Watson.
Mogę ketchupu do kotletów?
- Co? - Mogę ketchupu do kotletów?
Pewnie. Przyniosę go z lodówki.
No tak.
Nie wpuszczaj go.
Możesz go uciszyć, kochanie?
Watson, do nogi.
Kurna.
Do nogi. Watson.
To jak było w szkole?
Lepiej niż tutaj.
Hej, Watson, już dobrze.
- Uspokój się. - Jest strasznie głośny.
- Niech to szlag! - Mamo.
Jezu.
Chryste.
Proszę, skarbie.
Ale ironia. My jesteśmy w środku.
- A pies nie. - Tylko na czas szkolenia.
Nie zawsze tak będzie.
Dobrze. Fajnie.
O Boże, Charlie.
Co? O Boże.
- Nie. - Nie wolno.
- Zły pies. - O Boże. Dobra.
- Dość tego. - Siad.
Musisz zamykać bramkę.
- Serio? - Watson ją szanuje.
Nie wszedłby tutaj.
Może by uszanował, że zrobiłam kotlety?
- Nie, to… Watson. - Hej!
Oddawaj mi mój…
Żartujesz?
Dobra. Won!
Szlag. To z pracy.
Wynocha. No już.
Wyjdź.
Musisz zamknąć.
Nie. O tak. Dobra.
Hej, Cabo Carrie.
Hej, chica. Słuchaj, przejdę od razu do rzeczy.
Chcesz być naszą firmową organizatorką imprez?
O Boże. Wow.
Zanim cokolwiek powiesz, musisz wiedzieć, że to intensywna robota.
Na więcej niż pełen etat.
Większość weekendów, częste podróże.
Dużo emocji.
Impreza, kac, brunch i od nowa.
Ale dla niektórych mam to może być zbyt wymagające.
Jest mi bardzo miło.
Jessipa może na Watsona?
Nie przynoś tu jaszczurki!
Psy i jaszczurki się nie lubią.
Co Jessipa robi przy stole?
- Lubi tu być. - Mogę się zastanowić?
No jasne, pindusio. Byle nie za długo, dobra?
Dobra. Pa.
Watson, arrêt.
Arrêt.
To jak Doktor Dolittle.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Jaka to różnica, co Sylvia sądzi o Masonie Grandzie?
Miałeś inwestora, znanego aktora.
To praktycznie bankomat. Finansowałby cię bez końca.
A branża gastronomiczna roi się od bydlaków.
Ale był obrzydliwy.
- Reggie też jest. - On bardziej.
Reggie uważał, że jest obrzydliwy. Więc się zastanów.
Tak, ale każdy, kto inwestuje w bar, jest obrzydliwy.
My też. To branża gotówkowa.
Albo pierzesz kasę, albo rwiesz spitych.
Poza tym okropne z nich lamusy.
Nie są ani trochę zabawni.
A Sylvia wyczuła to na kilometr.
Miała szósty zmysł.
Co jest, kurwa?
Nic.
Patrzę na kolegę.
Nie patrzysz. Ruchacie się oczami.
Patrzę na kolegę. Lubię go.
Dostaniesz syfilisu oczu.
Co tu się dzieje?
Ty i Sylvia jesteście za blisko. To dziwaczne.
Jesteście współzależni. Jak ja z moją ciotką.
Sylvia za bardzo wtrąca się w twoje życie.
Przez nią schrzaniłeś dużą okazję biznesową.
I co masz w zamian?
Mieszkasz w jej domku, twoja kariera się sypie,
a w dodatku się nie pukasz.
Pukałem się, ale kazała mi przestać.
No jasne. Bo potrzebujecie granic, stary.
- Amen. - O jakich granicach myślisz?
Nie wiem. Sformalizuj to. Płać jej czynsz, żebyś nie miał długów.
To jest dobre. Podoba mi się. Czynsz.
- Tak. - Granice.
Tak jest.
O Boże. Prawie zapomniałem wam powiedzieć.
- Co? - Piwnica jest zalana.
- Teraz? - Tak.
I dopiero nam mówisz?
- Proszę. - Co to jest?
Czynsz.
Jestem twoją przyjaciółką, nie landlordką.
Wiem. Doceniam to.
Inaczej miałbym tam pewnie więcej niż minilodówkę.
Wiesz? Ale po prostu…
Jeśli mam tam mieszkać, wolę płacić czynsz.
Czułbym się lepiej. Oficjalnie.
Takie małe granice.
Jasne. Co przez to rozumiesz?
Chodzi mi o to, że próbuję poskładać swoje życie do kupy.
A jesteśmy ze sobą… mocno spleceni.
Jestem od ciebie bardzo zależny.
Mówię ci o wszystkich problemach. Proszę cię o rady.
Mieszkam w twoim garażu.
Może zdrowo byłoby… trochę się oddalić.
Mieć jakieś granice.
Tak. Jasne. Nie wiedziałam,
że tyle między nami kwasów…
No co ty.
Po prostu będzie to dla nas zdrowy krok.
Ty masz swoją przestrzeń, ja swoją.
Która jest też twoja.
Ale teraz płacę ci czynsz, więc jest trochę moja.
Mała granica.
Świetnie.
- Wygląda pysznie. - Dzięki.
Dwieście dolarów?
Idea Jay 6 Bar & Grille jest prosta:
sąsiedzkie miejsce spotkań z sercem piwiarni.
To nie ma sensu.
Proszę piwko, Jenna.
Dzięki, Terry.
Oto dobre piwo.
Co do chuja?
Miłego dnia.
Dzięki.
Szczerze, Will, ciężko powiedzieć.
Wiem.
Mógł zaistnieć intymny kontakt, ale nie mamy pewności.
Tak. Może niewinnie dotykać jej pleców
albo centralnie ściskać jej tyłek.
Pod tym kątem nie widać.
Musimy zbadać to bliżej.
Zdecydowanie się zgadzam.
- Pokaż siatkę. - Dobra. Pokazuję.
Terry. O Boże. Ma obsesję na punkcie goldendoodle.
- Dziwak. - Czekaj.
Patrz, jak ćwiczy jogę. Ale giętki.
Zrobił ten nóż?
Frezuje własne ostrza?
- To zajebiste. Ja pierdolę. - Bardzo męskie.
- Bardzo. - Tak.
Ma za dużo psów, może sam sobie obciągnąć
i robi noże.
Jego osobowość jest bardzo różnorodna.
Świetny ten drink, swoją drogą. Co to?
O rany.
To cosmo, laska.
„To cosmo, laska”?
- Jest wykurwisty. - Carrie nigdy się nie myli.
Kim jest Carrie?
Nigdy nie oglądałem tego serialu. Jest zajebisty.
No ba. Ma seks i miasto.
- Ma wszystko. - Tak.
Carrie i Mr Big będą razem?
Musisz obejrzeć sześć sezonów,
dwa filmy i kijowy spin-off, ten sam serial minus jedna sucz.
- Która? - Cattrall.
- Serio? - Samantha.
- Cholera. - Tak.
- Powiesz mi? - Biorą ślub.
- Miło. - A on umiera.
- O kurde. Masakra. - Tak.
- Uwaga na spoiler. - Tak.
Hej, zrobić nam margarity na ostro?
No pewka. Jeśli ci się chce,
- bardzo chętnie. - Uwielbiam robić drinki.
- Super. - Będzie pycha.
Jakby co, jestem tutaj.
- Spoko. Dam radę. - Świetnie.
Zrelaksuj się.
Oto margarita na ostro.
Fajnie.
Bez lodu.
Nie cackasz się, co?
Temperatura pokojowa. Najlepiej.
No nie wiem. W sumie…
Po co się męczyć?
Tak. Po co?
To był mój pierwszy slogan.
„Po co się męczyć?” Ale nie zażarł jak „Nie prosisz, nie dostajesz”.
Lepszy jest.
Mam pełno gotowych drinków, więc pij.
Słodko-kwaśny, ale też mdły.
- Wiem. - Właśnie.
Nie ma za co.
Dobra.
Dzięki za eskortę.
No jasne. I weź sobie odpuść.
Kariera to proces.
Lucky Penny jest spoko. Nie zostaniesz tam na zawsze.
Wiem, po prostu chciałbym mieć jakiś konkretny pomost
do Zasranego baru.
- Może zrobisz pop-up? - Pop-up?
Jedna mama ze szkoły zrobiła pop-up dla batoników.
Teraz są w Whole Foods. Zdobyła inwestorów.
To dobry pomysł.
Nazywają się Chuda sucz. Są pyszne.
Świetna nazwa.
Jest chudą suczą.
Co teraz robisz? Lubisz piwo? Bo mam.
Uwielbiam piwo. Jeśli to jedyna opcja.
Owszem.
Chyba chce wyjść.
Nie, Watson. Nie.
Pewnie na zewnątrz jest opos.
Zignoruj go, to przestanie.
Widzisz?
- Dobra. - Dzięki, kochanie.
Dobra, już idę.
Spokój, piesku.
Dobra, Watson. O co chodzi?
Proszę bardzo.
- Jezu! - Pomocy!
- Will! - Pomocy!
Na pomoc!
- Nie. - Watson!
- Pomocy! - Watson!
- Zaraz mnie zabije! - Przestań, to cię nie ugryzie.
- Co mam robić? - Watson!
- Stój! - Goni mnie!
Nie wiem, co robić!
Siad, piesku!
Nie chce słuchać. Czemu nie goni ciebie?
- O Boże! - Watson, do nogi!
- Do nogi! - Mam szklankę.
- O Boże. - Bogu dzięki.
Musicie go wyciągnąć.
Nie umie pływać.
On chce mnie zabić. Nie!
Pomóż mi!
- Wszystkie psy pływają. - On nie, jak widać.
- Musisz mu pomóc! - Sama pomóż!
Zrobiłam sobie dzisiaj włosy!
Skaczemy. Już!
- Chodź tu, piesku. - Gdzie jest?
Złap tylne łapy.
Przyduś go!
Zły pies!
- Wyciągnij go! - Jak mam pomóc?
O Boże.
Kurwa! Znowu to samo!
Boże.
- Szlag. - O nie!
- Watson! Nie! - Wal się!
O Boże.
Nie!
Ja pierniczę! O Boże.
Czy to się kiedyś skończy?
- Nigdy! - Dobra.
- To błędne koło! - Już dobrze!
Będziemy robić to całą noc.
O Boże. Dobrze, że nikt nie ucierpiał.
Ten pies jest pierdolnięty.
To adopciak. Ma chyba jakąś traumę.
- Nie wiesz tego. - Masz rację. Nie wiem.
Watson próbował tylko chronić domu.
Tak robi jego rasa.
Był chyba zazdrosny.
Słyszał, jak się bawimy i wkurzył się, że nikt go nie zaprosił.
- Co robiliście? - Mieliśmy pić piwo.
- Gotowy? - Tylko się przebiorę.
Startujemy?
- Jasne. - Dokąd idziecie?
Na karaoke. Chodźcie z nami.
Ja nie chcę.
Chciałabym, ale muszę wcześnie wstać.
- Po co? - Żeby odwieźć dzieci.
No tak, sorry.
Kiedy Joe ma Sama, to o tym zapominam.
- O rodzinie? - Szczerze? Tak.
Nie wierzę, że masz pół tygodnia wolnego. To nie fair. Fajny ten rozwód.
- Żartowałam. - To nie brzmiało jak żart.
No weź. Wiesz, że nie mówiłam poważnie.
Sam już nie wiem, w co mam wierzyć.
Co to znaczy?
Skąd Simon miał na God of War?
- Nie rozumiem. - Może to odświeży ci pamięć.
Cena gry to 50 $.
Przekupiłaś syna, by przeczytał książkę?
Nie. Skąd wiesz?
Naprawdę mnie zraniłaś.
Nigdy cię o nic takiego nie prosiłem. Tylko twoja opinia się dla mnie liczy.
Mogłaś przeczytać tę książkę.
Przepraszam. Byłam bardzo zajęta.
Będę spać na dole.
O Boże. Ta fedora.
Chcesz kawę, złotko? Właśnie zaparzyłam.
Nie, biorę Watsona na spacer.
Bardzo cię przepraszam za książkę. Przeczytam ją dzisiaj.
Nieważne.
I chciałam ci powiedzieć,
że dostałam ofertę pracy od Cabo Carrie.
Stałej, z dodatkami i pensją.
Ale zaburzyłoby to nasze życie rodzinne, więc musimy to przedyskutować.
Na pewno i tak zrobisz to, co chcesz.
Słucham? Wiesz co, skoro masz dziś wolne,
może podwieziesz dzieci do szkoły, weźmiesz Simona do ortodonty,
potem Frances na przygotowanie do egzaminów,
Simona na gitarę, Meave na taekwondo, a w międzyczasie podjedziesz do sklepu,
zrobisz zakupy na tydzień
i może wymyślisz, jak, kurwa, sprzedać minivana.
Co ty tak nagle?
Ja niby robię, co chcę?
To ty rzuciłeś pracę bez konsultacji.
Tak, trudno mi znaleźć czas, by przeczytać fanfika Prawnika z Lincolna.
Nigdy tego nie czytałem. Ani strony.
Może powinieneś. Nauczysz się czegoś. I skończ te śniadania.
- Hej. - Cześć.
Jakie masz plany? Zróbmy coś razem.
A granice?
Możemy o nich na chwilę zapomnieć?
Akurat mam dziś sporo zajęć.
Pójdę z tobą. Muszę wyjść z domu.
Jeśli chcesz. Idę na kajaki z Katie. To cię interesuje?
Co? Tak. Fajnie.
- To cię interesuje? - Tak. Czemu nie?
Czemu? Bo nie lubisz łódek, wody i aktywności w ogóle.
- Nie… chcę iść. Kajaki są fajne. - Super.
Gdzie będziemy pływać?
Po rzece LA.
Po rzece Los Angeles?
A to nie jest odpływ ścieków?
Usuwanie ścieków to jedna z wielu funkcji rzeki LA.
Ale inne jej części to bujne drogi wodne pełne fauny, flory
i bogatej historii.
Super. No to płyniemy.
Pójdę po rzeczy na kajak.
Ruszamy za cztery godziny.
- To mam czas, żeby je znaleźć. - Świetnie.
Wiosłowanie wymaga dużo siły, nie?
Nie trzeba chodzić na siłownię, bo możesz ćwiczyć górę tutaj.
Nie wiem. Czasem.
- Hej! - Ekipa kajakowa!
Ktoś tu traktuje sprawę poważnie.
Nie lubię raka skóry.
Ale wyglądać jak pajac tak.
Aleś dojebał.
- Tak. - Ty wyglądasz… po prostu… głupio.
Nie postarałaś się, co?
Mierzysz do króla? Nie radzę chybiać. Bum.
Proszę. Możecie mi odpuścić? Mam dziś zły nastrój.
Ale nowość.
Proszę. Pokłóciłam się z Charliem. Ostro.
Co się stało?
Wie, że nie czytałam książki i jest zły.
Słusznie. Powinnaś przeczytać. Ciężko pracował. Też byłbym zły.
Ja na niego też jestem, jasne? Rzucił pracę, nie pytając mnie o zdanie.
Wziął psa. Siedzi w domu i udaje, że pracuje nad czymś, czego nikt nie chce.
Małżeństwo.
Nie tęsknię za nim.
Możecie przestać?
- Jasne. - Pewnie.
Jeśli cię irytujemy, to wróć i przeczytaj książkę,
- tak jak powinnaś. - Nie.
Przepraszam. Ten znak ostrzegawczy:
„Nie dotykać wody. Dużo bakterii”
to na obecne warunki?
Tak. Nie radzę dotykać wody.
Może lepiej to przełóżmy?
Musi tak mówić. Odpowiedzialność prawna.
Nie, naprawdę.
Nie dotykajcie wody. Nie może dostać się do żadnego otworu.
Oczu, uszu, nosa, ust i tak dalej.
I tak dalej? Co to znaczy?
- Wagina. - Tyłek.
Myślałam, że powiesz tyłek.
Nic z powyższych.
- A dziurka w wacku? - Też.
- No dobra. - Chcecie trzy jedynki?
Nie, ja muszę być z kimś.
- Możemy być razem. - Dobra.
Ale nie chcę być sama.
- Będziemy obok siebie. - Spokojnie. To ma być relaks.
Stresujesz nas.
No co ty? Jestem wyluzowana.
- No proszę. - Właśnie tak.
Dla was jest kajak tandemowy.
Super.
Stąd się wypływa.
Super. Dzięki.
Spoko. Ten jest mój?
Tak. Właśnie go wyczyściliśmy, więc…
Dlaczego?
To za obozowiskiem bezdomnych?
Po drugiej stronie. O tam.
Trzeba je opłynąć. Nie płynąć przez. Są spoko. Ale lepiej nie płynąć przez.
Hej! Poczekajcie.
Sylvia, rusz tyłek!
No dobra.
Hej! Katie?
Ładnie, co?
Ekstra. Prześlicznie.
Tak sobie myślę, może za jakieś dziesięć… pięć minut
damy sobie spokój i skoczymy na browca?
Mogłabym spędzić tu cały dzień.
Ja też. Jest super.
Tak, ja też.
To ciekawe. Normalnie, kiedy patrzy się na rzekę LA,
wygląda na brudną.
Tu też tak wygląda.
Ale teraz można dostrzec wiele ukrytego piękna.
- Racja. - Patrzcie na tego ptaka.
Co to? Kondor? Bielik czy coś?
Czapla?
- To mewa. - Tak, to może być mewa.
Ale to dziwne, bo z poziomu rzeki
widać je w nowym kontekście.
Można dostrzec ich piękno, co nie?
Tak. To jest magia rzeki LA.
Tak. To jest magia. Zgadzam się.
Obyśmy nie złapali żółtaczki.
Ale czysto. Widać dno.
Czy to meduzka?
Nie, to sześć sklejonych kondomów.
Chcesz chlapać?
Lepiej zakryj dziurkę w wacku!
- A ty waginę. - Woda. O nie. Chlapnęła mi na rękę.
- Wezmę… - Zakryj swoje „i tak dalej”.
Nie.
- Przestań! - Ty pojebie.
Wleciała mi do buzi. Bardzo ożywcza.
- Tak, smakuje bardzo świeżo. - Do dzieła.
- Ale miło. - O Boże.
O wiele mi chłodniej.
Bardzo miło.
To głównie deszczówka.
Spływa z gór.
- Filtrują ją góry Santa Monica. - Smakuje lepiej niż kranówka.
- Co wy pierdolicie? - LA River!
- Przestań pić. - Dobra jest.
Nie.
- To tylko piórko. - Tylko piórko. Natura.
Wypij więcej.
Nie chce mi się już pić.
- Chcecie dezynfektant? - Jest toksyczny!
Zabieraj go.
- Zapowiadali deszcz. - Nie.
Uwaga!
- Nie róbcie tak. - Wzburza się.
Mamy fale.
Nie róbcie tak.
- Leci żółtaczka! - Przypływ.
- Nie… - Przestańcie!
- Dokąd płyniesz? - A ty dokąd?
Daleko.
Dokąd płyniesz?
- Syl? - Wracaj!
- Zatkaj otwór!
- Zatkaj dupkę! - Zatkaj…
Katie? Will?
Kurwa!
Co tu się dzieje?
Proszę pana, gdzie ja jestem?
Czy to jest połączone z początkiem?
W sumie jest pięknie.
Nie jedz tego. To ohydne.
NIE PROSISZ, NIE DOSTAJESZ
„Nie prosisz, nie dostajesz”.
Siemka.
Wszystkiego dobrego. Miłego dnia.
Nie dzisiaj.
Hej. Jestem normalna!
Jestem taka jak wy!
Chodźmy. Szybko.
Co jej się stało?
Nie wiem.
…jak wodna istota.
Jakby ziemia nie była…
Jesteś marynarzem.
- Marynarką. - Nieźle.
Jesteś tym, co jesz.
No cóż.
- Nie wiedziałam, czy was jeszcze zobaczę. - Żyjesz!
- No proszę. - Żyje.
- Tak, żyję. - Ale fajny dzień, nie?
- Szkoda, że się zgubiliśmy. - Szczęśliwe zakończenie.
- Nie bądź zła. Kochamy cię. - Tak.
- Nie jestem zła. - Jesteś.
Tak, zajebiście zła. Porzuciliście mnie
w odbycie Los Angeles.
Nie porzuciliśmy. Źle skręciłaś.
Jesteś zła, bo powinnaś być w domu
i czytać książkę męża.
Skończyłabyś ją w czasie, który tu spędziliśmy.
- Tak. - Wiecie co?
Bawcie się, zanim dopadnie was żółtaczka.
Frajerzy.
SEZON MEDIACJI
Dla Sylvii, miłości mego życia, bez której nie ma sensu pisać.
I dla Willa, który zachęcił mnie, żebym zaczął nowy rozdział.
Bez twojej rady nie odszedłbym z pracy i nie nauczył się wyć.
Szybko!
Wchodzimy!
Uwaga. Proszę się zatrzymać. Musi pan stąd iść.
- Co jest? - To nalot.
Spokojnie. Nikogo nie ostrzegę.
Pracuję w tym sklepie. Nic nie wiem. Powodzenia.
Dobra, mamy go. Chodźcie!
Szybko.
Grałem tu w pokera. Ja też mam kłopoty?
Na szczęście federalni nas nie ścigają. Chcieli tylko Reggiego.
Jeden z jego graczy to jakiś podejrzany typ.
Niestety sama gra też była nielegalna.
Nie pomaga, że firmował ją swoim imieniem.
Powinien używać imienia jakiegoś wroga.
Poza tym ciągle mówił, że to nielegalne rozgrywki
i zapraszał znanych ludzi,
którzy wrzucali to na sociale.
Mówił, żeby tego nie robić, ale sugerował coś przeciwnego.
Dzban ma areszt domowy.
Serio? Z czujnikiem na kostce?
- Tak. - Wiecie, że trzeba je wypożyczać?
Ciekawe, co to mówi o systemie karnym.
To fakt.
Chłopaki, zamykamy Lucky Penny do odwołania, więc…
To dostaniemy tygodniówkę?
Tak, ja też bym prosił.
Nie! Wszystko skonfiskowali.
Rozejrzyjcie się. Wszystko.
Reggie by nam zapłacił.
Walić Reggiego!
Stara, nie uwierzysz, co się stało.
FBI zrobiło nalot na Lucky Penny.
Widziałem to na własne oczy.
- Nikomu nic się nie stało? - Nikomu poza Reggiem.
Ma przerąbane.
Ma areszt domowy i może pójść siedzieć. To pojebane.
Do dupy.
Tak, zdecydowanie.
Poza tym bar jest na razie zamknięty,
bo to miejsce przestępstwa.
Trochę mi zajmie, zanim zapłacę ci czynsz,
bo nie mam pracy.
Nie musisz mi płacić.
To miło z twojej strony.
Zabierz graty i się wynieś.
- Co? - Tak.
Granice. Miałeś rację.
Okej. Dzięki, że mogłem tu zostać.
Joł. Dzięki, że mogę u ciebie zostać. To tymczasowe. Obiecuję.
Żaden problem.
Ale muszę szybko wracać. Żołądek mi wariuje.
Tak, mój też jest w kiepskim stanie.
Lepiej wiedzieć, czym się pierdzi, nie?
Tak. Pewnie.
HEJ MAMA, WIESZ JUŻ COŚ?
PRZYJMUJĘ OFERTĘ PRACY. BARDZO CI DZIĘKUJĘ.
Napisy: Marzena Falkowska