Devon!
Nie, słuchajcie. Nie jesteśmy szczęśliwi. Wręcz przeciwnie.
Burt!
Torturują nas tam!
Devon!
- Jesteśmy więźniami! - Burt!
Ona żyje!
CENTRUM ZDROWIA
RAFINACJA MAKRODANYCH
Ty chyba jesteś Mark S.
Ja jestem Mark W.
Kim jesteście?
Zgodziłbyś się używać innego imienia,
by uniknąć nieporozumień?
Witaj po przerwie, Marku S.
Trochę minęło.
ROZDZIELENIE
Gdzie oni są?
Lepiej poczekać z pytaniami, aż dojdziemy do biura kierownika.
Zwolniono ich?
Możesz zostawić balony przy moim starym biurku.
Mamy wiele do omówienia i nie chcę, żeby cię rozpraszały.
Nikt ich nie zabierze.
- Proszę... - Wasze zachowanie sprzed pięciu miesięcy
to jedna z najgorszych chwil w historii firmy.
- Sprzed pięciu miesięcy? - Mnie też zraniło.
Ale musimy cierpieć, żeby wyzdrowieć, prawda?
- Chwila, przy jakim starym biurku? - To jest pani Huang.
Pani Huang, Mark S.
Dzień dobry.
Chętnie popilnuje twoich balonów.
Tutaj, Mark.
Możesz zamknąć.
Czy to normalne, że dziecko...
Przepraszam za bałagan.
Co się dzieje?
Pani Cobel już u nas nie pracuje. Teraz ja zarządzam poziomem rozdzielenia.
A mój zespół?
Nie zwolniliśmy ich.
Helly R. i Irving B. nawiązali kontakt z osobami na zewnątrz, tak jak ty.
Alter Dylana G. dowiedział się po fakcie.
Wasza czwórka zasłynęła na całym świecie.
Zostaliście twarzą reformy rozdzielenia.
ALTERZY-SYGNALIŚCI
- Reformy roz... - Usiądź.
Krótko przed buntem zamontowaliśmy drzwi bezpieczeństwa,
żeby zatrzymać was w MDR.
Towarzyszyło temu karne wykonanie hymnu Kiera przez panią Cobel.
Pamiętasz?
Tak.
Zamknąłem cię w pokoju jak zwierzę.
Jako nierozdzielony muszę żyć z tym po kres moich dni.
Od pięciu miesięcy zastanawiamy się, jak taka sadystka jak Harmony Cobel
mogła zakorzenić się w Lumon.
I co to o nas mówi.
Wiemy też, że była w domu twojej siostry,
kiedy się tam obudziłeś.
Tak. Dlaczego?
Sądzimy, że się na tobie zafiksowała
i planowała zawrzeć z tobą i twoim alterem swego rodzaju trójkąt miłosny.
Co?
Na szczęście jej się nie udało.
Wciąż nie wiem, gdzie jest mój zespół.
Długo próbowaliśmy ich odzyskać.
Nikt się nie zgodził.
Powiedzieliśmy im o reformach, ale to nie wystarczyło.
Z wyjątkiem mnie?
Twój alter nalegał na powrót.
Wręcz błagał nas, żeby znów go przyjąć.
A inni po prostu... odmówili?
Tak.
Chciałbym usłyszeć to od nich.
To niemożliwe.
Naciesz się balonami.
Przyszliśmy jakąś godzinę przed tobą.
W naszym starym MDR nie było tak ciasno, ale zielony dywan jest ładny.
- Nasz był kremowy, a klawiatury brązowe. - Fioletowe.
Nie, brązowe, bo miałem od nich mdłości i nie znoszę słodyczy.
À propos, jak często widujemy pana Milkshake’a?
Milchicka.
Co?
Nazywa się Milchick, nie Milkshake. I nie wiem.
Marco, gdzie znajdę ołówki kopiowe?
W szafie.
Pokażę ci.
- Naprawdę widziałeś świat na zewnątrz? - Tak.
- Jak wygląda niebo? - Nie wiem.
- Nie widziałeś go? - Wyszedłem na chwilę,
ale szwagier odwrócił moją uwagę.
Serio?
Zrobiliśmy listę tego, co chcielibyśmy zobaczyć
i niebo z miejsca wygrało.
Szwagrów nawet na liście nie było.
Grazie.
A rozpoznałeś stan?
Bo troje z nas podało w ankiecie Wyoming.
- Widziałeś wzgórza? - Nie.
Boże, a jak wiatr? Jakby ktoś na nas oddychał?
Witajcie, rafinerzy.
Dzień dobry.
O nie. Zabawa z piłką.
Chodźmy do kuchenki.
Dobrze. No to tak.
Jestem pani Huang.
To mój pierwszy dzień jako zastępczyni kierownika.
Jeden fakt na mój temat jest taki, że przedtem byłam panią stopką.
Mark W.?
Czemu jest pani dzieckiem?
Przez to, kiedy się urodziłam.
Dobrze. Jestem Mark W.
Pracowałem w dziale MDR filii 5X
razem z Gwendolyn Y.
Ciekawy fakt na mój temat jest taki, że myślałem, że idę na emeryturę
wraz z zamknięciem filii.
Więc to miła niespodzianka.
Mark S.?
Jestem Mark S.
Pracuję tu od około dwóch lat.
Fakt na mój temat...
jest taki...
że miałem szczęście poznać dziś czworo nowych przyjaciół.
To miło, Mark.
Ale muszę ci przypomnieć, że jestem przełożoną, a nie przyjaciółką.
Troje nowych przyjaciół.
Gratuluję naszym dwóm Markom. A teraz...
Jak wasze wieczyste skrzydło?
- Eaganowie się ruszają? - Nie.
Pewnie dlatego, że to starsza filia. Nasi byli animatroniczni.
Robili nawet taki taniec.
Czyli wasi tylko stoją? Dziwne.
W moim pierwszym wieczystym skrzydle byli miotłami.
Miotłami?
- I mieli twarze z talerzy. - Talerzy?
Byliśmy biedni.
Mieliście fantomy medyczne?
- Tak. - Z czego były zrobione?
- Z mioteł. - Mieliście windę?
Mieliśmy... Jak to się mówi? Linę.
Jezu.
Ja już idę. W porządku?
Tak. Zaraz kończę.
Dobrze. Dziękuję.
Mój stary zespół to były same łajzy.
Nigdy nie wyrobiliśmy normy. Ani razu.
Ale ty chyba naprawdę lubiłeś swój.
Przykro mi.
Dobranoc, Mark.
Dobranoc.
Hej, ludzie.
„Drogi alterze,
nie wiem, czy to dostaniesz, ale chcę cię ostrzec
o okropnych warunkach w biurze,
do którego mnie przeniosłeś.
Filią kieruje nieudolny burak nazwiskiem Milkshake”.
O Boże.
„Jego głupocie dorównuje tylko głupota dziewięciu głównych zasad.
Jeśli musisz nadal mnie tu wysyłać, proszę, przypnij do mnie bombę,
żebym mógł wysadzić w powietrze Milkshake’a i samego ducha Kiera Eagana.
Z wściekłością, twój alter, Mark W.”
O Boże. To bardzo poważne.
Czy to szczere?
Serio masz mnie za nieudolnego buraka?
Myśli pan, że ja to napisałem?
Chciałeś wrobić wszystkich czy tylko Marka W.?
To sprytny sposób, żeby zachować imię dla siebie, jak sądzę.
- Nie wiem, czemu ich nienawidzisz. - Wcale nie.
Nawet nie zmieniłeś charakteru pisma.
Wie pan co? Nawet ich nie znam.
Mówiłem już. Chcę dostać swój zespół.
Czego pan tu nie rozumie?
Marku S., odwołuję cię ze stanowiska szefa działu
i mianuję nim twoją zamierzoną ofiarę, Marka W.
Przyjmuję stanowisko.
Zostajesz zdegradowany
i musisz regularnie meldować swoje postępy.
Masz w ogóle szwagra, ty dupku?
Co jest śmieszne?
Jeszcze nie wiecie, co zrobiłem w kuchence.
Niech to szlag.
Nie można tak robić.
Panie Milchick, w pańskim biurze jest Mark S.
Ma głośnik.
Halo? Jest tam kto? Czy Zarząd słyszy? Mówi Mark S. z rafinacji makrodanych.
Jeśli tam jesteście, słuchajcie.
Wiem, że chcecie właściwie traktować rozdzielonych,
- więc muszę zobaczyć swój zespół. - Mark!
Jeśli naprawdę jesteśmy twarzą reformy rozdzielenia,
- to zasługują na tę szansę. - Mark!
Proszę. To moi przyjaciele! Nie możecie mi ich zabrać!
Proszę posłuchać. Zgłosiłem się do Zarządu, bo...
Zarząd nie rozmawia z alterami.
Widzę, że sława twojego altera uderzyła do głowy tobie.
Nie. Chcę tylko odzyskać współpracowników, żebyśmy mogli razem służyć Kierowi.
Zwalnia mnie pan?
Zapraszam.
Czemu nie możecie ich sprowadzić?
Żegnaj, Marku S.
Proszę czekać!
- Dylan! - Mark.
- Udało się? - Tak.
- Gdzie reszta? - Nie wiem.
Milchick... Nie myślałem, że wrócę.
- Ja wróciłem parę dni temu. - Co?
Tak. I mają całkiem nowy zespół.
- Cobel nas wymieniła? - Nie. Nie ma jej. Kieruje Milchick.
Szefuje nam gość, który mnie zaatakował i pociął mi pasek?
- Kurwa. - Zaatakował?
No. To znaczy ja jego najpierw, ale nie rozjebałem mu paska.
„Kier wybacza zdrajcom”?
Burt!
Nic ci nie jest?
Irving, co się stało?
Co jest, kurwa? Irv, co się dzieje? Jesteś tam biedny?
No już.
Helly!
O Boże. Wszystko dobrze?
Tak. Obudziłeś się?
- Tak. To był obłęd. - U mnie też.
Martwiłem się o ciebie.
- Ile minęło? - Co najmniej pięć miesięcy.
Gdzie jest reszta?
Chodź.
Nie ma ich.
Irving?
Nie chce wyjść.
- Hej, Irv? - Przepraszam, Mark.
Daj mi chwilę, proszę.
Dobrze. Nie śpiesz się.
Co jest grane? Nie mamy kłopotów?
Nie sądzę. Milchick mówił, że świat usłyszał i jesteśmy sławni.
Tak samo czy jedno jest gwiazdą?
Nie wiem. Ale potem próbował mnie chyba zwolnić.
Dlaczego?
Bo sabotowałem nowe osoby.
- Nowe? - To co się tam odpierdoliło?
Milchick pewnie zaraz przyjdzie.
I dobrze. Potnę mu pasek. No mów.
A jeśli czekają, aż powiemy, co się stało, bo sami nie wiedzą?
A jeśli słuchają, Dylan?
Chwila, gdzie jest kamera?
Prze...
Przepraszam, byłem...
po prostu...
Wszystko gra?
Dzień dobry. Jestem pani Huang.
Pan Milchick czeka w pokoju socjalnym.
Co jest? Czemu ona ma osiem lat?
Nie wiem.
Czyli nas wymienili?
Na parę dni.
Kto był mną?
Nie byli waszymi odpowiednikami.
Byli... Sam nie wiem. Dziwni.
Nie powinieneś mieć wyrzutów.
- Wyrzutów? - Że skończyłeś ich życie. Walić ich.
Wcale nie chciałem...
Nie miej wyrzutów. Na pewno na to zasługiwali.
POKÓJ SOCJALNY
Rafinacja makrodanych. Witajcie po przerwie.
Usiądźcie, proszę.
Irving, ty z tyłu, jeśli możesz.
WOLĘ SWAWOLĘ!
Wysoki przystojniaku.
Zarząd chyba mnie posłuchał.
Chyba tak.
RADUJ SIĘ, KTO MOŻE!
Obejrzycie coś, co pokażemy każdemu alterowi i alterce,
którzy od jutra tu przyjdą.
Liczę, że wzbudzi to w was lumonowskie uczucia.
LUMON SŁUCHA!
Cześć. Pewnie nie poznajecie mnie pod tym kątem.
Jestem budynkiem administracyjnym firmy Lumon, filia 501.
Teraz właśnie we mnie siedzicie.
Można połamać sobie język, a w moim przypadku drzwi.
Możecie więc nazywać mnie po prostu Lumon.
Od powstania w 1870 roku przeszedłem wiele zmian,
ale zawsze kochałem swoich pracowników,
tak nierozdzielonych, jak i rozdzielonych.
Nie chcę się chwalić,
ale moje piętro rozdzielenia jest jednym z najlepszych
spośród 206 krajów, w których działa Lumon.
Hej, nie można we mnie biegać!
To łaskocze.
Ale co naprawdę uszczęśliwia budynki?
To pytanie pojawiło się, kiedy czworo pracowników MDR,
niezadowolonych z rozdzielenia,
zawiązało spisek, żeby wywołać coś, co historycy Lumon nazywają
Makrorebelią.
Tuż pod moim nosem rozegrał się niebezpieczny, pełen intryg ludzki dramat.
Słuszny gniew.
Spalmy to miejsce na popiół.
Inspiracja.
Dlaczego wciąż pracujemy tu po omacku?
I miłość.
Co to, kurde?
Makrorebelia wydała owoce w postaci obfitych reform.
Wśród nich znalazły się nowe przekąski, takie jak skórka owocowa, krojona fasolka,
świąteczne miętówki oraz salsa.
Jeszcze nie jesteście kupieni?
Zreformowano też program nagród.
Teraz obejmują przepustki na korytarz, łowienie ananasów zębami...
i nasz nowiutki, prześmieszny gabinet luster.
To w sumie zabawne. Przez całe życie stałem przy tej lustrzanej sadzawce,
ale dopiero cicha odwaga czwórki bohaterów pokazała mi moje prawdziwe oblicze.
Zrobili prawdziwą furorę.
Nie da się ukryć, Wieżo ciśnień. Dziękuję Kierowi za nich.
Dziękuję Kierowi za Makrorebelię.
Wiem, że nie zawsze się zgadzamy...
ale pamiętajcie, że naprawdę szanuję każdego i każdą z was.
I nie chcę was więzić.
Wszyscy do końca dnia zdecydujecie, czy chcecie tu pozostać.
Nie wasi alterzy i alterki, tylko wy.
Jeśli zaczniecie pracować, założę, że zostajecie.
Jeśli nie, wyślę was na zewnątrz. Bez urazy.
Może nawet kiedyś postawię wam w barze drinka.
Jak reszta poziomu rozdzielenia,
pokój socjalny nie ma kamer ani mikrofonów.
Prywatność nie powinna wymagać ściskania się w składziku
jak sardynki.
Mam nadzieję, że postanowicie zostać i korzystać z tego, co stworzyliście.
Nowy kwartał. Nowy początek.
Dla wszystkich.
Co to miało być?
Porąbana manipulacja. Oto co.
To co tam, kurde, widzieliście?
- No... - Mówił, że nie ma mikrofonów.
Mówi wiele rzeczy, więc lepiej szeptać.
Byłem w domu mojej siostry na przyjęciu na cześć Rickena Hale’a.
Chwila, co?
Znasz Rickena Hale’a?
To szwagier mojego altera.
Co?
I z jakiegoś powodu oboje znamy Cobel.
Masakra.
Tak. Ale jest coś jeszcze.
Tuż zanim przełączyłem się z powrotem, znalazłem zdjęcie ślubne.
Żona mojego altera zmarła chyba parę lat temu.
O cholera.
Między innymi chyba to skłoniło mnie do rozdzielenia. Tyle że...
kobietą na zdjęciu była pani Casey.
Pani Casey to twoja żona?
Żona mojego altera.
Ale ona nie żyje.
Wiem, ale to była ona.
Czyli tu jest.
Nie, byłem w centrum zdrowia. Już go nie ma.
Jak to nie ma?
Po prostu nie ma.
O Boże. Mark, dobrze się czujesz?
Tak. To znaczy nie wiem.
A ty? Co widziałaś?
Widziałam wnętrze
zajebiście nudnego mieszkania.
Czyli mieszkasz sama?
Tak.
Oglądałam jakiś program przyrodniczy, ubrana w dres i koszulkę.
Jaką koszulkę? Z jakimś zespołem albo kieszenią?
Miała napis „Ratujmy goryle”.
Wypas.
Chyba.
A potem co?
Wyszłam i znalazłam jakiegoś gościa. Wyglądał na ogrodnika.
Powiedziałam mu. Myślał, że bredzę,
ale powiedział, że jego brat jest gliną i że wszystko mu przekaże.
Nie wiem. Sorry. Naprawdę próbowałam.
Ogrodnik?
Tak.
Nocny ogrodnik?
Chyba tak. Może w dzień ma inną pracę.
A ty, Irv?
Myślicie, że mówił poważnie?
Że pozwoli nam odejść?
Irv, co widziałeś?
Tamten świat nie jest nasz.
Właśnie to widziałem.
No weź, stary.
Możesz nam powiedzieć.
Tak, pewnie.
Nawet jeśli to coś złego.
Irv.
Chcę po prostu trochę pochodzić.
- Pogadam z nim. - Chodźmy.
Nic mu nie jest.
Przekonam go. Wracajcie. W razie czego was zawołam.
- Na pewno? - Ale...
Irv do siebie dojdzie, prawda?
Tak.
Dylan to ogarnie.
I mamy czas do końca dnia.
Tak.
Wyglądaliście na szczęśliwych na tamtym zdjęciu ślubnym?
Tak.
Wiesz, ja nigdy... Pani Casey i ja nigdy się tak nie traktowaliśmy.
To co zrobisz?
No...
Muszą ją stąd wydostać.
Prawda? Jeśli jest moją żoną...
Oczywiście. Zakładając, że nadal tu jest.
Choć formalnie rzecz biorąc, nie jest twoją żoną.
To twój alter kupił pierścionek.
Jasne.
Tylko że jesteśmy poniekąd tą samą osobą.
Więc to trochę kleiste.
Kleiste?
- Naprawdę? Kleiste? - Tak. Słuchaj...
Wcale nie jesteśmy tacy sami.
My i nasi alterzy.
Uważam, że nic nie jesteśmy im winni.
Ale pani Casey jest...
Jest jedną z nas.
Więc jeśli chcesz pomóc swojemu alterowi i poznać jej los...
to ja pomogę.
Czyli zostajesz?
Tak myślę.
- Irv. Zaczekaj. - Daj mi spokój, Dylan.
Stary, nie możesz odejść przed końcem dnia.
Na pewno?
Irv.
Nie wykonałem zadania.
Co?
Pojechałem do Burta.
Dobra. Widziałeś go?
Ma męża. A w każdym razie... z kimś jest.
Widziałem ich przez okno.
Kurde.
Powinienem być szczęśliwy.
Tak. Ale wygląda na to, że chyba nie jesteś, co?
Ostatnio byłem szczęśliwy, kiedy nie znałem nic poza MDR.
Kiedy dobrze pracowałem i nie próbowałem być szczęśliwy.
Odejdę, Dylan.
To nie jest odejście. Przestań tak mówić.
- Wiem. Chcesz... - Spróbuj, kurwa.
Jesteś dobrym kolegą.
Zanim pojechałem do Burta, obudziłem się u siebie.
Co?
Stałem przed jakąś sztalugą.
Kurwa. Mają tam sztalugi?
Tak. Mój alter malował obraz jakiegoś korytarza. Czarnego.
Do pokoju socjalnego?
Nie, ciemniejszego.
Na końcu była winda ze strzałką w dół.
Namalował ich mnóstwo.
Kurwa. Czemu?
Nie wiem. Chciałem, żebyś wiedział, zanim odejdę.
Dobra, nie od...
Przestań. Posłuchaj mnie.
Przykro mi, że alter Burta ma męża,
ale on się nie liczy, bo to w tym Burcie się zakochałeś.
Wiem, bo sam wspierałem wasze zaloty.
Chcę...
żeby to się skończyło.
Dobrze. No to kiedy znajdziesz czarny korytarz albo...
Chcę, żeby ból się skończył.
Jeśli on odszedł i ja odejdę...
Przestań to mówić.
...to jakoś będziemy razem.
Nie chciałby tego.
Skąd wiesz?
Bo ja tego nie chcę.
Bo byłbym smutny
i mniej produktywny,
a jestem naprawdę dobry w tej robocie, czymkolwiek ona jest.
Między innymi dzięki tobie. Więc proszę, nie odchodź.
Dylan.
Jestem twoim ulubionym dodatkiem.
Nie wciągaj ich w to.
Chodzi mi o to, że gdyby Burt wciąż tu był,
powiedziałby ci, żebyś został i rozgryzł, co to, kurwa, jest.
Dylan G.
Pan Milchick prosi cię do siebie.
Dobra.
WITAMY, PANI COBEL
Wiem, ale mówili, że będzie już poprawione.
Powinno być „panie Milchick”.
M - R - kropka - spacja - M - I - L - C - H - I - C - K.
- Rozumiem. - Proszę pana...
Ale możecie to, proszę, załatwić? Tak. Dziękuję.
Telefony w sprawie ekranu przekierowuj natychmiast.
Tak jest.
Wzywał mnie pan?
Tak.
Dziękuję pani.
Przeprosi pan za pasek?
Twoja żona ma na imię Gretchen.
Co?
Chciała, żebyś wiedział.
Chodź ze mną.
I przepraszam za to, że uważniej cię nie słuchałem.
Nie rozumiałem twoich potrzeb.
Popatrz.
RODZINNY APARTAMENT ODWIEDZIN
To plan nowego remontu,
o którym nie informowałem twoich kolegów.
Nazywa się „Rodzinny apartament odwiedzin”.
Mówi pan, że mogę tu widywać rodzinę?
Jeśli potraktujemy tę nazwę dosłownie, powiedziałbym, że tak.
Kurwa jasna.
Najjaśniejsza.
Niestety reszta twojego działu to single.
Dlatego proszę, żebyś zachował to dla siebie...
- Czy... - ...żeby oszczędzić im frustracji.
Żeby nie odrzucili cię po tym, co dla nich zrobiłeś.
Wszystko gra?
Tak.
Gdzie jest Irv?
Tutaj.
Irv. Dobrze się czujesz?
Dobrze.
POZIOM UKOŃCZENIA
Napisy: Marzena Falkowska