheryl.
Co ciekawe, iteracja tej macierzy,
- zastosowana do niezerowego wektora... - Są dwa miejsca.
Przepraszamy.
Zapewne połowa z was zgubiła wątek,
a druga połowa i tak nie nadążała, więc proponuję zakończyć na dziś.
Przepraszamy.
Ma pani w zwyczaju przerywać wykłady, czy tylko mnie spotkał ten zaszczyt?
Przepraszam, nie chciałyśmy... Hannah Hall. To Bailey Michaels.
O co chodzi?
Miałyśmy nadzieję, że pomoże nam pan zidentyfikować byłego studenta.
- Po tym, jak przerwałyście mi wykład? - Możliwe, że tylko pan może to zrobić.
Co to za student?
To najstarsze zdjęcie, jakie mam.
Chodził na pańskie zajęcia jakieś 26 lat temu.
Liczyłyśmy, że go pan pamięta.
Wiecie, że studiował tu 26 lat temu, a nie znacie jego nazwiska?
Znamy jego obecne nazwisko, ale zmienił tożsamość. To skomplikowane.
- W skrócie. - To mój tata.
I zaginął.
- Jak połączyłyście go ze mną? - Mówił o panu.
Był pan jego ulubionym wykładowcą.
To bardzo miłe,
ale nie poznaję go. Miałem tysiące studentów.
Niestety większość z nich się ze sobą zlewa.
To był pański pierwszy czy drugi rok wykładów.
Nie wiem, jak działa pani pamięć,
ale im odleglejsze czasy, tym mniej zwykle pamiętam.
Może spróbujecie w dziekanacie.
Był pańskim najgorszym studentem.
Tak mu pan powiedział, kiedy oblał egzamin.
Oprawił pan ten egzamin w ramkę.
Powiesił go pan w gabinecie jako przestrogę dla innych studentów.
Co swoją drogą było okrutne.
Ale mój mąż, zamiast pana znienawidzić, uznał to za wyzwanie.
Dostał szóstkę na końcowym.
- Mogę zobaczyć zdjęcie? - Tak.
Nie pamiętam nazwiska, ale ta twarz...
Wygląda...
W moich wspomnieniach wygląda inaczej. Choć nie do końca.
Mówiłaś, że zaginął?
Pracował w The Shop.
Zniknął trzy dni temu. Od tego czasu się nie odzywał.
Chodźmy poszukać odpowiedzi.
POUFNE DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI
Więc...
- To nie nasz problem. - Żartujesz?
- Owen Michaels jest w zachodnim Teksasie? - Oby nie.
- I po sprawie. - Nie chodzi o to, gdzie jest.
Gdyby to biuro wykonało swoją robotę...
Grady, nie odpowiadasz za jego wybory.
To biuro też nie.
Okej. Ale jeśli Naomi Wu zacznie pokazywać twarz Owena w wiadomościach...
To go tym bardziej zachęci do podejmowania lepszych decyzji.
Choć siedzisz w tym długo i wiesz,
że ludzie się nie zmieniają.
A ta dziewczynka?
- Jest w niebezpieczeństwie. - Nie, jeśli zostanie w Sausalito.
Wiesz, z kim mamy do czynienia.
Jeśli się o tym dowiedzą, znajdą ją.
Jej ojciec mógł to przewidzieć.
Zamknij za sobą drzwi.
Powiesiłem jego egzamin. Powinienem pamiętać, jak się nazywa.
Więc naprawdę go pan oprawił?
Zrozumcie, byłem wtedy młody.
Niewiele starszy od moich studentów. Chciałem tak zaznaczyć swój autorytet.
Czemu go pan zdjął?
Moja żona to zobaczyła. Nie spodobało jej się to.
Uznała, że to niesmaczne: wykorzystałem porażkę dzieciaka
i wywiesiłem jak cenne trofeum.
- Mądra kobieta. - Mądrzejsza ode mnie.
Znalazłam egzaminy końcowe z lat 90.
Dzięki.
Nie wiem, czy to pomoże. Mamy tu system anonimowych ocen.
Nie ma tu nazwisk.
Da się sprawdzić te numery?
Może. Cheryl, sprawdź szafki kartotekowe w archiwum.
Zobacz, czy jest tam lista.
I poproś w dziekanacie o moje listy studentów z lat 1996-1998.
Dobrze.
Wciąż nie rozumiem tej zmiany tożsamości.
Jak to się ma do zarzutów oszustwa stawianych jego firmie?
To właśnie próbujemy ustalić.
Mógł mieć kłopoty jeszcze przed The Shop. Nie wiemy.
Dowiedziałyśmy się o rozbieżnościach między tym, co nam mówił a...
Prawdą?
Nie wyobrażam sobie, przez co teraz przechodzicie.
Mogę tylko przytoczyć
słowa Einsteina, które zawsze uspokajają mnie w trudnych chwilach.
Einsteina?
„W tym zakresie, w jakim teorie matematyki opisują rzeczywistość,
nie są one pewne.
W tym zakresie, w jakim są pewne,
nie opisują rzeczywistości”.
Można prosić o tłumaczenie na angielski?
Wszyscy gówno wiemy.
Cholera!
Jak ci idzie?
- Co się dzieje? - Nic.
Hannah dzwoniła?
Nie.
Jules, wiesz coś, czego ja nie wiem?
- Nie. - Jestem jej prawnikiem.
Wiem o tym.
Jeśli coś się dzieje,
jeśli FBI zamierza wyjechać z czymś, o czym nie wiem,
- to nie będę mógł jej ochronić. - Okej. Spokojnie.
Owen zostawił Hannah i Bailey torbę pełną gotówki.
Dużo jest tej gotówki?
Chyba trochę ponad pół miliona dolarów.
Chryste. Wiesz, jak źle to będzie wyglądało dla FBI?
Nie wiem. Może nie tak źle, bo wygląda na to, że ją zgubiła.
Kurwa, jaja sobie robisz?
Jules, jeśli Hannah ukrywa forsę, którą ukradł jej mąż,
zostanie oskarżona o współudział.
- Utrudnianie śledztwa... - Nie wiemy, czy Owen ukradł tę forsę.
Proszę cię. Kto trzyma pół miliona w torbie?
Dlatego nie chciała, żebym ci mówiła.
Wiedziała, że będziesz panikować.
Jasne. Więc to moja wina, że woli się w coś wchrzanić,
zamiast zaufać komuś, komu na niej zależy?
- Ufała mi. Ufała Owenowi. - Zobacz, do czego to doprowadziło.
Jak na kogoś, kto boi się porzucenia,
świetnie dobiera sobie ludzi.
Hannah nie boi się porzucenia.
Boi się uwięzienia.
Więc to dlatego nie wyszła za mnie.
Nie wyszła za ciebie, bo jesteś palantem.
Może i tak.
Ale jeśli jestem takim palantem...
to dlaczego to ja tu jestem?
- Jakieś postępy? - Nie.
Co to?
Lista z wiosny 1997 roku.
W 1996 miał pan seminaria magisterskie, a w 1998 doktoranckie,
więc to muszą być te zajęcia.
Dobra robota, Cheryl.
Dziękuję.
Przykro mi. Te nazwiska nic mi nie mówią.
Jest tu 73 studentów. Ilu mężczyzn?
Liczyłam, 49.
To dużo lepiej niż miliard.
- Mogę? - Proszę.
Co?
Ta młoda kobieta. Próbowałem sobie przypomnieć jej nazwisko.
Jaka młoda kobieta?
Ta, przez którą nie mógł skupić się na egzaminie semestralnym.
Przypomniałem sobie, że dał mi długi list,
w którym wyjaśnił, że zakochał się w dziewczynie ze swojej grupy.
Że nie mógł się przy niej na niczym skoncentrować.
Czy to może być ona?
Chciałbym móc potwierdzić, ale po prostu nie wiem.
Nie ma „Olivii” na liście.
Tak miała na imię twoja matka? Olivia?
Poznali się na ostatnim roku studiów.
Tak mówił tata, ale może to nie do końca prawda.
Tak jak wszystko inne.
To co teraz?
Cheryl, w której czytelni znajdę roczniki?
Larry ma jakieś informacje o tej kobiecie...
Niech to odpuści.
DYREKTOR FINANSOWY THE SHOP IDZIE NA WSPÓŁPRACĘ
Odpuszczamy sprawę Hannah Hall?
Tak. Znalazłeś coś?
Wyleciała wczoraj z dziewczyną z lotniska SFO.
Kurwa, żartujesz?
Jaja sobie robisz?
Roczniki zostały zdigitalizowane.
Oto hasło gościa.
A tam są stanowiska komputerowe.
Bardzo dziękuję za pomoc.
Hej.
Co tu znajdziemy?
- Usiądźmy. - Nie, nie. Co...
Co znajdziemy o nim?
Co znajdziemy o mnie?
- Nawet nie wiem, kim jestem. - Bailey.
Najgorsze, że zawsze był przy mnie.
Nie poszłam nawet spać do koleżanki do dziesiątego roku życia.
A kiedy to zrobiłam...
mój tata siedział w aucie i czekał pod domem, aż pójdę spać,
żeby mieć pewność, że nie będę go potrzebowała.
Opowiadał mi o tym.
Mówił ci, że wytrzymałam tylko do 19.30?
A potem...
Wybiegłam na dwór i powiedziałam mu, że chcę wracać do domu.
Zawsze był przy mnie. Mówił, że zawsze będzie przy mnie.
- Bailey, ja... - Nie. Po prostu... Chodźmy.
- Śmiało. - Potem do niej oddzwonię.
Nic mi nie jest.
Naprawdę.
Nawet nie wiem, kim jestem.
Ona nawet nie wie, kim jestem.
- Marnujesz tę pakę. - O Boże. Czy ty siebie słyszysz?
Mówię tylko, że nie masz czego wozić.
Gdyby ta ciężarówka była moja...
I tak nie mogłabyś wozić tych swoich gratów,
bo wciąż nie masz prawka.
Szczegół.
- Czy to... - Dzięki za podwózkę.
Co robisz z moim wazonem?
Ulepszam go.
Dzięki tej pracy miałem zyskać sławę.
To miało być moje największe dzieło.
Ale nie było nim.
Chcesz wejść i się przywitać, zanim pojedzie?
- Nie, dzięki. - Chce cię zobaczyć.
Teraz?
Teraz chce mnie zobaczyć? Nawet nie wie, kim jestem.
To twoja matka. Zna cię.
Może nie zna twoich koleżanek
i nie wie, że masz obsesję na punkcie Emmylou Harris.
Ani że fatalnie prowadzisz. Ale takie rzeczy się zmieniają.
Muzyka, której słuchasz, znajomi. Prowadzenie auta. Oby.
Do czego zmierzasz?
Może warto ją przy sobie zatrzymać.
Jak mam to zrobić, skoro nigdy jej, kurwa, nie ma?
Hannah.
Hannah, daj spokój.
Dziadku...
Tak w ogóle, to doskonale prowadzę.
- Hej. - Sejf może być w mojej pracowni.
W pracowni?
Owen wie, że są tam prace, których bym nie sprzedała ani nie oddała.
Pamiętasz wazon mojego dziadka?
- Tak. - Sprawdź jego podstawę.
Tak zrobię.
Słuchaj, jesteś pewna, że torba była pod twoim łóżkiem?
Tak. A co?
Nie ma jej tu.
- Jesteś pewna? - Tak, Han.
Co mam robić?
Znajdź sejf.
Bez powodzenia, co?
Co?
W twoim wieku byłam do ciebie trochę podobna.
Dotąd tego nie zauważałam.
Okej.
Nie wierzysz mi, co?
Nie mam już pojęcia, kim jestem, więc nawet nie wiem, co to oznacza.
Ja wiem, kim jesteś. Ty też to wiesz.
Imię i nazwisko, data urodzin... To tylko szczegóły.
Dość istotne szczegóły.
Niezależnie od tego, co się dzieje,
masa ludzi będzie próbowała ci mówić, kim jesteś albo kim powinnaś być.
Mówię tylko, że chyba już to wiesz.
Myślę, że jesteś na tyle mądra, by sama o tym zdecydować
i na tyle uparta, by się tego trzymać.
Myślisz, że jestem uparta?
I to na tym się skupiłaś?
- Halo? - Towarzyskie.
Nie pomyślałam o meczach towarzyskich.
Przepraszam, kto mówi?
Elenor McGovern z kościoła.
Pytałaś o śluby, które odbywały się w te same dni co mecze w 2011 roku.
Tak. Oczywiście.
Opowiedziałam twoją historię parafiance,
jej starszy syn gra w Longhorns.
Zwróciła uwagę, że ślub mógł się odbyć przed rozpoczęciem sezonu.
Pomyślałam: „Boże, jaki ze mnie głuptas”.
Nie pomyślałam, żeby sprawdzić mecze towarzyskie.
Mecze towarzyskie rozgrywane są na stadionie?
Tak jak standardowe mecze. I przyciągają sporo ludzi.
Elenor, porównałaś daty meczów towarzyskich ze ślubami?
Tak. Okazuje się, że mieliśmy ślub tego dnia, co finałowy mecz towarzyski.
- Ślub brali Reyes i Smith. - Co się dzieje?
- W południe. - Czekaj... przepraszam.
- Reyes, R-E-Y-E-S? - Zgadza się.
- I Smith? - Tak.
Nie ma Reyesa, ale jest Katherine Smith.
Czy panna młoda miała na imię Katherine?
Nie, to nie była Katherine.
Miała na imię Andrea.
A jej mąż miał na imię...
Chwileczkę... Charles.
Andrea Reyes i Charles Smith.
Niesamowicie mi pomogłaś. Bardzo dziękuję.
Nie ma za co.
Chyba miałaś rację. Byliście w tym kościele.
Może.
GRUPA DYSKUSYJNA
Czy jedna z nich to Katherine Smith?
Tak wynika ze spisu.
Czekaj.
Bailey.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK