Do wszystkich klientów:
Kierownictwo było zmuszone otworzyć państwa boksy.
Wypłacimy rekompensaty. Przepraszamy.
Estoy de los... Stanów Zjednoczonych...
Odwalcie się, sukinsyny!
Pierdol się, skurwysynu!
JEDYNA
POLICJA STANOWA
Cześć, Carol.
Słyszysz nas?
Jeśli miałabyś ochotę odpowiedzieć,
wystarczy, że sięgniesz po radio i zaczniesz do niego mówić.
Z boku jest przełącznik.
Cześć, Carol!
Działa jak w Adam-12. Pamiętasz, jak uwielbiałaś ten serial?
Czego?
Cześć, Carol.
Opuściłaś szpital w pośpiechu. Czy wszystko jest w porządku?
- Tak. - Cześć, Carol!
Po prostu... jadę do domu.
Nie byłoby ci wygodniej w twoim Range Roverze?
Możemy ci go dostarczyć.
Z chęcią usuniemy również blokadę alkoholową.
Nie.
Cześć, Carol.
Co wy tu robicie?
Weszliście mi do domu? Co wy, do cholery, robicie w środku?
- Łatamy dziury po odłamkach. - Było też sporo rozbitego szkła.
Kto wam pozwolił wejść do mojego domu?
Ty.
Pamiętasz? Jechałaś z nami karetką, a my opatrywaliśmy ranę na plecach Zosi.
Zapytaliśmy, czy chciałabyś, żebyśmy posprzątali twój dom,
a ty bezwiednie skinęłaś.
Dobra, nieważne. Wszyscy już wyszli?
Tak. Zostały już tylko drobiazgi, Carol.
Ale możemy dokończyć później, jeśli wolałabyś, żebyśmy już poszli.
Dali ci odetchnąć.
Znam cię?
Cześć.
Jesteś burmistrzem.
Dziękujemy za twój głos.
CO O NICH WIEM:
1. PRAGNĄ ZADOWALAĆ – DALIBY MI ATOMÓWKĘ?
2. NIE MOGĄ ZABIĆ NAWET MUCHY
3. NIE MAJĄ FAWORYTÓW, WSZYSTKICH DUPKÓW LUBIĄ TAK SAMO
4. PRÓBUJĄ MNIE ZMIENIĆ! 5. DZIWNIE SZCZERZY?
Potrzebuję ochotnika.
Nie polityka.
Ty. Kurdupel.
Reszta niech idzie... na kawę czy co tam lubicie.
Chodź ze mną.
Z radością.
Siadaj... Jak masz na imię?
Twoje imię?
No cóż...
Ta osoba nazywała się Lawrence J. Kless.
Dla przyjaciół Larry, a miał ich wielu.
Nieważne. Siadaj.
Lubisz moje książki?
Uwielbiamy twoje książki.
Co w nich uwielbiasz?
Wszystko. Twoje książki wyrażają ciebie. A my cię kochamy.
Potrzebuję konkretów. Wątki fabularne. Zwroty akcji.
O tak. Uwielbiamy wątki fabularne i zwroty akcji.
Które?
Wszystkie.
Bez urazy, Larry, ale chyba mi ściemniasz.
Mówisz tak, jakbyś nie czytał moich książek.
Ależ czytaliśmy.
Rany, od czego mamy zacząć?
W twojej pierwszej powieści
wielce podziwialiśmy opis sukni Lucasii na stronie drugiej.
„Cienkie jak pajęcza nić włókna jedwabiu połyskiwały niczym przędzione ze złota,
zupełnie jakby samo słońce obsypywało ramiona Lucasii
promienistymi pocałunkami”.
Wielu z nas miało ciarki.
Okej.
Jak oceniłbyś moją twórczość w porównaniu z... Szekspirem?
Na równi. Równie wspaniała.
Moje książki podobają ci się tak samo jak...
Makbet? Albo Wiele hałasu o nic?
Tak. Oraz Henryk VI, część pierwsza, druga i trzecia.
A ulubieniec publiczności? Romeo i Julia?
Wspaniała sztuka. Czytałaś pierwsze kwarto z 1597 roku?
Nie, ale koniecznie musisz. Dostarczymy ci oryginał.
Czyli mówisz, Larry, że seria Wycaro podoba ci się
na równi z najsłynniejszą w dziejach świata angielską sztuką?
Carol.
- Wspominając fragment twojej wspaniałej... - Skończ z tym „wspaniałym”.
Z twojej książki.
Doświadczamy go poprzez wiele oczu. Wiele serc.
Pamiętasz Moirę McAllister?
Walnięta Moira z Kansas City, która wysyła mi te durne dziergane czapki?
Jasne, teraz jest jedną z was.
Tak.
Zanim trafiła na twoje książki, tkwiła w głębokiej depresji.
Po prawdzie zamierzała...
Dałaś jej powód do życia.
Sprawiłaś, że było jej lżej.
Tak właśnie patrzymy na twoją pracę i ciebie – poprzez oczy Moiry.
A co Helen o nich sądziła?
Powiedz.
Helen bardzo cię kochała.
Nie o to pytałam, Larry.
Wyrzuć to z siebie. Co Helen sądziła o serii Wycaro?
Carol, wyraźnie zabroniłaś nam wspominania Helen.
Tak, ale wiesz co? Ten jeden raz udzielam ci dyspensy.
Co Helen sądziła o książkach z serii Wycaro?
Larry?
Uważała, że są... nieszkodliwe.
Nieszkodliwe?
W myślach przeważnie nazywała je watą cukrową.
Watą cukrową.
Tak.
A jak wiesz, Helen uwielbiała watę cukrową.
Nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek ją jadła.
Spożywała ją w życiu czterokrotnie i za każdym razem...
No tak, nie było cię tam. Ale naprawdę...
Helen uważała, że wiesz, jak zadowolić czytelniczki.
I była wdzięczna za cudowne życie, które razem dzieliłyście dzięki Wycaro.
Była z ciebie taka dumna.
A co sądziła o mojej niepublikowanej powieści?
Gorycz poczwarki.
Co sądziła?
Tego typu dociekania nie są...
- Pomówimy o czymś innym? - Chcę wiedzieć.
Jeśli mi powiesz, będę szczęśliwa.
Uważała, że jest okej.
W sensie dobra?
Czy w sensie...
A ostatnie 200 stron?
Helen przerwała na stronie 137, akapit trzeci.
Ona ma 489 stron.
Przeczytała dwie ostatnie. Doceniła zakończenie.
- Skoro jest tak tragiczna... - Nie jest.
Skoro jest tak tragiczna, to czemu chciała ją wydać?
Rozmawiała z Val i zgodziły się, że to nie zaszkodzi twojej karierze.
I cię uszczęśliwi.
Wypad.
NIE POTRAFIĄ KŁAMAĆ.
Cześć, Carol.
Daj.
Dziękuję.
Jeszcze to.
Podoba ci się twój radiowóz?
Jasne.
Ciekawostka.
Siostra męża nauczycielki syna policjanta, który nim jeździł,
była oficjalną członkinią fanklubu Wycaro.
Rany. Ciary.
Posłuchaj, w sprawie tego...
Nie doszłoby do tego, gdybym przezornie przewidziała,
że jesteście... na tyle szczodrzy, żeby dać mi środki wybuchowe. Żałuję tego.
Niepotrzebnie.
Przykro mi, że ucierpiałaś.
Masz siłę odpowiedzieć na kilka pytań?
Oczywiście.
Jakiś tydzień temu podsekretarz stanu do spraw...
Znaczy wy. Wiem, że jesteście jednością. Podstawy rozumiem.
Wszyscy razem w postaci podsekretarza do spraw...
Powiedzieliście mi, że nie do końca rozumiecie, jak to działa.
To złączenie. Moje pytanie brzmi: czy już to zrozumieliście?
Tak, mamy znacznie większą wiedzę na ten temat.
To... czy jest sposób, aby to odwrócić?
To złączenie?
Czy nie ma sposobu, aby to odwrócić?
Zosiu?
Pragniemy cię zadowolić, ale...
nie możemy na to odpowiedzieć.
Jasne. Tylko że twój brak odpowiedzi odpowiada na moje pytanie.
Bo nie możecie mnie okłamać. Nie jesteście w stanie tego zrobić.
Ale powiedziałabyś mi, gdyby odpowiedź była przecząca.
- Przykro nam, że tak cię to dręczy. - Dręczy?
Ja jestem szczęśliwa.
Gratulacje, udało wam się.
Wkrótce wszystko zrozumiesz.
I poczujesz się dużo lepiej.
Freedom Falls.
Wiesz, co mam na myśli, prawda?
Oczywiście, że tak. Wiesz wszystko.
Opowiedz mi o tym. Opowiedz mi o tym cholernym obozie.
Miałaś 16 lat, zaczynałaś rozumieć siebie. A twoja matka wysłała cię...
Kontynuuj. Co zrobiła?
Wysłała cię na terapię konwersyjną do Covington w stanie Tennessee.
Na obóz Freedom Falls. Nigdy jej nie wybaczyłaś.
No wiesz...
To było okropne doświadczenie.
- Tamtejsi terapeuci byli jednymi... - Z największych złoli, jakich spotkałam.
I ciągle się uśmiechali. Tak jak wy.
Przykro nam, Carol. Ale my kochamy i akceptujemy wszystkie istoty jednakowo.
Dobra. A jak do tej waszej akceptacji ma się to, co usiłujecie zrobić ze mną?
Przerobić mnie na jedną z was, wbrew mojej woli.
Ty też chcesz nas zmienić, prawda?
Zapytałaś, czy to możliwe.
Zastanów się nad jednym.
My wiemy, jak to jest być tobą.
Być samotną. Cierpieć. Byliśmy tobą.
Ale ty nigdy nie byłaś nami.
APTEKA
UPROSZCZONE ZASADY DAWKOWANIA
TIOPENTAL
STOSOWANY GŁÓWNIE DO INDUKCJI ZNIECZULENIA OGÓLNEGO.
TIOPENTAL, ROZTWÓR
- Wszystko w porządku? - Tak.
Pomóc ci coś znaleźć?
Macie jakąś heroinę?
Czy to na pewno dobry pomysł? Pamiętasz ostatni raz?
No cóż, drugi rok dał mi w kość.
Chociaż ten syf przebija wszystko.
Carol, powinnaś wiedzieć, że mamy tu całe skrzydło ciał,
które wychodzą z uzależnień.
Niektóre mogą nie przeżyć.
Więc przemyśl to sobie.
A ty co, moja babcia?
Wczoraj daliście mi granat ręczny.
Serio będziecie mi żałować hery?
Niestety ten szpital nie ma jej w zapasach.
Mamy inne opioidy.
Takie, które wyprodukowano w bardziej kontrolowanych warunkach.
Czy oksykodon wystarczy?
Najbliższa czysta heroina znajduje się 13 kilometrów stąd.
I jest w drodze.
Widzisz? Jak się postaracie, to jesteście lepsi niż Domino’s.
Gdzie są igły podskórne?
Czy możemy zasugerować wciągnięcie heroiny nosem?
- Minęło wiele lat od ostatniej iniekcji. - Nie. Jak szaleć, to na całego.
Odwalę Sida Viciousa, jakby to był cholerny Chelsea Hotel.
TIOPENTAL, ROZTWÓR
To jest...
kompletnie nieskuszeszne.
- Niesku... - Co?
Po prostu... to cholerstwo nie działa.
Zostałam sama.
Tęsknię za tobą.
„Nie – powiedziało.
Ciemna piaskotoń osypywała się z jego ubrań i mrocznej postaci”.
To się nadaje na film.
„Powoli odwróciła się w stronę chrapliwego głosu”.
Słuchaj. Nie jestem taka zła.
A ta pierdolona...
pani piratka, którą przysłali?
Raban. O, przepraszam. Zosia.
Zosia. Nie zapytałaś o jej imię, ale ja je znam. Ale z ciebie kretynka.
Nieważne.
Ależ ona jest irytująca.
Kurewsko irytująca. Wiecznie uśmiechnięta.
„O, cześć. Hej, Carol, my tylko chcemy cię uszczęśliwić”.
Pieprzy: „Jesteśmy całym światem i jesteśmy przeszczęśliwi.
Życie to po prostu jedna wielka, długa, słoneczna przechadzka po parku,
kiedy jest się jednym z nas”.
Brednie. Nikt o zdrowych zmysłach nie jest tak szczęśliwy. Ściema!
I czemu, do cholery, musi być taką niezłą dupą?
Mamy zwycięzcę.
POLICJA STANOWA
Cześć, Carol.
Carol.
Cześć.
Wyglądasz...
Tak.
Twoja twarz odzyskała kolory.
Dziękujemy. Czujemy się dziś dużo lepiej.
Dobrze. To dobrze. Co powiesz na świeże powietrze?
CENTRUM MEDYCZNE ŚW. JOANNY
I jak ta heroina?
Wyrzuciłam ją.
No, nie miałam nastroju.
Stchórzyłam, prawdę mówiąc.
Może i dobrze.
To...
kiedy cię stąd wypiszą?
Znaczy, kiedy ty się stąd wypiszesz?
Pewnie za dzień lub dwa. Szybciej, jeśli łóżko będzie potrzebne.
Super.
Hej, ty wiesz wszystko.
Co się stało z muzyką w windach?
- Kiedy przestali ją puszczać? - Chcesz posłuchać?
Jasne.
Ładny dzień.
Tak. Dziękujemy, że zabrałaś nas na dwór.
Wiem, że pobyty w szpitalu są do kitu.
Tu jest lepiej, prawda? Trochę...
Trochę słońca?
Naprawdę przyjemnie.
Ile może być stopni? Tak z...
80?
Temperatura wynosi obecnie 27,778 stopni Celsjusza
lub 82 stopnie Fahrenheita.
Wiatr wieje z prędkością trzech kilometrów na godzinę z...
Skąd?
Z południowego... południowego-wschodu...
Jest szansa na opady?
Opa...
Zosiu, słyszysz mnie? Musisz odpowiedzieć na kilka pytań.
Jak mam to odwrócić? Jak odwrócić złączenie?
Nie.
Zosiu, jak mam to zakończyć? Już powiedziałaś, że to możliwe.
- My... nie. - Tak.
- Tak. Powiedziałaś. - Nie.
Najtrudniejsze za tobą, tak?
Teraz wystarczy, że mi powiesz, jak przywrócić dawny stan rzeczy.
No dalej. Powiedz mi, Zosiu.
Smutno ci, że mi odmawiasz?
Smuci cię to? Nie bądź smutna.
Powiedz mi to, co chcę wiedzieć.
No tak.
Zosiu.
Czy ja mogę to zrobić? Czy może to zrobić jedna osoba?
Nie, zostaw! Stać! Zostawcie ją.
Nie możecie mnie tknąć.
Mogę decydować o sobie!
A wy nie możecie się wtrącać!
Odsuńcie się od nas!
Zosiu, co to jest?
Zosiu, powiedz mi, co... To jakiś rodzaj substancji?
Jakieś lekarstwo? Zosiu, powiedz mi, co to jest!
Prosimy, Carol.
Zosiu, powiedz mi.
Powiedz mi!
Co to jest? Powiedz mi.
Powiedz mi, co to jest.
Powiedz mi!
Co się dzieje?
Ona umiera, Carol. Ma atak serca.
Możemy jej pomóc?
Tak.
Wybacz nam.
Analizuję.
Zalecany wstrząs. Proszę odsunąć się od pac...
Napisy: Daria Okoniewska