Devon!
Nie, słuchajcie. Nie jesteśmy szczęśliwi. Wręcz przeciwnie.
Burt!
- Torturują nas tam! - Devon!
Jesteśmy więźniami!
Burt!
Ona żyje!
Tak. Dobrze.
Mark? Weźmiesz ją na chwilę?
- Ja ją wezmę. - Ostrożnie.
- Nie odchodź daleko. - Dobrze.
Mark.
Teraz to ty?
Tak.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Na pewno? - Tak.
Jak mam na imię?
Persephone.
Przeliterujesz to?
- Nigdy. - Dobra.
Kochanie, pomóż mi z pieluszką.
Ojej.
Chce do mamusi.
Cuchnąca smarkula.
Ojcze.
Ktoś z poziomu nawiąże kontakt z alterami.
Musimy się dowiedzieć, z kim rozmawiali. Szybko.
Pojedź do wszystkich.
Dowiedz się, dokładnie co i komu powiedzieli.
Mam ich zwolnić?
Niech Kier cię prowadzi.
Oczywiście.
Proszę, usiądź.
Przejęliśmy filmy, które zrobili goście. Natalie zwróciła się już do mediów.
I zajmujemy się tymi rozdzielonymi pracownikami.
Dziękuję ci za szybką reakcję. Ocaliłaś nas od katastrofy.
Pan Eagan też przyjdzie?
Będę tylko ja.
Mam u ciebie dług wdzięczności.
Wiele mnie to kosztowało.
To prawda.
Mimo to dowiodłaś swojej lojalności.
Chcemy więc przyjąć cię z powrotem.
Na miejscu byłyby przeprosiny.
Przepraszam.
Mój ojciec przeprasza.
Zarząd przeprasza.
Źle cię traktowaliśmy.
Przykro mi.
Przyjmuję waszą skruchę.
Cieszę się.
Mamy wiele szkód do naprawienia.
Proponuję na początek przeszukać transmisje.
Muszę też przepytać Dylana G., żeby sprawdzić, jak zyskał dostęp do...
Mamy inny pomysł.
Chcemy zaoferować ci awans.
Doradczyni ds. rozdzielenia.
Pierwsze słyszę o czymś takim.
To nowa inicjatywa. Będziesz stać na jej czele.
Bardzo cenimy sobie twoją wiedzę.
Dlatego to ja powinnam zarządzać poziomem rozdzielenia.
Jego kierownikiem został pan Milchick.
Nie cenicie mnie.
Boicie się mnie.
Nikogo się nie boimy.
Gdybyśmy cię nie doceniali,
nie składalibyśmy tej hojnej oferty.
Zastanowię się nad tym.
Dziękuję, że przyszłaś, Harmony. Pan Drummond cię odprowadzi.
Nie potrzebuję eskorty.
Gotowa?
Dziś podczas eventu, na którym chciałam opowiedzieć o swoim rozdzieleniu
przyjaciołom i sojusznikom,
podjęłam mylną decyzję, by spożyć alkohol, będąc pod wpływem leku na wysypkę.
Skutkiem był stan upojenia,
w którym wypowiedziałam wielce niefortunne słowa.
- Pan Milchick. - Przepraszam, że tak późno.
Wszystko w porządku?
Jak mija panu wieczór, panie Bailiff?
Dobrze. W telewizji puszczają Cyrulika sewilskiego.
Oglądam sobie.
Cudownie. I czuje się pan dobrze?
O Boże. Co ja tam zjadłem?
Chcemy tylko wiedzieć, czy stało się coś szczególnego.
Cokolwiek.
Czemu nie powie mi pan, co się dzieje?
Myślałam, że jestem zabawna.
Ale w czasie, jaki minął od tego wybuchu,
przypomniałam sobie, w jak dużym stopniu firma mojej rodziny
wpływa na życie ludzi na całym świecie.
Przyjaźnię się z pańskim alterem.
Jestem pewien, że by się ze mną zgodził.
Jest człowiekiem z zasadami, a to rzadkie.
Dlatego jest to takie trudne.
Zwalnia mnie pan?
Kiedy Lumon się chwieje,
najpierw cierpią nasi ukochani pracownicy i ich rodziny.
Muszę więc odpokutować za lęk i niepewność, które spowodowałam.
Wziął pan udział w bójce
z innym pracownikiem.
Była krótka, ale gwałtowna.
Niestety to pan był agresorem.
- Chwila... - Dlatego
obawiam się, że musimy wypowiedzieć panu umowę o pracę
ze skutkiem natychmiastowym.
Nieufność wobec Lumon jest niestety powszechna od początku.
Moje słowa podsyciły tylko szkodliwą nienawiść i szyderstwa.
Nie może pan tego zrobić. Co się stało?
Zepsułem coś? Mogę zapłacić. Mam na górze gotówkę.
Kiedy mówiłam o torturach...
Co mam powiedzieć żonie?
To był żart i kłamstwo.
Przykro mi.
Jestem oddana tej firmie całą sobą.
Ale jestem też człowiekiem.
Tak jak moja alterka...
i tak jak wy.
ROZDZIELENIE
Nie planowałem takich akcji.
No tak.
- Dam znać, jeśli to powtórzymy. - Dobrze.
Nie karz dziecka, Ricken. To nie była jego wina.
Oczywiście. Dobranoc, Rebeck.
Nie tylko ja to słyszałam.
- Nie zmyślam. - No tak. Chyba jestem...
Możemy przenieść czytanie.
- Pomyślę, czy zacząć od początku. - I co?
Powiedziałeś: „Ona żyje”.
- Jeśli mogę... - Próbuję ci pomóc.
Jeśli mogę, to chyba jasne, że mówiłeś o dziecku.
- Patton ją uratował. - Znalazł ją.
I myślę, że twój alter się ucieszył.
Jest prawdziwym skarbem.
Słuchajcie, to jasne, że mówiłem o dziecku.
Tak.
- Prawda? - Tak.
Myślę, że Ricken ma rację.
Zgadzam się.
Weźmiesz ją na chwilę?
Tak.
Zastosujmy brzytwę Ockhama.
Szukasz Eleanor.
Znajdujesz zdjęcie, które cię zaciekawia.
- Podnosisz je. - Tak.
I kiedy Patton znajduje Eleanor...
- Ratuje ją. - Dobra, niech będzie.
- Wciąż je trzymasz. - Tak.
To chyba jedyne sensowne wyjaśnienie.
Dobra. A Eleanor była w gabinecie, bo...
Bo zostawiła ją tam pani Selvig. Albo Cobel. Nieważne.
Może „Cobelvig” będzie pomocną nomenklaturą.
Załóżmy, że „ona żyje” odnosiło się do dziecka...
A myślisz, że nie?
- Myślę, że tak. - To czemu tak to mówisz?
Sorry, jestem wyczerpana.
- To był dziwny wieczór. - O Boże.
- Skąd ta agresja? - O Boże!
- Spokojnie. - Nieważne.
Trzymajmy się tego, co wiemy, dobrze?
Alter Marka zadał sobie wiele trudu, żeby dać nam znać o nadużyciach.
Zainspirowała go moja książka. Znalazł w niej dużo sensu. Głębi.
Niech to szlag, Rebeck.
- Skarbie, możesz... Trzymasz ją? - Tak.
O co ci, kurwa, chodzi?
Czemu jesteś takim fiutem? Chcę ci pomóc.
- Próbuję tylko... - Dobry wieczór.
- Seth Milchick z Lumon.
Jest tu może Mark Scout?
Tak, jest.
Proszę wejść.
Dziękuję.
Panie Scout.
Domyślam się, że ma pan pytania.
Można tak powiedzieć.
Usiądziemy?
Proszę tędy.
Pani Devon, tak?
No dobrze...
Co za wspaniały kask.
Dziękuję.
Doszło dziś do tzw. „zdarzenia nadgodzinowego”.
To zabezpieczenie na wypadek
konieczności dostępu do persony zawodowej poza terenem firmy.
Nigdy mi tego nie mówiliście.
Informacja o ZN znajduje się w dokumentach wstępnych.
Wygląda na to, że sprzęt przejął jeden z pańskich kolegów,
co pozwoliło mu obudzić pozostałych z was na 39 minut.
Pański alter był w tym domu.
Wiem. Rozmawiałam z nim.
Co pani powiedział?
Jeśli powiem, ukarze go pan za to?
Nie mamy w Lumon kar.
Bardziej interesuje nas pańskie samopoczucie.
Domyślam się, że jego działanie naruszyło pańskie granice.
Mówiąc o granicach, jak często zdarza się,
że wasze kierowniczki oszukują laktacyjnie rodziny pracowników?
Dość często?
Pani Cobel.
Tak.
Dowiedzieliśmy się dzisiaj, że jest dość poważnie chora.
To moja sąsiadka.
Znam ją.
Jej zachowanie w Lumon
było źródłem udręki pańskiego altera.
Nie będzie mieć już wstępu na tamten poziom.
Nie będzie też nękać pana tutaj.
Daję panu słowo.
Ale musimy wiedzieć, co się dzieje.
Czy jest jeszcze coś? Cokolwiek, co może mi pan powiedzieć?
No...
Nie. Jesteśmy bardzo zmęczeni.
To prawda.
Powiedzieliśmy już chyba wszystko, co było do powiedzenia.
Dobrze. Oczywiście wrócimy do tematu.
Tymczasem do zobaczenia w poniedziałek.
W sumie to nie wiem.
Pański alter postąpił dziś całkowicie bezprawnie.
Ale też bardzo odważnie.
Nie chcę nagradzać go za to nieistnieniem.
Myślisz, że poznamy swoich małżonków?
Może.
Może my jesteśmy małżeństwem. Ale byłby ubaw.
Tak. Na przykład w trakcie kłótni o kupony z myjni samochodowej.
„Skarbie, źle je tniesz”.
Dobrze.
Gdybyśmy nie wrócili.
Albo może gdybyśmy wrócili?
Gdybyśmy nie wrócili. Albo może gdybyśmy wrócili?
BĘDZIE FAJNIE.
WIEM.
WCZORAJ BYŁO DZIWNIE... ZJEMY COŚ ŚMIECIOWEGO?
Dasz radę.
Spokojnie. Na luzie.
Jesteś zarąbisty. Uśmiechnij się.
Mogę spytać o dodatki?
Mamy ekspres.
Mam na myśli dodatki zdrowotne.
Oczywiście. Dla pana. Dla rodziny.
Dobrze. Świetnie.
Myślę, że będę idealnie tu pasował.
Wie pan, od dzieciństwa
- drzwi zawsze... - Ile lat?
Słucham?
Ile miał pan lat, kiedy pokochał drzwi?
Pięć.
Jakimi drzwiami chciałby pan być?
Przesuwanymi.
- Ciekawe. Proszę powiedzieć więcej. - Tak.
Spełniam swoje drzwiowe zadanie i potem,
gdy nie jestem już potrzebny...
To się pan chowa.
Matowe czy półmatowe?
Półpołysk.
To super.
Przypominasz mi mnie.
Lubisz kickball?
Jako umiejętność? Czy śledzę zawodowe rozgrywki?
Tak.
Gramy w piątki. Można wygrać fajne nagrody.
To znaczy drzwi?
Przepraszam.
Dużo krótkich okresów zatrudnienia. A potem Lumon.
- Tak. - Sami robią swoje drzwi.
Pieprzona pycha.
Tak. Byłem rozdzielonym pracownikiem...
Rozdzielonym?
Tak. Byłem. Ale wie pan,
teraz jestem tu tylko ja i...
Dziękuję, że pan przyszedł.
Co?
Rozpatrzymy pańskie podanie.
To tyle? Bo jestem rozdzielony?
Jak mówiłem, rozpatrzymy pańskie podanie.
Wcale nie. To dyskryminacja.
Potrzebujemy tu pewnego typu osoby, a nie pewnego typu dwóch osób.
Co to, fabryka dywanów?
- Co? - Chce pan obrzezać sobie mózg,
to pańska sprawa.
Ale ja nie muszę pana zatrudniać. Osobiście myślę, że to odrażające.
Zastanów się. Odebrałbym, gdybym miał dobre wieści.
Przykro mi. Uda ci się następnym razem.
Przestań być miła.
Hej, potrzebujemy... więcej wilgotnych chusteczek?
Raczej nie.
Wiesz co? I tak je kupię. Niedługo wracam.
Dobrze. Pa, skarbie.
Jest twoim szefem?
A „Cobelvig”? Odzywała się?
Zaszedłem do niej, ale nikt nie otworzył.
Kurwa. Tak sobie myślałam,
że może jakoś sprawdzimy, co miał na myśli twój alter.
Devon. Jezu. Mówisz poważnie?
Nie wolno nam się z nim kontaktować, ale Denise jest prawniczką
- i możesz... - Zwalniam się.
- Zwalniasz? - Tak.
Dobra. Dzwoniłeś już do nich?
Nie. Zamierzałem dzisiaj.
Przepraszam.
Nie namawiałaś mnie od początku, żebym odszedł?
W końcu robię to, co chcesz.
Tak, ale nie sądzisz, że to wczoraj było dziwne?
Czemu był taki ciekawy?
Devon, co ty robisz? Pamiętasz, że ją zidentyfikowałem, prawda?
- Tak. - Widziałem jej ciało.
Tak, wiem.
Ale gdybyśmy mieli dodatkowe potwierdzenie,
to by już nas tak nie prześladowało.
- Rozumiesz? - Nas?
Tak. Była też moją rodziną, Mark. Kurwa.
Tak. Ale była moją żoną.
Ale nie tylko ciebie dotknęła jej śmierć.
- Ciebie też? - Tak.
Musiałaś powiedzieć jej rodzicom, że nie żyje?
A jej studentom?
Albo to.
Czy twoja pościel pachniała nią jeszcze przez wiele tygodni?
Wiesz co? Gdyby Ricken zginął i jego ciało się spaliło,
byłbym smutny, ale nie dotknięty.
To obsceniczne.
- Chcę się tylko upewnić. - Ja jestem pewny!
- Pogadamy później. - Mark.
Mark.
SWAWOLA
Nie odbierasz. Rozumiem.
Chcę powiedzieć, że mój alter dostał wiadomość.
Pan Milchick?
Prezent od firmy.
Źle wczoraj zaczęliśmy. Możemy chwilę porozmawiać?
Tak. Proszę wejść.
Dziękuję.
Wiem, że wciąż się pan zastanawia, czy wrócić do Lumon.
Tak.
Chciałbym zadać parę pytań, które mogą wpłynąć na decyzję.
W porządku?
Doskonale.
Czy jest pan zadowolony z obecnego poziomu wynagrodzenia?
Pytam, ponieważ rozważamy, czy nie zaoferować panu 20% podwyżki
w razie powrotu.
Dwadzieścia procent. Rany.
Drugie pytanie jest takie, czy rozpatrzenie uwag pańskiego altera
i kontrole samopoczucia przez niezależne organizacje
zachęciłyby pana do powrotu?
No nie wiem. Czy to się dzieje?
To tylko pierwszy krok.
Moje trzecie pytanie dotyczy pańskiej zmarłej żony, Gemmy.
Słucham.
Na pierwszej rozmowie
jako główną motywację rozdzielenia podał pan jej śmierć.
Pamięta pan swoje słowa?
Nie.
Odkąd umarła, każdy dzień ciągnął się panu jak rok.
Czuł pan, że dławi się jej duchem.
Wciąż się pan tak czuje?
Mark, którego znam w Lumon, jest szczęśliwy.
Zależy mu na ludziach i jest zabawny.
Nie zna cierpienia, które w panu widzę.
Znalazł miłość.
Miłość?
Z kim?
Ulga, jaką mu tam pan zapewnił, dotrze również do pana.
To kwestia czasu.
Mam nadzieję, że da nam pan ten czas.
Jesteście zadowoleni?
Siostra jest bardziej bezczelna niż on.
To kogo sprowadzacie do MDR?
Mam jednego gościa z zagranicy i dwoje zwolnionych z 5X.
5X?
Serio?
Miałem 48 godzin, żeby to zorganizować.
Oby pojawiła się jakaś chemia.
Nie potrzebujemy chemii,
tylko pracy Marka S.
Zapraszam.
Żeby mógł skończyć Cold Harbor.
- Do zobaczenia. - Dobra.
- Dobranoc. - Dobranoc, Judd.
Dzień dobry.
Dzień dobry, Judd.
- Dobranoc. - Dobranoc, Judd.
Dzień dobry.
Dzień dobry, Judd.
- Panie Scout. - Dobranoc.
Halo? Jest tam kto? Czy Zarząd słyszy? Mówi Mark S. z rafinacji makrodanych.
Dobrze. Jeśli tam jesteście, słuchajcie.
Wiem, że chcecie właściwie traktować rozdzielonych,
- więc muszę zobaczyć swój zespół. - Mark!
Jeśli naprawdę jesteśmy twarzą reformy rozdzielenia,
- to zasługują na tę szansę. - Mark!
Proszę. To moi przyjaciele! Nie możecie mi ich zabrać!
Ponoszę pełną odpowiedzialność.
Zarząd da mu to, czego chce,
w tym Helly R.
Bez nich nie skończy.
Pan Milchick?
Panie George.
To niebywałe.
- Przykro mi. - Trzy dni.
Wypowiedziałem najem w Grand Rapids.
Łapy precz.
Pozwę was, zobaczycie.
Pierdol się, Lumon!
Hej, Judd.
Dzień dobry.
Cześć, Mark. Dopiero wracasz z pracy?
A pani dokąd się wybiera?
Co cię to obchodzi?
Co mnie to obchodzi?
Co mnie to o...
Kim pani jest?
Myślałam, że się zwalniasz.
Ufałem pani.
Opowiedziałem pani, co przeżywałem przez ostatnie dwa lata.
Była pani...
Była pani w moim domu.
Jadłem pani pieprzone ciasteczka.
Przekonali cię, żebyś został?
Czy w grę wchodził ananas?
Tak łatwo cię urobić.
To tyle? Po prostu pani wyjedzie?
Chyba pani żart...
Czemu to pani zrobiła? O co tu, kurwa, chodzi?
Wie pani coś o Gemmie?
Napisy: Marzena Falkowska