Ojcze.
To doniosły dzień.
Tak.
Nie będziesz jadł?
Popatrzę.
Pilnujemy pana Bailiffa.
Szkoda, że nie jesz surowych.
ROZDZIELENIE
Odsłoń.
Eustice Huang.
Dziś oficjalnie kończysz stypendium Wintertide.
Gratuluję.
Przeniesiemy twoje łóżko z domu rodziców
do Centrum Empatii im. Gunnel Eagan na Svalbardzie,
gdzie będziesz pracować nad globalnymi reformami.
Myślałam, że skończę ten kwartał.
Empatia czeka, towarzyszko Huang.
Możesz wrócić do swoich obowiązków.
O zmierzchu odbierze cię bus.
Ale najpierw...
połóż zabawkę na stole.
Podręcznik nakazuje uhonorować ten postęp materialnym poświęceniem.
Jako odpowiedni totem wybrałem twoją grę w obręcze.
Jeszcze raz.
Asher odebrał dzieci.
Wspaniale.
Pocałowałam twojego altera.
Słucham?
Znowu się z nim widziałam
i tuż przed moim wyjściem
całowaliśmy się przez jakąś minutę.
Co?
Przepraszam.
Jak?
Noż kurwa. Przecież...
To nic nie...
Co?
To nic nie znaczyło?
Nie to chciałam powiedzieć.
Jesteś zagubiony.
Wiesz o tym.
To pojebane na tylu poziomach.
Po prostu...
Przypomina mi dawnego ciebie.
Pójdę do pracy i zarobię na jedzenie dla naszych dzieci.
- Możesz... - I grzecznie proszę,
nie idź tam i nie używaj mojego ciała, żeby mnie zdradzać.
- Nie idź. - Wiesz co?
Skoro i tak nie będę wiedział, czy to się dzieje, czy nie...
Nie wiem. Może odejdę.
Może odejdę i zakończę jego życie.
Co ty na to?
Burt.
„Mogą być też powiązane
z kilkoma niedawnymi zniknięciami lub śmierciami.
Goodman... mógł mieć w nich udział
jako lumonowski egzekutor albo bojówkarz niższego szczebla”.
„Lumonowski bojówkarz”. To zabolało.
Nigdy nie używamy takich słów.
Lumon ma bardzo... specyficzny język.
To było zanim...
Teraz wiem, że się myliłem.
Wiem, że dla nich nie pracujesz.
Przejedziesz się gdzieś ze mną?
Burt, przepraszam.
Przejedź się ze mną.
Tak?
- Jest dziewiąta. - No i?
Liczby stoją w miejscu.
Może tylko się spóźnia.
Ostateczna norma miała być wyrobiona dzisiaj.
Natychmiast go tu sprowadź.
Halo?
Mark?
- Wiesz, gdzie jesteś? - Nic mi nie jest.
Dobra. Gdzie jesteś?
W śmierdzącym samochodzie.
Miło.
A ja? Jestem sobą czy kserokopiarką?
Niestety sobą.
To błąd.
Przez dziurę w twojej czaszce gwizdał wiatr, więc nie dosłyszałam.
To mój plan nazwałeś, kurwa, błędem?
Powiedzieliśmy jej wszystko. Ona nam gówno.
Nie możemy jej ufać.
Tak.
To tutaj.
Chyba jej jeszcze nie ma.
A jeśli to pułapka?
Może tak. Nie wiem. Może nie.
Ale jej potrzebujemy.
Nie odbieraj.
- Gdzie Mark? - Słucham?
Nie ma go już drugi dzień. Przyjdzie?
Obowiązuje zasada poufności.
Miał wcześniej krwotok z nosa.
Nic mu nie jest?
Czemu pytasz?
Czemu pytam?
Czemu pytasz?
Jest szefem działu.
Dylan nim jest. Pod nieobecność Marka.
Trochę jak pan i Cobel.
Wymiana jednego na drugie.
Wystarczy, Helly R.
A nie Helly E?
Helena Eagan jest moją pracodawczynią.
Ty jesteś moją podwładną i to zachowanie jest niesubordynacją.
Co pan nie powie.
Nie zamykaj.
Powiedziałam ci o nas.
Co?
Dziś rano powiedziałam mojemu mężowi
o tobie i mnie.
Ucieszył się?
Nie.
A powinien, bo... przecież cię uszczęśliwiam.
Wiem.
A on nie.
Nie możemy się już widywać.
Zagroził, że odejdzie z pracy.
Nie wiem, czy zrealizuje ten zamiar,
ale może jeśli mu powiem, że to koniec...
- Nie, poczekaj. - To moja wina.
- Nie powinnam była tu przychodzić. - Czekaj.
Gretchen, moje życie się zaczęło, kiedy tu przyszłaś.
To nieprawda.
Masz tak wiele możliwości.
Nie. Nie mam nic innego.
Mam to i pierdolone gumki do mazania.
Przepraszam, muszę iść.
Nie, zaczekaj.
Gretchen G...
- O Boże. - Kocham cię.
Wiem, że jestem tylko alterem, ale kocham cię z całego serca.
Gretchen...
To dla ciebie.
Mogę dać ci życie. Proszę.
Tak mi przykro.
Gretchen.
Gretchen!
Zachowaj go.
Dasz go komuś, kogo poznasz tutaj.
Tu jest tylko O&P i ci od kóz.
Tylko o nich wiemy.
Jest moją żoną.
Nie jest twoją żoną...
bo nikt nie traktowałby ukochanego tak jak ona ciebie.
Jak traktują nas alterzy. Jakby wszystko było dla nich.
To co możemy z tym, kurwa, zrobić?
I tak jesteśmy tu uwięzieni bez życia i bez rodziny.
Irving był twoją rodziną.
- Weź. - I zostawił ci wiadomość.
Czarny korytarz.
Z jakiegoś powodu myślał, że jest ważny.
Namówili cię, żebyś go zdradził dla jakiejś baby, której nawet nie znasz.
Wiesz, że to przez ciebie tu jesteśmy, nie?
Wcale nie.
Skoro tak się od nich różnimy, to czemu nie poznaliśmy, że cię nie ma?
Irving poznał.
Mark nie.
Sorry, tutaj chyba też jestem dupkiem.
Witaj, Mark.
Jak się czujesz?
O Boże. Świetnie.
Moją żonę więżą w Lumon,
a ja miałem operację mózgu w swojej piwnicy.
A co u pani?
Teraz jesteśmy sojusznikami i...
Sojusznikami? Już nie sąsiadami?
- Sorry, czegoś tu nie łapię. - Możesz...
Możesz zabrać nas do chatki? Do jego altera?
Jeszcze nie.
To ryzykowne nawet pod osłoną mroku.
Poczekamy na noc.
- To ryzykowne. - Dobra.
Mamy czekać do wieczoru?
Nawet nie wiemy, czy skończył już plik.
Zakładam, że nie.
Jaki plik?
Cold Harbor.
A jeśli go skończyłeś...
to...
To co?
To ona już nie żyje.
Jezu.
Lepiej, żeby, kurwa, żyła.
- Nie! Walić to. Jedziemy. Już. - Czekaj.
Próbuję ci pomóc.
Mark.
Ona jest tam, a my tutaj, na jakimś jebanym zadupiu.
Wiem. Wyciągniemy ją. Właśnie po to tu jesteśmy, tak?
Zadzwoń do Milchicka.
Powiedz mu, że źle się czujesz i nie przyjdziesz.
Zrób to teraz.
O Boże.
Jeśli wyczuje matactwo, nie wpuści cię do budynku.
- Weź się odpierdol. - Czekaj.
- Noż... - Mark.
- Nie. Walić to. - Poczekaj.
Za chuja.
- Posłuchaj. - Nie.
- Wiesz, jaka jest szalona? - Tak, wiem.
- Wiesz, co zrobiła? - Mark, posłuchaj.
- Odetchnij. - Nie. Nie mogę.
Nie możemy.
Nie mamy innego wyboru niż jej posłuchać.
Dla Gemmy.
Wie, gdzie ona jest, Mark.
POKÓJ SOCJALNY
TRZYMAJ SIĘ!
Dobra, Irving.
Z O&P SKRĘĆ W PRAWO, IDŹ DO KOŃCA KORYTARZEM
Walić to miejsce.
Nigdy nikogo nie skrzywdziłem.
Chcę, żebyś to wiedział.
Zawoziłem ludzi w różne miejsca.
Nie pytałem, co z nimi będzie, kiedy tam dotrą.
To właśnie robisz teraz?
WNIOSEK O DYMISJĘ
POWÓD – X ZŁOŚĆ X SAMOTNOŚĆ X WSTYD X ZMĘCZENIE X POCZUCIE WINY
Na pewno wiesz, że to duże rozczarowanie i śmierdzi niewdzięcznością.
Już.
Coś jeszcze?
Karta magnetyczna.
Udaj się, proszę, do windy i czekaj.
Przepraszam, Dylanie G.
Powinnam była być bardziej pomocna.
Wystarczy.
To nie pani wina.
Tak wygląda „skracanie smyczy”?
Nasz najważniejszy rafiner rozpłynął się w powietrzu w dniu,
który miał być dla Lumon najwspanialszy.
To twoja wina.
Przestrzegałem protokołu, proszę pana,
ale dziękuję za pańską remonstrację.
Niepotrzebnie skomplikowane określenie na prostą ideę.
Przeproś za to słowo.
- Proszę pana... - Przeproś za to słowo.
Składam przeprosiny.
Krócej.
Przepraszam.
Jeszcze raz.
Proszę pana...
Jeszcze raz.
Proszę odbyć ze sobą stosunek.
To znaczy „wal się”, proszę pana.
- Coś ty właśnie powiedział? - Zarządzam piętrem rozdzielenia,
co oznacza dwie rzeczy.
Po pierwsze, zasługuję na szacunek, nawet ze strony przełożonych.
Po drugie, bardziej oczywiste, mojej jurysdykcji podlega tylko to piętro.
Ujmując to monosylabicznie,
to nie moja wina,
co robi Mark Scout, kiedy nie jest w pracy.
Tylko pańska.
Panie Scout, gdzie pan jest?
Martwiłem się tymi krwotokami,
więc pojechaliśmy do kliniki w Soil Hill
i chcą wykonać jeszcze kilka badań.
Wyślę po pana auto.
Jest pan priorytetowym pracownikiem i Lumon powinien o pana zadbać.
Mogę prosić o lokalizację?
Proszę pana?
Nie jestem chory.
Po prostu potrzebowałem wolnego dnia, jasne?
Mogę spytać czemu?
Nie.
Mam różne życiowe sprawy.
Nie o to właśnie chodzi w Lumon?
O równowagę?
Praca to tylko praca, prawda?
Rozumie mnie pan?
Panie Milchick?
Daje pan słowo, że stawi się jutro w pracy?
Tak, daję słowo. Przyjdę. Obiecuję.
Dobrze. I dziękuję za telefon.
BILET W JEDNĄ STRONĘ
Proszę.
Dziękuję.
To najdalsze możliwe połączenie.
Nie będę wiedział, gdzie wysiądziesz. I nigdy nie możesz wrócić do Kiera.
Rozumiesz?
Nie.
Lumon się na tobie nie zemści?
Pytałeś o powód rozdzielenia...
Spodobał mi się pomysł, że mogę znów być niewinny.
Część mnie może.
Ale potem ta moja niewinna część zakochała się w tobie.
Chcę to zapamiętać.
Pewnie lepiej nie.
Nigdy wcześniej nikt mnie nie kochał.
Nie tak naprawdę.
Teraz już tak.
Jakie to uczucie?
Nie wiem.
A ty nie chcesz wiedzieć, jakie to uczucie?
To niemożliwe.
Burt...
W porządku.
Jedź już.
Nigdy tego nie miałem.
- Wiem. - Nigdy w życiu.
Wiem.
Chcę tego.
Chcę to mieć.
Irving.
Jestem gotowy.
Nie możemy.
Jestem gotowy.
Nie możemy.
Nie możemy!
Bon voyage...
kolego.
Burt...
żegnaj.
Lewo, lewo, prawo.
Prawo, prosto, prawo, prawo, lewo, prosto, lewo.
Lewo, prawo, prosto, lewo... Kurwa.
Prosto korytarzem,
lewo, prawo, lewo, prosto, lewo.
Kurwa.
Prawo, lewo, prosto, prawo,
lewo, prosto, lewo, lewo, lewo, prawo, lewo, lewo...
Oszukałaś mnie.
Moja Helly.
Co jest, kurwa?
Jedziemy do chatki piątej.
Nie mam nikogo zapisanego.
Przysłał ją Jame.
Nikt ma nie wiedzieć.
Marsha White, dziewiąte piętro.
Dział specjalności.
Szukam złotego naparstka.
Cześć, Mark.
- Czekaj. Co? - Wszystko w porządku.
Nie.
Jeśli wyjdziesz, to on od razu wróci.
- Co to jest? - Wszystko gra.
Przejdziemy się?
Przepraszam. Chodź ze mną.
Wszystko dobrze. Tak.
- Jesteś moją... - Chce tylko pogadać.
Pamiętasz swoje ostatnie słowa?
Ona żyje.
Napisy: Marzena Falkowska