Irving!
- To ja. Jestem tutaj! - Mark!
Co się dzieje?
Gdzie my jesteśmy?
Nie mam pojęcia,
ale tam jest ścieżka, która prowadzi na klif!
Chcesz, żebym wszedł?
Jasne!
Jestem na lodzie. Jestem, kurwa, na lodzie!
To może z niego zejdź. Chodź!
Idę!
Uważaj!
Jest bardzo stromo!
Irving.
Helly!
Skąd przyszłaś?
Nie wiem.
Co my tu robimy?
Tutaj!
Idźcie za moim głosem!
Mark!
Tutaj!
Mark.
Nic wam nie jest?
- Też obudziłeś się na lodzie? - Tak.
- A ty? - Na klifie.
O Boże.
- To wy? - No pewnie.
Ja pierdzielę!
Jesteśmy, kurwa, na zewnątrz.
O Boże. Wiedziałem, że nie ma tak naprawdę sufitu,
ale to pojebane.
Co to?
WITAJCIE
Dzień dobry, rafinerzy.
Mówi pan Milchick z pracy. Z radością witam was
na waszym pierwszym
terenowym zdarzeniu rekreacyjno-integracyjnym.
TZRI to odpowiedź na waszą chęć ujrzenia świata na zewnątrz.
Za zgodą waszych alterów
spędzicie kolejne dwa dni, przemierzając łąki,
zarośla, krzewy i potoki Narodowego Lasu Dietera Eagana.
Kim jest, kurwa, Dieter Eagan?
Dieter Eagan?
Niektórzy z was chcieliby pewnie wiedzieć więcej.
Prawda, której szukacie, mieści się w czwartym aneksie.
Kier podyktował go w ostatnich godzinach życia.
To tekst tak bardzo święty, że zakazano go na poziomie rozdzielenia.
Czeka na was w Jaskini Nożycowej,
czyli grocie, w której Kier Eagan po raz pierwszy poskromił cztery nastroje.
I pamiętajcie:
„Ścieżki Kiera trzymajcie się, inaczej wzbudzicie natury gniew”.
Po drodze otrzymacie pomoc.
Powodzenia, MDR.
Jaskinia Nożycowa.
A to, kurwa, co?
Wygląda jak Mark.
Milchick mówił, że będziemy mieć po drodze pomoc.
Nie wierzyłbym w ani jedno słowo tego szachraja.
Nawet w telewizji.
Nie bardzo mamy teraz wybór, Irv.
ROZDZIELENIE
Czekajcie.
DLA DIETERA.
„Rozdział pierwszy.
Nie przyszedłem na ten świat sam.
Dzieliłem łono matki z kimś innym,
bratem o imieniu Dieter”.
Kier miał bliźniaka?
Tym właśnie są te istoty.
Tak.
„W dzieciństwie był moim serdecznym przyjacielem, ale jako starszy chłopiec
wybłagał, żebyśmy zamieszkali w lesie jako nędzarze.
Miłość do brata zmąciła mi rozum.
Przystałem i ruszyliśmy w gęstwinę, w kierunku”...
PADÓŁ ROZPACZY
...„Padołu Rozpaczy”.
MAPA
Czyli mamy iść śladami braci.
„O tej porze zawsze się wykradał.
- Skryty przez florę, mój brat”... - ...florę, mój brat
rozdziewał się.
Odgłosy jego zapału przedziwnie współgrały z leśną muzyką.
Każde jego pchnięcie wchodziło w rytm
- z cykaniem świerszczy... - ...„cykaniem świerszczy”...
- ...zawodzeniem wiatru... - ...„zawodzeniem wiatru”...
- ...i odgłosem topniejącego śniegu. - ...„i odgłosem topniejącego śniegu”.
Tamtej nocy Dieter stał się
- instrumentem natury... - ...„instrumentem natury„...
- ...i natura grała na nim z elegancją... - „i natura grała na nim z elegancją.
Byłem zmuszony słuchać,
jak rozlewa swój rodowód na ziemię”.
Teraz to mój bliźniak.
Wszystko dobrze?
Tak.
Chciałabym wiedzieć, dokąd idziemy.
Kurwa.
O czym rozmawiałeś tam z Helly?
Kiedy?
Nie ufam jej.
Chyba kłamie w sprawie tego, co widziała jej alterka.
Dlaczego tak myślisz?
Nocni ogrodnicy?
Nie jesteś obiektywny przez to, co do niej czujesz.
To, co do niej czuję, nie ma tu nic do rzeczy, jasne?
Co jest, kurwa?
Co to jest?
Nie wiem.
Wygląda jak foka.
Czemu jest taka poturbowana?
Nie wiem. Może martwe zwierzęta tak wyglądają.
Zjedzmy ją.
Słucham?
Nie wiemy, czy w padole jest jedzenie.
Nawet nie wiemy, gdzie jesteśmy.
Nie może nam się nic stać.
To jest TZRI.
Terenowe zdarzenie rekreacyjno-integracyjne. Prawda, Mark?
Nie wiemy, co to jest.
- Nic nie wiemy! - Irving, uspokój się.
Wiemy, że przeżyłeś na zewnątrz coś nieprzyjemnego...
Kto tak powiedział?
O Boże.
Co mu powiedziałeś, durniu?
Nic! Noż kurwa!
Chodźmy do tego padołu.
Bliźniak Kiera zawsze był przy nim.
Dlatego wam też zapewniliśmy to samo.
Walcie się. Miałem rację.
Panie Milchick.
To najwyższy wodospad na świecie.
Poszliście śladami Kiera i Dietera, docierając do Padołu Rozpaczy.
Stoicie na świętej ziemi.
Umieramy z głodu.
Czyżby?
Myślałem, że nasyci was majestat wodospadu.
Oczywiście się droczę.
Lumon zawsze chroni i zaopatruje.
Proszę tędy.
Pani Huang przygotowała ruszt z obfitym wyborem luksusowych mięs.
Później przy ognisku będą pianki i recital.
Namioty, jak widzicie, są koloru MDR,
a wychodek jest zaopatrzony w czterowarstwowy papier toaletowy.
W rzeczy samej, Helly R.
Dla waszego bezpieczeństwa i wygody mamy też pochodnie,
które zapewnią ciepło oraz światło.
Dwa w jednym.
Są piękne.
Fajnie, prawda?
Tak, cudownie.
Irving?
Wejdź.
Ulepiłam ci śnieżną fokę.
Gdybyś zgłodniał.
Tak.
Czuję się głupio, że zasugerowałem zjedzenie tamtego zwierzęcia.
Wyszedłem pewnie na panikarza i paranoika. Kogoś irracjonalnego.
Nie. Nic nie szkodzi. Wszyscy byliśmy trochę...
Tak.
Co naprawdę widziałaś podczas zdarzenia nadgodzinowego?
Powiedziałam wam.
Spokojnie.
To nic nie zmieni.
Irving.
„Dieter leżał brudny na posłaniu,
choć staw w padole nadawał się do kąpieli.
Jedliśmy złapane zające
i opowiadaliśmy rymowane dowcipy, aż rozbolały nas gardła.
W końcu jednak z moich ust wydobyła się łaskocząca je myśl.
»Musimy wrócić do ojca« – powiedziałem.
»Ale obiecuję zająć się tobą w eterowym młynie«.
Kiedy w końcu wydał z siebie dźwięk, był to płaczliwy skowyt.
Wierzył, jak przypuszczam, że zawsze będziemy leśnymi nędzarzami.
Patrzyłem na niego, kiedy stracił oko.
Wyskoczyło z oczodołu
na fali nagłego strumienia ropy z jego czaszki.
Pochwycił swoje włosy,
które nagle stały się mchem, łatwo odrywanym od krwawiącego skalpu”.
Wielkie nieba.
„Kiedy ropa z jego oka zgęstniała w sok mleczny,
odwróciłem się od gulgoczącego brata i poszedłem do stawu w padole,
wiedząc, że wodospad zagłuszy jego krzyki”.
W sumie sprytnie.
„Tam właśnie po raz pierwszy spotkałem Rozpacz,
wychudłą pannę połowy wzrostu naturalnej kobiety.
Zwróciła się do mnie bezpośrednio swoimi oczami, mówiąc:
»To twoja sprawka.
Tolerowałeś jego bezmyślność.
Teraz nie jest niczyim bratem,
tylko wszetecznikiem chaosu«”.
Koniec.
Być może rano będziemy mieć czas na kolejny rozdział...
ROZDZIAŁ 2
...„Kier i złodziejska niania”.
Mam ciarki.
Czy jego brat naprawdę tak umarł, panie Milchick?
Podręcznik wzbogaca naszą pracę opowieściami z życia założyciela.
Każde słowo jest prawdą.
Przepraszam.
Helly.
Co?
- Helly R.? - Słuchajcie...
Roztopił się, nie?
Zmienił się w las, bo się masturbował.
To najgłupsza rzecz, jaką słyszałam.
Co nie? Zwalił sobie przy bracie...
i został za to ukarany.
Co... Nie możesz tak mówić.
- Przeczytał to. - Tak.
Nie... To...
Często śmiejemy się z tego, czego nie rozumiemy.
Myślałem, że wasz zespół przyjmie to z większą refleksją.
Pani Huang.
Proszę o pianki.
Proszę wrzucić je do ognia.
Bez przesady.
Już, pani Huang.
- O Bo... - Dlaczego?
Pianki są dla tych, co umieją pracować w zespole.
Nie rozdajemy ich ot tak.
Co?
Dobranoc.
O Boże.
A w co zmienił się jego kutas?
To nie jest śmieszne.
- No nie wiem. Jest dość śmieszne. - Nie jest.
I przestań robić do niej maślane oczy.
- Nie robię. - Przestań.
Maślane oczy?
Powiedz nam, Helly.
Co?
No powiedz.
Co mam powiedzieć?
Powiedz nam o nim.
O kim?
Nocnym ogrodniku.
Irv, daj spokój.
Miał latarkę?
Co miał na sobie?
Co ty odwalasz, stary?
Jakiego koloru miał koszulę?
Miał kamizelkę?
Kamizelkę odblaskową? Powiedz,
- co dokładnie miał... - Dość.
- Dość? - Tak.
Kochasz się z nią przez swoje źrenice,
kiedy żona twojego altera gdzieś gnije.
Hej, zamknij się.
Tak. Spierdalaj, Irv.
A więc trzech na jednego, co?
W porządku.
Wiemy, że Irving jest smutny, bo nie zobaczy już Burta.
I jest naprawdę samotny.
Hej, Irv.
Walcie się.
To pewnie marchewka.
Co?
Penis Dietera.
Tak, albo jakieś inne warzywo korzeniowe.
To było wredne z mojej strony...
powiedzieć tak Irvingowi.
No... w sumie to sobie zasłużył.
I mogę robić maślane oczy, do kogo chcę.
Dobrze się czujesz?
Wybacz, jeśli odrywam twoją uwagę od...
Od czego?
Od szukania żony.
Hej, wszystko gra.
Wiem, że ją znajdziemy, i już bardzo pomogłaś.
Naprawdę?
Tak.
Panie Milchick!
Pani Huang!
Panie Milchick!
Pani Huang!
Panie Milchick!
Nie podobało mi się, kim tam byłam.
Było mi wstyd.
Kim byłaś?
Nie obchodzi mnie, kim tam jesteś.
Obchodzi mnie, kim jesteś ze mną.
To wszystko.
Wszystko dobrze?
Co się stało?
Dobrze się czujesz?
Tak.
Dobrze.
MONTAUK – POZIOM UKOŃCZENIA 3%
Helly?
Hej, gdzie Helly?
Nie wiem. Irv nie wrócił i nie ma go w namiocie.
Co?
Panie Milchick?
Helly!
Panie Milchick!
Mark.
Mark. Dylan, co się stało?
Nie ma Helly ani Irva.
Co tu się odpierdala?
Hej, młoda.
Irving.
Co ty tu robisz?
A co ty tu robisz?
Spałem na dworze.
Prawie zamarzłem.
To, co mi wczoraj powiedziałaś,
było okrutne.
Helly nigdy nie była okrutna.
Jestem tutaj.
Jeśli więc nie jesteś nią...
to kim jesteś?
Kto ma tyle władzy, żeby wysłać swoją alterkę na poziom rozdzielenia?
Przepraszam.
Nie! Irving!
Panie Milchick!
- Nie! - Chodź.
- Irving. Przestań. Nie. - Panie Milchick!
Proszę, przestań.
Pomocy!
- Panie Milchick! - Nie!
Irving?
Panie Milchick!
Irving!
Panie Milchick!
- Tutaj! - Mark!
Panie Milchick!
- Mark! - Helly!
- Niech ją pan zamieni! - Pomocy!
Co ty robisz?
- Niech ją pan zamieni! - Irv, co ty, kurwa?
To jej alterka!
- Hej! Przestań! - Irv, nie!
- Przestań! - Cały czas nią była.
Odkąd wróciła!
- Irving, natychmiast przestań! - Przestań!
Przestań!
To pieprzona wtyczka!
Co ty wyprawiasz?
- Irving! - Zabiję ją!
Irving!
Przestań!
To nie Helly!
To Eaganówna!
Niech ją pan zamieni!
Do cholery, Seth, zrób to!
Tak! Zrób to, Seth!
Tu Milchick. Wyłączcie blokadę Glasgow.
Już!
Przepraszam.
Przepraszam, Helly.
Co się dzieje?
Helly!
Przepraszam, Helly.
Irvingu B., wstań.
Groziłeś koleżance śmiercią w stawie Padołu Rozpaczy.
Kara za to może być tylko jedna. Natychmiastowe i permanentne zwolnienie.
Nie będzie formalnego pożegnania, z poczęstunkiem ani bez.
Twój alter zostanie powiadomiony.
Irv! Przepraszam!
Powinienem był cię słuchać!
Nie szkodzi. Nic nie szkodzi.
Pamiętaj tylko. Trzymaj się tam.
Powstrzymaj się od dalszych wypowiedzi,
ponieważ nie masz już prawa przebywać z rozdzielonymi pracownikami
ani oni z tobą.
Zostaw go!
Odwróć się!
Zostaw go!
Wejdź do lasu.
Twoje biurko zostanie sprzątnięte, a przedmioty osobiste wyrzucone.
Twoje akta, w tym wszystkie relacje zawodowe oraz osobiste,
zostaną wyczyszczone i zniszczone.
Będzie tak, jakbyś ty, Irving B.,
nigdy nawet nie istniał
ani nie zaczerpnął na tym świecie ani jednego tchu.
Niech łaska Kiera prowadzi cię w wieczną ciemność.
Już.
Napisy: Marzena Falkowska