Gdzie kocioł z watą cukrową?
Potrzebuję go.
Był potrzebny na wczoraj.
Nigdzie go nie widzę.
Dziękuję. Jest.
Dziękuję.
WIEDŹMY Z WESTWOOD
A gdzie wata cukrowa? To zwykły, kuźwa, kocioł.
Bardzo przepraszam. To moja pierwsza duża impreza.
O Boże. Hej.
- Hej. - Świetna impreza.
Takie są normalnie do dupy.
Dziękuję.
Wypiłam o pięć ranch water za dużo
i, mamacita, muszę wiedzieć, co potem,
bo w Vancouver jest lokal ze striptizem, gdzie mają najlepsze ostrygi.
W sumie próbuję zdążyć na lot o piątej,
żeby zobaczyć jeszcze dzieci.
- Ale brzmi super. Dzięki. - Ale z ciebie mama.
Ekstra. Świetna sprawa.
Ale powiedz, kto będzie chciał pobalować w następny weekend na Austin City Limits?
- Ta wiedźma. - I ta suka.
Zabawmy się.
Zaszalejemy w każdym mieście w Ameryce Północnej. I w Seulu.
- To brzmi jak groźba. - Bo nią jest, suko.
Dobra, muszę dopilnować jednego gościa, ale…
Dajesz, dziewczyno. Zajebiście.
Kurde.
Zmiana bramki.
Pasażerów lotu 216 zapraszamy teraz do bramki 41B.
Kurde.
Hej. Popilnuje mi to pani?
- Co? - Moje bagaże. To jak?
Wolałabym nie.
Dzięki.
Co?
Skarbie, chodź. Połóż się do łóżka.
No już. Chodź, kochanie.
Odpocznij.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
- Tu jesteś. Hej. - Joł, psiapsi.
Mam tu Krwawą Mary.
- Taki mały klinek. - Spoko.
Co dziś porabiasz?
Przydałaby mi się pomoc, jeśli się zgodzisz.
- Spoko. - Świetnie.
Przynajmniej tyle mogę.
Ale że teraz?
- Zaniósłbyś to na strych? - Jasne.
Które?
Wszystkie.
- Dzięki, stary. - Jasne.
Hej, sucz. Dosłownie nic. A co tam u ciebie?
Hej. Skoro już tam jesteś, sprawdzisz, czy nie ma mysich bobków?
Masz może jakieś rękawice albo maskę?
Maski nie działają.
Została ostatnia rzecz do ruszenia.
- Nie idę! - Idziesz do ośrodka!
- Nie! - Twoje zdanie się nie liczy!
Idziesz i już!
Wygląda na zdrową.
- No łap ją! - Przepraszam.
- Kto to? - Co za różnica?
- Kim jesteś? - Jej kolegą.
- Łap ją! - Co ty widzisz w tej dziwce?
I pozamiatane.
Nie wiem, czemu się tego bałam. Jedziemy do Panda Express?
Nie jestem głodny.
Dobra. Więcej dla mnie.
Coyote wstrzymał oddech i wepchnął klucz do dziurki.
Drzwi otworzyły się na oścież. Hol był ciemny i pusty.
Obraz zaczął się wyostrzać.
To była zbrodnia doskonała. Z jednym wyjątkiem.
Coyote wiedział.
O kurwa.
No już. Weź się skup.
Szum serwerów zagłuszył kroki Coyote’a.
Znowu trafił na żyłę złota.
Ale czy jego umiejętności informatyczne będą wystarczające?
Weź się ogarnij.
Radca powiedział, że to koniec.
Było po wszystkim.
Ale czy na pewno?
Czemu tak trudno się pisze?
Utknąłem. Totalny zanik inwencji.
Płynę, a potem nagle… trafiam na ścianę.
- A to nie część procesu? - Chyba.
Ale strasznie mnie to frustruje.
A co mówi Sylvia?
Raczej nie gadamy teraz o książce.
Może w tym problem.
Jasno powiedziała, że we mnie nie wierzy i uważa Bretta za chałę.
Chce, żebym wrócił do pracy
i dostawał normalną wypłatę.
Powiedziała tak?
No nie. Nie w tych słowach.
To co dokładnie powiedziała?
Jest sfrustrowana, że się z nią nie skonsultowałem.
No dobra.
Mnie też się nie podobało, jak to zrobiłeś. Było trochę dziwne.
- Przyćmiłeś Franka. To był jego wieczór. - Tak? Mam do niego napisać?
Raczej by tego nie chciał.
Jest na rocznym rejsie.
Ciągle wrzuca fotki z tą drugą rodziną.
60-latek z niemowlakiem jakoś mi nie pasuje.
Tak, dziwne to.
Hej, co robimy potem?
Ja muszę wracać do pracy.
Mam pracę.
Pracuję cały dzień.
No tak. Faktycznie.
Halo.
- Hej! - Cześć.
Strasznie długo cię nie widziałam. Kilka tygodni.
Całe wieki nie odwoziłam dzieci.
- Ale miło. - W sumie za tym tęsknię.
Nigdy mnie nie ma.
W następny weekend lecę na jakieś Austin City Limits.
They Might Be Giants grają piosenki z Robociaka i organizuję imprezę.
- Brzmi super. - Na początku takie było.
Teraz tęsknię za dziećmi, rodziną i swoim życiem.
Żartowałam. Nie brzmi super.
Widziałaś Robociaka? To szmira.
Tak. Organizujemy im wszystkie imprezy. Ale to serial dla dziesięciolatków.
Wiem. Sam mnie wciągnął. Ale Tori Spelling jako mama robot mnie rozśmiesza.
Świetny comeback. #HotToriSummer.
Odwaliło ci? Czemu to oglądasz?
Próbuję unikać Willa.
A co z nim?
O Boże. Nawet nie pytaj.
Od tygodni u mnie mieszka.
Czemu to mój problem? Ledwo go znam.
A cokolwiek robi?
Przygotowuje pop-up dla Zasranego baru. Po prostu… Szczerze? Nie mam na to siły.
Przygotowuje pop-up?
Zasugerowałam mu to. Próbuje zwabić inwestorów.
- Nie mówił ci? - Nie.
Nie jesteśmy w kontakcie.
Wiem, czemu mi go sprzedałaś, ale jak się go pozbyć?
To niemożliwe. Próbowałam wszystkiego.
Tak.
Ale jednego chyba nie próbowałaś.
- Ale niespodzianka. - Tak. Dla mnie też.
Muszę cię ostrzec. Uzależniam się emocjonalnie.
To przez trudne relację z tatą.
Spoko.
- Może lepiej się wyprowadzę. - O nie.
- Ale cię rozumiem. - Bo może być dziwnie.
- Ale dzięki. - Wzajemnie.
Joł. Dzięki, że dajesz mi tu przekimać.
Wiem, że masz kupę na głowie
z całym tym aresztem.
Żaden problem.
Jesteśmy praktycznie rodziną.
Pomagamy sobie, nie?
Jasne. Byłą przybraną rodziną, ale i tak to doceniam.
Mam jednak do ciebie prośbę.
Poszedłbyś do sklepu po więcej energetyków Celsius?
- Chętnie. - W pytkę, stary.
- Spoko. - Dzięki.
Kocham cię, stary.
- Masz tu jakieś gry? Czy to… - Kiedy byś poszedł?
Mam iść teraz?
Tak. To jakiś problem czy co?
Jestem tu od 15 minut.
Kupiłem ci sześciopak.
Już wszystko wypiłem.
Policz sobie, Will.
Omar, słyszałeś go?
Prosiłbym o więcej, gdybym nie potrzebował?
Nie prosiłbyś.
To może pij mniej. Nie wpadłeś na to?
Czemu? To w 100% naturalny napój.
Nie ma sztucznych konserwantów ani smaków. Jest naturalnie naturalny.
Dowiedziono, że na 100% działa.
Co? To chuja znaczy.
To napój. Nie może działać.
Dowiedziono, że na 100% działa.
Co to znaczy? To jest, kurwa, napój.
Badania dowiodły, że działa.
- Wiedziałbyś, gdybyś sprawdził. - Jak?
- W klinice. - Co wy gadacie?
To bez sensu. Co ty tu robisz?
- Słyszysz go? - Nie rozumiem.
Świrujesz, bo jesteś uzależniony. Ile tego pijesz?
- Jedenaście dziennie. - To za dużo.
Dowiedziono, że na 100% działa.
- To nic nie znaczy. - Co ty gadasz?
Przestań to powtarzać. Odpierdala ci.
Boże!
Piszą, żeby pić tylko dwa.
Widzisz? Sam Celsius to mówi.
- Bo musi. - Chuja tam musi.
To jakaś rządowa wytyczna.
Jaki napój na świecie odradza ci jego picie?
Will! Chłopaki. Przestań!
Nie wspieram twojego nałogu.
Niech on ci, kurwa, kupi.
Dopiero się wprowadziłeś. Jesteś szmatą od Celsiusa.
Jeśli chcesz przestać nią być,
musisz namówić inną osobę, żeby się tu wprowadziła i nią została.
Więc jeśli znajdę ci nowego lokatora, nie muszę już kupować Celsiusa?
- Tak. - To znaczy,
że będzie tu mieszkać tysiąc osób, bo nikt nie chce ci go kupować.
- Byłoby super. - Lubię przyjaciół. Byłoby ekstra.
Więcej ludzi do Piwiarskiego pokera.
Stary, serio? Co ty… Normalnie…
Odwala ci z tymi podkładkami.
- Kogo to obchodzi? - Mnie nie.
Wiecie, kto wymiata? Caitlin Clark.
- Uwielbiam ją. - Najebałeś się.
Co dwie sekundy zmieniasz temat.
Chcę zrobić z WNBA to, co Ryan Reynolds z piłką nożną.
- Byłoby super. - Tak. Będziesz miał drużynę.
Nie możesz wychodzić, kurwiu.
Joł, Omar.
Szykuję pop-up. Pomożesz mi przenosić destylatory?
Nie.
Lecę balonem.
Koleś rucha kogoś wirtualnie w naszej obecności.
Serio? Co widzisz?
Głównie dupy i kaktusy saguaro.
Ale super.
Witamy na białym fotelu miłości moją przyjaciółkę, Sylvię Greeves.
Sylvia, opowiedz nam o swojej karierze.
Pracuję obecnie jako organizatorka imprez w firmie produkcyjnej.
Kochamy Tajemnice młodego Darcy’ego.
Lofciamy Masona Granda.
Sylvia, czy powiedziałabyś, że jesteś teraz żywicielką rodziny?
Chyba tak. Nigdy wcześniej tak nie było.
I jakie to uczucie?
I pamiętaj, nie bój się szczerości.
Siedzisz na fotelu miłości. Znak towarowy.
Opowiedz o tym. To ważne dla mam.
To miłe uczucie.
Czasem bywa trudno i trochę samotnie,
kiedy prowadzi się małą firmę,
ale czuję się dowartościowana.
Nie mówi się o tym,
ale powrót do pracy po odchowaniu trójki dzieci jest…
Rozbić szklany sufit z Katie Fields
sponsoruje ZipRecruiter.
Sponsoruje cię ZipRecruiter?
Nie, ale fajnie to brzmi, prawda?
I wracamy.
- Czy to naprawdę konieczne? - No pewnie.
- Dobrze się bawisz? - Bardzo.
- Naturalnie. - Sorry.
Hej. Dzień dobry.
To cud. Destylatory w końcu opuszczają mój ogród.
Tak. wszystko gotowe do wyniesienia.
- Jesteś sam? - Nikt nie mógł pomóc.
Ale dam sobie radę. Spoko.
Świetnie.
O kurwa.
No już.
- Kurwa. Dawaj. - Hej.
Pomóc ci? Niszczysz mi ogród.
Nie. Jest Charlie? To superciężkie, a on jest bykiem.
Nie, ale ja pomogę.
Próbowałaś Celsiusa? Zajebisty jest.
Sama natura. Dowiedziono, że działa.
- Co? - Dowiedziono, że działa.
- Co to znaczy? - Że…
Chcesz wiedzieć, czy działa? Tak, bo dowiodły tego badania.
- Ale na co? - Po prostu działa.
Nie wiem, o co biega!
Trzymaj. Musisz spróbować.
- Mango? - Galaxy Vibe.
- Fajne bąbelki. - Dobre jest.
Dobra, nie pij tego tak szybko.
Jest tam sporo kofeiny.
Kofeina na mnie nie działa.
- Oby. - Dobra.
Raz, dwa…
Dobra. No to…
Musisz to rozkołysać.
Rozkołysz to!
Nie wierzę, że to naturalne.
- Dosłownie. - Nie wierzę.
- Co nie? - Ale super.
- Wal się, zielona herbato. - Wal się!
Działa! Badania tego dowiodły.
- Badania dowiodły. - Smakuje mi. Jest świeże.
Dobra. Dwa za nami, dwa zostały.
No i te graty.
W ogóle to dziękuję ci za pomoc.
- To dla mnie ćwiczenia. - Nieźle.
- Jak to ruszyć? - Ty przód, ja tył?
Mówi twoja stara.
Katie mówiła, że robisz pop-up.
Tak. Chcę zebrać pieniądze na Zasrany bar.
Ludzie się ucieszą, że znów warzysz.
Wynająłem przestrzeń, zdobyłem listę mailingową.
Zapraszam, robię kampanię.
- Super. - Dobra. Ten jest bardzo duży.
Czekamy na Charliego?
- Nie. Dzięki Celsiusowi jestem silna. - To prawda.
- Dobra. Podnoś go… - Raz, dwa, trzy…
O kurwa!
- Zakręć to! - O kurde! O nie!
Nie mogę! Zacięło się! Szlag!
- Nic ci nie jest? - O Boże.
- Nic ci nie jest? - Nie.
To musimy ratować piwo!
Bez piwa nie zrobię pop-upu!
- Jezu. - Przestań, ty ciulu!
- Masakra. - Bierz pojemniki.
- Otrząśnij się i je bierz! - Już.
- O Boże! Moje hazy IPA. - Mam wiadro.
- Wiaderko. - O kurwa. Dzięki.
Ja pierdolę!
Patrz, są malutkie!
Ale ci jebnęło!
- Pomóż mi! - Już idę.
- O nie! Moje hazy IPA! - O Boże.
Nadal jest dobre.
Chyba uratowaliśmy moje hazy IPA. Przynajmniej 70%.
Łyknij. Zasłużyłaś.
Całe moje podwórko jest zalane piwem.
Tak, to pozostałe 30%.
Moje dzieci się tu bawią.
Cuchnie tu jak w męskim akademiku.
Wiem. Uspokój się. Słońce to wypali.
- Mam się uspokoić? - Tak. Słońce to wypali.
To nie jest śmieszne.
Masz zjazd. Zdarza się.
Potrzebujesz więcej Celsiusa.
- Mówię serio. - To było śmieszne.
Ale daleko poleciałaś.
Niesamowite.
Gdyby się nagrało, to byłby viral. Byłabyś sławna.
Ale najpierw muszę jakoś przewieźć to piwo do centrum.
Mam już dość tego, że ciągle przyłazisz,
wszystko chrzanisz i sobie idziesz.
Zmieniłeś mój ogród w melinę.
Przeprosiłem!
Wcale nie.
Masz rację.
- Nadal nie przeprosiłeś. - Bo to nie moja wina.
Ty to odkręciłaś. Sama to zrobiłaś!
- Winisz mnie? - Nie.
Ale w sądzie to ty byłabyś winna rozlania piwa.
Siejesz spustoszenie w życiu wszystkich!
Kogokolwiek spotkasz… To kompletny chaos.
- Co to ma znaczyć? - Mam dość, że niszczysz mi życie!
- Co ty pieprzysz? - Zepsułeś mi męża.
- Co to… Wcale nie. - Tak.
Powiedziałeś mu, żeby odszedł z pracy.
Powiedziałem. Faktycznie. Teraz pamiętam.
Spacerowaliśmy, skręcił kostkę i tak, powiedziałem mu, że powinien.
Dlaczego to zrobiłeś?
Nigdy w życiu nikt nie posłuchał żadnej, kurwa, mojej rady.
Nie wiem.
Powiedział, że chce odejść, więc mu to doradziłem.
Czego ode mnie chcesz? Czemu gada o tym ze mną?
Powinien z tobą. Usprawnijcie komunikację.
- Otóż to. - Serio?
- Ty będziesz dawał mi rady? - Ktoś musi.
Jesteś idealnym doradcą małżeńskim.
Twoje życie to pobojowisko.
- Co to znaczy? - Dokładnie to, co powiedziałam.
Zanim się pojawiłaś, żyło mi się zajebiście.
Mieszkałem w rezydencji, byłem zaręczony z cudowną kobietą.
A ty wszystko zjebałaś!
- I to wszystko moja wina. - Bez ciebie to by się nie stało.
Wiesz co? Jeśli serio tak myślisz…
- Myślę. - …to zróbmy sobie przerwę.
Właśnie miałem to powiedzieć.
- Byłam pierwsza! - Do chuja pana!
Dobra, weź się tym zajmij.
Co ja mam zrobić z całym tym piwem?
Nie wiem. Nie mogę go podać. Stracę licencję.
Do pop-upu zdąży się zepsuć.
- Nie chcę go! - Ja też nie!
- Hej. - Hej, co się stało?
Will się stał. W ogrodzie jest syf. Ogarnę to.
Dobra. Ja jadę do Hondy, żeby sprzedać minivana.
A jak wrócisz?
Nie wiem. Uberem.
Mogę pojechać minivanem. Pojedziesz za mną i wrócimy razem.
- Nie miałabyś nic przeciwko? - Nie. Tylko się umyję.
Dobrze.
Pachnie jak piwo.
Jak idzie pisanie, skarbie?
Szczerze? Zablokowałem się.
- Tak? - Tak.
A to nie normalne?
Czasem wpadam w rytm
i wychodzi mi sensownie,
ale czasem… sam nie wiem.
Czuję, jakbym sobie folgował. Jakbym… uprawiał masturbację.
Nie wiem. Może powinienem dać sobie spokój.
Nie, nie powinieneś.
Nie musisz tego mówić.
To nie są czcze słowa, jasne?
Wierzę w ciebie, kotku.
- Nawet nie przeczytałaś. - Przeczytałam.
Przeczytałam książkę i jest świetna.
Dziękuję.
Przez większość czasu ty byłeś oparciem.
Wspierałeś mnie. Teraz moja kolej, by wesprzeć ciebie.
Nie poddawaj się. Chcę, żebyś realizował swoje marzenia.
I jeśli zaprosisz do naszego małżeństwa Bretta Coyote,
to… najwyżej stworzymy trójkąt.
Dziękuję. To naprawdę…
- To wiele dla mnie znaczy. - Wiem.
Tyle że Coyote nigdy by się nie ustatkował.
Wiem. To była metafora.
Dobrze. Tylko się upewniam.
Dziękuję.
Mogą państwo zabrać resztę rzeczy z samochodu?
- Jasne. - Tak.
- O rany. - Już tego nie potrzebujemy.
Herbatniczki dla niemowląt.
- Pamiętasz, jak Maeve jadła tylko to? - Tak właśnie było.
Ojej…
O Boże.
Baa!
- Wow! - O Boże.
Pięć lat temu Simon byłby przeszczęśliwy.
Tak. Zgubienie Baa zepsuło całą podróż do Carmel.
To było okropne.
O Boże. Różdżka. Ma pewnie z dziesięć lat. Pamiętasz tę sukienkę Frances?
Przez pół roku jej nie zdejmowała.
Była taka słodka.
I strasznie uświniona.
- Trzeba było częściej sprzątać auto. - Tak.
To zbyt smutne.
- Nie chcę już tego robić. - Wiem.
To się często zdarza. Pozwólcie sobie na te emocje.
Wiedz, że zawsze byłaś dla mnie oparciem.
Moim szalonym, neurotycznym oparciem.
Kocham cię.
Dzięki, skarbie.
Żegnaj, Hondo Odyssey 2012.
Żegnaj.
Dobra. Muszę jechać.
- Mam samolot. - No tak. Odprawiłaś się?
LOKALNY PIWOWAR OTWIERA „ZASRANY BAR”
NOWY BIZNES PO UDANYM POP-UPIE
Kurna.
Szlag.
Gotowy podpisać?
Tak.
Gratulacje.
Dobra. Idziemy.
Ładnie.
Nieźle.
TO WIĘCEJ NIŻ TYLKO PIWO
Dobra. Włączaj!
ZASRANY BAR
Pamiętaj, Carrie. Mówiłam,
że 11-go nie będę na premierze. To urodziny Maeve.
To weź tę ździrę.
Ma siedem lat!
Ale masz męża, nie?
O kurde. Sorry, kochana. Muszę to odebrać.
Nie chwalę się, ale to wiceprezeska ds. handlu.
Zamierzamy się dziś narąbać na Kids' Choice Awards, więc…
zazdrosna?
Pa, dziwko!
Hej, ty szmato. Gotowa zalać pałę?
WILLIAM ZYSMAN WYMAGANE NATYCHMIASTOWE DZIAŁANIE
- Cześć. - Jak leci?
- Dobrze. A u ciebie? - Bardzo dobrze. Świetnie.
Za parę tygodni otwieram Zasrany bar.
- Super. - Tak. Naprawdę spoko.
- Czytałam o tym w LA Times. - A ty co? Urządzasz imprezę?
Tak. Z okazji wydania książki Charliego.
Nie gadaj.
Wydał tę książkę, którą pisał?
Nakładem własnym.
Tak. To już rozumiem.
Znalazł taką stronę, na którą wrzuca się plik,
a oni zmieniają go w zbindowane coś, co wygląda jak książka!
Tak. To książka.
- Jest bardzo szczęśliwy. - To super.
Zarąbiście.
A jak poza tym?
Dobrze. Jestem zajęta. Urządzam firmowe imprezy.
- Dużo podróżuję. - Nieźle. Poszłaś do korpo.
- No tak. - Tu masz swoje…
Dziękuję ci bardzo. No i… tak.
- Powodzenia. - Wzajemnie.
Z życiem, rodziną i tak dalej.
Dobra. Na razie.
Co, kurwa?
O nie! Ja pierdolę!
Szlag! Kurwa!
Co za chuje! O Boże. Nie.
Czemu mnie to spotyka?
Czemu Bóg mnie nienawidzi?
To nie twój problem. To jego problem. Nie twój.
- Czemu? - Nie idź tam.
Pójdzie sobie. Co nie, piesku?
O kurwa!
Wszystko gra?
Johnny 66 wysłał mi zakaz konkurencji.
Co w nim jest?
Że nie mogę otworzyć baru.
Brakowało paru tygodni. Włożyłem w to kupę kasy i czasu.
Nie wierzę, że Jenna mi to robi.
Przykro mi, stary.
- Musi być wciąż wkurzona. - Tak.
Co mam robić?
Powinieneś postąpić tak, jak zamierzasz.
Co to znaczy?
Nie chcę znowu schrzanić ci życia.
Nie chrzanisz mi życia.
Pomagasz mi je ulepszać.
Tylko ty jesteś ze mną szczera
i łatwiej mi wrzeszczeć, niż się ogarnąć.
Dzięki.
Jestem przegrywem, tak jak mówiła Jenna.
Nie jesteś.
- Jestem. - Nie.
Wiesz co? Powinieneś spróbować ją od tego odwieść.
To by było trudne zadanie.
Miałem tam wysoką rangę
i jeśli dodać do tego prywatę,
nigdy mi nie odpuszczą.
Nie wiesz, co będzie.
Rozwaliłem jej tacie oko i zostawiłem ją na ołtarzu.
I tak nie wiesz, co będzie. Nauczyłeś mnie tego.
To ty mi doradziłeś korpo,
a teraz robię imprezę w Anaheim Convention Center
dla Laser Karate Gang.
Co to jest?
To tacy Power Rangers,
tyle że, no wiesz, LGBTQ.
Ale robię to dzięki tobie.
- Serio byś pojechała? - Jasne. Weźmiemy nowy wóz.
Już nie minivan?
- Nie, mam lepszą brykę. - Jaką?
Hondę CR-V.
Nie wiem co to.
Wyobraź sobie najpospolitszy samochód. To właśnie on.
- Rozumiem. Dziękuję. - Spoko.
O Boże.
Tak! Udało mi się!
To jest znak!
Pokonałeś tego robocika.
Jedźmy odzyskać Zasrany bar! Tak!
Jebać to.
Może będę milusi? Wiesz, o co mi chodzi?
To znaczy jaki?
„Hej, wiem, że się poróżniliśmy, ale to pozbawia mnie
środków do życia, Pingwisiu”.
- „Pingwisiu”? Oszalałeś? - Masz rację.
Od razu do mnie dotarło: „Nie. To nie moment na Pingwisię.
Pojebało cię?”.
Może zrobię odwrotnie. Agresywnie.
Jasne.
„Lepiej się, kurwa, wycofaj,
albo moi prawnicy cię, kurwa, dojadą”.
Będziesz wiedział, co robić, kiedy ją zobaczysz.
- Znasz ją najlepiej. - Tak.
- Myślisz, że się uda? - Na 100%.
Dobra. Dziękuję.
O nie. Jest na to zdecydowanie zbyt zajęta.
Nie. Nie możesz tam wejść. Halo? Nie możesz.
Jenna, musimy porozmawiać.
Ciao. Arrivederci.
Jezu. Co ty tu robisz?
Musisz wycofać zakaz konkurencji.
Hej! O Boże. Co się stało? Zrobiłeś to?
W pewnym sensie.
Puknęliśmy się, a potem kazała mi spierdalać.
To strasznie dziwne, kiedy chce uprawiać z tobą seks.
Nigdy nie łapałem, co ją kręci. Rozmawiała przez telefon. Przez cały czas.
Nawet nie wyciszyła.
Musiałem być cicho. A to trudne, bo głośno się kocham.
Naprawdę.
- Pytałaś. - Nie.
- Pytałaś. - W ogóle.
Nie wiem, co teraz zrobię.
Otworzysz swój bar.
Nie wiem jak, ale to zrobisz.
- Wierzę w ciebie. - Dzięki.
Chcesz wrócić do mnie na czytanie Bretta Coyote?
Wiesz co? Chętnie.
- Powiedzieć ci coś śmiesznego? - Jasne.
Przespałem się z Katie.
- Jezu! - O Boże.
To nowiutki samochód! Czemu mi to powiedziałeś?
- Sorry. - Co z tobą?
- Chciałem cię rozbawić. - Skupiałam się!
- To była zła pora. - Kurwa.
„Watson zaszczekał.
Coyote powiedział: »Cicho«.”
„Coyote spojrzał na zegarek. Była 16.58.
Chwycił dokumenty dotyczące rozstrzygania sporu
i pobiegł do sądu apelacyjnego,
żeby zdążyć przez zamknięciem o 17.00”.
Nie możesz się tu zatrzymać. No weź.
Hej, czytaj dalej.
Możecie dostać egzemplarz książki tutaj albo pobrać całość z Doodliedoo.
Ale naprawdę chcę podziękować mojej żonie
za jej wsparcie i cierpliwość, kiedy pisałem tę książkę.
Moim dzieciom też. Dziękuję.
I Diane, dziękuję tobie za pomoc w temacie nieruchomości.
Do usług.
Jakieś pytania przed szampanem?
Tak?
Jak ty to wymyślasz?
No wiesz, samo do mnie przychodzi.
Więcej sensu miałoby, gdyby Coyote użył VPN-a. Wirtualnej sieci prywatnej.
- Dzięki, Paul. - Proszę.
Omar.
Jak możesz tyle pisać i nie dostać zespołu cieśni nadgarstka?
Mam taką klawiaturę, która podtrzymuje nadgarstki.
- Wyślę ci link na Amazonie. - Nie.
Omar, co ty tu robisz?
Dodałeś to do kalendarza.
Zakładając Boss Mama Industries,
odkryłam, że niezależna praca daje kreatywną wolność
do realizowania wszystkich moich zainteresowań naraz.
Sorry. Masz pytanie?
Nie. To tyle.
Mama zrobiła książkę z moich historii
i wygląda tak jak pana.
- Świetnie. - Oboje jesteśmy pisarzami.
Tak.
Dobrze. Są jeszcze jakieś pytania?
Myślę, że już czas otworzyć szampana!
- Tak. - Dziękuję wszystkim za przybycie.
Dziękuję!
SEZON MEDIACJI
To co myślisz?
Jest super. Ma sporo słów.
- Wiem, że jest kiepska. - Przydałoby się parę skrótów.
Stewart, nie jestem idiotą. Ale się polepszę.
Oglądałem taki TED talk.
Według Deana R. Koontza trzeba napisać minimum pięć powieści przed wydaniem.
A w międzyczasie… jestem gotowy wrócić do pracy.
Serio? Byłoby świetnie.
Ale co z Brettem Coyote?
Nie wiem. Noce, weekendy.
Tęsknię za ludźmi.
Poza tym kiedy pracuję w domu…
dużo się masturbuję.
Kumam. Pandemia była brutalna.
Tak.
Coś wymyślimy. Ucieszylibyśmy się na twój powrót.
- Przepraszam. Podpisze mi pan książkę? - Tak, pewnie.
Nigdy nie poznałam pisarza.
Nigdy nikt nie nazwał mnie pisarzem.
Dziękuję.
Czy ty płaczesz?
Nie.
Czemu każdy mnie o to pyta?
- Bo często płaczesz. - Jestem uczuciowy.
Dostałam prawo jazdy. Dziwne to zdjęcie, nie?
- Co ty? Wyglądasz hot. - Racja.
- Zróbmy sobie fotkę z tym prawkiem. - O Boże. Super.
Paul, jesteś kochany. Nie musisz z nim grać.
- Spoko. Uczy mnie, jak oderwać mu łeb. - Nie! Źle to robisz.
Robisz meteoryczny atak,
a powinieneś włączyć lodowy gniew.
Musisz… Nie zabieraj.
Hej, maniery, synku. Grzecznie.
- Bierzesz to i odrywasz. - Dam radę.
- Źle. - Słuchaj…
- Pokażę ci. - Tak mi mówiłeś.
- Sam tak mówiłeś. - Poddaję się.
Myślałaś o własnym podcaście? Masz do tego smykałkę.
Bardzo ci dziękuję. Nie wiem, czy mam…
Cześć.
Pa.
Rząd przyznał, że istnieje UFO, więc…
- Wiem. - Will.
- Hej. - Dobrze cię widzieć.
- Ciebie też. - Co słychać?
Jak leci?
Niedobrze. Dostałem zakaz konkurencji od Johnny’ego 66.
Miałem otworzyć bar, ale teraz mam przejebane.
Wszyscy to podpisują i wszyscy żałują.
Jest tu pełno prawników.
Ktoś ma jakiś pomysł?
Zakazy konkurencji są ciężkie.
Można je obejść tylko wtedy,
kiedy ktoś inny zostaje twarzą firmy.
Mógłbyś nawiązać współpracę z kolegami z Lucky Penny.
Czekają na rozprawę za przestępstwa federalne,
więc to nie najlepsi partnerzy.
- Tak. - Jakiś inny możliwy partner?
Patrzcie!
Nie.
Jessipa nie pasuje do psa.
- Jessipa. Przestańcie. - Zajmiesz się tym?
W sumie…
- W sumie, stary… - Stara.
Nasz wspólny biznes to najgorszy pomysł świata.
- Co nie? - Katastrofalny.
- Okropny. - Tak.
- Miałabyś więcej czasu dla rodziny. - Ale nie lubię piwa.
Więc musielibyśmy dodać jakieś wino.
To ustępstwo, na które jestem gotowy pójść.
I gdybym została twarzą firmy, to w praktyce byłabym twoją szefową.
- Pracujesz dla mnie. - Byłabyś szefową.
Więc cię zatrudniam.
Masz jakieś referencje?
Tak. Naprawdę rozważamy wspólne prowadzenie interesu?
- Serio? - Chyba tak.
- Jestem za. Może być fajnie. - Albo katastrofalnie.
Katastrofalnie? Nie ma takiej opcji.
Co może pójść nie tak?
Napisy: Marzena Falkowska