Dlaczego? Całe życie od nich uciekam.
Zamordowali mi brata.
I właśnie dlatego mieliśmy...
A potem mieli czelność pojawić się na pogrzebie,
przytulać cię, ściskać mi dłoń.
Jayson podał mi rękę,
którą wcześniej zatłukł twojego ojca na śmierć.
A ja musiałem tam stać,
kiwać, kurwa, głową,
i dziękować im za przybycie.
"Dziękuję wam".
Gdy wszyscy wiedzieli, co zrobili.
Dlatego tak, będę ich okradał.
Będę ich okradał, żebyśmy mogli lepiej żyć,
bo twój ojciec
- nie umarł bez powodu. - Nie ma powodu!
- Nie zgrywaj męczennika. - Nie zgrywam.
Robisz to dla dzieci?
Spędzą resztę życia bez ojca,
słuchając, że to morderca,
złodziej i porywacz!
- To im zostawisz. - Nie.
- Tak. - Wcale nie.
Zresztą o czym ja myślę?
Nie pójdziesz siedzieć. Jayson cię zabije.
- Nie wie, że to ja. - Dowie się.
To niech przyjdzie.
Niech, kurwa, przyjdzie.
Niech, skurwiel, przyjdzie i uściśnie mi dłoń!
I zobaczy, co będzie tym razem!
Co z tobą nie tak?!
Spójrz na mnie. Spójrz!
- Miałeś życie. - Życie?
Jakie?
Tyram, śmierdzę gównem i śmieciami!
Dzieciaki pytają, czy ich matka wróci,
a ja nie wiem, co powiedzieć.
Nie, mam dość tego życia.
Mam go, kurwa, dość.
Musisz zawieźć Sama na policję.
Potrzebne mi kilka dni.
- Co to da? - Forsę.
Milion, może więcej.
Tylko...
Wiem, że dałem dupy.
Wiem to.
Tylko pozwól mi zadbać o dzieci.
Dobra?
Jesteś jedyną rodziną, jaka mi została.
GRUPA ZADANIOWA
Chryste, musimy ogarnąć ten bajzel.
Szef ciśnie, a o 14:00 konferencja prasowa.
Nie chcę tam stać jak bura suka.
- Nikt nie chce, żebyś stała. - Dzięki.
Próbujemy przefiltrować
jakieś 500 cynków i poznać ekipę.
Co już wiemy?
- Lizzie, zaczniesz? - To Kenny Pollard,
dwa lata siedział w Rexler
za napaść w 7-Eleven.
Od pół roku
pracuje w Swain’s Tree Surgery w Upper Darby.
Wczoraj byli zamknięci.
Jedziemy do nich dzisiaj.
- Na 9:00. - Witajcie.
Anthony Grasso, agentka Kathleen McGinty.
- Spóźniłeś się. - Czekałem na świeżą.
Mam to gdzieś. Mów.
DEA ma coś dla nas.
- Aleah? - Widzieli nasze zawiadomienie.
Namierzali właściciela auta.
To diler Cosmo Giles z Pittsburgha.
Mieli cynk, że Giles
odbiera od motocyklistów sporo towaru.
W Pensylwanii takimi ilościami handlują tylko Dark Hearts.
Ekipa gwizdnęła ich towar.
To nie pasuje.
Nie kradli prochów.
Nie chcieli.
Spotkanie przełożono.
Weszli do tego domu, bo myśleli, że idą
po forsę po wymianie.
To by znaczyło, że wiedzieli, że do niej dojdzie.
Myślimy, że mają w gangu informatora.
- Ile towaru zgarnęli? - Sporo.
12 kilo czystego fentanylu.
Za jakieś 1,5 - 1,6 miliona.
- Jayson, Perry. - Freddy!
- Czyj to ślub? - Najstarszej, Camili.
U św. Pawła. Chodźcie.
Dobrze wybrała? Lubisz go?
Bezwartościowy gnojek.
Dwoje dzieci z inną,
bez pracy, wykształcenia i ambicji,
ale przed córką zgrywa księcia z bajki.
Ja nie mam dzieci, które mnie zawiodą.
Farciarz.
Chodźcie.
- Siadajcie. - Dzięki.
Mówcie.
Liczymy, że nam pomożesz.
Przebierańcy, którzy was obrabiają?
Właśnie.
Śmieszne.
Czemu miałbym pomóc?
Bo teraz
to my trzymamy dostawy.
Ty w mieście,
my na zachód od Pittsburgha.
A przez te napady dystrybutorzy nie mają produktu.
Zaczną szukać nowych kanałów.
Nie czuję presji.
- Wszystko w normie. - Niedługo poczujesz.
Bo kiedy zabraknie towaru,
dystrybutorzy zwrócą się do konkurencji.
Ekwadorczycy z Bostonu, Kolumbijczycy...
I mnóstwo innych,
którzy skuszą się na nasz rynek.
A jeśli wejdą w nasz,
to prędzej czy później wezmą się za twój.
A tego nikt nie chce.
A propozycja?
Jeśli ktoś zaproponuje ci 12 kilo, uprzedź nas.
- Chcemy je odzyskać. - Co będę z tego miał?
- 25% wartości. - 50.
- 25 to hojna oferta. - A chciałem powiedzieć 80.
Bo to wy macie kutasa w dupsku.
Wiecie, co sobie kupiłem, jak zbiłem majątek?
Cadillaca?
Nowy zestaw zębów.
Pewnego dnia robiłem z żoną zakupy w Lancaster.
Po drodze do domu weszliśmy do knajpy coś zjeść.
Poszedłem do kibelka.
Obskoczyło mnie dwóch motocyklistów i stłukło na kwaśne jabłko.
Wybili mi sześć zębów,
połamali szczękę.
A kiedy już skończyli,
wyjęli fujary
i na mnie naszczali.
Miałem w kieszeni pięć tysięcy dolców.
Nie byli zainteresowani.
Pobili mnie, bo nie podobała im się moja gadka,
mój wygląd,
kolor skóry.
Jakim cudem takie dinozaury jak wy handlują,
skoro mój towar jest tańszy, czystszy i szybszy?
Bo te wsiowe ćwoki
wolą kupować od takich dymanych w dupę skaucików
z odznakami jak wy,
choć przepłacają, a wy tak chrzcicie ten wasz syf
szczurzym gównem i nawozami,
że skóra odchodzi im od kości.
A oni i tak wolą kupować od was,
bo nie podoba im się to, jak wyglądam.
Pomożesz nam czy nie?
50%.
Albo wyciągnę fujarę i naszczam na wasze paskudne mordy.
Gertie!
Mam arbuzy.
PŁYWANIE O 9?
Nie ma mowy.
- Nie zbliżaj się. - A tobie co?
Mnie? Przez ciebie mam krew na rękach.
- Przeze mnie?! - Nie tak miało być!
Wejść i wyjść,
- zero trupów! - Było opóźnienie.
Przełożyli wymianę. Jayson wyszedł,
- nie wiedziałam. - Miałaś wiedzieć!
Nie mogłam.
Jak nie wiedziałaś o dzieciaku w domu!
Wpieprzyłaś nas!
Spokojnie! Idź na spacer.
Dobra? Ja to załatwię.
Zapanuj nad nim,
- bo zagraża. - Boi się.
Szuka nas każdy gliniarz w okolicy.
Nie wydymałam was.
Chciałeś zgarnąć konkret.
Ale nie wiadro fentanylu i sześciolatka!
Nie moja wina.
- Gdzie on jest? - Żyje.
Co z nim zrobisz?
Po prostu pomóż mi upłynnić towar.
Nie możesz.
Jeszcze.
- Dlaczego? - Bo Jayson mówi,
że ugadał się z Freddym Friasem.
Jeśli spróbujesz, dowie się o tym.
- Czekaj. - Nie słyszysz?
Nie mogę.
Potrzebuję forsy.
Pozbędą się Jaysona.
Jest tu Perry. Nasz plan działa.
Mam w dupie plan!
Co ty gadasz?
Po co to zaczęliśmy?
- Bo zabił ci brata! - Bo się z nim pieprzyłaś!
Bo go kochałam.
Chodź.
Muszę mieć forsę dla dzieci.
Nie możesz sprzedać narkotyków, przykro mi.
Muszę iść.
Nic nie rób, dopóki się nie odezwę.
Eryn?
Zostaliśmy sami.
Ma, co chciała.
Musimy myśleć o sobie.
Znasz kogoś?
Pociski z ciał
Joanne Nance i Warrena Clarke’a.
Sprawdziłem, czy ta broń była już używana w napadach.
Udało się.
W 2017 Dark Hearts zjechali się w Reading.
Zaskoczyli ich członkowie Vipers i wybuchło piekło.
Zginęły trzy Żmije, dwie od takich kul.
- Czyli użyto tej samej broni. - Tak.
Clarke i Nance zginęli od broni członka Dark Hearts.
- Mogę? - Pewnie.
- Dzięki, Hank. - Luz.
Chodźcie!
Mamy terminy. Streszczajcie się.
Szukamy zaginionego dziecka.
Żadnego pośpiechu.
Słuchajcie! Panie pytają o Peachesa.
Dzień dobry.
Agentki Stover i Clinton.
Niektórzy z was mogą już wiedzieć, że Kenny Pollard, Peaches,
zginął podczas włamania do domu.
- Jesteśmy tu... - Do rzeczy, Scooby-Doo!
- Bo szukamy... - Pary cycków?
U was nie widzę.
Jesteśmy agentkami federalnymi, a to sprawa federalna
i jurysdykcja federalna,
czyli zamknij mordę.
Jak mówiła agentka Stover,
szukamy sześciolatka, Samuela Nance’a.
Każda informacja dotycząca Peachesa lub jego znajomych, choćby banalna,
może być ważna.
A jeśli boicie się gadać albo nie chcecie kapować,
zerknijcie na wysokość nagrody,
to zmienicie zdanie.
Do roboty, dzień ucieka.
Cześć.
- Mogę wam pomóc? - Szukamy Jaysona Wilkesa.
Nie widziałem.
Czy ten tam nie wygląda jak on?
Dzięki.
A ten przy barze to Perry Dorazo?
- Tak. - J.
Federalni.
Dzięki.
Tutaj. Poznajesz?
- Nie. - Bar w Reading.
Bójka między wami a Żmijami.
Co to ma wspólnego z Nance’ami?
Dzień dobry.
- Agent Tom Brandis. - Anthony Grasso.
Możemy pomóc?
Z raportu balistycznego wynika,
że z broni, którą zabito Clarke’a i Nance,
zabito dwie Żmije w barze Zephyr
w Reading w 2017.
Czyli to broń kogoś z waszego gangu.
Macie przeciek.
Wy to wiecie, my też.
W 10 miesięcy ekipa obrobiła wam osiem domów.
Dostaje informacje z wewnątrz.
Pewnie od właściciela tej spluwy.
Jeśli go znajdziemy, znajdziemy Sama Nance’a.
Jak się nazywasz, specjalny agencie?
Tom Brandis.
Tom Brandis?
Weźmiemy to pod rozwagę.
- Zaginął chłopiec. - Serio?
Mijają 72 godziny i prosimy o pomoc.
W szukaniu zwłok? Wy to wiecie, my też.
Chcę wiedzieć, z kim byłeś w Reading.
W Reading?
To było siedem lat temu!
- Nieważne. - Spytaj, co jadłem na śniadanie,
a nie powiem, czy płatki, czy jajka.
- Chcę dostać listę. - Coś cię bawi?
Tak. Wy. Jesteście żałośni.
Zaginął chłopiec. Macie coś lepszego do roboty?
- Nie pomożecie? - Wiemy, jak znaleźć Sama.
Bez waszego udziału.
A teraz spierdalać.
- Nieźle. - Dobra.
- Do zobaczenia. - Uważajcie na siebie.
Kto był wtedy w Reading?
Ej, ty!
Pamiętaj, żeby unikać dróg, bo coś ci się stanie!
Cholera.
Tu jest głębiej, jeśli chcesz pływać.
- Nie umiem. - A próbowałeś?
Chodź.
Kiedy byłam mała,
poszłam na przyjęcie urodzinowe.
Tylko ja nie pływałam.
Tata podniósł mnie i wrzucił do basenu.
Tak się nauczyłam.
Nie rób mi tak.
- Zimna. - Wiem.
Najpierw naucz się leżeć.
Właśnie.
A teraz zmień się w rozgwiazdę.
Kończyny szeroko.
Właśnie tak.
Maeve,
uczysz lepiej niż twój tata.
Dzięki, Sam.
Tak to jest, gdy dorastasz.
Możesz wybrać, co weźmiesz po rodzicach,
a co zostawisz.
Sam,
leżysz na wodzie.
Cześć, E.
Dobrze cię widzieć.
- Cześć. - Cześć.
- Ostrzygłeś się. - Za krótko.
Mówiłem, ale bzzz i po wszystkim.
Dobrze wyglądasz.
Masz tu jakichś przyjaciół?
Niezbyt.
Głównie trzymam się sam.
Jak tata?
Dobrze.
Naprawdę.
On znowu pracuje.
Ciągle o ciebie pyta.
Naprawdę?
Przyjechał z garniturem
i nawet nie wszedł do środka.
Przymierzyłeś garnitur?
Trochę za duży, bo schudłem, ale...
nie szkodzi.
Jak się z tym czujesz?
Z wyrokiem?
Chyba niczego nie czuję.
Po prostu.
Będzie, co powie sędzia. Pogodzę się,
bo to moja wina.
Wszystko.
Co poradzę?
To chyba tu.
Shelley, jestem Cliff Broward.
Co tu robisz?
Ray w domu?
Kto to?
- A ty tu skąd? - Słyszałem, że wyszedłeś.
Wpadłem pogratulować.
- Kumpel, Robbie. - Miło mi.
Właźcie.
Shel, pamiętasz Cliffa?
Siedzieliśmy w jednej celi w Lycoming.
Gówno pamięta.
Idźcie na tył.
Usiądźcie, wyluzujcie. Wezmę kilka piwek.
- Za 30 minut masz być na meczu. - Serio?
- Bez korków jedzie się 15 minut. - Tylko kilka piwek.
- A w korkach... - Shel!
Powiedz to jeszcze raz.
Powiedz, że muszę być na tym jebanym meczu.
Chłopaki, mam!
Co porabiasz?
Wiele rzeczy. Sędziuję ligę amatorską.
W Media.
- Chłopaki duże? - Szaleństwo.
Przyłapałem starszego w piwnicy
z głową pod koszulką dziewczyny! Ładniutkiej.
Prawie kazałem mu ustąpić!
Masz jeszcze dawne dojścia?
- Dojścia? - Chcemy opchnąć towar.
Pomóż, to dostaniesz działkę.
A myślałem, że wpadłeś gratulować.
Ile macie?
12 kilo.
Skąd żeście tyle wzięli?
Nie pytaj.
Możesz czy nie?
Kurwa, nie jestem Escobarem!
- Freddy Frias? - Nie.
- Nie może iść zwykłymi kanałami. - Niby czemu?
Jasne. Kapuję.
Kradziony towar.
Możesz czy nie?
Jeśli nie przez Friasa, to macie dwie opcje.
Możecie się wziąć za dilowanie w Kensington...
- A druga opcja? - Właśnie.
Lee.
- Whitehead? - Tak.
- Dalej działa? - Tak.
Ufasz mu?
Tak dobrze go nie znam,
ale Shelley kojarzy go z Ridley.
Słyszałem, że działa z Kolumbijczykami.
Motocykliści wypchnęli ich z rynku
i chętnie wrócą,
ale muszą zobaczyć towar.
Daj znać gdzie i kiedy,
byle szybko.
Dobra, zagadam.
Kurwa, wreszcie coś się dzieje!
- Denny? - Cześć.
Siadajcie.
Czego nie mogłeś powiedzieć przez telefon?
Mogłem, ale chciałem usłyszeć gwarancje.
- Gwarancje? - Tak.
25 kawałków.
Jak je zainkasować?
Udzielając informacji, które doprowadzą
do skazania porywaczy Nance’a.
Nawet za martwego?
Znaczy nawet jeśli chłopak umrze?
Kilka tygodni temu w robocie Peaches rzucił,
że kupił pierścionek zaręczynowy za trzy kawałki.
Ja mu na to: "Dziewczynie możesz ględzić o trzech kawałkach,
ale nie mnie".
Wtedy się wkurwił.
Wyciągnął rulon gotówki i macha mi przed nosem:
"Powąchaj, stary fiucie".
"Skąd to masz?" A on się chwali,
że z wjazdów na chaty.
Jakie chaty?
Narkotykowe. Obrabiał je.
Mówił, że wybiera je z Cliffem.
- Jakim Cliffem? - Browardem.
Pracował z nami,
teraz wozi śmieci w firmie J&W.
Mówił, skąd wiedzą o domach?
Przeglądali śmieci,
widzieli, że jest towar, i wchodzili.
- A wy dokąd? - Będziemy w kontakcie.
Podać wam adres i dane do przelewu?
- Cześć. - Peaches mówił kumplowi,
że obrabiał domy z Cliffem Browardem.
- A kto to? - Śmieciarz z J&W.
Broward typował domy,
grzebiąc w śmieciach.
To wyjaśnia dodatkowe napady.
Na domy spoza Dark Hearts?
- Tak. - Genialne.
Macie adres Browarda?
- Adres? - Mason Avenue 122.
Przesyłam.
- Idzie do Grasso. - Dobra.
Montuję obserwację.
Powiadomię centralę i ściągnę SWAT.
- A nakaz przeszukania? - Bez.
Nadzwyczajne okoliczności. Tam może być dzieciak.
Wchodzimy.
To one.
- Cześć. - Zerknij na drzwi.
Chwila.
Ktoś się włamał.
- Kiedy będzie SWAT? - Zbierają się na Sidwell.
- 15 minut. - Nie. Nie czekam tak długo.
Wchodzimy.
Gotowi?
- Aleah, Grasso, góra. - Tak jest.
- Lewa? - Tak.
Prawa.
Czysto.
- W porządku? - Tak.
Lizzie!
Stój!
Policja!
Kurwa!
Ścigam uciekiniera.
Jest w dżinsach. Biegniemy Edmonds Road.
- W porządku? - Leć!
Ucieka przez park!
Susan?
Stój! Chryste!
W porządku?
- Spójrz na mnie. - Susan?
- Susan. - Aleah.
Stój!
Stać!
Ani drgnij! Kapujesz?
55-D-3. Zatrzymany w Lawrence Park. Przyślijcie wsparcie.
- W porządku? - Tak.
To mój dom?
Dawaj w lewo.
- Są w moim domu! - Wiem, widzę.
I co teraz zrobimy?
Co my, kurwa, zrobimy?
Słuchaj i potakuj.
Wiesz, jaki jest, i wiesz, co musisz zrobić.
Nawet nie potrafię z nią gadać.
Zatańcz ze mną.
Chodź.
Co cię ugryzło?
Skoro musisz pytać, to raczej nie ma sensu mówić.
Daruj, że ostatnio nie wróciłem.
Mam jedno serce,
pieprzony fiucie.
Przestań się nim bawić.
- Co mi umyka? - Umyka?
To wszystko, co się dzieje, to przez nas.
Jesteś pewien?
Byli tu federalni. To ktoś od nas.
Co widzisz, co mi umyka?
Nic nie widzę.
Daj spokój. Jesteś dla nich jak kwoka,
której się zwierzają.
Tylko...
Rayna przyszła kilka tygodni temu.
- Rayna? - Żona Shane’a.
Z dziećmi. Została kilka nocy.
Podobno Shane jest dziwny.
W sensie?
Jak wtedy,
kiedy wrócił z wojska.
Wszystko go drażni.
Mówi, że nie może spać,
a dzieci się go boją...
Co? Myślisz,
że to on posyła ekipę do tych domów?
Mam rozumieć, że odmawia pan dalszej pomocy medycznej?
- Zgadza się? - Tak.
Choć zaleciłam tomografię?
Co mówię?
Co? Czemu pan to robi?
Bo wyglądam jak dupek.
Doznał pan wstrząśnienia mózgu.
Nie pozwolę panu prowadzić. Kto pana odwiezie?
- Ja. - Ja to zrobię.
Cudownie.
Podpis.
- W porządku? - Jeszcze pytasz?
Zleciałem ze schodów na łeb, Grasso.
- Gotowe? - Ona w jedynce, on w dwójce.
Złap Easleya.
Niech ściągnie monitoring sprzed domu Browarda.
Może wróci.
Ja to zrobię.
- Co z tą dwójką? - Ona jest czysta,
Rayowi przypięto narkotyki i przemoc w rodzinie,
ale przemoc odpadła, bo ona nie wniosła zarzutów.
Wyszedł na warunkowe,
może wrócić na siedem lat.
Aleah, skłoń ją do mówienia.
- Dzięki. - Dziękuję.
Powodzenia.
Witaj, Ray. Nie zdążyłem się przedstawić,
zanim zrzuciłeś mnie ze schodów.
Tom Brandis, FBI.
Detektyw Grasso.
Możesz powiedzieć, co robiłeś w domu Browarda?
Cliff to mój kumpel.
Chciałem mu zrobić kawał, a wy mnie wystraszyliście.
Za jak wielkich idiotów nas masz?
- Od 1 do 10? - Wiemy,
że Cliff należy do ekipy, która w niedzielę
ukradła 12 kg fentanylu.
I właśnie dlatego byłeś w jego domu.
Ciekawa teoria.
Rozmawiamy z twoją żoną.
Jeśli powie coś innego, będzie źle.
Moja żona gówno wam powie.
Wiemy, że to nie ty.
Czytałam twoje akta.
Mamy krakersy serowe albo żelki brzoskwiniowe Tajin.
Nie wiem, jak można było to zmieszać,
ale są naprawdę pyszne.
Byłam na twoim miejscu, Shelley.
Znam ten wstyd.
Widzisz to?
Walnął moją głową o róg wyspy kuchennej.
Połamał mi kość policzkową i oczodół.
Mam tytanową płytkę i trzy wkręty.
Nie wniosłam zarzutów, ani wtedy, ani w ogóle.
Pisałam swój numer ubezpieczenia na wszystkich butach, jakie nosiłam,
żeby moja matka mogła zidentyfikować zwłoki, gdyby mnie zabił.
Są ranki, nawet teraz,
cztery lata później, kiedy budzę się całkiem zdrowa
i zaczynam dzień...
i nagle czuję,
jak zaciska mi się tchawica.
Nagle, bez powodu...
po prostu nie mogę oddychać.
Jak wtedy, kiedy siedział na mnie
i dusił mnie rękami.
Bóg wie, że milion razy otwierałam drzwi, żeby uciec.
I nie uciekłam,
bo kiedy wyglądałam przez nie na zewnątrz,
widziałam tylko mrok.
Światło istnieje.
Cliff przyszedł do nas wcześniej,
prosząc Raya o sprzedaż narkotyków.
Był z nim jeszcze jeden facet, ale nie wiem, kto to.
Około 15:15 Cliff Broward
z kolegą zjawili się u ciebie w Upper Darby.
Siedzieliście w ogródku, piliście piwo
i zastanawialiście się, jak opchnąć 12 kilo kradzionego fentanylu.
Po ich wyjściu przymusiłeś Shelley, żeby pomogła ci obrobić Cliffa,
bo chciałeś ukraść narkotyki
i sam je sprzedać. Mówić dalej?
- Co proponujecie? - Kim był kolega Cliffa?
- Oferta. - Wycofamy oskarżenie o zmowę.
- Kim on był? - Nie znam go.
Bobby, Danny albo...
Ale tak, Cliff chciał sprzedać prochy.
- Było z nimi dziecko? - Jakie?
Sześcioletni Samuel Nance,
- porwany. - Nie było dzieciaka.
- Nie było? - Nie.
- Gdzie Cliff? - Pojęcia nie mam.
- Sam go szukałem. - Raczej obrabiałeś.
- Na czym stanęło? - Co?
Po wyjściu. Jak się umówiliście?
Powiedziałem Cliffowi, że znam chętnego.
Czyli kogo?
Powiedziałem, że pewien przyjaciel pomoże upłynnić ten towar
bocznymi kanałami,
ale będzie chciał zobaczyć prochy.
Mam wysłać Cliffowi adres.
Czeka na wiadomość z miejscem spotkania?
Odblokuj.
Już.
- Jaki komunikator? - Snapchat.
- Nie do namierzenia. - Tekst czy pinezka?
- Pinezka. - Gdzie?
- Bailey Park.
Zwykle 22:00, 23:00,
- gdy puściej. - Napisz do Cliffa.
Ustaw spotkanie w parku o 23:00.
Zawiadom ludzi.
- Odprawa o 8:00. - Tak jest.
Dzięki, Ray.
- Czyli wszystko gra? - Tak.
Wycofamy zarzuty o zmowę, bo pomogłeś.
Niestety zaatakowałeś agenta federalnego,
a to pogwałcenie warunku.
Chwila. Miałeś...
Wycofać zarzuty o zmowę.
Trafisz do zakładu w Delaware.
Rano sędzia cofnie ci zwolnienie.
Kłamliwy, zasrany skurwiel!
- Powodzenia. - Zasraniec!
Wiesz, o czym myślę?
O Kanadzie.
Kanada? Co z nią?
Widziałem zdjęcia.
Tam jest pięknie. Wszędzie wyspy,
na których można zniknąć.
Jak tam dotrzemy?
Mają mój rysopis. Na pewno.
Pamiętasz Bartosza?
Kierowcę z Ridley, który szmuglował towar dla mojego brata.
Jeździł do Manitoby.
Daleko na północ, do Wysp Odkrywców.
Ja...
mogę z nim pogadać, żeby nas przerzucił.
To on? Ray?
Spotkanie jutro w parku.
Chodź.
- Dokąd? - Oblukać, zaplanować.
Nie ufam temu Rayowi. Musimy się przygotować.
Dzięki za ocalenie tyłka.
Daj spokój.
Następnym razem ty ocalisz mój.
Skoczymy na drinka?
Znam knajpę, gdzie pozwalają mi palić.
- Zapraszasz na randkę? - Fuj, nie!
Pewnie, napiję się z tobą.
- DJ Grass-a-nova! - Komiczne.
Zgodziłem się zapomnieć o Snickerdoodle. Bądź fair.
Mogę się do czegoś przyznać?
Co robimy w Barnaby, zostaje w Barnaby.
Kiedy Ray zaatakował Toma, zamarłam.
- Wszystkim się zdarza. - Tobie też?
- Pewnie. - Brednie! Gadasz tak,
- żebym lepiej się czuła. - Każdy glina zamiera choć raz.
Nie tylko raz.
Niestety.
Gliniarze gadali i w końcu wypchnęli mnie do grupy.
Niech ktoś inny się męczy.
Za bardzo się skupiasz. Musisz olać hałas,
zaufać instynktom i ruszysz.
- A jeśli popełnię błąd? - Nie.
Jesteś dobra, a dobrzy ludzie wybierają dobrze.
To największa bzdura, jaką słyszałam.
Znam tylu dobrych ludzi,
którzy podjęli tyle paskudnych,
mściwych, kurewsko okropnych decyzji!
W tym mój były, który...
Przeleciał moją najlepszą kumpelę, gdy byłam na spotkaniu rodzinnym.
Okropne!
- Tak. - Prawda?
Tak. Bardzo.
A to, co mówiłem, w głowie brzmiało lepiej.
Miałam nie komentować, ale po Grassanovie
spodziewałam się lepszej gadki.
- Dla ciebie zmienię ksywkę. - Właśnie.
Zamiast Grassanovy będziesz... Grassa-bez-pipki.
- Boże... - Albo...
Grassa-nie-moczy-kutasa.
Ostatnio się zgadza.
Funkcjonariuszka Stover!
Ja pierdolę, po co wybrałam knajpę dla stanowych?
Chłopaki, co tu robicie?
Jak w grupie, Stove?
- Super. - Słuchaj.
- Jasne. - Siedź tam, ile chcesz.
Poradzimy sobie bez ciebie.
- Prawda. - Dobrze cię zobaczyć.
- Na razie! - Stover!
Ustaw bile!
Która godzina?
Cholera, muszę spadać.
Co? Właśnie kupiłam fajki.
- Muszę się z kimś spotkać. - Co?
- Tak. - Jasne.
- Widzimy się jutro. - Pewnie.
Do zobaczenia.
Mogę...?
Słuchajcie!
- Witajcie. Jak leci? - Co jest?
Słuchajcie. Niełatwo być gliną.
Spokojnie, spokojnie!
Zasłużyliśmy.
Nie będę wmawiać, że nie,
bo sam pracowałem z kilkoma głupimi,
skorumpowanymi kutasami.
Kilku nawet tu widzę.
Siema.
Ale dziś wznoszę toast za tych dobrych.
Funkcjonariuszka Lizzie Stover.
Dzięki niej czuję, że jest w tym gównianym zawodzie
jeszcze kilka dobrych dusz.
Zdrowie. Zdrowie!
Zdrowie!
Za Lizzie!
DŁUGI DZIEŃ. JAK LUCAS?
ZASNĄŁ PO KĄPIELI
DOBRZE. JAK TAM U WAS?
NIEZRĘCZNIE I CIĘŻKO. OBY SIĘ SKOŃCZYŁO.
KIEDY POGADAMY O NAS?
Wszystko gra.
- Cześć. - Żyję.
Jedź do domu, Aleah.
- Cześć. - Boże!
- Co się stało? - Został zaatakowany.
Co? Na dniu otwartym?
Na litość boską!
Dobrze.
Twój ojciec i ja pracujemy w specjalnej grupie zadaniowej.
Aleah Clinton.
Przepraszam. Sara, córka.
Co się właściwie stało?
Spadł, kiedy sprawdzaliśmy dom.
Nalegali na tomografię, ale odmówił.
Nie wolno mu prowadzić. Może łykać prochy na ból, ale żadnego alkoholu.
Jasne.
Niech to szlag!
- Dzięki, że go przywiozłaś. - Pewnie.
Kiedy wróciłeś w teren?
Kathleen szukała zastępstwa.
I uznałeś, że to dobry pomysł?
Nie miałem wyboru. Wierz mi.
Tak to teraz wygląda?
Wracasz i całą noc pijesz sam?
- Przepraszam za wczoraj. - Nie.
Naprawdę.
Wiem, że gadam jak największa suka świata.
Wcale nie.
Nie mogę przeżyć, że się rozeszliśmy.
Zwłaszcza Emily i ja.
Byłyśmy tak blisko.
Mówię takie rzeczy, żeby cię chronić. Wiesz?
Żeby to, co stało się mamie,
nie przytrafiło się tobie.
Lekarze, psychiatrzy, leki.
Problemy Ethana ją pochłonęły.
Uwielbiała się spotykać, a pod koniec
nie wychodziła z domu.
Bała się zostawić go samego.
Nie chcę stracić ciebie, jak straciłam ją.
Boję się, tato.
Ale jeśli chcesz, żebym odpuściła,
zrobię to, bo to ty z nim zostaniesz.
Ja wrócę do Chicago do dziecka, a Emily pojedzie do college’u.
Nie chcę go tu.
Jak myślisz, czemu go nie odwiedziłem?
Jestem taki wściekły.
Nie potrafię mu wybaczyć.
To musisz pomówić z Emily.
- Która godzina? - Spóźniają się.
- Dwie minuty. - I tak.
Spokojnie.
Jesteśmy na to gotowi?
Tak.
Całą noc nie spałem.
Wiem. Czułam, że się kręcisz.
Ty jesteś pewna?
Nie, nie jestem.
Nigdy nie ma pewności.
Wiesz?
Skąd wiem, że to dobra decyzja?
Bo czuję.
Teraz gadasz jak ja.
Tak. Przeczucia.
One są wszystkim.
Ty też byłaś przeczuciem i nie wyszło źle.
Kto będzie je kochał bardziej niż my?
Są. Podjechali!
Do roboty.
Chodźcie.
WITAJCIE W RODZINIE ETHAN, EMILY
- Co mówimy? Gratulujemy? - Nie.
- To byłby egoizm. Że jesteśmy niezwykli. - Racja.
To co?
"Nie potrafiliśmy was zostawić i tego nie zrobiliśmy".
Dobre. Podoba mi się.
Cześć, Joe.
- Witaj. - Masz chwilę?
Pewnie. Chodź.
- Kawy? - Tak.
Co tam?
Dzwoniłem do Mercer i popytałem o złamanie warunków.
Członek klubu, którego rzekomo
zabił Jayson, nazywał się Billy Prendergrast.
Ale nie dlatego przyszedłem.
Są zdjęcia z kamery przy domu Browarda.
Widzisz wóz? Podjechał o 22:56.
90 minut po aresztowaniu Raya Lymana.
Stał do 4:13.
Należy do Brandona Symentza, jednego z zastępców w Dark Hearts.
Skąd wiedzieli o Cliffie?
Kto wiedział u was?
W grupie?
Ja.
Policjantka z Chester,
stanowa
i detektyw z hrabstwa.
Osobiście ich sprawdziłeś?
Nie sprawdziłem ich.
Odziedziczyłem.
Dark Hearts mają informatora.
Myślisz, że w mojej grupie?
Moja rada?
Podejrzewaj każdego.
Tekst polski: Wojtek Stybliński