Dark Hearts mają jakiegoś informatora.
Kto wiedział u was?
Policjantka stanowa Elizabeth Stover,
sierżant detektyw Aleah Clinton, detektyw Anthony Grasso.
Moja rada?
Podejrzewaj każdego.
Mamy łączność.
Szykują dla nas śmigłowiec.
To on. Mój szef, Michael Dorsey.
Mike, poznaj Toma.
- Tom Brandis. - Miło mi.
Grasso mówił, co mamy?
Tak. Dochodzeniówkę, SWAT i śmigłowiec.
- Coś przegapiliśmy? - Techników.
Sprawdzą zabezpieczony teren.
Uwaga, uwaga!
To agent specjalny Tom Brandis z grupy zadaniowej trzech hrabstw.
Poprowadzi dzisiejszą odprawę.
Tego głąba chyba znacie.
Jaka kurteczka!
Mamy się kłaniać, lordzie Grasso?
Dzień dobry.
Z góry dziękuję za pomoc.
W teczkach macie zadania.
Celem jest on, Cliff Broward,
poszukiwany za strzelaninę, w której zginęły trzy osoby,
i porwanie sześcioletniego Samuela Nance’a.
O 23:00 Cliff zjawi się w Bailey Park,
żeby sprzedać narkotyki.
Kupcem jesteśmy my.
Sprawdźcie pozycje na mapie.
Gdzie strzelcy?
W samochodzie może być chłopiec i jeszcze jedna osoba.
Co o niej wiemy?
Zakładamy, że to członek ekipy.
Niebezpieczny.
Gdy Cliff wjedzie do parku,
odetniemy drogi tutaj, tutaj i tutaj.
Grasso będzie czekał na terenie piknikowym
i porozumiewał się z Cliffem.
Jak komunikujemy się z celem?
Aleah?
Skonfiskowaliśmy telefon Raya Lymana.
Cliff jest przekonany, że to z nim się umawia.
Gdy wejdzie do parku,
napiszę, żeby się udał na teren piknikowy.
Gdy wysiądzie, Alpha zajmie się nim,
a Bravo wozem.
Jeśli będzie w nim sześciolatek,
Clinton i Stover
zabiorą go z obszaru działań.
Mamy informacje, że chłopiec żyje?
Nie,
ale dopóki nie ustalimy, że nie, zakładamy, że żyje.
GRUPA ZADANIOWA
Proszę.
- Jak się czujesz? - Nie mogłem spać.
Chcę tylko zgarnąć forsę i zniknąć.
Dzwoniłem do Bartosza.
Dalej jeździ ciężarówką do Kanady.
Zabrałby nas?
Chce się spotkać i pogadać o cenie.
Zostawię dzieci w szkole i idę do pracy.
Dobra.
Sam śpi.
Co z nim zrobisz?
Coś wymyślę.
Jutro masz taniec z córką.
Powiedz Harper, że cię nie będzie.
Czego szukasz w tych starych albumach?
Przypominam sobie dawne czasy.
ZJAZD W READING 2017
Daj.
Nastaw kolejną kawę.
Sam sobie nastaw.
Co? Myślisz, że możesz wpadać raz na miesiąc,
bzyknąć mnie, a ja będę ci usługiwać?
Nocą się zabawiłaś. Po co do tego wracasz?
- Nocą? - Jasne.
- A jak to nazwiesz? - Wczoraj?
To jakieś cztery i pół minuty.
Kochany, seksowny skarbie,
możesz, kurwa, zrobić kawę?
Skoro tak to ujmujesz...
JESTEM NA ZEWNĄTRZ
Dzień dobry.
Co słychać?
Też się cieszę, że cię widzę.
Zidentyfikowaliśmy członka ekipy.
To Cliff Broward, śmieciarz z Drexel Hill.
Czuwaliśmy tam, ale nie przyjechał.
Twierdzisz, że obrabia nas śmieciarz?
Jakie ma do nas dojścia?
Wczoraj byli tu federalni. Patrz.
Co jest napisane?
To raport balistyczny,
z którego wynika, że spluwa, z której zabito Warrena Clarke’a,
należy do jednego z nas.
Jednego z nas?
Użyto jej w strzelaninie
w barze Zephyr w Reading.
Kto tam z tobą był?
Właśnie przejrzałem fotki.
Około 50 członków.
Każdy mógł strzelać.
Co wykombinowałeś?
Interes się kręci.
Jest spokój.
- Po co mieszać? - Ktoś miesza.
Czyli to sprawa osobista.
Chce się pozbyć Jaysona.
Mówisz, jakbyś miał pomysł.
Czuję pismo nosem.
Coś mi się zdaje, że czujesz coś innego.
Rano było zebranie Matki.
Nie wiedziałem.
- Czemu? - Bo byłeś tu i zajmowałeś się tym.
Chcą usunąć Jaysona.
Potrzebuję czasu.
- Kilku dni. - Nie.
- Ocalę to. - Dość!
Nie będziesz dłużej chronił skurwiela!
Decyzja podjęta. To się stanie w piątek.
Wiem, co o tym myślisz, dlatego wyjedź.
A teraz spadaj.
Przykro mi, że w tym uczestniczysz.
Nie szkodzi. Spodziewałam się.
Sara i ja oddaliłyśmy się od siebie.
Gdy umarła mama,
nie rozmawiali już ze dwa lata.
Co ich poróżniło?
Kiedy z Ethanem zrobiło się bardzo źle,
Sara przyleciała z Chicago i postawiła rodzicom ultimatum.
Widziała, jak jego choroba na nich wpływa,
i powiedziała, że jeśli dalej będą żyć w jego strefie wojennej,
bo tak to nazwała, strefą wojenną,
to nas zniszczy, a ona nie zamierza na to patrzeć.
Uznała, że wolą jego niż ją?
Co na to rodzice?
Że go nie porzucą.
Myślę, że chciała po prostu odzyskać swoich rodziców.
Żeby było tak, jak przed nami.
Może myślała, że będzie miała więcej czasu,
żeby naprawić relację z mamą?
Czasem myślę o ich życiu beze mnie i Ethana.
Jakie by ono było?
Szczęśliwe.
Ale to...
Jestem wdzięczna.
Jestem im bardzo wdzięczna, że nas adoptowali.
Ale...
- Ale? - Nie wiem.
Czasem myślę,
że to jedyne, co wolno mi czuć.
Wiesz?
Wdzięczność?
Znaczy...
Boże broń, żebym była zła, nieszczęśliwa, wściekła...
Jakbym cały czas musiała czuć szczęście,
że dostałam drugą szansę.
Sama nie wiem, ja...
nie czuję się szczęśliwa.
Wejście do rodziny to nie twoja decyzja.
To oni cię adoptowali.
I Ethana.
To czemu czuję się, jakbym w kółko musiała za to przepraszać?
Myślisz, że sypie członek grupy?
- Easley tak myśli. - Nie o to pytałam.
Nie znam tej grupy.
Znam ich cztery dni.
- Sprawdziłaś ich? - Jak wszystkie zespoły.
O której jest spotkanie z Browardem?
O 23:00 w Bailey Park.
Trzymajmy się planu.
Nie wiem, czy to idzie od nas.
- A skąd jeszcze? - Od patroli, informatorów,
z biuletynów międzyagencyjnych...
Nie rozsyłamy ich.
Dane zawsze wypływają.
Jasne.
Skup się na zadaniu.
Ja pokopię i dam znać, gdy coś ustalę.
To ja.
Chyba mamy problem.
Shane!
Co się dzieje, dzieciaku?
Ze mną?
Nic.
Nic?
Nie jesteś sobą.
Coś cię gryzie.
Myślisz, że gdybym coś wiedział, nie powiedziałbym ci?
Będzie bardzo źle dla J-a, jeśli tego nie rozgryziemy.
Szybko.
Rano przyjechał Vincent.
Wiesz, co to oznacza?
Sam nie wiem.
Po prostu...
od śmierci Billy’ego wszystko się posypało.
Billy’ego? Naszego?
Chłopakom się to nie podobało.
Mnie też nie.
Czekaj. Co właściwie?
Billy okradał dostawców. Nie było wyboru.
Nie podbierał forsy.
Nigdy.
Billy spotykał się z Eryn.
Jayson dowiedział się i wpadł w szał.
Dlatego nocą zgarnęliśmy Billy’ego.
Ja, Break, Nance, J.
Powiedzieliśmy, że jedziemy do Elk’s Lodge.
Na imprezę z dziewczynami.
Dojechaliśmy, a J po prostu...
wybuchł.
Nie przestawał bić.
Walił tak mocno, tak długo,
że Billy’emu pękła głowa.
Nie mogliśmy mu pomóc.
Wykopaliśmy grób w lesie,
a J poszedł do ciebie i powiedział, że Billy podbierał forsę.
To się ciągnie za nami jak klątwa.
Tato!
Mamo, patrz!
Wiesz, że to się odkręca?
Pamięć mięśniowa, bracie.
Jasne.
Naprawdę jesteś najgorszym tancerzem, jakiego widziałem.
Zazdrosny?
O to?
Ja czuję rytmy po mamie,
ty masz geny starego.
Do diabła.
Patrz.
Jakim cudem mamy to miejsce dla siebie?
Jak sytuacja?
Mnie nie pytaj.
Sam nie wiem, co myśleć.
Ty nie wiesz czy ona?
Mówi, że czuje, że się dusi.
Dotykam jej, a ona ucieka, jakbym był parchaty.
- Dzieciaki też to czują? - Pewnie.
Harp nie spuszcza matki z oczu.
Boi się, że odwróci wzrok, a ona zwieje.
Czasem, gdy za głęboko w coś wejdziemy,
nie widzimy tego, co inni.
I choć coś się kończy, nie potrafimy tego zaakceptować.
Nie chcę jej puścić.
Robbie,
ona już odeszła.
Puść ją.
Zobacz, czy znajdzie coś lepszego.
Lepszego? To nie będzie trudne.
Może trafi jakiegoś przystojniaczka.
Z lepszymi zębami,
forsą,
większym kutasem.
Takich z większym niż twój jest na pęczki.
Pała!
Co nie znaczy, że będzie lepiej.
Bo żyję na tyle długo, że wiem, że lepszych nie ma.
Kocham cię, bracie.
Mówiłeś, że to koniec.
Próbowałem.
Przysięgam, że próbowałem.
I ty mi gadasz, że nie widzę tego, co inni?
Wiem, jestem hipokrytą.
Zamykam oczy
i jestem szczęśliwym ślepcem.
Wyłaź, Cliffy.
Jedziemy do Bartosza.
Robbie, złapałem!
Rybka!
Będzie na obiad.
- Zjemy ją? - Pewnie!
Trochę mąki, masła i na patelnię.
Będzie chrupiąca.
Robbie?
Mogę już wrócić do domu.
Dobra.
Muszę tylko...
pogadać z twoimi rodzicami.
Będziemy za tobą tęsknić.
- Gdzie on jest? - W biurze.
Dzwoniłem do ciebie.
- Mam dobre wiadomości. Łykniesz? - Pewnie.
Mamy go.
Mamy.
Okłamałeś mnie, dzieciaku.
- W sprawie Billy’ego. - Kurwa!
Wtedy się zaczęło.
Nie podbierał forsy.
Bardzo staram się wyciągnąć cię z tego bałaganu,
a ty mi to bardzo, kurwa, utrudniasz!
A teraz, skoro to wyrzuciłem, mów.
Informator dał cynk.
Cliff Broward będzie wieczorem w parku.
Kiedy?
O 23:00.
Mała grupa.
Tylko zastępcy, 20:30.
Przepraszam.
Chciała zabrać dzieci.
Zostawić mnie.
Wiem.
Wyjdź.
Czekaj. Za 10 minut jestem.
Oto i on.
Dobrze cię widzieć.
Zapraszam do biura.
Ej, młody, wszystko gra?
Tak.
- Gdzie rodzice? - Pojechali do babci.
Kto cię tu przywiózł?
Robbie.
Zadzwonię jutro i powiem, kiedy ruszamy.
Dobra.
Gdzie Sam?
Cliff, gdzie jest Sam?
Kurwa!
- Sam! Sam! - Sam!
- Jaki numer? - Sześć, jeden, zero, dwa, cztery, cztery,
- dziewięć, sześć. - Jesteś!
- Co tu robisz? - Nie chciałem jeść rybki.
- Zjemy coś innego. - Jesteś jego tatą?
- Tak. - Nie.
- Zaczekaj. - Spierdalaj.
- Co się dzieje? - Odwal się.
- Pytam o coś. - Bo stracisz zęby.
- Ej! - Co się dzieje?!
- Chodź! - Dobra.
Spadamy! Chodź! Ruchy!
Jezu Chryste!
Ruszajmy, już późno.
Dobra.
- Szefie? - Tak?
Czemu ksiądz?
Słucham?
Patrzyłem na księży w szkołach
i zastanawiałem się, na co oni czekają.
Ubóstwo, posłuszeństwo, wstrzemięźliwość...
Tracą wszystko, co dobre.
To było przeczucie.
Tak.
Że jest coś większego ode mnie,
a ja chciałem być tego bliżej.
Ale im dłużej w tym tkwiłem, tym bardziej się oddalałem.
Tak.
Grasso?
Tak?
Podczas werbunku miałeś kwalifikację?
W centrali w mieście.
Pamiętasz z kim?
Z jakąś babką, nie pamiętam.
- Mogę sprawdzić. - Nie.
Aleah i Lizzie też tam były?
Aleah tak,
ale stanowi mają jakiś swój popaprany system.
Jasne.
- A co? - Nic.
Górka ciśnie mnie o papiery.
Wiesz, jak jest.
Gotowi?
OŚWIADCZENIE ETHANA
Nie. Nie trzeba.
Dawaj, poćwiczę.
W środy robię sztuczki w domu emeryta w Riddle.
- Dobra. - Super.
Zatrzymaj, kiedy chcesz.
Na pewno?
Wybierz kartę.
Nie pokazuj jej i kiedy będziesz gotowa,
wsadź z powrotem.
Myślę, że to... Sam nie wiem.
Dwójka? Trójka? Nie?
Dobra.
Mam.
Gotowa?
To ta. Niezłe.
Kto wie, że to magia?
Co robisz? Jest przed 21:30.
Nadziany dzieciak urządza domówkę.
A ty nas wieziesz, Abrakadabra.
- Cherry Bomb? - Nie chce.
Nie wciskaj jej.
- Nic nie mówię. - Co w tym jest?
Lemoniada z zajebistą odrobiną wódki.
Jedziesz, Emily?
Mają oczko wodne w jadalni.
Tak, jadę.
A ty, Abrakadabra?
KANADYJSKI RAJ
To twój plan? Kanada?
Pojadę z Cliffem
i wszystko przygotuję.
Przygotujesz? Niby co?
Dziś zgarniemy forsę,
a jutro przekroczymy granicę.
Jak?
Ciężarówką.
Zabierze nas Bartosz.
Był kumplem twojego taty.
Gdy się urządzimy, przywieziesz dzieci.
I będziemy mieć Wyspę Gilligana w Timbuktu?
A szkoła? Nie widzę.
A przyjaciele? Sklepy?
Lekarz, gdy dzieci zachorują?
Dzieci nie jadą. Ja też nie.
Ze wszystkich twoich głupich pomysłów ten jest rekordowy.
Nie potrafię żyć bez dzieci.
Trzeba było myśleć, zanim zacząłeś okradać domy.
Nie zniszczysz im życia, bo zniszczyłeś swoje.
Masz czas do rana.
Jeśli nie oddasz im Sama, ja to zrobię.
To 500 kg.
- Myślisz? - Mnożymy.
Dasz radę. Kombinuj.
Otwórz, Kev.
- Cześć, Kev. - Cześć, wujku.
Mam coś dla ciebie.
Ale wyrosłeś!
- Co pichcicie? - Cześć, wujku.
- Robisz lekcje? - Tak.
- Dobra. - Co tu robisz?
Kupiłem dzieciakom lody.
- Siadamy do kolacji. - Nie szkodzi.
Idźcie do siebie.
Mama was zawoła.
Usiądziesz?
Chcę pogadać o tym, co się dzieje między tobą a J-em.
- Jak to? - Tak.
Słyszę plotki.
O tobie i Billym Prendergraście.
Mówią, że to dlatego zginął.
Dobra, Billy i ja mieliśmy romans.
Nie żeby J stronił od kobiet.
- Miał ich wiele. - Chyba nie tylko romans,
skoro planowałaś z dzieciakami nowe życie.
Dam ci szansę.
Jesteśmy tu sami.
Powiedz, że nie masz nic wspólnego z tym, co się dzieje.
O czym mówisz?
Doskonale wiesz.
Ekipa, która nas obrabia.
Nie masz z nią nic wspólnego?
Zwariowałeś?
- Naprawdę o to pytasz? - Tak.
Dlaczego miałabym
- tak skrzywdzić J-a? - Z kilku powodów.
Niszczysz mu interes,
żeby Klub Matka wysłał tu mnie, żebym zrobił porządek
i go usunął.
A ty będziesz wolna jak ptak.
Mamo, znasz hasło do Disney +?
Zapewnij mnie jeszcze raz,
że nie masz nic wspólnego z tym, co się dzieje.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Jeśli chcesz odejść, w porządku.
Ustawię ciebie i dzieci gdzieś, gdzie was nie znajdzie.
Mamo, hasło!
Harp?
A ty co? Czemu się tak wystroiłeś?
Harper Caroline Prendergrast, zatańczysz ze mną?
- Tato, nie. - Zatańcz.
Musimy ćwiczyć.
- Po co? - Taniec taty z córką.
Nie chcę narobić ci wstydu.
Nie narobisz.
Żartujesz?
- My się znamy? - Nie.
- To może obrót? - Nie.
A może jeden?
To było niezłe.
Może zostaniemy królem i królową balu?
Wiesz, że twoja mama świetnie tańczyła?
- Na Wagon Wheel... - Nie mów o niej.
Wyłącz muzykę. Nie chcę tańczyć.
Co się dzieje, tato?
Jak to?
Czuję, że coś jest nie tak.
Jak wtedy, zanim mama odeszła.
Boję się.
Nie bój się.
Boję się bardzo.
Nie masz powodu.
Tato,
nie kupiłam biletów na bal.
Dlaczego?
Nie wiem. Uznałam, że nie będziesz chciał iść.
Wsadziłam ci pieniądze do portfela.
Cóż,
w takim razie wykorzystajmy okazję.
SWAT zajmuje stanowiska.
Trzy kamery działają.
Potwierdzam. Widzimy wjazd.
SWAT na miejscu.
Obserwacja rozpoczęta.
Czekam na miejscu. Widzicie mnie?
Potwierdzam.
Ja pierdzielę.
Clinton? Charlie Granderson.
Strzelaliśmy w finałach pistoletu.
Jasne!
Dalej się śmieją, że znowu przegrałem.
Widzimy się w tym roku.
- Co za pistolet? - Policyjne zawody strzeleckie.
Stanowe.
- Dwa razy go pokonałam. - To super.
- Co? - Mieć coś,
w czym jesteś naprawdę dobra.
Ja chyba nie znam swojej specjalności.
- Dycha! To twoja ksywka. - Nie.
- Dycha. - Nie, dzięki.
Na stówę. Pasuje.
- Po co te ksywki? - Budują koleżeństwo.
W liceum grałam w softball.
Na początku sezonu dawaliśmy sobie ksywki.
Przygotowywałam naszywki,
które nosiłyśmy na koszulkach.
Trzy razy z rzędu wygrałyśmy ligę.
- Dzięki twoim naszywkom? - Dzięki przyjaźni.
- Pomagałyśmy sobie. - Nie muszę się przyjaźnić.
- Zrobię ci naszywkę. - Nie rób.
- Tak. - Na cholerę mi ona?
Jak idzie?
- Mike, starsza agentka Kathleen McGinty. - Miło mi.
Wszyscy na miejscach,
Cliff powinien jechać.
Masz coś na wiadomy temat?
Jeszcze nie.
Tutaj.
Czekamy. Daj znać, kiedy wjedzie.
Cisza radiowa.
Pięć minut. Zająć pozycje.
Zjadę tutaj.
Widzę cię.
Nie rozłączaj mnie, jak mówiliśmy.
Daj próbkę, a jeśli zechcą resztę,
powiedz, żeby pokazali forsę.
Wtedy podjadę.
Wjeżdżam do parku.
Biały sedan.
Jedzie na południe Pierson Road.
Skręca do parku. Zająć pozycje.
- Grasso na pozycji? - Jestem, szefie.
Widzę go.
- Ktoś widzi wnętrze auta? - Jeszcze nie. Ciemno.
Ile osób?
Nie da się stwierdzić.
- Nie zatrzymuje się. - Kurwa. Pisz.
Niech wie, że czekasz.
TO TY?
Obserwacja, widzicie dziecko?
- Zawraca. - Przyjąłem.
- Obserwuję. - Nie widzę tylnego siedzenia.
Decydujcie, co robimy. Ktoś coś widzi?
- Zdejmujemy? - Jest dziecko?
- Decyzja! - Zgubimy go.
- Tom! - Jest dziecko?
- Decyduj. - Nie ma czasu.
Zdjąć go przy wyjeździe.
- Ręce wysoko! - Ręce!
- Chryste! - Pokaż ręce!
Ręce na widoku! Ręce!
- Pokaż ręce! - Ręce na widoku!
- Co tu robicie? - Wcześniej uciekł nam pies.
Kurwa mać!
Fałszywy alarm.
Kurwa.
NA MIEJSCU
Jest.
- Odpisał? - Jeszcze nie.
Dalej czekam.
Czekaj. Jest.
Spokojnie.
Najpierw forsa,
potem prochy.
Nie oni rozdają karty.
Cholera!
Co się dzieje?
Powiedz coś!
- Co jest grane? - Kurwa.
- Mów! - Uciekaj, Robbie!
Cholera!
Dawaj, Cliff!
Kurwa!
Zostawimy kilka patroli na Kingston Road,
sprawdzimy podejrzane auta.
Rano chcę dostać raporty.
Jeśli ktoś z was...
Podsumujesz, Tom?
Dziękuję za pomoc.
Rano poinformujemy was o wynikach obserwacji.
To wszystko.
Jest świetny!
Nie słyszałaś?
- Dla was. - Dzięki.
- Na koszt firmy. - Dzięki.
Zdrowie.
Rany, to, kurwa, Jäeger?
Daliśmy dziś ciała. Co się stało?
- Spękał czy...? - W ogóle nie miał tu przyjechać.
- Czemu? - Lyman to recydywa.
Nie sypnąłby kumpla.
Wykiwał nas.
- O, nie! - Co?
To moja piosenka.
- Na pewno nie. - Niby czemu?
Na pewno. Musiałabyś znać tekst.
Nie liczy się tekst, tylko uczucie.
To wie każdy szanujący się DJ.
Jasne.
- Wstawaj. - Nie mogę.
Do śmierci chcesz być Grassa-bez-pipki?
Nie wierzę, że to powiedziałaś.
- Nie. - Tak!
Nie zostawiaj mnie,
- to żenada. - Dobra.
Idę.
To się dzieje!
Dobra! Dobra!
NAJLEPSZE NADEJDZIE
Co jest?
Chcesz KY? Mam mnóstwo.
Nie! Nie.
Co z tym paskiem?
Ciasny.
- To małżeńskie? - Co?
Łóżko.
W którym ty i twój mąż...
Żadnego męża.
To był najgorszy błąd w życiu.
Ale to łóżko, w którym...
W którym spałaś z ex?
Gdzieś musieliśmy spać, a to z Macy’s.
- Święte miejsce. - Święte?
Nie.
Rzadko uprawialiśmy seks, raz w miesiącu. Dwa, jeśli były urodziny.
Moglibyśmy to zrobić gdzie indziej.
- Co? - Nie tutaj.
Nie jestem nastolatką.
Nie będę się pieprzyć na dywanie albo wypinać na fotelu.
Tak.
Przepraszam, nie mogę.
- Co się stało? - Nic.
Po prostu nie chcę...
Nie chcę...
Chcę,
wiadomo, ale...
Wiesz.
Gdzie indziej?
Powiedzmy.
W porządku?
Dobra.
- Dobranoc, Grassa-bez-pipki. - Nie.
- Już? - Tak.
Przepraszam.
- Kurwa. - Co?
Źle się czuję.
Niedobrze mi.
Boże, ty krwawisz!
- Coś ci pękło?! - Nie. To wiśnie.
- Co się dzieje? - Kurwa!
- Kim jesteś? - Źle jej.
Leo Marianelli.
Jestem córką... Nie pana, wiadomo...
- Przyjacielem. - Co się dzieje?
Zatruła się.
- Chyba skorupiakami. - Na ciebie już czas.
Wiem. A co z nią?
- Znikaj. - Dobrze.
Cześć, Em.
Idź na górę. Ja tu posprzątam.
Dziękuję.
Dziękuję, tato.
Jestem naprawdę wdzięczna za to wszystko.
- O czym ty mówisz? - O niczym.
- Dokładnie jak chcesz. - Emily.
Słyszałam was!
Ciebie i Sarę na werandzie.
Powiedziałeś, co musiałeś.
- Emily. - Przestań.
Może też powinnam się wynieść?
Może odejdę?
Przykro mi, że mnie adoptowaliście
i zniszczyłam wasze cholerne idealne życie!
Emily.
Możemy pomówić?
- Gdzie reszta? - Nie miał.
Przekopałem wóz. Tyle znalazłem.
Poznajesz?
Nie chce gadać.
A jeśli gada, to bez sensu.
Mogę to zrobić szybko, Cliff.
Wiem, że nie pracowałeś sam.
Kto wskazywał wam domy?
Szepnij mi do ucha i będzie koniec.
Jayson.
Tak, jestem tu.
Szepnij mi do ucha.
Już dobrze.
- Cześć, Aleah. - Sprawdź pocztę.
Przyszedł cynk.
Policja w Eddystone dostała zgłoszenie o pobiciu.
Mamy zdjęcie z iPhone’a ofiary.
To on, prawda?
Sam.
Tak, to on.
Tekst polski: Wojtek Stybliński