- Hej, tato. - Hej, synu.
Przemyślałem sprawę i uważam, że powinieneś polecieć do Szweda.
- Jasne... - Daj spokój.
Lubi cię. Wniesiesz luz.
Tylko że... Con ma ślub.
- Będzie dobrze. - Wyrobisz się?
Kupiliśmy mu...
- Napoleona coś... - Listy do Józefiny.
- Przekaż, że zadzwonię w wolnej chwili. - Jasne. - Posłuchaj...
mam coraz większe poczucie...
dyskomfortu z Gerri.
Jak załatwiała sprawy.
Z Departamentem, ze spin-offem.
- Tak? - Tak. Myślę, że należy ją zwolnić.
Jasne.
Dobra, przegadajmy to.
Uprzedzisz ją?
- Ja? - Tak będzie wdzięczniej.
Ty i ona... byliście blisko.
- Tato... - Jesteś ze mną? Nie leciałeś w chuja?
Jasne. Dobra.
Później to doczyścimy.
Dziś tylko daj jej znać. Dziękuję.
Tylko się upewniam.
- Nie chce, żebym z wami leciał? - Nie.
Mam go przeprosić bezpośrednio czy przez Kerry?
Jesteś na indeksie, przyczaj się.
Mam listę miłych rzeczy do powiedzenia Kerry.
- To brzmi obleśnie. - Wcale nie...
To nie twoja wina, ale jesteś dla niego
wizualnie dokuczliwy.
"Wizualnie dokuczliwy"?
Co za małostkowość. Masz odpowiednie wsparcie na Szwecję?
Tak, gregują mi trzy, cztery osoby.
- "Gregują"? - Parę minigregów z chlewika.
Małych gregląt.
Nie rób ze mnie słowa, jestem człowiekiem.
Po co ci te małe Gregusie? Co to za Gregi?
Odpływamy za pół godziny, do Ellis Island szampan i koreczki,
- a po ceremonii coś bardziej pożywnego. - Co za statek!
Jesteś jak księżniczka z filmu.
Dzięki.
Może niezupełnie tego oczekiwaliśmy, ale... niech będzie.
- Zaopiekuje się tobą. - Na pewno.
- Nie patrzę. - Dobra, idę.
Nie będzie pecha.
- Cześć. - Connor, jest cudownie.
Mój Boże... ilu młodych ludzi.
- Niektórzy narzekają na bogatych. - Ale twój szampan im smakuje.
Scrooge był wielkim twórcą dostatku. O tym pan Dickens nie wspomina, co?
Nie! Bardzo dogodnie.
Ave, Loganusie Maximusie, pogromco Wikingów!
Dzień dobry.
A więc... co masz dla mnie na Matssona?
Gra ostro, ale wszyscy mówią, że mu zależy.
Wciąż się krzywi na wykrojenie ATN, ale...
- Tego nie negocjujemy. - Tak, ale wiesz...
gdyby nie było co ugrać, nie znalazłby czasu, więc...
Myślę, że nadszedł dzień...
Porozmawiam z Cyd.
W sensie...?
I Gerri.
Dowiedz się, kiedy to zrobi.
- Karolina! - Tak?
- Gerri dostaje kopa. - Dobrze.
- Co? - Nic.
Powiemy jej dziś, wprowadzimy prawników.
Puścimy farbę... uwiążemy jej rejsy do szyi?
Niekompetencja albo gorzej.
Chodziłoby o to, że nie była dość czujna.
Czyszczenie stajni, strategiczne przegrupowanie.
Trochę, kurwa, agresywniej.
Ty dajesz kopa Cyd, Roman dźga Gerri i po robocie.
WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
MUZYKA
SUKCESJA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Co wiesz o Matssonie? Będzie sprzedaż?
- Dobrze się czujesz? - Spierdalaj, tak, a co?
- Spierdalaj, tylko pytam. - W porządku.
Świętujmy to lipne małżeństwo i śmierć miłości.
- Daj znać, gdyby się odezwał. - "Daj znać..."
- Spierdalaj. - Chyba ty.
- Co? Mów. - Załatwiłeś?
Twój tata chce wiedzieć.
Nie. Dopiero co dzwonił,
- jeszcze jej nie ma. - Zrobisz to?
Tak, zrobię. Dam znać.
Odwal się, fiutku dmuchany.
Chuj.
Dzień dobry, Gerri, jak się masz? Dobrze wyglądasz.
- Dziękuję. - Zauważyłem klienta.
Spoko. Nie musiał odchodzić.
Żadnych głupich żartów o Martynie?
Świństw o fiutach, może waginach?
Nie można już być miłym?
- Co? - Co?
- Dlaczego na mnie nie patrzysz? - Będę się wpatrywać, ile chcesz,
- jeśli tego tak rozpaczliwie pragniesz. - Co się dzieje?
Nic, przy tobie jestem dziwny, co wiesz i czego chcesz.
Ale... Pogadajmy, dobrze?
Za pół godziny, kiedy wypłyniemy, powinniśmy pogadać.
O co chodzi? Co się dzieje?
Muszę z tobą pomówić. I powinniśmy zrobić to później, tak będzie lepiej...
Widzisz po mojej minie, że nie jest dobrze.
Ale to słowa taty, więc... To wiadomość.
- Dlatego nie jadę do Europy? - To nieoficjalne.
W tej chwili daję ci znać, ale tak, to wczesne ostrzeżenie.
Nie chciałem mówić o tym teraz, ale cię...
Dlaczego?
Jest niezadowolony, że ugoda z Departamentem zajęła tak długo.
- Bzdura. - Za wysoka kara...
Przeprowadziłam nas suchą stopą przez burzę!
- Widocznie już ci nie ufa. - Od kiedy?
Odkąd przesyłałeś mi zdjęcia swoich genitaliów?
Nie udawaj głupiej!
Robię ci uprzejmość, dając znać. Możesz się sądzić,
ale zapchamy ci usta górą złota...
Wiesz, że tak po ludzku jest mi oczywiście smutno, ale...
- Przykro mi. - To nic. Nie szkodzi.
To absolutnie nic. Dziękuję za troskę.
Nie...
Dzień dobry. Rozpoczynamy wejście na pokład,
zaczniemy od czerwonych zaproszeń. Rodzina i przyjaciele, witajcie.
- Przepraszam. - Tort.
- Tak? - Jest nieodpowiedni.
Możemy go oczywiście wystawić,
ale nie chcę, by go podawano.
Nie chcę widzieć wewnętrznych...
cech. Tak?
Tak? Dziękuję.
Tato, możesz oddzwonić?
To było...
To było okropne, z Gerri, więc...
Jestem w... Nie wiem, czy...
Nie słuchaj tego, jeśli nie chcesz, ale nie...
nie czuję się dobrze z...
Czy traktujesz mnie jak gówno?
Bo twój syn się dziś żeni i...
nie możesz ciągle oczekiwać,
że będę nadstawiał dla ciebie dupy i był mendą... Więc tylko pytam...
Tak, właśnie o to. Czy jesteś mendą? Zadzwoń.
Karate w nery!
- Dobre. - Dobre? - Dobre.
- Idziemy? - Chodźmy.
Dali nam fory przed pojebami z twarzami.
Jak uroczo. Buzi. Fajny statek.
- Gratulacje. - Dzięki.
Jak pan młody?
Stresuje się wami, tatą, mediami.
Zafiksował się na torcie. Mówi, że to tort "wariat"?
O co chodzi?
Wydaje mi się...
Kiedy powiedzieli Connorowi, że jego mama...
- Idzie do wariatkowa. - ...do ośrodka opieki...
dali mu tort, tata czy ktoś, żeby go uspokoić. Czymś słodkim.
I przez cały tydzień jadł tort biszkoptowy.
Jasne. Tort "wariat".
Cieszę się na wspólną zabawę i takie tam,
ale jest jakieś miejsce, gdzie nas nie zaroyują?
- Na drugim piętrze. - Dzięki.
Chcę poznać wszystkich, posłuchać o ich pracy i dzieciach, ale...
- Dzięki. - Niewiarygodny, co, Julie?
- Jesteś Julie? - Tak. Tędy.
- Co słyszałeś? Zjawi się? - Nie wiem.
Podobno Sztokholm. Już albo zaraz.
- Matsson nie chciał przez telefon? - Dziennikarstwo! Cytowanie i kopanie.
Nie rozmawiaj z nim, lubi go znienacka wywalić.
To chore! Fe!
Miło cię widzieć. Cześć!
- Słuchajcie... mogę na chwilę? - Nie.
- Chcę wam pogratulować... - Nie dotykaj mnie.
Zabierz ryj z naszego koryta.
Myślisz, że Matsson każe tacie spierdalać?
Klepnie ofertę.
Tata musi iść na borówki z Matssonem.
Stary drań pociąga z sznurki.
Ale jeśli sprzedaż się sypnie?
Co z Nan i Naomi? Jesteś w kontakcie?
Sprzeda i zgarniemy piękny łup.
- Oto on! Cześć. - Cześć!
Pomysł jest taki,
że tata wpadnie na przystań, a wy będziecie tu.
Tak chyba będzie najczyściej.
Dobra.
- Myślisz, że wpadnie? - Rozmawiałem z Kerry, jest nadzieja.
- No dobrze. - Dzięki.
Powinniśmy mu powiedzieć.
Powinniśmy.
- Przestań. Serio? - Lubi cię.
Dobra. Będę ślubnym Grinchem.
- Spierdalajcie. - Powodzenia.
Dajcie mi...
Obciągamy i ruchamy, słucham.
Cześć, Roman.
- Wasz tata jest bardzo chory. Bardzo. - Co?
- Tom. Tata jest chory.
Chory w sensie...?
- Co jest? - Jesteś tam?
Co z nim?
Co się dzieje?
Kto jest przy nim?
- Miał bardzo poważny... - Poważny co?
Jest bardzo źle.
- Przykro mi, że muszę do was dzwonić. - Możesz go dać?
Kto tam jest? Co się stało?
Zabrakło mu tchu, poszedł do toalety i...
ktoś coś usłyszał, zaniepokoiliśmy się
- i weszli. - Włamali się?
Mieli klucz. Ale on nie reaguje.
- Nadal tam jest? - Nie reaguje?
- Czy mówi? - Oddycha?
- Robią masaż serca. - Kurwa!
- Zatrzymało się? Serce? - Nie wiem.
Macie na pokładzie urządzenie? To od serca?
Defibrylator? Musiałoby się zatrzymać. Kto tam dowodzi?
- Jest tam Shiv? - Nie ma jej.
- Karl mówi, że może oddycha. - Kto jest tam medycznie kompetentny?
Stewardessa jest przeszkolona.
- Dam na głośnomówiący. - Stewardessa?
Kapitan jest na łączach... i...
obsługa pokładowa otrzymuje wskazówki medyczne od...
- Kogo? - Służb. Jakich służb?
Mogą nas podłączyć?
- Powinni z nim porozmawiać. - Czy to Frank?
Co powiedział?
Frank uważa, że powinniście porozmawiać z tatą,
- ja mogę przytrzymać telefon. - Dlaczego Frank tak uważa?
Bo chyba...
jeśli jest szansa... gdyby to była ostatnia szansa.
- Że, kurwa, co? - Nie jest z nim dobrze.
- Robią mu masaż serca. - A powinni?
Otrzymują dobre wskazówki, ale powinniście z nim porozmawiać.
- Nie wiem, czy oddycha. - Serio? Ja pierdolę!
Podobno oddycha,
nie powinno się reanimować kogoś, kto ma puls. Co się, kurwa, dzieje?
Zabiorę was do niego i przyłożę mu telefon do ucha.
Będzie was słyszał. Jeśli słyszy, to was usłyszy.
- Zawołajcie Shiv. - Zawołamy ją.
Przykładam mu telefon do ucha.
- Słyszy mnie? Jest dobrze? - Nie jest dobrze.
Ale możesz mówić do jego ucha. Mów.
Tato...
mam nadzieję, że nic ci nie jest.
Wyjdziesz z tego...
bo jesteś potworem i wygrasz.
Bo po prostu wygrywasz i jesteś dobrym...
dobrym człowiekiem i tatą. Bardzo dobrym tatą.
Spisałeś się. Nie...
Przepraszam, nie umiem. Nie mogę, twoja kolej.
- Mówię do niego? - Tak. Jeśli słyszy, to cię usłyszy.
Mów.
Trzymaj się.
- Będzie dobrze. - Będzie dobrze.
Wiedz, że cię kochamy. Kochamy cię.
Kocham cię, tato.
Naprawdę, kocham cię.
I jest w porządku.
Chociaż ty, kurwa...
Nie wiem...
nie mogę ci przebaczyć.
Ale...
ale ja...
Jest w porządku...
i... kocham cię.
Nie...
- Tom? - Jest tam Siobhan?
- Ken po nią pójdzie. - Chyba odszedł.
- Ken idzie po Shiv. - Idę po Shiv.
Dzięki, że musiałam to robić.
- Przepraszam. - Kochanie...
- Mama? - Tata ma kłopoty.
- Co? - Był w samolocie i dostał...
- Jest źle, robią mu masaż serca. - Co?
Co?
Nie wiem wszystkiego...
jest z Tomem, Frankiem i Karlem, są na łączach z lekarzami...
Był w toalecie, nie mógł oddychać.
Nie wiem...
zaczęli robić masaż serca,
minutę temu jeszcze oddychał, ale jest bardzo źle.
Idzie Shiv.
- Myślą, że odszedł. - Co się stało? Jak to?
- Myślą, że tata umarł. - Co?
- Nie! - Przykro mi.
Nie! Nie mogę!
Tom, czy Shiv może mu coś powiedzieć? Dasz mu ją?
Daję jej telefon.
Przykładam mu telefon do ucha.
Czy jeszcze słyszy?
Nie wiem, ale ma cię przy uchu, mówisz do niego.
Hej, tato. Cześć.
Będzie dobrze. Przepraszam, czy on nie żyje?
- Czy, kurwa, nie żyje? - Nie wiem.
Tom?
- Czy on żyje? - Nie wiem.
Mówisz tak przez grzeczność? Odszedł?
Nie wiem...
Nie wiemy.
Daję cię z powrotem.
- Nie wiem, co robić. - Jesteś przy uchu.
- Przykładam cię. - Odejdź na bok i mów.
To dziwne, ale mów. Może cię słyszy.
Tato?
Tato? Tatusiu?
Kocham cię.
Nie odchodź, proszę, nie teraz.
Nie, ja... kocham cię...
Ty pierdolony... Boże!
Nic nie usprawiedliwia bycia...
ale ja... Kurwa!
Nie wiem, kocham cię.
I jest w porządku.
W porządku, tato.
W porządku. Kocham cię.
Chcesz zostać?
- Czy mam...? - Nie chcę.
Tom?
Co się dzieje? Powiedz mi dokładnie, co się dzieje?
Dobra...
Jesteśmy tu wszyscy, wracam na tył samolotu i...
on jest w przedniej części na podłodze, robią masaż serca...
Nadal robią masaż?
Tak. Ale nie z powodu... Chyba muszą to robić.
Ludzie z samolotu są wspaniali,
myślę, że... jest mu bardzo wygodnie.
- Ale... - Czy odszedł?
Czy on...
- Czy może być dobrze? - Nie jest dobrze. Nie jest.
Odszedł?
Mówią, że serce się zatrzymało i oddech też.
- Może na chwilę. - Ale medycznie to nie znaczy, że umarł?
Prawda?
Nie wiem. Nadal robią masaż serca.
Dobra, kiedy lądujecie? Zawracacie?
Zdaje się... Tak... Chyba wracamy.
Połączysz mnie z kokpitem?
Mogę rozmawiać z pilotem? Zadzwonię do Franka,
podejdzie do kokpitu, dobrze?
Frank, Kendall zadzwoni na twój numer, podejdziesz do pilota. Już.
Jess, parę spraw. Tata umiera.
Fakty, dobra? Potrzebuję mojego lekarza i...
- Mają jego lekarza? - Macie na linii jego lekarza?
Czy mamy na linii jego lekarza?
Mamy ich służbę medyczną
i człowieka od Karla,
- ale jego lekarza nie złapaliśmy. - Nie mają.
I lekarza taty. Dr, kurwa, Judith.
Złap jebanego lenia, najlepszego kardiologa na świecie
i najlepszego specjalistę od medycyny lotniczej,
zwołaj konferencję, prześlij nr konferencji do mnie, Toma i Karla,
w ciągu minuty, dwóch, proszę.
Dobrze?
- Cześć, Ken. - Mogę rozmawiać z pilotem? Dasz mi go?
Pilot nie może teraz rozmawiać.
Właśnie, że może.
Pilotuje samolot, synu.
Dobra, co się dzieje?
Muszę... Co... Kto ma informacje?
Zawracamy samolot, wracamy na Teterboro.
Dobra. Powiedz im, kurwa...
że mają to zrobić...
jak należy,
- jasne? - Powiem.
Przykro mi.
Odszedł?
Frank...
- Czy odszedł? - Nie wiem.
Nie mógł złapać tchu, bolało go i bardzo szybko... nie wiem.
Nie chcę ściemniać.
Myślę, że odszedł. Że zmarł.
Dziękuję, Frank.
Frank uważa, że odszedł.
- Dlaczego po mnie nie przyszliście? - Przyszedłem.
Wiem, ale...
byłam tuż obok. Jak długo to trwało?
Przepraszam.
- Chcieliśmy, ale... - Nie było czasu.
- Przepraszam. - W porządku.
Tylko... Tom powiedział, że Kerry mówiła do niego długo.
Tak. Nie wiem...
Nie wiemy, czy nas słyszał.
Po prostu mi smutno.
Wiemy, czy odsłuchał wiadomości?
- Już dobrze. - Nie, tylko... - Jest dobrze.
- Ale gdybym powiedział... - Spisałeś się.
Mam wrażenie, że nie...
- Powiedziałem, że go kocham? - Chyba tak.
- Wydaje mi się, że nie. - Chyba tak.
Nie sądzę. Tom, możesz podsunąć mnie do ucha?
Chuj, nieważne. Nie wiem, bądźmy na linii.
- Powiem wam, gdyby coś się działo. - Tort jest zjebany...
Kurwa, musimy mu powiedzieć.
Ken, możesz? Chyba nie mogę. Tzn. mógłbym, z pewnością, tylko...
- Dziękuję. - W porządku.
Czy mam...
Ja pierdolę.
- Rodzeństwo. Tortowy koszmar. - Con...
- Załatwisz to? Co jest? - Chodź.
Chodź. To osobiste. I poważne.
5 minut.
- Chodź, stary. - Czy to coś ważnego?
- Chodź tu. - Co? - Stańmy...
Tata? Nic mu nie jest?
Zachorował?
Jest w samolocie do Szwecji, ale zawracają.
Sądzimy, że umarł.
Myślą, że nie żyje.
A umarł?
Wszyscy tak mówią.
- Nie wiemy. Robią masaż serca. - O rany.
Nigdy mnie nie lubił.
Przepraszam!
Nie wiem, co mówię. Lubił.
Tylko... nie zdążyłem sprawić, by był ze mnie dumny. Nie żyje.
- Roman jest na łączach z samolotem. - Jezu.
- Gdybyś chciał mu coś powiedzieć... - Nie wiem...
- Cokolwiek? - Nie mogę.
Nie mogę.
Dziękuję.
Co się stało?
- Co się stało? - Przepraszam.
Był w samolocie i...
zabrakło mu tchu...
Powiedziałem: "Obciągamy i ruchamy", był w toalecie...
- W toalecie? - Nie wiem, coś się działo.
- Ale co? - Nie wiemy na pewno, że odszedł.
Dobra, więc był toalecie w samolocie.
- Kurwa, Shiv... - Możemy ustalić, co się stało?
Niech wejdą tam lekarze i wtedy porozmawiamy.
Jasne, ale... odszedł.
- Chyba umarł. - Nie wiemy tego.
Rozumiem. Ale... oni chyba wiedzą.
- Może. - Musisz się pogodzić z...
Mówię tylko, że w zasadzie nie wiemy. I tyle!
Tak, ale mówisz, jakbyś bredził.
Jakbym...? Co to, kurwa, głosowanie?
- Nie! Mówię tylko... Przecież wiesz! - Co?
- Oni wiedzą... - Wcale nie. - ...że on...
- Nie. - ...nie żyje!
Ale póki nie wiemy, po cholerę to powtarzać?
Mówię tylko, że mi nie odbija, stwierdzam fakt: nie wiemy!
A póki nie wiemy, nieładnie jest tak mówić!
Więc, kurwa, przestań!
- Przepraszam. - W porządku.
Naleję sobie coś mocniejszego.
Panowie. Karolina, wybacz.
Wypijmy za niego.
Nie jesteśmy w pracy.
Myślę, że byłoby mądrze przygotować chronologię.
Poza tym, na wszelki wypadek przygotowałam...
- listę kontaktów. - Boże...
jeszcze go tam pompują.
- Nie cieszę się z tego. - Wiem.
Okazujemy szacunek, ale będzie to skomplikowana sytuacja.
Jeśli zdarzy się cud, chwała Bogu. Jeśli nie, muszę się przygotować.
- Oczywiście. Dawaj. - Musimy dać znać Matssonowi.
Przynajmniej powiadomić, że ma... opóźnienie.
Zajebiście duże.
A potem, niekoniecznie w tej kolejności:
zarząd, Gerri, prezydent...
Jak się masz?
Ale to, kurwa...
pojebane, co?
Owszem. Jesteśmy w szoku.
Ale, kurwa, jazda. Jezu...
- Jak się czujecie? - Dobrze, dzięki.
Kerry...
Jeśli pozwolisz, korzystamy z tej przestrzeni,
by skoordynować reakcję, gdybyśmy musieli...
Mogłabyś...?
Tak. Czy chcecie, żebym pomogła...
Nie. To bardzo miłe, ale jesteś w szoku.
Powinnaś pójść tam,
zapewnimy ci komfort, co zechcesz...
Czy chcecie, żebym była...
częścią reakcji?
Byłoby super. Odpocznij,
my wszystko poukładamy i poprosimy cię o uwagi.
Dobrze.
- Będę tu. Tam. - Tak.
- Ja pierdolę. - Chyba panikuje.
Tak? Szczerzy się, jakby złapała autową piłką na stadionie Yankees.
To lista nazwisk.
Powinniśmy je rozdzielić, kiedy dostaniemy...
Nie zielone światło, ale...
- kiedy minie pół godziny. - Niektóre są... Od tego jest Kerry.
- Teraz chcesz Kerry? - Chichotka? Nie sądzę.
- Zaczekaj z tym. Cześć, Tom. - Cześć.
Potrzebuję, żebyś podskoczył do biura.
- Ze ślubu, dlaczego? - Dlaczego?
Bo Logan nie żyje.
Wujek Logan? Serio?
- Jak... Co? - Posłuchaj.
Wczep się w Cyd jak pijawka.
I usuń mój folder oznaczony "Logistyka", po czym usuń go z kosza.
Może będziesz musiał dzwonić z moją narracją. Wesołych świąt.
- Jak to? - Umarł, na twoje szczęście.
Co znalazłeś w pończosze?
Starucha, który cię nienawidził.
Stary! Opanuj się!
- Przepraszam. - Dobrze się czujesz?
Nie. Nie.
Jest mi smutno.
Przepraszam.
Ale, kurwa...
- To ponury widok. - Tak. To straszne...
Straciłem protektora.
Totalna przykrywka, jasne?
Przeciek oznaczałby rodeo na giełdzie
i poderżnięte gardło gaduły.
Ale ludzie mają wiedzieć, że byłem przy nim.
Dobra? Na razie.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Myślisz, że wujek da radę? - Czy co?
Zdążyć na ślub?
- Cześć. - Co? Już wiesz czy...?
Ekipa z samolotu uznała, że przydam się wam jako łącznik.
- Strasznie mi przykro. - Nie wiemy, pracują nad nim.
- Oczywiście. - Może to próba, egzamin? Nie wiecie.
Jeśli tak, szacun dla wydziału planowania.
Po prostu nie wydaje się, żeby... wiecie.
Mam zaczekać na zewnątrz?
Tom.
Dobra. Dzięki.
- Przerwali reanimację. - Uważam, że nie powinni.
Hugo, Karolina do ciebie.
Cześć, K.
W porządku... jak na okoliczności.
Wypływamy? Kurwa...
- Rozumiem. - Chyba nie. - Przegadamy to.
- Chyba wypływamy. - Nie!
- Dokąd? - Muszę kończyć.
- Hugo, dowiesz się, dokąd płyniemy? - Tak.
Żebyście wiedzieli, zaczynają pisać oświadczenie.
Jak to?
Karolina, Frank, Karl i Tom piszą coś
na chwilę, kiedy będziemy gotowi to ogłosić.
- Oświadczenie? - Kto ich prosił?
- Nie wiem, ale piszą. - To trochę...
- Trochę... - Prawda?
Hugo, dowiedz się, co, kurwa, z tym statkiem. Chcemy wracać.
- Dobra. - Zapierdalaj. - Już.
Cześć, jesteście na głośnomówiącym.
O co chodzi z tym oświadczeniem?
Dopiero zaczynamy coś składać na czas,
kiedy trzeba będzie to ogłosić.
Moje kondolencje.
To chyba trochę, kurwa, nietaktowne.
Przykro nam, jeśli tak wyszło,
ale bez względu na osobistą stratę, w kategoriach biznesowych
jest to znaczące wydarzenie.
Zarząd musi coś przygotować, by uspokoić rynek.
Rynek! Niech ktoś pomyśli o rynku!
Staram się robić swoje. Leży 4 metry ode mnie, znałem go 40 lat.
Nie kombinujemy.
Skoro byliście poróżnieni, uznaliśmy,
- że może wolelibyście, byśmy... - Nie jesteśmy poróżnieni.
- Nie byliśmy. - Dobrze, nie. Po prostu...
Wszyscy byliśmy z nim w kontakcie. Choćby wczoraj wieczorem.
"Poróżnieni" to mocne i niewłaściwe słowo.
Dobrze, rozumiemy.
Posłuchajcie, bądźmy w kontakcie.
Pozdrowienia. Trzymajcie się.
Myślę, że jeszcze to do nich dociera...
Zajebiście.
Szlag.
- Jak się trzymacie? - Powiedziałem jej.
Bardzo mi przykro.
Strasznie przykro.
Był...
ważny dla nas wszystkich, ale dla was szczególnie.
- Dzięki, wzruszyłem się. - To znaczy...
można o nim wiele powiedzieć, ale...
No cóż... jeszcze nie wiemy, czy umarł.
Nie obejrzał go żaden lekarz!
Jeśli chodzi o chwilę oddechu,
mamy czas, żeby się zastanowić, tak? Do lądowania.
Pytasz, czy możemy to ukryć do zamknięcia giełdy?
Bo oczywiście to bardzo istotne wydarzenie prywatne.
Czy istotne?
Ale też jeśli chodzi o opinię publiczną, firmę...
Nie wiem, jak bardzo mogę się angażować.
Kiedy wylądują?
Sprawdzę.
Gerri, nie możemy zebrać myśli.
- Da się ich przetrzymać w górze, aż... - Kurwa, samolot?
Tak. Nie jestem gotowa...
Ma wylądować! I dopuścić lekarza!
Boże! Głowa mnie boli.
Myślę, że powinniście trzymać rękę na pulsie.
Mam spytać, czy mogą pokołować?
- Nie! - Nie, ale... - Karolina.
Nie do otwarcia giełdy w poniedziałek, ale... żebyśmy mogli pomyśleć.
- Wykluczone. - Załatwisz mi ibuprofen?
I czy możemy wrócić, kurwa, na ląd? Chcemy do niego pojechać, tak?
Dzięki za Gerri, ale na ląd. Rób swoje, dzięki.
To bardzo surrealistyczne...
i... zwracam uwagę...
że wszystko, co dziś powiemy i zrobimy
trafi do pamiętników, zapisów, kurwa, Kongresu,
wypłynie na zarządzie, trafi do Komisji Papierów Wartościowych.
Jeśli każemy im kołować pół godziny, żeby zebrać myśli i pójdą plotki,
ukrzyżują nas za brak serca.
Jesteśmy podatni na nadinterpretacje.
To, co zrobimy, już zawsze będzie tym, co zrobiliśmy w dniu śmierci ojca.
Więc...
bądźmy w żałobie i tak dalej, ale...
nie róbmy niczego, co ograniczy nam ruchy w przyszłości.
Co myślisz?
Odwołujemy, co?
Myślę, że tak.
Co im powiemy?
Wszyscy uznają, że... się wycofałaś, nie szkodzi.
A może...
z nieszczęścia może wyniknąć coś dobrego?
Zbyt dziwne, co? Czy nie?
- Mam wrażenie, że chcesz to zrobić? - Nie wiem.
Prawda jest taka...
Boję się, że jeśli nie, to...
odejdziesz.
Ciągle się boję, że odejdziesz. Jestem o wiele starszy od ciebie.
Jesteś młoda, pełna życia, a ja...
Nie wiem. Mój ojciec zmarł i czuję się stary.
Nie szkodzi.
I przepraszam za to, że porwałem cię ze świata.
Daj spokój. Nie.
Jesteś ze mną tylko dla pieniędzy?
W zasadzie?
Cóż...
pieniądze i bezpieczeństwo grają swoją rolę, tak. Owszem.
Ale... jestem szczęśliwa.
- Naprawdę. - Jest dobrze?
Nie odejdę.
W każdym razie nie dziś.
Przepraszam.
Jak się poczułaś? Gdy ci powiedział?
Zdawało mi się, że wiem.
Pomyślałam, że to tata, ale powiedziałam "Mama?".
- Tak? - Spytałaś, czy to mama.
Myślałam o tacie, ale...
chyba...
- miałam nadzieję, że to mama. - Jezu.
Cholera.
Pierdolone listy, wszystko...
- Nie wiem, czy dam radę. - Nie musisz.
Nic nie musimy, umarł nam tata.
Damy radę.
Ściągniemy ludzi. Urządzimy porządny pogrzeb.
Jak Reagana, podkręcony.
Mam Karolinę.
Karolina, jestem z dziećmi, daję cię na głośnomówiący.
- Karolina, jesteś na głośnomówiącym. - Cześć.
Zadzwonił do mnie dziennikarz, który już słyszał pogłoskę o...
zdrowiu Logana.
- Skąd? - Nie znam źródła,
powiedziałam, że nie komentujemy, co nie jest super, ale...
- O rany. Jak? - Nie wiem. Łączność na ziemi,
numer lotu: zawracamy, oni namierzają.
Nie wiem, co się tam dzieje. Podsłuch? Kerry?
- Musimy ustalić choreografię. - Tak?
Chcesz opracować kroki z moim martwym ojcem? Taki taniec lubisz?
- Przepraszam. - Nie szkodzi. To trudny dzień.
Będzie potrzebne oświadczenie. Chcecie je napisać? Czy my?
Wiem, że jest wam ciężko, rozumiem.
Jeśli chcecie, możemy wysłać sygnał.
Frank, Karl, ja i Karolina, wziąć na siebie pierwszy ogień.
I moglibyście sobie odpuścić zarząd ze względów osobistych.
Dzięki. Muszę się przewietrzyć.
Dacie nam 5 minut, zanim coś postanowimy?
- Jasne. - Dzięki.
Nie wiem.
To znaczy... nie chcę być tym, który musi mówić.
Czuję wasze spojrzenia, ale...
W porządku. Ken...
W porządku. Możesz powiedzieć...
Nic sobie nie pomyślę, mów.
No bo, kto wie? Może jutro...
pewnie należałoby przekazać koronę, dokończyć sprzedaż, ale...
czy powinniśmy zachować otwarte opcje?
Sekunda!
Po prostu nie wiem, czy mogę...
cokolwiek robić czy rozmawiać.
Ale musimy przejąć oświadczenie.
Inaczej zostanie Frank, Karl i Gerri...
Jaki by nie był tekst, podtekst musi być...
Logan Roy... ale Roman Roy,
Kendall Roy i Shiv Roy, jesteśmy tu.
Dobra.
Po prostu nie chcesz, żeby Karolina to ogarniała.
Tylko oświadczenie. Zdecyduje zarząd, ale do tego czasu...
dla rynków...
musimy mieć kontrolę. My.
Do zebrania zarządu.
Nie chciałbym, żeby wyszło coś, czego nie aprobujemy,
więc... tak.
Hugo.
- Napiszemy oświadczenie. - Świetnie.
Będą musieli podpisać.
Musi wyjść od Franka, Simona czy zarządu...
Ale my piszemy. Dobra?
Kto zadzwoni do Matssona?
Wiem, ale...
- Muszę kończyć, przepraszam. - Ja pierdolę.
Potrzebuję przestrzeni.
Oczywiście.
Jestem... smutny.
To znaczy, w tej chwili...
całkiem otępiały, ale teoretycznie można powiedzieć, że jestem...
smutny.
- Nie przeszkadzam. - Kurwa, w proszku.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Tak mi przykro.
- Przykro mi. - Wiem.
- Jak go ściągniemy? - Nie wiem, Jezu... Zajmę się tym.
Masz zredagowane oświadczenie? Uważamy, że ze względu na rynki
Karl, ja i Gerri powinniśmy być wymienieni z nazwiska.
Zajmę się tym, natychmiast.
Wokół jest pełno pstrykaczy
i milczenie wywoła zalew plotek.
Rodzina udzieli komentarzy, powiadomiłem przyjazne tytuły.
Obowiązek wzywa.
Konferencja jest tam, dzieci są gotowe, więc... Idź.
Czekajcie.
Dzień dobry. Witam.
Poradzimy sobie?
Tak.
Damy radę.
- Nie poradzisz sobie. - Ty też nie.
- Ty nie. - Masz przejebane. - Ty masz.
- Ty totalnie. - Ty na maksa.
- Gotowi? - Tak. - Shiv? - Gotowa?
Na pewno?
Dziękuję.
Jak wiecie, stwierdzono zgon mojego ojca Logana Roya
na lotnisku Teterboro, dziś po południu.
Dziękuję mediom za uszanowanie żałoby.
Rozumiecie, że nie odpowiem na pytania.
Z braćmi chcieliśmy tylko powiedzieć,
że Logan Roy stworzył wielką, amerykańską rodzinną firmę.
I jak wiecie, zarząd spotka się w ciągu najbliższych godzin,
by ustalić, kto poprowadzi firmę dalej.
Naród utracił żarliwego bojownika, amerykańskiego tytana,
a my ukochanego ojca. Dziękuję.
A państwa role w firmie?
Zamierzamy... Zamierzamy przeprowadzić ją przez...
cokolwiek ją czeka. Będziemy tam.
Dziękuję, koniec pytań!
Żadnych pytań.
Oto on.
To tata.
Idziemy go zobaczyć?
- Chcesz? - A nie powinniśmy?
- Nie wkurzy się, jeśli nie pójdziemy. - Racja.
Tom?
Mógłbyś...
powtórzyć, co się stało?
To ja...
pójdę do niego. Chcesz?
Ja...
- popatrzę stąd. - Dobra.
No dobra...
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski