Już.
Dzięki.
ODDAJ KREW
Co tam pani ma?
Przepraszam. Co tam pani ma?
Motyw nawrócenia w Śmierci Iwana Iljicza Tołstoja.
O Boże. Bez spoilerów.
A pan?
- Czyta pan... - Ja? To...
Tak, to prawdziwa uczta.
„Na głodzie bez zmian:
narkotyki wśród żołnierzy podczas I wojny światowej”.
- Proszę dać spokój. - Nie, naprawdę.
Geniusz. Musi pan oblać całą resztę.
Pełna zgoda.
Przepraszam. A pani to?
Gemma.
Dobra.
Mark.
- Miło cię poznać, Mark. - Ciebie też.
Gemma, gdzie się podziewasz?
Nic mu nie będzie. Mogą pojawić się jakieś luki.
Mam nadzieję, że nie na długo.
Jesteś lekarką?
Potrzebujemy karetki?
Możesz mi na coś odpowiedzieć?
- Potrzebujemy karetki? - Nie.
Będzie trochę spał.
Dobrze. Jak długo?
Ciężko powiedzieć.
Potrzebujemy sprzętu z piwnicy. Jesteś niezdarna?
Co? Dlaczego masz sprzęt w piwnicy Marka?
Twój brat się reintegruje.
Nie, wcale nie.
- Wiem, że to szok. - Widzę, że jesteś mądrzejsza,
więc wybacz, że powiem to wprost,
ale jeśli znowu zechcesz grzebać przy moim bracie,
to zrzucę cię, kurwa, z mostu.
- Devon... - To koniec.
- Porozmawiamy potem. - Nie!
Nie. Tak jest, kurwa, postanowione, jasne?
Pogódź się z tym.
Koniec.
On tego chce.
Chce wiedzieć, czy Gemma żyje.
Żyje.
Nie rób sobie jaj.
Ona naprawdę żyje.
ROZDZIELENIE
36,4 °C
Jadłaś dziś, skarbie?
Tak.
Czytałaś?
Pięćdziesiąt stron.
Kalistenika?
Tak.
NATĘŻENIE ROZ - P
Gdyby przywaliła cię lawina błota,
bardziej bałabyś się uduszenia czy utonięcia?
Utonięcia.
NATĘŻENIE ROZ - L
Ile dziś pokojów?
Sześć.
Cholera.
Gotowa?
A oto i ona.
Mogę prosić o przerwę?
Tylko na chwilę.
Ale minęło sześć tygodni.
Dopiero co tu byłam.
Wiem.
Nikt nie lubi dentystów.
Mogłem zostać księgowym, tak jak chciała mama.
Usiądź, proszę.
Znakomicie.
No to zobaczmy, jak to wygląda.
Otwórz szeroko.
Jak długo tam byłam?
Dwie godziny.
Och, brachu.
Musisz wrócić, milady.
Wróć, proszę.
Hej. Na zdrowie.
Przepraszam.
- Cześć. - Hej.
Fajnie wczoraj było.
To prawda.
Sorry. O 15:00 mam wykład o Hadżi-Muracie.
- Wszędzie walają się notatki. - Spoko.
Coś ci tylko przyniosłem.
Farma mrówek.
Mówiłaś wczoraj, że lubisz mrówki, więc...
Powiedziałam, że lubię... krówki.
Krówki.
- Mrówek nie cierpię. - O kurde.
- Ale... uwielbiam farmy. - To dobrze.
Jestem zajebiście do tyłu.
Nawet mnie tu nie ma.
Nie ma cię tu? Dobra.
Co ty robisz?
Tak.
- Serio? - No wiesz, akurat była wyprzedaż.
A kto je złoży, panie złota rączko?
Akurat jestem dość zręczny.
Nie jesteś.
- Co? Jak śmiesz? - Pchasz się z rękami.
Pcham się?
No dobrze. Może i pcham się z rękami.
- Tak? - Lubię to.
Chciałam, żeby to wyszło.
- Co się stało? - Naprawdę nie było tak źle.
Dla ciebie. Bo wspinasz się jak gekon.
To było pół kilometra kamiennej ściany.
- Skały. - Fajnie.
Było kilka skał.
Skał? Kotku, to było jak strefa śmierci na Evereście.
Jak Czomolungma.
- Jakieś ciała? - Nie, szukałam.
Ale mam dowód zdjęciowy. Patrz.
- O Boże. Co ci odbiło? - Patrz.
- Właśnie, Ricken. - Tak.
Pierwszy żleb złoiłem w gimnazjum.
Dlatego...
Co?
- Musiało boleć. - Wiemy, co to znaczy.
- Przepraszam za niego. - Krajoznawstwo mam we krwi.
- Sexy. - Nie będę przepraszać.
Chwila. Jak zeszłaś?
- Zjechałam na tyłku. - Masz zdjęcia?
To strefa bez fot.
Strefa śmierci bez fot.
Właśnie. Dziękuję.
Ruszymy kiedyś we dwóch na wędrówkę.
To będzie przygoda.
Spędzamy dużo czasu razem.
- Za mało. - Serio?
Nie pijesz?
Można rafinować mocz...
- Pierdolisz. - ...w wodę.
Ale po co?
Żeby doświadczyć piękna natury.
Ale czemu tak ci zależy?
Chcę bliżej cię poznać.
Dlaczego zależy ci na tym, żebym poszedł z tobą...
Skarbie, wiesz, gdzie dałem kluczyki?
- Wszystko dobrze? Kochanie. - Nie.
Pani Casey.
Będę obserwować Helly R.
Nikt mi nie powiedział.
Polecenie pani Cobel. Mam wykrywać oznaki smutku
i zniechęcać ją do podejmowania dalszych prób samobójczych.
Bariery rozdzielenia się utrzymują?
Tak, technologia działa.
Lubisz ją.
Łatwo ją lubić.
Ona też darzy mnie sympatią.
Nie próbowała złamać ci palców?
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Zaraz państwa zawołam.
Dziękujemy.
Wiesz...
dla wielu osób to kolejny krok.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Przepraszam.
FORMULARZ PRZYJĘCIA
Gotowy?
Już czas.
Gotowy do strzału.
Do trzech razy sztuka.
- Podobno. - Napiszę ci kartkę z podziękowaniem.
Nie cierpisz takich pisać.
O Boże. Trochę się denerwuję.
Kochanie?
- Mówię, że trochę się denerwuję. - No tak.
To ostatni etap, no i wiesz,
gdzieś tam czeka na nas dziecko.
Musimy po nie tylko sięgnąć, tak?
- A jeśli się nie uda? - Odwróć się i pochyl.
Sorry. Wszystko gra?
Jak się czujesz?
Bolą mnie usta.
Przez pobyt w którym pokoju?
Pierwszym.
Wellington.
Ile odwiedziłaś dziś pokojów?
Sześć.
Pokój Billings, pokój Lucknow,
St. Pierre, Cairns, Zurych i...
Pokój Wellington.
Wellington. Znakomicie.
I co stało się w tych pokojach? Niczego nie pamiętasz?
Niczego.
Jak czułaś się na korytarzu?
Czy wychodząc z jakiegoś pokoju, czułaś żałość?
Gorliwość? Uciechę?
Nie byłam tylko w jednym pokoju. Dziś miał na drzwiach nazwę.
Cold Harbor.
To co się stanie, kiedy odwiedzę już wszystkie pokoje?
Zobaczysz znów świat, a świat zobaczy ciebie.
Czyli zobaczę Marka?
Mark skorzysta na świecie, który spłodzisz.
Kier zabierze cały jego ból, tak jak zabrał twój.
Możesz, proszę, mówić jak normalny człowiek?
Dobranoc, Gemmo. Słodkich snów.
Gemma, kawa gotowa!
W porządku z nim?
Stabilnie. To był pojedynczy przypadek.
Teraz wędruje.
Kiedy się obudzi?
Kiedy będzie gotowy.
Świetnie.
- Serio myślisz, że to zadziała? - Nie ma innej opcji.
Jest taka chatka dla alterów.
Słucham?
To w sumie taki domek, gdzie rozdzieleni stają się swoimi alterami.
- Jedna kobieta... - Centrum porodowe Damona.
Może jeśli tam pojedziemy, porozmawiamy z jego alterem i...
To coś zupełnie innego.
Tak wydostaniemy Gemmę.
Serio? Raczej tak zabijesz mi brata.
Widać, że jesteście rodziną.
- Mogę zadzwonić. - Do kogo?
- Harmony Cobel. - Po co? Zarządza poziomem rozdzielenia.
Już nie. Może wiedzieć, jak dostać się do chatki.
A może nawet jak dostać się do Gemmy.
Jest ślepo lojalna wobec Lumon. Wychowali ją. Jest ich bojowniczką.
- To ryzyko. Wiem. - Ryzyko?
- Tak. - Wyda cię im.
I mnie też.
Cała moja walka będzie na nic.
Wznowimy zabieg, kiedy się obudzi.
Dobra. Sprawuję teraz pieczę nad jego mózgiem. Ty nie.
Dzwonię do niej.
- To nie mogę brać w tym udziału. - Co?
Jeśli tak postanowiłaś...
Co ty robisz?
- Powodzenia. - Nie możesz go tak zostawić.
Nie. Bez ciebie nie dam rady.
Co... Żartujesz?
Idziesz sobie?
To nie moja decyzja, tylko twoja.
Nie. Musisz zostać. Nie mogę...
Nie wiem, co robić. Co robić, jak się obudzi?
Nie dzwoń do niej.
O Boże.
Chi...
- Mark? - Chikkha...
- Co chcesz powiedzieć? - Chikkhai...
Chikk...
Chikkhai bardo?
No nie wiem. To jacyś walczący faceci.
Nie, to jeden facet walczący ze sobą. Pokonuje swoje psyche. Śmierć ego.
Skąd wiesz, że to jeden facet?
Ma taką samą fryzurę.
To przyszło pocztą?
Tak. To jedno z tych zadań, gdzie trzeba narysować kaczkę czy królika.
Jestem chyba na liście wysyłkowej kliniki.
Czemu marnujesz na to czas?
A ty czemu jesteś wredny?
Nie jestem. Po prostu to trochę...
- Dziwne. - Ja się dobrze bawię.
A raczej bawiłam, póki mi tego nie zepsułeś.
Chyba trochę przesadzasz, Gemma.
Nie rób tego.
Czego?
- Nie mów mi, jak się czuję. - Nie mam pojęcia.
Do dupy. Sponiewierana.
No to przestańmy.
Spokojnie. To całkowicie normalne.
Podam ci posiłek. Bon appétit.
Coś jeszcze? Kawy? Herbaty?
Drugą poduszkę...
Utknął na 96%.
To krwawienie nas opóźniło.
Kiedy skończy, będziesz musiał się z nią pożegnać.
Wiem o tym.
Dla Kiera.
Czemu masz na sobie ten głupi sweter?
Drogi panie Tisdale,
nie wiem, jak się panu odwdzięczę...
za ten życzliwy prezent świąteczny,
który wysłał pan w tym roku mojemu mężowi i mnie.
Nigdy nie mieliśmy
fugownicy elektrycznej.
I z niecierpliwością czekamy
na liczne szczęśliwe
wspomnienia,
jakie nam
zapewni.
No już, kochanie. To ostatnia.
Nie ma
bardziej
świątecznego zajęcia...
niż fugowanie.
To w sumie narzędzie do usuwania fug,
ale byłaś blisko.
Jak długo muszę to jeszcze robić?
Mówiłem ci, że to koniec.
Ale Boże Narodzenie ma do siebie to, że powtarza się co roku.
Zawsze jest Boże Narodzenie.
Chodźmy.
Kocham cię.
Powiedziałem: „Kocham cię”.
Ja też cię kocham.
Witaj, Gemmo.
Doktorze Mauer.
Jak się czujesz?
Boli mnie ręka.
Przez pobyt w którym pokoju?
Allentown.
Chcę wrócić do domu.
Twój mąż ponownie się ożenił...
i ma teraz córkę.
Nie wierzę ci.
Długo cię nie było, Gemmo.
Zaczął nowy rozdział.
Może ty również.
W jednym z pokojów. Jak myślisz?
Czujesz, że skłaniasz się do któregoś pokoju?
Może czułaś w nim coś, czego nigdy nie czułaś przy Marku.
Może to widziałem.
Śmierć Iwana Iljicza.
Niech zgadnę. Na końcu umiera.
Gemma!
Gemma! Stój!
Na pewno nie chcesz iść?
- Będą kalambury. - Może przez 20 minut.
Tak, ale... no wiesz.
Albo może ja zostanę?
Nie, chyba powinnaś iść.
I tak muszę to dzisiaj skończyć, więc...
Dobra. Dostałeś to o Denali, co wysłałam?
Nie.
Przeczytam to. Sprawdzę.
Dobrze. Wrócę gdzieś o 22.00.
Kocham cię.
- Powiedziałam... - Ja ciebie też. Wybacz.
- Pa. - Na razie.
Pani Casey.
Pan Milchick.
Bardzo mi przykro.
Co się dzieje?
Nic.
Pani alterka przyszła na wystawę dzieł sztuki
i weszła do niewłaściwej windy.
Od kiedy jestem...
Gdyby mogła pani się odwrócić i wrócić do środka,
byłbym bardzo wdzięczny.
- Ale... - Proszę iść.
- Gdzie jest... - Dziękuję pani.
Nie.
Mark.
- Chodź. - Mark.
Mark?
Cześć.
Ostrożnie. Powoli.
Och, Mark.
Gdzie ty byłeś?
Napisy: Marzena Falkowska