GRUPA ZADANIOWA
Co?
Kiedy?
Dobra.
Skarbie, w porządku?
Skarbie?
Warren, Derek i Joanne zginęli dziś w nocy.
Boże!
A Sam zaginął.
Wiesz, kto to zrobił?
Ta sama ekipa.
Na pewno.
Zostań tu.
Wyatt, gdzie butelka na wodę?
Chodź. Spóźnisz się na autobus.
- Mogę ciastka? - Lunch.
Chodź. Spóźnisz się.
- Dzień dobry. - Cześć, tato.
- Cześć, pierdku! - Co robisz w domu?
Wziąłem w pracy wolne.
- Gardło mnie drapie. - Daj Harper 25 dolców.
Na co?
Czwartkowy taniec z tatą. Szkoła zamawia pizzę.
Nie musimy iść.
- Nie chcę. - Idziemy.
Nie mogę się doczekać.
Na pewno idziemy.
Zdrzemnę się.
Aleah, Lizzie, obejdźcie sąsiadów.
Może kamery coś zarejestrowały.
Grasso i ja pogadamy z narzeczoną Pollarda.
- I znowu tutaj? - Za duży chaos.
Do bazy.
Lizzie, posadź kogoś do sprawdzania zgłoszeń.
Wiarygodne telefony do nas.
Tak jest.
Cokolwiek?
Jeszcze nie odpisuje.
PRZECIEK MUSIMY POGADAĆ
Ja pierdolę!
Tam nie powinno być dzieciaka!
Nie powinno go być!
Spójrz na mnie. Spójrz.
Spójrz.
- Widzę ich twarze. - Ja też.
- I krew. - Ja też.
Jak długo się kumplujemy?
Sto lat?
Zawsze wyciągam nas z kłopotów?
Ale nigdy z takich.
- Nigdy... - Nie o to pytałem.
Czy zawsze nas wyciągam?
Co mówię? Nic nie dzieje się bez przyczyny.
Robbie, zabiliśmy tych ludzi.
I Peachesa.
Tu nie ma przyczyny!
To ją stwórzmy.
Żeby była.
Ja jebię! Gdzie jest forsa?!
- Nie. - Gdzie pieniądze?!
Nie dotykaj.
To chyba fentanyl. Popakowany.
Jak to popakowany?
Przed granicą.
- Niepodzielony. - To miała być forsa.
Co my z tym zrobimy?
Jeśli mam rację, to warte więcej niż forsa.
ZŁA PACZKA. ZADZWOŃ JAK NAJSZYBCIEJ
Jestem głodny.
Wracaj do środka. Zaraz przyjdę.
Co z nim zrobimy?
Widział nasze twarze.
Był w domu.
Jedź na Monmouth Street. Kup paski do testów.
Po co?
Sprawdzimy towar.
Musimy go opchnąć.
Dzień dobry.
Co jadasz na śniadanie?
Lubię pankejki.
Mówisz, masz. Chodź.
Jak ci na imię?
Robbie.
- To kurczaki? - Tak.
Mogę popatrzeć?
Chodź.
Widzisz?
- A pogłaskać? - Tak.
Patrz.
Widzisz tego pośrodku, z czarnymi piórami?
- Tak. - To Gertie, łagodna.
Pozwoli się pogłaskać.
Chciałbym móc rozmawiać ze zwierzętami.
- Z jeleniami. - Czemu?
Dlaczego akurat z nimi?
Powiedziałbym, żeby w lesie nie przechodziły przez drogę.
Bo gdy to robią, dużo umiera.
Tak.
Długo muszę tu zostać?
Zobaczymy. Niezbyt.
Twoi...
rodzice mówili, że kilka dni.
Ktoś zachorował.
Kto w twojej rodzinie źle się czuł?
- Babcia. - Właśnie.
Tak mówili.
Że dostali w nocy telefon.
Powiedzieli, że babcia jest chora i...
Skąd znasz mamę i tatę?
Mój brat
pracował z twoim tatą i jego kolegami.
Dawno temu, zanim się urodziłeś.
Jakie pankejki lubisz? Puszyste czy chrupiące?
Zdecydowanie puszyste.
Daj mi chwilę.
To co wiemy o zabitym u Nance’ów?
- Tym z ekipy. - Kontakty milczą.
Skąd, kurwa, wiedzieli o dostawie?
- Co z Samem? - Mały nie żyje.
Wzięli go, żeby nas wkurwić.
I zakopali.
Daruj, J.
Jestem wściekły.
Zwołaj pilne zebranie.
Dla wszystkich.
Agent specjalny Tom Brandis.
- David, tata Kaylee. - Grasso, grupa zadaniowa.
Domyślam się, że to dla ciebie ciężki dzień.
Wiem, że policja już cię przesłuchała,
ale musimy wiedzieć, z kim Peaches pojechał.
Nie to, że nie pamiętam,
po prostu nie znam jeszcze jego przyjaciół.
Poznaliśmy się w sieci. Dopiero przyjechałam.
Trudna prawda brzmi tak,
że Peaches zginął podczas napadu.
W który był zamieszany.
- Napad? - Tak.
I to nie pierwszy, w którym brał udział.
Od początku wiedziałem, że to gnojek.
- Mówiłem! - Możesz przestać?
Zwykłe zero!
Tato, przestań, proszę.
Straciłam bliską osobę!
Mieliśmy plany!
Jasne, przepraszam. Nie chciałem.
Kaylee, w domu zginęło więcej osób.
Zaginął sześciolatek.
Wy...
- myślicie, - To nie tak.
że Peaches był napastnikiem?
- Nie myślimy. Wiemy. - Nie.
- Przykro mi. - Nie.
Chyba was nie lubię.
- Rozumiem. - Nie!
- Posłuchaj... - Nie!
Kaylee, to ważne. Musimy się dowiedzieć,
z kim pracował, żeby znaleźć chłopca.
Lepiej już idźcie.
Nie.
Kurczaki mają marzenia?
Nie zastanawiałem się.
Na pewno.
Marzą o wielkich farmach.
To logiczne.
POTWIERDZAM FENTANYL
Nie mogę znaleźć okularów.
- Możesz? - Przeczytam ci.
Od Sary. "U mnie mocno pada, lot opóźniony.
- Ląduję o 16:15". - Dobrze.
Córka przylatuje z Chicago.
Super, co? Miłe chwile z rodziną.
Długo siedzisz w FBI?
Oficjalnie od 2003,
ale wiele lat wcześniej asystowałem jako kapelan.
- Kapelan, czyli... - Ksiądz.
- Wkręcasz mnie? - Nie, nie wkręcam.
Ludzie rzadko kłamią o tym, że są księżmi,
- zwłaszcza obecnie. - Nie kapuję.
Jak ksiądz skończył w FBI?
Ochotniczo pomagałem w zespole interwencji kryzysowych.
Zabierali duchownych na miejsca katastrof masowych.
- Columbine, Oklahoma City... - Jasne.
Tam poznałem szefową, Kathleen.
Kiedy odszedłem z Kościoła i się ożeniłem,
pociągnęła za sznurki i trafiłem do Quantico.
Co robił ksiądz na miejscu katastrofy?
Chlapał wodą święconą?
Pocieszał.
Gdy idzie źle, ludzie pytają, czemu Bóg na to pozwolił.
Co?
Wychowałem się w katolickiej rodzinie.
Matka miała trzy etaty i nigdy nie brała zmian w niedziele,
bo w niedziele
wlokła mnie i siostrę na poranne msze.
Przepytywała nas z kazań.
18 lat cotygodniowych testów.
Wybacz, ojcze,
ale to wszystko nie miało dla mnie sensu.
Nie Trójca i przemienienie,
ale co Bogu do tego, czy w piątki wsuwamy mięso?
- Prawda? - Tak.
Może Papa John's ma w tym jakiś interes?
Pewnie biuro powinno się tym zająć.
Koniecznie. Zjadłbym pepperoni
bez obawy, że zostanę potępiony.
Już trzeci razy spytała, czy to splot.
Zapytaj, czy taki jak jej włosy.
Albo nie, bo oberwę.
Podobają mi się.
Są świetne.
To... co w domu?
Niewiele. Zaczęłam wakacyjną pracę,
taszczyłam tatę po schodach. Znowu.
Najlepsze,
że kiedy pije, czyli co noc, bierze kubek Phillies,
plastikowy kubek drużyny, który ma od zawsze,
z którego pijał mrożoną herbatę.
Może myśli,
że dzięki temu nie wiem, co tam wlewa?
To potwornie głupie.
- Rozmawiałaś z nim? - O kubku?
O piciu.
I o tym, że musisz się nim zajmować.
Zaczekam z rozmową do wyroku.
- A kiedy to? - W przyszłą środę.
O 9:00. Dziś przylatuje Sara.
Znowu wypłynie temat oświadczenia o wpływie na rodzinę.
Zdecydowałaś, co zrobisz?
Dobrze.
Co cię przeraża najbardziej?
Chyba to,
że jeśli nic nie powiem, porzucę brata.
I wyrzucę za nim klucz.
Tam go nie wyleczą.
Nawet tutaj, w terapii, na lekach, przy specjaliście
też było mu ciężko.
Pamiętam, jak grał w lacrosse.
Tata wymyślił, może to gdzieś wyczytał,
że bycie w drużynie i mecze
dobrze wpłyną na Ethana.
Nikt mu nie podawał.
Wściekł się. Odbiło mu.
Wybiegł z boiska, rozbił kamieniem szybę w aucie.
Wiele godzin go szukaliśmy.
Gdzie był?
Spał na Maddox Field.
Zwinięty na ławce rezerwowych.
A oświadczenie? Czego się boisz?
Boję się, że go wypuszczą.
Szybko.
I to przeraża mnie najbardziej.
Szefie, kawałek?
- Nie, dzięki. - Zostawię.
Zwołaj wszystkich na podsumowanie.
Tak jest.
Tak?
Szef woła na podsumowanie.
Dobra.
Lizzie?
Lizzie! Lizzie!
- Boże! - Jezu!
Chryste!
Spotkanie.
- Na dole. - Dobra.
Następnym razem mnie nie strasz.
Dobra, po kolei.
Lizzie?
Wytypowaliśmy 12 kamer,
które rejestrowały samochody w promieniu mili od Nance’ów.
Marcus Hook z policji
pomaga wykluczyć samochody sąsiadów.
Jasne.
Aleah, co z dzieckiem?
Nic dobrego.
Sam od marca mieszkał u babci,
Sally Moyer, w Broomall,
bo opieka odebrała go rodzicom.
Masz raport?
Zlecono cztery wizyty w ciągu dwóch lat.
Reagowano na zgłoszenia o zaniedbaniach i narkotykach.
Sam prosił sąsiadów o jedzenie.
Wielokrotnie zostawiano go samego.
Jak wrócił do rodziców?
U babki zdiagnozowano demencję
i wysłano ją do kliniki.
Derek i Joanne zaliczyli testy narkotykowe i odzyskali opiekę.
Wrócił kilka tygodni temu.
Czyli nie powinno go tam być?
- Nie. - Jezu!
Mogę zadać pytanie?
Lizzie, nie musisz podnosić ręki.
Jasne. Nie rozumiem, po co w ogóle zabrali dzieciaka.
Idziecie złym tropem.
Znajdźmy tę ekipę, to znajdziemy chłopca.
Atakują głównie Dark Hearts.
- Zacznij od tego. - Dobra.
Jayson Wilkes, szef oddziału Delaware.
Wybrał go Perry Dorazo,
jeden z 12 członków Klubu Matki.
Kierują całym gangiem.
Dorazo wypatrzył zbuntowanego nastolatka
i wziął go pod skrzydła.
Mówi się, że zamordował poprzedniego szefa DelCo,
Butcha Hamptona, żeby Jayson mógł przejąć władzę.
Od tego czasu Dark Hearts pną się w górę.
Kiedyś dilowali herą i koką,
ale klienci przerzucili się
i stąd fentanyl.
Są drudzy na północnym wschodzie.
Miasto to teren Dominikans.
Szefuje im Freddy Frias.
Dark Hearts trzymają tereny od hrabstwa Lancaster do Nowego Jorku.
Zwykle motocykliści ćpają
i sprzedają towar w swoich kręgach,
ale Dark Hearts są inni.
To zamknięta i zorganizowana grupa.
Kiedy mają lukę, zamykają ją,
kiedy widzą słabość, pozbywają się jej.
Dlatego dla mnie to nie ma sensu.
Wyjaśnij, co masz na myśli.
To znaczy, że ekipie
musi pomagać ktoś z gangu.
I to nie byle kto.
Informator?
Poproś centralę o Joego Easleya.
Zna się na gangach motocyklowych ze Wschodniego Wybrzeża.
Do roboty.
Co jest?
Skoro my doszliśmy, że w gangu jest kret, to oni też dojdą
i spróbują go znaleźć.
J, jest Perry.
Mieliśmy spotkanie klubu.
Wiedzieliśmy o przecieku, ale twarz dzieciaka trafiła na kartony z mlekiem
i słupy telefoniczne, a każda cholerna agencja
wzięła nas pod lupę, czego nie chcemy.
Pozostali w ciebie nie wierzą.
Jebać ich.
Wiesz, jak to jest, gdy musisz sprzątać po kimś,
kogo z takim trudem ustawiłeś?
Potrzebuję trochę czasu.
- Nie masz czasu. - Daj mi kilka dni.
Naprawię to.
Ta ekipa załatwiła naszych członków,
a teraz porwała naszego dzieciaka,
pieprzonego dzieciaka!
A ty chcesz więcej czasu?
Pierdol się. Pierdol!
Nie kupili towaru.
- Jak to? - W nocy zadzwonił Rocco.
Mieli obsuwę.
Przełożyli na rano.
Z tego domu nie rąbnęli nam gotówki.
Zabrali 12 kg nieprzerobionej chińszczyzny,
którą będą musieli upłynnić.
I to szybko.
Taką ilość może tu kupić i rozprowadzić
- jeden dystrybutor. - Freddy.
Będzie chciał działkę.
I to sporą.
Cóż, warto.
Dobra.
Podzwonię, może coś ustalę.
Co jeszcze wiemy?
Powstała grupa specjalna.
Informacje spływają.
Kto dowodzi?
Agent terenowy. Tom Brandis.
Gryzipiórek z Newtown Square.
Żaden problem.
- Joe Easley do ciebie. - Świetnie. Powiedz, że idę.
Myślę, że masz rację, Tommy.
To logiczne, że ekipa ma kogoś w gangu.
Dzięki.
Członkowie gangu zdradzają?
Nie, prawie nigdy.
Behawioralni i ciężkie przestępstwa coś mają?
- Na Dark Hearts? - Tak.
W listopadzie pracowałem w grupie specjalnej w Mercer.
Dystrybutor wpadł i poszedł na ugodę.
Opowiedział o łamaniu zasad.
Wyciszyli to.
- Łamanie zasad? - Szczegółów nie znam.
Wilkes ściągnął do Elk’s Lodge
członka gangu.
Gość przyjechał, a Wilkes tłukł go wiele godzin.
Podobno, gdy skończył, zbierali mózg typa z podłogi.
Pamiętasz, jak się ten typ nazywał?
Billy jakiś-tam.
Zadzwonię i ustalę nazwisko.
Mówiłem jego córce, że zaginął.
Wiedziała, że to na pewno Jayson go zabił.
- Nie rób tak. - Jak?
- On to lubi. - Jak przez ciebie
nie może oddychać?
Gówniarz.
Znalezione.
- Znowu błyszcząca? - Tak.
- A Gerry się czepia. - Kurwa!
- Wie, że odbieram dzieci. - Idź. Zostanę.
- Jak wypadła? - Ale co?
Randka.
Na profilowym wygląda, jakby miał w gatkach bakłażana.
Nieziemsko.
Poszliśmy do włoskiej knajpki, potem do mnie.
I kiedy miał przejść do akcji,
z szafy wyskoczył mój wujek
- i go stłukł. - Rany!
- Poważnie? - Tak.
Naprawdę musisz z tym skończyć.
Jakbym nie wiedziała.
Mama robi pyszne ziti.
Możesz przekimać na kanapie.
Albo nie. Spoko.
Muszę jechać do cyrku.
- Zastąpisz mnie? - Jasne, suko.
Pilnuj go.
Mogę wyjść i pogłaskać Gertie?
Tak, jasne.
SPOTKANIE W TIPTOP LOUNGE 20:00
Plecaki na wieszak, nie podłogę.
Jesteś dzidziusiem, pierdku.
- Dobra. - Nie!
Jak w szkole?
- Jeden chłopak zabujał się w Harper. - Wcale nie!
Max Shelby mówi, że jest najładniejsza.
- Bo jest. - Znajdzie sobie lepszego.
- Harper będzie się całować! - Boże!
- Zamknij się, Wyatt! - Ca-ło-wać!
Kto to?
To Sam.
- Syn kumpla z roboty. - Sam?
Pamiętasz Dale’a Larsona?
Sam rymuje się z cham.
Nie pamiętam Dale’a Larsona.
Właśnie. Spytał, czy mogę się nim zająć.
Jak długo?
Matka Dale’a jest chora i musiał pojechać do Dover.
- Nie mógł poprosić nikogo innego? - On mi ufa.
To jego problem.
- Jak długo tu będzie? - Krótko.
Kilka dni.
Ona... to nieuchronne.
Tak powiedział mi Dale.
Harp, weź Wyatta i idź się przywitać.
- Jasne. - Dzięki.
Przepraszam.
Wiem, że masz sporo na głowie.
Naprawdę zmień sobie kumpli.
Wiem, gdzie trzymają Sama.
Głęboko w lesie, na odludziu.
Chryste, przykro mi, pani Evelyn, Pearl,
ale weryfikujemy rozmowy.
Ale on ma kłopoty!
Wiem, że Sam ma kłopoty,
i dziękuję za przypomnienie z zaświatów.
- Znowu szklana kula? - Tak.
Lizzie!
Pewnie słucha Gwen Stefani.
- Snickerdoodle! - Co znowu?
Ktoś miał weryfikować telefony!
Weryfikuje.
Cztery razy dzwoniła ta sama wróżka.
Dopilnuj, żeby łączyli sprawdzonych informatorów.
Tak jest! Przestań!
- W łazience jest mysz. - Mysz?
Niejedna. Wszędzie srają.
Gratuluję. Odpowiadasz za telefony.
Informuj o wiarygodnych.
- A ty dokąd? - Sprawy rodzinne.
Dobranoc, szefie!
Masz. Przymierz.
A dostanę zabawkę?
Jaką?
Za skończenie czytania
mama obiecała mi zestaw LEGO Batmana.
O to pytaj mamę.
Zadzwonisz i spytasz?
- To Joanne. - Joanne?
Joanne Nance.
A twój tata to Derek?
Też ich znasz, jak Robbie?
Znałam.
Tak.
Mogę się teraz pobawić?
Maeve?
Mogę?
Tak, idź.
ZAGINĄŁ SAMUEL NANCE
- Cześć, skarbie. W porządku? - Tak.
Co na to J?
- Niewiele. - To ta sama ekipa,
ci sami ludzie...
Cześć.
Freddy spotka się z nami jutro.
Nie słyszał, żeby ktoś chciał opchnąć taki towar.
Kto z naszych wie, że prochy nie poszły?
Tylko Breaker i Shane.
Niech tak zostanie.
Reszta ma myśleć, że nie szukamy prochów,
bo zostały sprzedane. Jasne?
Ktoś spróbuje je upłynnić, zwietrzy okazję,
a my będziemy na skurwiela czekać.
Jest Biskup.
- Przywitaj się. Przyjdę. - Dobra.
Cześć, D.
Cześć.
Jak leci?
Norma, śpiewająco.
Dobrze wyglądasz.
Co potem robisz?
Zależy, kto pyta.
Ja pytam.
W takim razie
muszę wyczyścić kibelek.
Odwal się!
Masz ostry sos, Em?
Do pizzy lubię Cholulę.
To żaden rarytas, ale...
Uwielbiam ją.
- Proszę. - Dzięki.
Halo?
To ja!
Dotarliśmy.
- Jest Matt? - Tutaj.
Obżeram się pizzą.
Zaniosę rzeczy do sypialni i przygotuję łóżko.
- Cześć. - Cześć.
- A Andy? - Przyleci w czwartek.
Miał drugą rozmowę z firmą.
Cześć!
- Mogę potrzymać? - Pewnie.
Usiądziesz?
Chodź, kochanie.
- Cześć! - Trzymasz?
Stęskniłeś się?
Uważaj, ma gazy.
Idę nalać sobie wiadro wina.
- Cześć, Matt. - Cześć.
Jak się żyje w Chicago?
Będzie lepiej, gdy ten koszmar się skończy.
Tak, wiem.
Co zrobimy z dzieciakiem?
- Jeszcze nie wiem. - Wszyscy o nim gadają.
W radiu trąbili trzy razy, gdy tu jechałem.
Może go gdzieś podrzućmy?
- Do jakiegoś parku? - Co?
Zaprowadzi gliny prosto do domu.
Do nas.
Nie możemy go podrzucić.
Zgarnijmy forsę,
a potem pomyślimy, co robić z dzieciakiem.
Zgoda?
Domawiacie? Zamykamy kuchnię.
- Nie. - Tak.
Przyniosę koszyk.
Twój telefon.
SZEF MNIE ZATRZYMAŁ. NIE DOTRĘ NA KOLACJĘ.
Nie przyjdzie.
Nie przyjdzie?
Chodź.
Dobra.
- Wreszcie zasnął. - Brawo.
Ząbkuje i w ogóle nie może spać.
- Zaczniesz, Matt? - Pewnie.
Wyjaśnię.
Wasz tata i ja uznaliśmy, że dobrze będzie usiąść
i przegadać, czego spodziewamy się po środowym wyroku.
Ethan przyznał się do nieumyślnego spowodowania śmierci,
za co dostanie najwyżej 15 lat.
Samo wydanie wyroku będzie nieskomplikowane.
Widziałyście brata, od kiedy to się stało?
Ja tak. Ja...
odwiedziłam go kilka razy.
Musicie się przygotować na to,
że Ethan wygląda inaczej, niż go zapamiętałyście.
Ma krótkie włosy. Schudł.
Jego widok może być szokiem.
Początkowo.
Dobrze, że macie siebie.
Sędzia powie swoje,
a potem spyta, czy rodzina chce złożyć oświadczenie.
Zastanawialiście się nad tym?
- Rozmawialiśmy... - Ja chyba chcę powiedzieć.
Coś.
Myślałam... Zgodziliśmy się, że nie.
- Nie pamiętam zgody. - Ostatnio mówiłaś...
- Że nie wiem. - Tato, pamiętasz?
Mówiłam, że pomyślę.
Co planujesz powiedzieć?
Jeszcze nic sobie nie napisałam.
A ogólnie?
Po prostu...
powiem sędziemu, jak Ethan i ja dorastaliśmy,
zanim mama i tata nas adoptowali.
I że w więzieniu
nie otrzyma pomocy, jakiej potrzebuje.
- Brak mi słów. - Spokojnie.
Oświadczenie, w zależności od tego, jak przekonująca będzie Emily,
wpłynie na wysokość wyroku?
Jak wspominałem,
sędzia Adams potraktuje wasze słowa bardzo poważnie.
Ja pierdolę.
Spokojnie.
Ethan może wyjść już za pięć lat?
- Tak? - Nie unoś się.
- Tom ma rację. - Nie unoszę się, tylko...
Sara.
...pytam.
To takie, kurwa, złe?
Naszą rodzinę spotkała katastrofa.
Mama została zamordowana.
- Przez jej brata. - Nie mów tego tak.
- Jak? - Nie rób tego.
Miał zaburzenia i przez COVID nie mógł brać leków.
Zrzucił mamę ze schodów. Skręciła kark.
Jak się czujesz?
Jak się z tym czujesz, tato, że za pięć lat
Ethan może tu wejść,
zająć pokój na górze i jeść przy tym stole,
po tym, jak zabił twoją żonę,
a moją mamę?
- Moją też była. - Co?
Co powiedziałaś? Nie słyszałam.
Była też moją mamą!
Przestań, do cholery!
Nie odpowiedziałeś na pytanie.
- Lepiej już pójdę. - Siadaj, Matt.
Jako ksiądz miałem na to pytanie gotowe odpowiedzi.
Łatwo mówić o wybaczeniu, gdy to nie ty straciłeś.
Brakuje mi twojej mamy.
I syna.
Co dnia budzę się
i myślę, że to się nie wydarzyło,
że to nie mogło się wydarzyć.
Nie nam, takim...
Ale się wydarzyło.
A co do wybaczenia i łaski, Saro, to nie wiem.
Modlę się o odpowiedź, wskazanie drogi,
a w odpowiedzi dostaję ciszę.
I jestem zagubiony.
Dzięki, że wpadłeś, Matt.
Poszukam twojej siostry.
Chryste!
Sam.
Co?
Chodź.
- Już. - Dokąd idziemy?
Po twój prezent za skończenie czytania.
Mogę jednego?
Tak.
Dzięki, Snickerdoodle.
Możesz dać sobie siana?
Założyłam to konto w 2012.
Ja miałem DJGrassanova@yahoo.com
DJ Grassanova?
Na studiach robiłem jako DJ.
Kilka lat grałem w różnych katolickich szkołach.
Od Merion Mercy po Villa Maria.
Dla bogatych dzieciaków z Main.
Miałem nawet taką małą gadkę...
- Gadkę? - Tak.
- Jaką? - Nie pamiętam, Stover.
Panie i panowie, witam na spotkaniu
klas 7 i 8. Zanim zaczniemy, kilka zasad.
Żadnych skoków, zgrzytów, wygibasów, wstrząsów, odpałów!
Nogi na ziemi, łapki na biodrach,
pogo i surfowanie po tłumie zabronione.
Obściskiwanie dozwolone tam, gdzie księża i zakonnice nie widzą.
Dziś imprezę prowadzi, a na koniec puszcza muzę na życzenie,
DJ Grass-A-Nova!
- Co miałeś w playliście? - Zależała od publiki.
Jasne. Czyli badałeś temat?
Pewnie. Jeśli to była zrzutka, czyli dzieciaki z różnych szkół,
zdenerwowane, pochowane po kątach, musiałem rozluźnić atmosferę.
Puszczałem klasyki, np. "Summer" Calvina Harrisa.
Ale jeśli wszyscy się znali i chcieli poocierać...
- Ohyda. - Od początku wjeżdżał Flo-Rida.
- Tęsknisz? - Za didżejką?
- Tak. - Każdego cholernego dnia.
Widzisz ten sklep?
Wejdź do środka i poszukaj zestawu Batmana.
A ty?
Zadzwonię i do ciebie przyjdę.
Leć.
NIE MARTW SIĘ, SKACZ
RZECZY ZNALEZIONE
911. Co się stało?
Jestem w Val-U-Corner na Boot Road.
Chyba widziałam chłopaka, którego szukacie.
- Ten? - Tamten.
Infolinia, Aleah.
Gdzie?
Chyba widzieli Sama Nance’a. Jazda.
Cześć, co tam?
- Ktoś widział Sama Nance’a. - Gdzie?
- W sklepie na Boot Road. - Potwierdziłaś?
Ubranie pasuje.
Odcinają okolicę i ustawiają posterunki na wylotach.
- Jasny gwint. - Maeve?
Co? Jak wróciłeś?
Bałem się, bo ciebie nie było.
Kurwa.
Właź. Schowaj się i bądź cicho.
- Co? - Szybko! Sam, teraz!
Pospiesz się.
Tu jest ciemno.
Przykro mi, to na chwilę.
Sprawdzimy w środku.
Ja zajmę się wylotami.
Gdzie Sam?
Harp, gdzie on jest?
Do przodu. Prawo jazdy i dowód.
Proszę otworzyć bagażnik.
- Szefie. - Opowiadaj.
Dowodzący czeka na raport.
Dostaliśmy anonim z Val-U-Corner.
Kamery coś złapały?
Na zewnątrz nie ma,
w środku są nad kasami.
- Spierdalaj. - Podjeżdżamy.
Następny wóz. Proszę otworzyć bagażnik.
Można jechać.
Ten w porządku.
Następny.
Prawo jazdy i dowód, proszę.
O co chodzi?
- Zaginęło dziecko. Skąd jedziesz? - Pracuję w KJ.
- Bagażnik. - Tak z ciekawości,
- jak ten dzieciak wyglądał? - Pracowałaś dziś?
Tak. W środku był jeden, co się zgubił.
- Teraz? - Tak. Pięć minut temu.
Zgłoszenie do FBI.
Pani mówi, że mógł być w KJ.
Tak jest.
Które auto?
- Tutaj. - Tu?
Widziała pani chłopca?
- W wieku? - Siedem, osiem lat?
Był sam?
Pewnie dalej jest.
Proszę zaparkować i idziemy.
Dobrze. Tędy.
Widziała pani któreś z tych dzieci?
Jego.
Nie.
Masz dane? Błędna informacja, puścić.
Jesteście wolni.
Gliny zidentyfikowały zabitego członka ekipy.
To Kenny Pollard.
Per.
O co chodzi? Jezu!
Nie! Tato! Dość!
- Cześć. - Już w domu?
Nie. Musimy pogadać o tym oświadczeniu Emily.
- Zadzwonię później. - Nie możesz ciągle...
Hej, skarbie.
Chodźmy do domu.
Coś ty nam zrobił?
Tekst polski: Wojtek Stybliński