Kiedy byłem dzieckiem, pływałem z bratem w kamieniołomie.
Styczeń, luty, nieważne.
Po skoku do tak lodowatej wody może pęknąć serce.
Dlatego bierzesz trochę wody
i moczysz sobie ramiona,
żeby ciało przywykło do temperatury.
Serce zwalnia i nie wybucha.
GRUPA ZADANIOWA
- Gdzie on jest? - Ale kto?
Kto?
Kurwa! Gdzie on jest?!
- Kto? - Ray, Ray, Ray!
Gdzie, kurwa?!
W więzieniu.
Co?
Jakim, kurwa, więzieniu?
Pisał do Cliffa.
Wieczorem umówił Cliffa z Whiteheadem
i teraz Cliffa nie ma!
FBI go zabrało.
Dwa dni temu.
Dwa dni?
To gdzie, kurwa, jest Cliff?
Nie mam pojęcia.
Masz jeszcze towar?
Lee nie tknąłby go, bo nie ufa Rayowi.
Ale ja go znam całe życie
i gdybym do niego poszła, sama,
i poprosiła, to może...
- O czym ty gadasz? - Mogę ci opchnąć prochy.
Czemu miałbym ci zaufać?
Bo jestem dobrym człowiekiem.
Dobrym człowiekiem?
Jezu Chryste!
W piątek Ray spotyka się z kuratorem.
Może wyjść za kaucją.
Jeśli nie ucieknę teraz, mogę już nie mieć szansy.
Świadek, Alexander Jovanovic, czeka w środku.
Twierdzi, że opisze podejrzanego.
Kiedy będzie rysownik?
Za 15 minut.
Na telefonie były odciski?
Wpadł do Delaware.
Ale z wiadra ściągają DNA.
Z wiadra?
Świadek widział, jak Sam wypuszcza rybę.
- Rybę? - Tak.
Podejrzany jechał Hondą Accord.
Żadna z kamer nie zarejestrowała numerów.
Nie spałem. Szefie.
Dzień dobry.
- Co macie? - Z wczoraj.
Podejrzany spotkał się z Bartoszem Karpowskim,
kierowcą z Ridley.
Zadzwoń do Ridley. Niech go zgarną.
- Tak jest. - Lizzie,
sprawdź sklepy i kamery wzdłuż Baltimore Pike.
Poszukaj rejestracji Hondy.
- Tak jest. - Gdzie świadek?
Dzień dobry.
- Agent specjalny Tom Brandis. - Alex.
Na pewno potrafi go pan opisać?
Tak. Stał tak blisko jak pan teraz.
A co z chłopcem?
Był wykończony? Bał się? Miał jakieś obrażenia?
Nie. Był jak każdy dzieciak.
Dobrze. Rysownik niedługo przyjdzie.
Bez pośpiechu i dokładnie.
Dobrze.
Odpocznij, dzieciaku.
- Zajrzę później. - Dobra.
Dzień dobry, szefowo.
Wiesz, co to letni strój sportowy?
Sprawdziłem członków grupy.
Znajdziesz minutkę?
Najadłeś się?
Muszę jechać?
Tak.
A mogę ostatni raz pobawić się z Gertie?
Pewnie.
A niech cię!
Ale wyrosłaś!
Boże.
A pamiętam małą Maevey
na rowerku z dodatkowymi kółkami.
Świetnie wyglądasz.
Mogę wejść?
Po co?
Organizujemy zjazd w Stroudsburgu.
Pamiętasz te weekendy?
Tak.
Odbędzie się uroczystość dla poległych braci,
w tym twojego taty.
Wpadłem zajrzeć, czy nie została ci
jego kamizelka.
Pewnie.
Ale przejdź od tyłu, bo umyłam podłogę.
Jasne. A dokąd?
Do garażu. Tam są jego rzeczy.
Jasne.
Jego rzeczy są tam.
Szare i zielone pudło.
Kto tu teraz mieszka?
Słucham?
Motocykle, kosze, zabawki...
Wujek Robbie.
Wprowadził się z dziećmi.
Co teraz porabia stuknięty Robbie?
Niewiele. Znasz go.
Bierz, co chcesz.
- Sam. - Co?
Zostań tu i się nie ruszaj.
Masz czekać, aż wrócę.
Tym razem obiecaj.
Maeve?
Maevey?
Jesteś?
Znalazłeś, co trzeba?
Tak.
Gdzie się podział Robbie?
Zniknął kilka dni temu.
Dobrze cię było zobaczyć.
Odzywaj się.
Pamiętaj, dalej jesteśmy rodziną.
Czekaj. Zaraz wrócę.
Boże, to naprawdę on!
Musisz mi pomóc.
Zajmiesz się Harper i Wyattem?
Proszę.
Tylko tobie mogę zaufać.
- Tylko dopóki... - Co?
Co się z tobą stanie?
Ile to potrwa?
Zależy od precyzji świadka.
- Jasne. - 30, 40 minut.
Dobra.
Skończcie jak najszybciej.
Alex, to jest Miguel.
- Sporządzi portret. - Tom?
Dzwonili z laboratorium.
Mają DNA.
Zdjęli też inne odciski z wiadra, które niósł Sam.
Zła wiadomość. Należą do kobiety.
21-letniej Maeve Prendergrast.
Z Elverson.
A dobra wiadomość?
Jej ojciec to Billy Prendergrast,
zastępca z Dark Hearts.
14 miesięcy temu zgłoszono zaginięcie.
Dzwoniłam do prowadzącego sprawę.
Ciała nie znaleziono, ale jest przekonany, że Billy’ego zamordował jego gang.
Billy Prendergrast.
Dzięki.
- Dokąd jedziesz? - W odwiedziny do Maeve.
Zanim dotarłem do parku, Cliff zniknął,
a Shelley mówi, że Raya zwinęło FBI.
- FBI? - Właśnie!
To nie ma sensu.
Żadnego!
Cliff tam był, rozmawialiśmy, krzyczał!
Uciekaj...
Jakby był tam ktoś, kogo się nie spodziewał.
Jayson.
- Jak to Jayson? - Wrócił rano do domu.
Skąd wiedział o parku Wissahickon?
Nie, to nie Jayson. To Ray. Ray.
Był cały we krwi.
Mówię ci, że to on.
Nie dotykaj mnie.
Jadę.
Pozbędę się towaru.
- Mówiłam, że nie możesz go sprzedać. - Wiem, co mówiłaś.
Czułem, że mnie okłamujesz.
Złożyłem ci uczciwą propozycję. Dałem szansę.
Teraz musimy to załatwić inaczej.
Chodź.
Pomocy!
- Pomocy! - Zamknij się!
Pomocy!
Zamknij się!
Cicho.
Eryn?
Kurwa!
Powiem Freddy’emu, że jesteś.
To facet, którego szukają Dark Hearts.
W moim domu?! Myśl!
Przepraszam. Pomyślałem, że zechcesz go zobaczyć.
Twierdzi, że ma fentanyl.
Dokładnie tak, jak mówią Dark Hearts.
Wiem, co ci chodzi po głowie.
Załóżmy, że nie wiesz.
Zabić go
i zabrać prochy dla siebie.
Ale jeśli to zrobisz,
będziesz miał na karku wojnę.
To długa gra.
Za szybko się uczysz, bratanku.
Daj do telefonu Jaysona.
Czego zażądasz?
Wszystkiego.
Chodź tu.
Śmiało.
Siadaj.
- Cześć. - Cześć.
Co z Bartoszem?
Żona mówi, że rano ruszył do Kanady.
Poszedł nakaz zatrzymania.
Stanowi zwiną go na I-95.
Wspomniała nazwisko Prendergrast?
Prendergrast? Nie, a co?
Wypłynęło dzięki DNA z wiadra.
Jadę tam.
- Masz adres? - Millville Lane 16, Elverson.
Jadę. Jestem 10 minut za tobą.
Do zobaczenia.
Cześć.
Do szafki z dowodami.
Jak poszło wczoraj?
Dorwaliśmy Browarda, nie prochy.
- Jak to? - Właśnie. Nie miał.
- Ani w parku, ani w wozie. - Kurwa.
A co z dzieciakiem? Pytałeś o Sama?
Nie. Jest martwy.
Zrobione wczoraj na parkingu.
Wygląda na martwego?
Pamiętaj, do kogo gadasz.
Ostrzeżenia są dosłownie wszędzie.
Każdy mundurowy szuka żywego dzieciaka.
Tym razem jest o wiele za blisko.
Poznajesz gościa? Tatuaże? Masz coś, co pomoże?
To ręka.
Daj mi chwilę.
Tak?
Tak.
CHYBA TO ROZGRYZŁAM!
POROZWODOWE EGZORCYZMY DOMÓW
Dobra.
Tak.
Dzwonił Freddy.
Mamy go.
- Kogo? - Twojego gościa.
Robbie Prendergrast. Jego brat był w klubie.
Chwila.
- Prendergrast? - Tak.
Freddy ustawi spotkanie, Robbie przyniesie towar.
- Muszę jechać. - Dokąd?
Nie jedź na spotkanie, dopóki się nie odezwę.
Ani się waż, Jayson!
Boże!
Zepsute, nie?
Ja nie czuję.
Czyli dobre?
- Niczego nie czuję. - Do 06/19.
W ogóle. Nigdy.
Jak to?
Gdy to się stało, straciłam powonienie.
Nie wróciło.
Na zawsze?
Jak dotąd.
Co się z nim stało?
- Gdy... - Tak.
Serwisuje instalacje grzewcze w Charlotte.
Dzwonię do jego kuratora. Co miesiąc.
W związku z rzekomym postępowaniem prokuratury.
Żeby się upewnić, że jest tam, gdzie powinien być.
I że, no wiesz,
nie robi tego innej kobiecie.
Maeve?
Harp?
Cześć, tu Maeve, zostaw wiadomość.
- Cześć, Grasso. - Cześć.
- Jesteś u Prendergrasta? - Właśnie dojechałem.
- Widzę Hondę Accord. - Czekaj na mnie.
Lepiej, jeśli wejdziemy razem.
Ktoś wychodzi.
- Czekaj. - To chyba on.
- Nie wchodź! - Kończę. Pospiesz się.
Jak leci?
Agent specjalny Tom Brandis. FBI.
Maeve Prendergrast w domu?
Co macie do Maeve?
Przydzielono mnie do ciągnącej się sprawy jej ojca, Billy’ego.
Nie wiem, gdzie teraz jest. Muszę jechać do pracy.
Mogę skorzystać z łazienki?
Cały ranek jeżdżę, a zaraz się zleję.
- To chwilka. - Dobra.
Dziękuję.
- Tędy? - Po lewej.
O, bracie!
SPRAWDŹ POCZTĘ. PLIKI JUŻ IDĄ.
W porządku?
Tak. Zajmuje mi to dłużej niż zwykle.
Mam parurozę.
- MAM! - SPOTKANIE U NAS.
- BĘDĘ O 11:30. - JA W POŁUDNIE.
- ILE? - 5 MINUT
Dobra.
Dzięki.
- Odcedzone? - Tak.
Mam prawie sześć dych i pęcherz wielkości kieliszka.
Muszę lecieć do pracy.
To króciutko. Jak złapać Maeve?
Zadzwonić.
Mogę tu usiąść?
- Zadzwonić? - Tak.
Gdzie mój telefon?
Już.
Dobrze.
Jaki numer?
6-1-0...
Zapomniałem okularów.
6-1-0...
4-4-5...
8-8-3-2.
610-445-8832?
Jak panu na imię?
Robbie.
Znał pan może Billy’ego?
Był moim bratem.
Rozumiem. Przykro mi.
Tak naprawdę jestem tu dlatego,
że pojawiły się nowe dowody.
Postęp,
DNA, maszyna do sekwencjonowania...
AI.
To dla mnie za mądre,
ja tylko notuję,
ale jeśli da mi pan coś,
co należało do Billy’ego, zaczniemy proces.
Najlepsza jest szczotka do włosów.
- Poszukam. - Dziękuję.
I zimową czapkę.
Czapki są świetne do szukania DNA.
TO ON
Ani, kurwa, drgnij. Odłóż graty.
Wstań.
- Masz inną broń? - Nie.
- Nie? - Nie.
- Znowu kłamiesz? - Nie kłamię.
Nie schowałeś giwery w skarpetce albo w dupie?
Noszę tylko służbową broń i to nie w dupie.
- Kpisz sobie ze mnie? - Nie.
Z bronią przy głowie nie radzę.
Rusz się.
Robbie, to nie jest dobry pomysł.
Serio?
Na dobre pomysły za późno.
Idź.
Jesteś jak mała żyrafa.
Nie, nie, nie.
Wiem, że macie nadajniki.
Spryciarz z ciebie.
Maszyny do DNA?
I wiem, że nie lałeś,
bo nikt tak nie sika.
Pluskasz, jakbyś srał na stojąco.
Chłopiec jest cały?
- Chłopiec... - Jedź setką na północ.
- Chłopiec żyje? - Jedź!
Możesz włączyć radio?
- Przelotne deszcze... - Nie to, muzykę.
Wybierz coś.
Słuchacie country z radia Sirius.
Billy nie żyje.
- Słucham? - Mój brat.
To nie jest ciągnąca się sprawa.
Jayson Wilkes zatłukł go na śmierć.
Tak się wszystko zaczęło.
Dlatego ty, Cliff i Peaches obrabialiście domy narkotykowe?
Gdzie jest Cliff?
Nie żyje.
Jego też dopadł Jayson.
Ma jakiegoś informatora.
Ustawił to.
Umówił się z nami w parku Wissahickon, żeby kupić towar.
Tak dorwali Cliffa.
Co to za torba, Robbie?
Na kosza.
Ma coś wspólnego z celem podróży?
Tak.
Jedziemy pograć.
Spostrzegawczy jesteś. Najlepszy z najlepszych?
Nic z tych rzeczy.
Tom?
Jaką właściwie masz fuchę?
Agent rezydujący.
Rezydujący?
Brzmi jak jebany sprzedawca nieruchomości.
Chyba coś się stało Tomowi.
Tom Brandis ze Springfield.
Dokąd jedziemy?
Mówię ci tyle, ile muszę.
To twoja rodzina?
Dwójka niezbyt podobna.
Moja żona, Susan, i ja adoptowaliśmy dwoje dzieci.
Długo po ślubie?
29 lat.
Gdzie się spotkaliście?
W szpitalu.
Co? Jezu!
Nie. Ona zajmowała się prawami pacjentów,
a ja byłem księdzem i udzielałem ostatniego namaszczenia.
Odwiodła cię od kapłaństwa?
To nie tak. To ja za nią ganiałem.
Nie przepadała za mną.
Była ateistką.
Kłóciliśmy się, co mówić umierającym.
Wierzyła, że to nasze jedyne życie.
Zupełnie jak ja.
Przez całe życie nie poczułem Boga.
Według mnie ludzie chcą wierzyć, że jest coś więcej,
bo jeśli to naprawdę wszystko,
to dla niektórych to, kurwa, tragedia.
Ale...
nic więcej po tym nie ma.
Maeve Prendergrast, 21 lat, czysta.
I tak po prostu weszła tu z Samem?
Zrezygnowała z praw Mirandy i adwokata.
Chce, żeby to się skończyło.
- Gdzie chłopiec? - Badają go w szpitalu.
Kapral go powiózł. Nie widać siniaków
ani urazów, przynajmniej fizycznych.
Dzień dobry.
Kathleen McGinty, agentka nadzorująca, FBI.
Ja pierdolę.
Odczytano pani prawa
i chce pani rozmawiać, zgadza się?
Muszę usłyszeć "tak" lub "nie". Głośne i wyraźne.
- Taa. - "Tak" lub "nie".
- Tak. - Cudownie.
A zatem zacznijmy od początku.
Cholera. Co się stało?
- Przepraszam, skarbie. - Odbiło ci?
W porządku?
Nie! Rany!
Kurwa!
- Cześć. - Gdzie się podziewałeś?
Musiałem coś załatwić.
Dzwoniłem jakieś 50 razy.
Jesteśmy na zewnątrz.
- Dzwonił Freddy. - Kurwa!
To Robbie Prendergrast,
jebany brat Billy’ego. Chciał opchnąć towar
i Freddy krzyknął podwójnie, dlatego wydzwaniałem.
Załatwił mnie. Nie miałem wyjścia.
W porządku.
Gdzie jest teraz Robbie?
Chce się spotkać w Bushkill o 18:00.
Billy miał domek nad Lehigh.
Tam się z nim spotkamy.
Dobra. Jadę.
Spytasz Donnę, czy rozmawiała z Eryn?
Z Eryn?
Jasne, a co?
Dzieci dzwoniły.
Wróciły ze szkoły, a jej nie ma.
Jasne, spytam.
Zbieram się.
W porządku, D?
Jayson chce, żebyś zajrzała do dzieci.
Eryn jeszcze nie wróciła.
Dobra, wyłączamy.
Wyłączamy.
A tobie co?
Zakręciło mi się we łbie. Rano pod prysznicem.
Wyłaziłem i padłem.
- Możemy pomówić? - Teraz?
Grasso miał się spotkać z Tomem w domu Robbiego Prendergrasta.
- Tom zaginął. - Zaginął? Jak to?
Samochód stoi, Toma nie ma.
Tom mówił, że auto podejrzanego stoi na podjeździe
i ktoś wychodzi z domu.
Zawiadomcie centralę.
Wszystkie skanery w promieniu 80 km od domu
mają szukać tego auta.
- Wystawcie nakaz. Tylko informacja. - Jasne.
Chcę wiedzieć, dokąd jedzie.
Emily Brandis proszona do dyrektora.
Emily Brandis do dyrektora, natychmiast.
Co już wiadomo?
NIE JEDŹ DO BUSHKILL!
PRENDERGRAST PORWAŁ AGENTA. WYCOFAJ SIĘ!
Co już wiadomo?
Złapała ich kamera na setce.
- Gdzie dokładnie? - Stroudsburg Plaza.
Na północny wschód od Bushkill.
Widziałeś umierających, gdy udzielałeś tego namaszczenia?
Tak.
Jak to jest?
Jak?
W tych ostatnich chwilach. Ludzie się boją?
Tak.
Wszyscy.
Masz rodzinę, Robbie?
Tak.
Syna i córkę. Wyatta i Harper.
Niedawno przyleciała do mnie piranga pąsowa.
O tej porze roku powinna być daleko od Pensylwanii.
Nazywają ją włóczęgą.
- Kim? - Włóczęgą.
To ptak, który odleciał tak daleko od swoich terenów,
że zapomniał, jak wrócić do domu.
Większość nie przeżywa.
Dzięki, że podzieliłeś się ze mną uroczą historyjką.
Porwałem najbardziej przygnębiającego gościa świata.
Chodzi mi o to, że...
możesz jeszcze wrócić do domu.
- Zjedź tutaj. - Po co?
Nie chcę jechać jedną drogą,
bo nas namierzą.
- To droga do Bushkill. - Lubię cię,
ale nie na tyle, żeby pozwolić ci spaprać plan.
Zjeżdżaj z setki.
Wyszedł koło 8:00. Nie wiem, w co był ubrany.
To było, zanim zeszłam na dół.
Mam już wszystko.
Jest pani dostępna pod tym numerem?
- Tak. - Dziękuję.
Odezwiemy się, gdy się czegoś dowiemy.
To dobrze czy źle, że o niczym nie mówią?
To jakaś tortura.
Udało ci się dodzwonić do Andy’ego?
Zmienił lot. Będzie jutro o 15:00.
Chyba powinnaś wiedzieć,
że Andy i ja od czterech miesięcy jesteśmy w separacji.
Co? Dlaczego?!
Typowa, żałosna historia.
Pewnego dnia zostawił w domu telefon.
Znalazłam wiadomość.
Od Sereny.
Koleżanki z prawa.
Chcesz wiedzieć, co jest najgorsze?
Wygląda zupełnie jak ja.
Wymienił mnie na moją młodszą wersję.
Wściekam się, bo raz ją spotkałam.
I powiedziałam, że ślicznie wygląda.
Co zrobisz?
Zawsze to mama znała odpowiedzi.
Od jak dawna czułaś,
że wolno ci czuć wyłącznie wdzięczność?
Odkąd trafiłam do naszej rodziny.
Nie chcę, żebyś tak uważała.
Mama też by nie chciała.
Na pewno?
Następny skaner nie wyłapał numerów Hondy.
Już powinien.
Kurwa! Skurwysyn!
Musiał zjechać.
Zwolnij. Skręć tutaj.
Zabijesz mnie, Robbie?
Mogę chociaż zadzwonić do rodziny?
Nie da rady.
Dlaczego?
Bo twoi kumple nas namierzą i spieprzą mój plan.
Nie pogadasz z Susan.
Susan nie żyje.
Zmarła ponad rok temu.
Chcę porozmawiać z dziećmi.
Nic z tego.
- Muszę wyjaśnić pewne sprawy. - Stój.
- Muszę. - Stój, kurwa!
Wyłącz silnik.
Wyłącz, kurwa!
Daj mi kluczyki.
Wyłaź.
Pozwól mi zadzwonić.
Idź tam.
Ruszaj się!
Przekażesz mojemu synowi wiadomość?
Jestem ostatnią osobą, którą powinieneś o to prosić.
Właściwie to ja cię o coś poproszę.
Moja bratanica, Maeve,
nie miała z tym wszystkim nic wspólnego.
Niech wreszcie przestanie płacić za moje wpadki.
Pomożesz jej?
Obiecujesz?
Mam słowo najlepszego agenta nieruchomości FBI?
Przyzwoity z ciebie człowiek, Tom.
Idź półtora kilometra w tamtą stronę i będzie dobrze.
Zobaczysz.
Jest pięknie.
Nie musisz tego robić.
Jak nazwałeś tego ptaka? Tego...
włóczęgę?
Możesz jeszcze wrócić do domu.
Choćbym chciał, nie znam już drogi.
Musisz wejść do tego lasu, Tom.
Dzień dobry. Przepraszam.
Nazywam się Tom Brandis.
Jestem agentem FBI.
Zgubiłem telefon.
Mogę skorzystać z pani?
- Pewnie. - Dziękuję.
Dziękuję. Odejdę na bok.
Halo?
Cześć, skarbie.
Tato, gdzie jesteś? Wszystko dobrze?
Tak, nic mi nie jest.
Naprawdę.
Sara jest z tobą?
- Jestem, tato. - Cześć.
Wystraszyłeś nas. Gdzie jesteś?
Nie uwierzycie, ale nad pięknym jeziorem wśród mnóstwa ptaków.
Zajadam emocje!
Tak?
Cholera, Tom, gdzie jesteś?!
Jasne. Dobra.
Mam Toma.
- Toma? - Gdzie jest?
Jezioro Locust. Robbie go wysadził.
Wysadził?
To dobrze. Jedziemy.
Aleah, poinformuj centralę, że w hondzie jest radio satelitarne Sirius.
Namierzą go.
- Cześć. - W porządku?
Nic mi nie jest.
Sirius ma namiar?
Dopasowali numery.
Prowadzą triangulację.
Dostaniemy wsparcie?
Z Pocono i Lehigh Barracks.
- Śladowe. - Namierzyli go.
Co? Gdzie?
Zjazd 36A. Old Mill State Road.
Za 160 metrów w lewo.
Na pewno?
Dobra, dzięki.
Stań. To było tutaj.
Mówili, jaką mają dokładność?
Do 800 metrów.
Gdzie ten dom?
Przy moście.
Chodźmy tędy.
Dobra. Proszę.
Do porozumiewania się.
Zasięgu nie mamy.
Kontakt z centralą tylko stąd.
Rozdzielmy się.
Lizzie i Grasso tam, my tam.
Robbie!
Na ziemię!
Już!
Robbie!
Na ziemię, Robbie!
Rzuć broń!
Robbie!
Rzuć ją!
To koniec!
Tekst polski: Wojtek Stybliński