PIĄTEK, 14 KWIETNIA
O JEDNO CIĘ PROSZĘ
Bailey?
Bailey, musimy się stąd wynosić.
Musimy uciekać. Bailey.
Kurwa!
Bailey?
Okej.
Przepraszam.
Proszę zacze...
Kurwa.
Widział pan nastolatkę? Szesnaście lat, blondynka, różowe pasemka.
Dopiero przyszedłem. Nie widzę jej.
Taksówka?
Cholera.
Bailey?
CZTERY DNI WCZEŚNIEJ
Powiedz, że masz kurczaka w pomarańczach.
Masz mnie za amatora?
- Trochę. - Okej.
Udany dzień w pracy?
Teraz jest lepszy.
Mogę zostać? Czy masz robotę?
Niestety mam robotę.
Świetnie to wygląda.
Powoli kończę.
Tak.
Myślisz o jutrze?
To tylko artykuł.
To długi artykuł. Właściwie reportaż.
- Przestań. - Nagłówek na okładce.
Zostaw mojego kurczaka i jedź.
Okej. Ale zostawiłem wiadomość na służbowej sekretarce,
z prośbą, żeby wszyscy kupili egzemplarz.
Nie pomagasz.
Zaczekam w domu.
Czekaj. Nie musisz od razu jechać.
Poświętujmy w ten weekend.
Przestańmy rozmawiać o artykule.
Chodziło mi o naszą rocznicę.
- Co? - Czternaście miesięcy.
To się chyba nie kwalifikuje.
Dla mnie tak.
Pamiętasz, jak na drugiej randce zgubiłem bilet parkingowy?
To ja go zgubiłam.
Ale to była moja wina.
Że zgubiłam bilet?
Odwróciłem twoją uwagę.
O rany. To prawda.
Byłem taki zaskoczony... że to się działo.
Mogłem z tobą siedzieć, jeść kolację, być z tobą.
Byłem...
Myślałem, że ta część mojego życia się zakończyła, że nie będę tego miał.
Panie Michaels, jest pan dziś bardzo poważny.
Cóż, stuknęło nam czternaście miesięcy.
To co ty na to?
Pojedziemy w sobotę do Sonomy i to uczcimy?
Myślisz, że Bailey chciałaby pojechać?
Absolutnie.
Kłamca.
- Zapytam. - Ale z ciebie kłamczuch.
Kłamczuch.
AVETT – KOMÓRKA
Dzień dobry.
Myślisz, że dressing czosnkowy z anchois musi zawierać anchois?
Raczej tak. A co?
Myślałam o zrobieniu pasty, którą jedliśmy w Poggio. Tej, która smakowała Bailey.
- Nie dziw się tak. - Nie.
- Gotuję. Umiem gotować. - Wiem, wiem. To...
Po prostu brzmi ambitnie,
zwłaszcza, że moglibyśmy zamówić jedzenie z Poggio.
Ale z ciebie mądrala.
To znowu Avett?
To dość uporczywe, nawet jak na niego.
Tak. Te same brednie.
- Cześć, Bailey. - Możemy jechać?
Najpierw powinienem się ubrać.
Tato, spóźnię się.
Bails, mieszkamy pięć minut od szkoły.
Wiem, że pierwsza lekcja zaczyna się za 20 minut.
Może zaczniemy od: „Dzień dobry”?
Zaczekam przed domem.
Może zacznę rano biegać.
- Przeczekaj to. - No tak.
- Lepiej już idź. - Dobra.
Rób tak dalej, a to ty będziesz nosiła robaki na ryby.
Ohyda. Nie byliśmy na rybach ze trzy lata.
Okej.
Znów cię zabiorę, a wtedy
nie będziesz chciała nieść robaków.
Może czas się trochę bardziej postarać.
Zawsze mówisz: „Jeśli nie masz nic miłego do powiedzenia”...
Bails, ona się naprawdę stara.
Naprawdę.
Jasne.
Mogę prowadzić?
A może jutro? Co?
Po co pozwoliłeś mi zrobić prawko,
skoro nie dajesz mi poćwiczyć?
Chcę, żebyś ćwiczyła, tylko na wyłączonym silniku.
W skali od jednego do dziesięciu,
na ile będziesz urażona, jeśli usiądę z tyłu?
- Tato. - Bezpieczeństwo ponad wszystko.
Halo?
Szukam Owena Michaelsa.
Właśnie wyszedł. Przekazać...
Hej, Devaughn. Tylko fotel.
- Hej. - Hej. Widzę, że dzwoniłaś.
Jestem w mieście. Wczesny lunch?
Zawsze chętnie, ale mam dziś randkę.
Max musi być zazdrosna.
Tylko dlatego, że lokalne reporterki nie spotykają się
ze zdobywcami Złotej Rękawicy.
To może kawa po południu?
Nie mogę. Mam spotkanie z klientem w Tiburon.
Wpadłam do Ferry Building po chleb na kolację.
Nie macie chleba w Sausalito?
To chleb z Acme.
Podają go w Poggio.
Byliśmy tam ostatnio z Bailey...
To teraz jeździsz 45 minut
po chleb dla Bailey?
I tak musiałam podrzucić Ash parę rzeczy.
Zaznaczam, że to pyszny chleb.
Każdy terapeuta powie ci,
że jeśli tak się starasz, to nie robisz tego dla Bailey.
No jasne. Więc jesteś teraz terapeutką?
Byłabym zajebistą terapeutką.
Kończę rozmawiać z Jules.
- Hej, kochanie. - Hej, Ash.
- Hannah, dasz mi chwilę? - Jasne.
Przepiękna.
I jesteś teraz taka sławna, że nie przetrwa weekendu.
HANNAH HALL: MISKA SPECJALNA.
O rany, duże zdjęcie.
Cholera.
Co się stało?
Jules?
Muszę oddzwonić do Max. Czymś się zdenerwowała.
Kim jestem, by stawać na drodze prawdziwej miłości?
Dziś z tym kiepsko.
- Całusy. Pa. - Całusy. Pa.
To twój słynny dziadek?
Ucieszyłby się, widząc swoje zdjęcie w czasopiśmie.
Trochę wbrew sobie.
Na pewno nie mogę wystawić jego prac?
Nie. Wciąż nie są na sprzedaż.
„ZNAKOMITE PRACE HANNY HALL ZMIENIAJĄ ZIMNE WNĘTRZE W DOM”.
Hej, tu Owen. Zostaw wiadomość.
Hej. Daj znać, wracając do domu.
A gdybyś dotarł tam przede mną, przypominam, że reszta kurczaka jest moja.
Kocham cię.
JULES – KOMÓRKA
ZADZWOŃ. TO PILNE.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Bailey, otworzysz?
Bailey!
Halo?
- Pani Michaels? - Tak. Nikt tak do mnie nie mówi.
- Jesteś koleżanką Bailey? - Nie.
Pan Michaels prosił, żebym to pani dała.
Gdzie... Gdzie spotkałaś pana Michaelsa?
- Mijał mnie na korytarzu. - Na korytarzu?
W szkole. Dał mi 20 dolarów i poprosił, żebym to podrzuciła.
Muszę już...
Tak, jasne. Oczywiście.
CHROŃ JĄ
Co to za zapach?
To kolacja.
Oby nie.
Wiesz, gdzie jest mój tata? Powinien już być w domu.
Właśnie do niego dzwonię.
Hej, tu Owen. Zostaw wiadomość.
Cześć, to ja. Pewnie jesteś już w drodze, ale zadzwoń do mnie.
PROSZĘ, ZADZWOŃ. TO PILNE.
Zjem batonik.
I tak muszę lecieć na próbę.
Nie. Zawiozę cię.
Suz właśnie pisała. Jest na nabrzeżu.
Powiedz tacie, że ktoś mnie podrzuci do domu.
- Hej, Bailey... - Dzięki za kolację.
Tu Jules. Zostaw wiadomość.
The Shop, w czym mogę pomóc?
Hej, Greg. Tu Hannah. Jest tam Owen?
Hej. Chyba nie jest...
Nikt z kierownictwa nie jest chwilowo dostępny.
- Co? - Tak...
Proszę nie rozmawiać przez telefon.
Wybacz, Hannah, muszę kończyć.
NIECH TWOJE ŻYCIE PRYWATNE ZNÓW BĘDZIE PRYWATNE
TYLKO W THE SHOP
Co się...
Przykro mi, budynek jest zamknięty.
Mój mąż tam pracuje. Próbuję się z nim skontaktować.
Jak się nazywa?
Proszę pani?
Jak się nazywa?
Kim jest pani mąż?
Przepraszam, kim jest pani mąż?
Proszę pani?
MIEJSCE DLA ODWIEDZAJĄCYCH
Chodźmy, panie Thompson.
Avett.
O cholera.
Uwaga na głowę.
Bardzo ładnie.
Koniec na dziś. Pozwól strunom odpocząć.
Możemy zrobić porządek na scenie?
Pora na szybką próbę „Everybody Says Don't”.
Okej.
Brawo.
Co ty tu robisz?
Wcześniej skończyłem trening. Wpadłem się przywitać.
Hej.
Skończyłaś? Potrzebujesz podwózki?
Niestety już ją mam. Maleficent na mnie czeka.
JESTEM. CZEKAM.
Nawet nie wiem, dlaczego tu jest. Mówiłam, że sobie poradzę.
MUSZĘ COŚ WYJĄĆ Z SZAFKI,
WIDZIMY SIĘ W AUCIE
Hej, tu Owen. Zostaw wiadomość.
WTOREK 11 KWIETNIA Z OSTATNIEJ CHWILI
NALOT FBI NA STARTUP SOFTWARE'OWY PREZES AVETT THOMPSON ARESZTOWANY
AGENCI ZROBILI NALOT NA BIURA
STARTUPU THE SHOP DZIŚ PO POŁUDNIU.
CHODŹ JUŻ, PROSZĘ.
Tata nie byłby zachwycony,
gdybym miała być z tobą sama w głuszy.
To jurta z królewskim łożem.
Wspominanie o łóżku raczej nam nie pomoże.
Nie możesz powiedzieć, że przenocujesz u Suz?
Kryłaby cię. To byłaby nasza mała tajemnica.
My z tatą nie mamy przed sobą tajemnic.
Powinniście nad tym popracować.
Lecę, zanim Hannah się wścieknie.
Okej. Ale pogadaj z tatą, dobra?
Powiedz mu, że będę dżentelmenem.
Tego mu na pewno nie powiem.
Napisz później.
Co do...
NALOT FBI NA STARTUP SOFTWARE'OWY PREZES AVETT THOMPSON ARESZTOWANY
Cześć.
Bailey?
To od twojego taty?
PRZYKRO MI, ŻE NIE MOGĘ TEGO WYJAŚNIĆ.
WIESZ, CO SIĘ LICZY WE MNIE I W TOBIE
JESTEŚ MOIM ŻYCIEM
Gdzie on jest?
Gdzie mój tata?
Nie wiem.
Coś się dzieje w The Shop.
Aresztowali Avetta.
Nie mogę się do niego dodzwonić.
Hej, tu Owen. Zostaw...
Co to jest?
Hannah?
Wszystko w porządku?
Tak.
To ten artykuł z Chronicle?
Co? Nie.
- Jest jakiś artykuł w Chronicle? - Tak.
- Czy... - Nie wspominają o twoim tacie.
Tylko o Avetcie.
Daily Beast tweetuje, że to nowy Enron.
Lynn Williams ciągle udostępnia ich tweety.
O tym, że The Shop ukradło miliard dolarów,
a każdy, kto tam pracuje, w tym uczestniczył.
- To nieprawda. - Ciągle mnie oznacza.
To nieprawda. Lynn Williams nie powinna cię oznaczać.
To gdzie on jest?
Czemu zostawił mi pieniądze?
Wejdźmy do środka, okej?
Podzwonię po ludziach. Ktoś musi wiedzieć, gdzie jest twój ojciec.
Od tego zacznijmy. Ustalmy, gdzie on jest.
Bailey, on nam to wszystko wytłumaczy. Jestem tego pewna.
Dobra, ale zaproszę Bobby'ego, chyba że wolisz, żebym poszła do niego.
Nie. Może przyjechać tutaj.
Nie mówmy na razie nikomu o pieniądzach.
O, tak myślisz?
Hej.
Musimy wejść do środka. Zaufaj mi.
Jak ona się trzyma?
Okej. Jasne.
Gdzie możemy porozmawiać?
Tylny taras. Wezmę tylko sweter.
Okej.
Nie spakował się.
Okej.
Wciąż ma tu walizkę, wszystkie ubrania.
Ty coś wiesz.
Ona cię nie słyszy.
Jesteś pewna?
Teraz już tak.
Max dostała rano cynk od znajomej z Komisji Papierów Wartościowych i Giełd.
Dlatego się do mnie dobijała.
Według tej znajomej oprogramowanie The Shop nie działa.
Co? Myślałam, że sprzedaje się jak szalone.
Owen mówił ci, że już je sprzedają?
Nie, Avett.
Dobra. Co dokładnie mówił?
Byli u nas z Belle na kolacji przed debiutem giełdowym.
Avett ciągle mówił o tym, jak niesamowite mają wyniki sprzedaży.
Tyle że nie sprzedawali produktu, wyłącznie udziały w demo oprogramowania.
Ilekroć ktoś wyraził zainteresowanie demo,
Avett księgował to jako przychód.
O Boże.
Max mówi, że to samo zrobili w Enron.
Podwyższyli wycenę firmy i sprawili, że ceny akcji poszły w górę
przed debiutem giełdowym.
To oszustwo.
Udziałowcy stracą pół miliarda dolarów.
Max nie mogła uwierzyć, że Owen brał w tym udział.
Kiedy powiedziała mi o tym rano,
ja też nie wierzyłam, więc...
Zadzwoniłaś do Owena.
Najpierw do ciebie, ale nie mogłam się dodzwonić.
Więc zadzwoniłam do Owena.
Boże, Han. Tak mi przykro.
W życiu bym nie pomyślała...
Że mógłby uciec.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Rozumiem.
Ludzie robią szalone rzeczy, kiedy czują się osaczeni.
Osaczeni? Co masz na myśli?
Twój tata nie jest głównym programistą czy kimś takim?
Myślisz, że jest w to zamieszany?
Nie powiedziałem tego.
- To nie mój tata. Nie zrobiłby tego. - Wiem...
Pewnie dlatego zniknął.
Wie, że każdy mądrala będzie go oceniał tak jak ty.
Nie oceniam go.
Mówię tylko... że twój tata to bardzo inteligentny facet.
Trudno uwierzyć, że nie wiedział, co się dzieje.
I nie ma opcji, żeby nie omawiał tego... z nią.
Wszystko okej?
Tak. Po prostu... zastanawiam się, co on zamierza.
Wiem, że to kiepsko wygląda...
...ale nie wierzę, że Owen mógłby być w to zamieszany.
Znasz Owena, jest wręcz przesadnie szczery.
Czuję, że o czymś nie wiemy.
Jules, no co?
Informatorzy nie potrafią ukryć, że coś wiedzą.
Matka uczyła mnie tego, gdy zaczynałam w Globe.
Zapominają zadawać oczywiste pytania,
pytać o to, o co pytaliby, gdyby rzeczywiście nic nie wiedzieli.
Gdyby Owen nie wiedział, co się dzieje, chciałby zdobyć więcej informacji.
Dlaczego FBI oskarżyło Avetta, co dokładnie zrobił,
na ile narażony jest The Shop. Ale nie pytał o żadną z tych rzeczy.
Nie to chciał wiedzieć.
A co chciał wiedzieć?
Ile ma czasu na ucieczkę.
Na razie.
Zadzwonię z domu.
Wciąż masz swoje konto, prawda?
Tak. A co?
Max uważa, że FBI zamrozi konta Owena
o ile jeszcze tego nie zrobiło.
Zawsze podążają za pieniędzmi.
Co?
Nic. Chciałabym umieć pomóc Bailey.
Kiedy mama odeszła,
mój dziadek wiedział dokładnie, co mi powiedzieć.
Co powiedziałby teraz?
Że mamy siebie.
Tym razem to chyba nie wystarczy.
- Trzymaj się, Julie. - Dzięki. Jutro zadzwonię.
Do jutra.
Mieszkasz w domu na wodzie?
Tak daleko od Nowego Jorku, jak tylko się da.
No nie wiem. Ja mieszkam na wyspie.
Chcesz odbyć lekcję, czy to tylko wymówka, żeby odprowadzić mnie do domu?
Nie, nie. Chcę lekcję.
Chcę się nauczyć, jak robisz to, co robisz.
Od czego zaczniemy?
Wybierz kawałek drewna, który do ciebie przemawia.
Ja używam zwykle dębu, sosny, cedru.
Co lubisz najbardziej?
Nie mam ulubieńców.
Dobrze wiedzieć.
Każde ma swoje zalety.
To moja pierwsza lekcja?
Nie. Pierwsza lekcja jest taka, że dobry kawałek drewna
ma zawsze jedną cechę, która go określa.
Co określa ten kawałek?
Myślę, że ta część może wyjść ciekawie.
Podoba mi się.
To samo można pewnie powiedzieć o większości ludzi.
Ostatecznie określa ich jedna cecha.
Co cię określa?
A co określa ciebie?
Zapytałam pierwsza.
Nie ma rzeczy, której nie zrobiłbym dla córki.
Otwarte.
Mogę wejść?
Chyba tak.
Spałaś trochę?
Niespecjalnie.
Ciągle to czytam, ale to nie ma sensu.
„Wiesz, co się we mnie liczy”. Co to w ogóle znaczy?
Chyba chodzi mu o to, że wiesz, jak bardzo cię kocha.
Nie, to... to nie to, Hannah. Znam go. Miał na myśli coś innego.
Na przykład co?
Nie mam pojęcia. Dlatego pytam ciebie.
Słuchaj, Bailey. Nie wiem, co miał na myśli...
...ale muszę wierzyć, że istnieje jakieś wytłumaczenie tego,
co się teraz dzieje.
Dlaczego musisz w to wierzyć?
Coś ci mówił?
Co? Nie.
Ja też o niczym nie mam pojęcia.
Bailey, ja...
Nie wiem, co się dzieje, ale wiem, że twój tata cię kocha.
Naprawdę myślisz, że musisz mi to mówić?
Zrobię śniadanie.
Powinnaś przygotować się do szkoły.
Do szkoły? Żartujesz, prawda?
Staram się, Bailey.
Przepraszam... Wiem, że ciągle mówię nie to, co trzeba.
Przynajmniej to wiesz.
Hannah Hall?
Kim pan jest?
Jestem szeryfem federalnym.
Czego pan chce?
Mleko owsiane, tak? Facet z kawiarni mi podpowiedział.
Sama kupię sobie kawę.
Jak pani sobie życzy.
Proszę opuścić mój dok.
To zrozumiałe.
Gdyby żona nie odzywała się od 24 godzin, a szeryf federalny
pojawił się na moim progu, czułbym to samo.
Wtedy rozmawiała z nim pani po raz ostatni, prawda?
Zanim wyszedł wczoraj do pracy?
Jeśli pani mąż mówił, dokąd się wybiera,
muszę to wiedzieć. Tylko tak zdołam go ochronić.
Po to pan tu jest? Żeby chronić mojego męża?
Dopóki sprawa się nie wyjaśni, nie powinna się pani wychylać,
i zatrudnić prawnika.
Po co mi prawnik?
Po pierwsze po to,
żeby nie odpowiadać na niechciane pytania.
- Takie jak pańskie? - Dokładnie tak.
To moja komórka.
Gdyby Owen się odzywał, mogę mu pomóc.
Czy... Wie pan coś, czego ja nie wiem?
Owen nie używał karty kredytowej, czeków ani bankomatu od 24 godzin.
Może pani przestać do niego dzwonić. Na pewno wyrzucił telefon.
Jeśli zadzwoni, to z jednorazówki
albo innego telefonu nie do namierzenia.
Ale jest zbyt mądry, żeby tak ryzykować.
Dlaczego mówi pan o nim jak o jakimś geniuszu zbrodni?
Ma pani mój numer. Proszę dzwonić o każdej porze i pozwolić sobie pomóc.
W czym mógłby mi pan pomóc?
W przejściu przez to. Oczywiście to będzie ta prostsza część.
A jaka jest trudna część?
Owen Michaels nie jest tym, za kogo go pani uważa.
Hej, tu Owen. Zostaw wiadomość.
O JEDNO CIĘ PROSZĘ
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI LAURY DAVE
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK