Pieprzysz.
Skubany jest tak szeroki.
I cykliczny.
Pie-przysz.
Pokaż.
Musi być ziemski.
Odbija się od Księżyca.
Rany, nie wpadłem, żeby to sprawdzić.
Spójrz na nachylenie.
Na nartach mógłbyś zjeżdżać.
Przesuwa się.
Spójrz tutaj. Powiększ.
Widzisz tę zmienność?
I widzisz tę przerwę? Tu się kończy, a potem wznawia.
- Powtarza się? - Co 78 sekund.
Calusieńki.
Od trzech godzin. I końca nie widać.
Niemożliwe.
Coś musi odbijać się od...
Nie odbija się od Księżyca, Dave.
Może to te gaduły ze Służby Leśnej.
Nie cierpię ich. Wiecznie ględzą o drzewach.
Dave, to nie są żadne Misie. Spójrz na ten sygnał.
Przesuwa się.
To co to jest?
Wygląda mi na prostą PWM. Coś jak alfabet Morse’a.
Może jakimś cudem to radiowy wzorzec czasu z Fort Collins.
- Używają PWM. - To nie zegar atomowy.
Zmieniałby się co minutę, bo to zegar.
A to są te same dane powtarzane co 78 sekund.
Poza tym dochodzi do nas z odległości 600 lat świetlnych.
Ten wasz alfabet Morse’a jest podzielony na cztery.
Impulsy mają jednakową długość,
ale są na czterech różnych częstotliwościach.
- Przypomina pianolę. - Czyli nie system binarny.
Czwórkowy.
Odkodowanie trochę zajmie.
Nie. Spójrz na to.
Jak myślisz, co to jest? Może zwykłe: „Cześć, jesteśmy tu”.
Co wysłaliśmy Voyagerami 1 i 2? Chucka Berry’ego?
Może to ich wersja „Johnny B. Goode”.
Pomyśl, ile mocy potrzebowali.
Megawatów?
Gigawatów?
O ile celowali tylko w nas.
Antena wielkości Afryki.
Większa.
Skoro zadajesz sobie tyle trudu, to nie po to, żeby się tylko przywitać.
I czemu utrudniać zrozumienie?
System czwórkowy?
Jest jak szyfr. Po co zawracać sobie głowę...
To nie system czwórkowy.
Chyba wiem, co to jest.
OPÓŹNIENIE W DOSTAWIE SZALEK PETRIEGO
Bliźniacze księżyce w pełni wisiały nisko.
Dwoje zielonych oczu wpatrzonych ponad horyzont,
jakby chciały zajrzeć w głąb duszy Lucasii.
Chodziła po zakrwawionym pokładzie,
szukając czegoś, czegokolwiek, co oderwałoby jej myśli od Rabana.
W drodze na dziobówkę zauważyła młodego marynarza z nagim torsem.
Szorował na klęczkach,
napinając muskularne przedramiona, by zmyć wszelkie ślady dzisiejszej walki.
Leniwym skinieniem głowy...
rozkazała, aby poszedł za nią do kajuty.
Nieopierzony majtek nie miał pojęcia, że służba kapitance
może przybrać tak słodki obrót.
Niestety nie wiedział też, że potrwa to tylko jedną noc.
Później, o czwartym dzwonku, Lucasia stała przy bezanmaszcie.
Po raz kolejny została sama.
Otuliła się płaszczem z szorstkiej wełny, a jej myśli poszybowały ku Rabanowi.
On pierwszy zarzucił go na jej ramiona, szepcząc przy tym do ucha:
„Niech on cię ogrzeje podczas mojej nieobecności, ma chérie”.
Po tych słowach Raban, dumny, wyniosły Raban,
wszedł na deskę i zniknął jej z oczu.
Amarantowa piaskotoń zamknęła się nad nim,
niewzruszenie gładka.
Uwaga, miłośnicy i miłośniczki historycznego romantasy,
poczytna pisarka Carol Sturka będzie podpisywać swoją powieść
Pieśń krwi Wicaro,
czwartą część sagi Wiatry Wicaro.
„Wycaro”, noż błagam! Wiatry Wycaro!
Pieśń krwi jest jak dotąd najlepsza.
Przed wami nie lada gratka.
Podpisujmy!
SPRZYJAJĄCYCH WIATRÓW, MAUREEN! CAROL STURKA
Raban żyje, prawda?
Dowiesz się z książki.
Przeczytam jeszcze dziś. Już odłączyłam telefon.
Tylko że...
- Rabana nie ma na okładce. - No nie, nie ma.
A przecież on zawsze był na okładce.
Jeśli Raban nie wróci...
nie przeżyję.
Strona 218.
- Okej, dziękuję. - Pa.
Dzięki, Maureen.
- To jest Olga. - Cześć, Olga.
Cześć, Yvette!
Cudo.
SPRZYJAJĄCYCH WIATRÓW, HOLLY!
- Miłej lektury. - To Nicky, z poduszką.
- Nicky z... O raju! - Własnej roboty.
- Ty ją zrobiłaś? - Tak.
To Christine.
To Paulina i jej wsparcie.
To Carlotta.
Powiedzcie „Raban”.
Raban.
Raban i Eldgammel wpadli do ładowni. Pamiętacie, co w niej było?
- Mandowiański korzennik. - Na który Lucasia jest...
Silnie uczulona!
- Prowadzicie fanklub? - Jasne!
Dziękuję bardzo!
Hej, Tanya.
Cieszysz się?
Hej, Yvonne.
Wzięłam dwie, jedna do wanny.
To prawdziwy kordelas, taki jak ten Rabana.
Ostrożnie, jest ostry.
Dobra, trzy sprawy.
A: Kiedy w końcu powstanie film na podstawie Wycaro?
Ale nie żaden chłam, tylko porządna wersja kinowa.
B: ILM musi zrobić do niego efekty, bo inaczej z piaskotoni wyjdzie merde.
I C: Drobna, acz kluczowa uwaga.
Jako dwumasztowy szkuner Mercator nie miałby bezanmasztu, więc...
Muszę cię prosić, żebyś go schował, zanim kierownik go przyuważy.
Rozumiesz?
- Służę pani. - Dziękuję.
To wyszło idealnie.
Bardzo dziękuję.
- Do zobaczenia. - Miłej lektury.
No dobrze.
Dobry wieczór. Ruszamy do hotelu Hyatt Regency Dallas.
Dobry wieczór. Świetnie.
Niezłe pożegnanie. Powinienem panią kojarzyć?
A lubuje się pan w szmirze?
Dzień dobry.
No cóż, dzień na pewno.
- Hej, Mel. - Hej.
O, a to od kogo?
Ode mnie.
Częstuj się. Głównie z lukrem,
ale w jednym powinny być z posypką i cukrem pudrem.
Czym sobie zasłużyliśmy?
Córka zbiera na szkolną orkiestrę.
- Dobry z ciebie tata. Na czym gra? - Na puzonie.
WOJSKOWY INSTYTUT BADAWCZY CHORÓB ZAKAŹNYCH
- Doktor D! - Dobry wieczór, dzień czy coś.
- Patrz, co przyniósł Mel. - Dla nas?
Tak, proszę.
Praca po godzinach?
Tak. Musimy uśpić stado szczurów.
Jakieś postępy?
A co słyszałeś?
Nie wiem. To i owo.
No cóż...
Jesteśmy prawie pewni, że to genom wirusa lizogennego.
Ale po ośmiu miesiącach badań...
Na makakach, królikach, myszach...
- Świnkach morskich. - A teraz szczurach.
Zero objawów klinicznych.
Mówiąc inaczej...
guzik mamy.
Guzik mamy.
Jak się dzielimy?
Ja je znieczulę, a ty wstrzykniesz środek eutanazyjny.
Nie cierpię tego robić.
W takim razie ty je znieczul.
Tego też nie cierpię.
Wybrałaś zły zawód.
Dobra, zrobię zastrzyki eutanazyjne.
Miejmy to za sobą.
Patrz.
O cholera.
Co tam się mogło stać?
Nie wiem.
Wygląda na martwego.
- Wyczuwasz puls? - Gówno czuć przez te rękawice.
Co?
Bije mu serce.
I to wyraźnie.
Dziwne. Gdybym nie wiedziała...
O Boże. O cholera. O nie.
Chyba sobie żartujesz.
- Szlag. - Przebił skórę?
Tak, w rękawiczce jest dziura.
O cholera. Zdezynfekuj szybko rękę. Trzymaj ją zanurzoną.
Jak leci krew, to dobrze ją wyciśnij.
Zgłoszę to, jak tylko go złapię, okej?
Siedź tam.
Mamy 3.36 rano i...
Jenn?
Odezwij się, Jenn.
Już stąd wychodzimy.
Trzymam cię. Idziemy.
Trzymam cię.
Trzymaj się.
Słyszysz mnie? Wszystko w porządku. Nic ci nie będzie.
Na pewno nic ci nie będzie, słyszysz?
No dalej, odezwij się. Powiedz coś, Jenn.
Jenn! Trzymasz się?
Jenn?
Powiedz coś.
Jenn. Jestem tu.
Jenn?
Hej, Jenn. Słyszysz mnie?
Powiedz coś.
Niech to szlag.
Poważnie?
Serio?
Szlag.
Widziałaś to ustrojstwo?
Masz szczupłe ręce. Może dasz radę...
Tak?
ŻANDARMERIA WOJSKOWA
PROSZĘ SIĘ CZĘSTOWAĆ!
Kupię gumę.
CAROL STURKA PIEŚŃ KRWI WYCARO
DIANA GABALDON POWIEDZ PSZCZOŁOM, ŻE ODSZEDŁEM
Poważnie?
Wypiłam jednego drinka jakieś dwie godziny temu.
Rye Manhattan...
i dietetyczna Pepsi.
Dzięki.
Możemy wziąć taksówkę.
Nie gadaj, że nie musisz się napić.
- Nie muszę. - Musisz.
Nie muszę.
Ściemniasz.
Muszę to się wyspać.
Wypijmy za najlepszą trasę do tej pory.
- Ręka mi więdnie. - Nie stuknę się ze szklanką Pepsi.
Najlepsza trasa promocyjna? Brzmi jak ranking nowotworów żołądka.
Znosisz to, a nie świętujesz.
Jak ja nienawidzę być zalewana uwielbieniem i szacunkiem fanów.
I czemu muszę aż tyle zarabiać?
Jak ty to znosisz?
Banda bałwanów.
Ojej! Statek, który pływa po piasku?
Fioletowym piasku? Toż to genialne. Świat nie mógł bez tego żyć.
Tak jak i bez kolejnej bohaterki,
która całymi dniami wzdycha do kurewsko dumnego i wyniosłego pirata.
To korsarz, a nie pirat.
Mandowiański korzennik.
Jezu.
Jak kiepski odcinek Star Treka.
- Może pora czymś zaskoczyć? - Zielony piasek zamiast fioletowego?
Może pora na poważną książkę.
Czemu nie? Tyrasz nad nią od pięciu lat.
- Czterech i pół. Ledwo. - Wybacz.
Wydaj ją.
Nie mogę tak...
Trzeba ją doszlifować.
Co oczywiste, prawda?
Przeznacz na to kilka miesięcy.
Ugram ci trochę czasu przed następnym tomem Wycaro.
Gorycz poczwarki jest na tyle dobra?
Czytelnikom się spodoba.
Czytałaś kiedyś Finneganów tren?
Nie.
Ja próbowałam na magisterce.
Zapewne jest wspaniały. Nie wiem.
Wiem tylko, że nie umiałam go zmęczyć.
Tak myślę...
sprawienie radości jednej osobie to może nie sztuka.
Ale jednak coś.
Za Rabana.
Dumnego, wyniosłego Rabana.
Masz przy sobie fajki?
Od kiedy ty palisz?
Od teraz.
Z OSTATNIEJ CHWILI
BAZA WOJSKOWA OBJĘTA KWARANTANNĄ
Las chcesz spalić? Nie marnuj mi butanu.
Nie pouczaj mnie. Paliłam w gimnazjum.
Najpierw przypala się tej drugiej osobie.
- Etykieta. - W samolocie
też najpierw sobie zakładasz maskę.
Przeczytać ci, co HoustonMom78 sądzi o Pieśni krwi?
„Najlepszy tom Wycaro!” Drukowanymi.
A potem...
16, 17 wykrzykników.
- Nowy rekord? - Bankowo.
„Uwaga, spoiler: Raban wraca apetyczniejszy nić kiedykolwiek”.
Niż kiedykolwiek, walnęła się.
„Żebyście wiedziały, że wpuściłabym go na swój pokład.
I zeszła po jego desce”. Wyczuwam motyw żeglarski.
Trochę. HoustonMom znów odstawiła leki?
Rozłożyłaby nogi przed grzanką z serem.
Patrz.
Na co?
Co oni tam robią?
- Kto co robi? - Samoloty. Spójrz w górę.
Nie wiem. To jakieś dziwne?
No a nie?
Wszystkie lecą równolegle.
Ktoś jeszcze?
Stała ekipa i kilka nowych osób.
Wszyscy zachwyceni.
Odpowiesz na kilka pytań?
- Ale teraz? Nie. - Jedno szybkie. Pokaż, że ci zależy.
„Carol, mój mąż mówi, że na Rabana da mi dyspensę,
co nie jest fair, bo to fikcyjna postać,
nad czym ubolewam.
O jakim prawdziwym mężczyźnie myślałaś, tworząc postać Rabana?”
Przekomiczne.
Powiesz prawdę?
Co masz do stracenia?
George Clooney.
- No co? Co z nim nie tak? - Nic, ale...
Może gorący brazylijski piłkarz? Taki z dredami. Podkręć to.
Napisz...
George Clooney.
Bezpiecznie.
O cholera.
Kolego, nic ci nie jest?
O Jezu.
Helen, dzwonimy po pomoc?
Helen? Przestań się gapić w ten choler...
Helen?
O Boże. Helen!
Pomocy!
Niech ktoś nam pomoże!
Pomocy!
Wytrzymaj.
Wezwijcie kare...
O Boże.
Odbierzcie.
Błagam.
- Tu numer alarmowy policji w Albuquerque. - Szlag!
- Proszę czekać. - Kurwa!
Wkrótce nastąpi połączenie.
Tu numer alarmowy policji w...
No dalej.
No dalej!
Jeb się.
Jeb się!
Musisz wysiąść. No dalej, wypad!
Nie! Szlag!
Rusz się, kurwa!
Dzięki Bogu.
SZPITAL
Ocknij się.
Doktorze Nguyen, musisz się ocknąć.
Ocknij się, błagam. Doktorze, ocknij się.
Ocknij się. Ocknij się, proszę.
Doktorze Nguyen, ocknij się!
Przepraszam! Szlag.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Dobra, do dzieła.
Helen?
Hej.
Kochanie.
Cześć, kochanie.
Nie.
Jasna cholera.
No dalej.
Błagam, niech mi ktoś pomoże.
Nie. O Boże, nie.
Błagam.
Co się dzieje?
Hej! Zostawcie ją!
Odłóżcie ją.
Wypad! Idźcie sobie!
Co was, do cholery, opętało?
Chcemy tylko pomóc, Carol.
Co to, kurwa, ma być?
Tylko nie to.
Otwórzcie się, proszę.
Jest zapasowy klucz.
Możemy ci pokazać.
Nie, stójcie. Nie podchodźcie.
Nie chcemy cię wystraszyć. Nic ci nie grozi.
Naprawdę chcemy pomóc.
Pamiętasz? Kwiecień 2016 roku.
Wtedy się zatrzasnęłaś.
Schowałaś zapasowy klucz pod donicą.
Tą po prawej.
Z tyłu.
O właśnie.
Zostawcie mnie.
- Proszę. - Dobrze, Carol.
Daj nam chwilę na odejście.
Najszczersze kondolencje.
BRAK SYGNAŁU
Kurwa, jak dobrze!
Boże, błogosław Amerykę.
BIAŁY DOM
CAROL, GDY BĘDZIESZ GOTOWA, ZADZWOŃ POD TEN NUMER.
NA SPOKOJNIE. WIEMY, ŻE MASZ PYTANIA.
Witaj, Carol. Dziękujemy za telefon.
No.
Zapewne jesteś oszołomiona. Przerażona.
Byłaś dziś świadkiem tylu zgonów i zniszczeń.
Zwłaszcza odejścia Helen. Wiedz, że nie było to intencjonalne.
Składamy ci najszczersze kondolencje.
Powtarzamy, że nic ci nie grozi. Jesteś w pełni bezpieczna.
- Okej. - To twoje życie.
Chcemy to zaznaczyć.
Twój dobrostan jest dla nas najważniejszy.
Okej.
Zrobisz, jak zechcesz,
ale przez kilka kolejnych dni lepiej pozostań w domu.
Musimy posprzątać, a to może tobą wstrząsnąć.
TO TWOJE ŻYCIE
Ale wszystko naprawimy.
Dlatego jeśli możemy pomóc w kwestii ciała Helen...
- Nie. - Dobrze.
Jeśli możemy jakkolwiek pomóc, daj znać.
Możemy dostarczyć jedzenie, lekarstwa, cokolwiek potrzebujesz.
Dzwoń pod zero, o każdej porze.
Z telefonu stacjonarnego, ponieważ sieć komórkowa nie działa.
Ale możesz na nas liczyć.
TYLKO LINIE STACJONARNE
Mamy wrażenie, że to jednostronna rozmowa.
Chciałabyś o coś zapytać, Carol? O cokolwiek.
Tak. Tak, jasne.
Może najpierw zapytam,
co tu się, kurwa, dzieje?
W zasadzie...
To jakaś inwazja obcych? No przecież, że inwazja obcych.
Właściwie to nie.
Takiego chuja. Znasz moje imię.
Znasz imię Helen.
Gadasz do mnie z telewizora!
I to co, kurwa, ma być, że wszyscy...
To popieprzone...
Te dziwne dzieciaki z sąsiedztwa. Wiedzą, gdzie trzymam klucze...
Skąd one to wiedzą, co?
- Czytacie mi w myślach? - Nie, w żadnym wypadku.
Nie możemy, choćbyśmy chcieli.
Jacy „my”? Czemu wszyscy nagle mówią „my”?
Może porozmawiamy, gdy się porządnie wyśpisz.
Kim wy jesteście?
- To my. Po prostu my. - A „my” to, kurwa, kto?
My. Nie ma żadnych obcych.
Nie na tej planecie.
Jesteśmy jednak beneficjentami pozaziemskiej technologii.
OBSERWATORIUM ASTRONOMICZNE
Czternaście miesięcy temu astronomowie odkryli sygnał
dochodzący z odległości 600 lat świetlnych.
Nie wiadomo, od kiedy jest nadawany. Może od początku ludzkości.
Sygnał składa się z czterech tonów,
reprezentujących guaninę, uracyl, adeninę i cytozynę.
Okazuje się, że to receptura na sekwencję nukleotydową.
RNA.
Naukowcy odtworzyli je w laboratorium.
Nie jest to organizm żywy. Bardziej przypomina wirusa.
SYGNAŁ Z KOSMOSU
Choć też nie do końca.
To coś w rodzaju psychicznego spoiwa, które może nas wszystkich połączyć.
Skoro nie z obcymi...
to z kim teraz rozmawiam?
Ta konkretna osoba?
To Davis Taffler.
Podsekretarz stanu ds. produkcji rolnej i ochrony środowiska.
Ale rozmawiasz teraz z każdą osobą na Ziemi,
włącznie z Davisem Tafflerem.
- Jesteśmy jednością. - Jak to działa?
Nie wiemy dokładnie. Po prostu działa.
- Mogę porozmawiać z prezydentem? - Niestety ta osoba zmarła dziś wieczorem.
Wraz z całkiem sporą liczbą starszych członków rządu USA.
Davis Taffler najzwyczajniej był pod ręką, nienaruszony. I miał na sobie garnitur.
Czyli teraz to ty rządzisz?
- Podsekretarz... - Nie.
Nikt nie rządzi. Albo wszyscy rządzą.
Ten koncept przestał istnieć.
Ale gdzieś muszą być tacy jak ja.
Twoja sytuacja jest rzadkością.
Jest jeszcze 11 innych podobnych do ciebie osób.
W Albuquerque?
Nie. Na świecie.
Skontaktowaliśmy się z nimi. Również są zdezorientowani. Co zrozumiałe.
Możesz być pewna, Carol,
że dowiemy się, co cię odróżnia.
Po co?
Żeby móc to naprawić.
Żebyś mogła do nas dołączyć.
O Boże.
Jesteś tam, Carol?
Mówiłeś, że to moje życie.
Tak, w stu procentach.
TO TWOJE ŻYCIE
A jeśli odmówię?
Carol, kiedy tylko zrozumiesz, jak wspaniale jest...
Carol?
Cześć! Dodzwoniłeś się pod numer 505-796-6933.
Pijemy szampana na Lazurowym Wybrzeżu.
Wcale nie siedzimy w dresach przy telefonie.
Postaraj się.
Carol? Halo?
To my. Halo?
Nie chcieliśmy cię zdenerwować. Chcemy tylko twojego szczęścia.
Zamknij się!
JEDYNA
Napisy: Daria Okoniewska