Skarbie, jeszcze nie ma 7.00.
Możemy się przytulić?
Dobrze.
Czemu mamy w ogródku statek kosmiczny?
Skarbie, śniło ci się.
Nie. Wcale mi się nie śniło.
Mamy coś w ogródku.
Patrz.
Tego jeszcze nie grali.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Sophia jest bardzo toksyczna.
Nastawia nas przeciwko sobie,
ale kiedy mówię o tym Olivii, Vivienne i Addie, zjeżają się…
A próbowałaś zwrócić się bezpośrednio do Sophii
szczerze i z miłością?
Znowu mówi językiem terapii.
Jeśli jasno komunikujesz swoje potrzeby,
ale kieruje tobą miłość, to często drugiej stronie wystarczy.
- Nie znasz Sophii. - To sucz.
Frances. Ale tak, to sucz.
Sophia jest hot.
Często jedno idzie w parze z drugim.
Może Sophia potrzebuje terapii. Mnie naprawdę pomogła.
Stanąłem na nogi w pracy
i wszystko to dzięki mamie, która mnie do niej zachęciła.
Czy terapia odsucza ludzi?
Nie sądzę.
O Boże!
Bez jaj.
Kto to jest? Co się dzieje?
To takie sprawy dorosłych.
Zasługują na prywatność.
- Essa. - Nikt już tak nie mówi, Simon.
Ma piękne włosy.
Skarbie, odprowadzisz mnie do auta?
- Muszę zrobić Meave lunch. - To zajmie sekundkę.
Kochanie, Will wkrótce się wyniesie. Obiecuję.
Dobrze. Cieszę się, że mamy co do tego jasność,
bo chcę powiedzieć wyraźnie i z miłością,
- że go tu nie chcę. - Ja też nie. Z miłością.
- Okej. - Dobrze.
I jeszcze… miałem nadzieję,
że poszłabyś ze mną na kolejną sesję terapii.
Chcę z tobą o czymś porozmawiać
i myślę, że owocnie byłoby zrobić to przy moim terapeucie.
- W porządku. - Dobrze.
Świetnie. Dziękuję.
Dobrze.
Tylko… tak żebym się przygotowała,
mam myśleć o czymś konkretnym?
No wiesz, z miłością. Jakieś wskazówki, coś takiego?
O tak. Wybacz, potraktowałem swoją perspektywę priorytetowo.
Nie, to nic wielkiego.
Strukturalne kwestie związane z równowagą osobisto-zawodową,
moją rolą w stosunku do twojej i sprzężeniem zwrotnym ujemnym.
Taka zaległa rozmowa.
No tak. Świetnie.
- Dobrze. Kocham cię. - Kocham cię.
Dobra, zrozumiałem. Znajdę inne lokum.
- Patrz, nawet teraz szukam. - Dobrze.
Paradujesz ze swoimi seksualnymi podbojami
na oczach dzieci, więc sam jesteś sobie winien.
To była jedna kobieta. I żaden podbój.
- Nie podbiłem jej. - No…
Nie obległem jej, żeby się ze mną przespała.
Była chętną uczestniczką.
Jeden pies. Możesz tu posprzątać? To jak jakaś ruchalnia.
Nie jedź po mnie. Wiesz co? Twój dom, twoje zasady.
Daj znać, jak znajdziesz mieszkanie i używaj, proszę, podkładki.
- Jasne. - Do kubka z kawą.
- Proszę, używaj go. - Dobra.
- Przestań. Możesz… - Pewnie.
Gdyby zależało ci na tej ławie, trzymałabyś ją w prawdziwym domu.
- Dbam o moich gości. - Jasne.
A właśnie, nad czymś się zastanawiałam.
Byłeś kiedyś z Jenną na terapii dla par?
Nie. Byłem raz na takiej z Audrey
i to była katastrofa.
Usłyszałem, że to bezpieczna przestrzeń, więc przyznałem się do flirtowania.
Teraz jestem rozwiedziony i mieszkam w twoim domku.
Więc nie poszło za dobrze.
Tak. Takim wyznaniem można wiele stracić, ale i wiele zyskać.
Raczej wiele stracić i nic nie zyskać, szczerze mówiąc.
A co? Ty i Charlie… Wszystko gra?
Tak. Po prostu…
pytała mnie o to przyjaciółka, więc robię dla niej sondę.
Przyjaciółka prosiła cię o sondę wśród przyjaciół,
żeby zdecydować, czy ma iść na terapię dla par?
- Tak. Właśnie. - Totalnie logiczne.
Dobra, odwiozę dzieci do szkoły.
- A mógłbym się zabrać? - Chcesz zobaczyć szkołę?
Nie, umówiłem się z Katie. Pomoże mi założyć profil.
No tak.
Żebym mógł kontynuować podboje.
Terapia miała mu pomóc przeboleć Jeopardy!,
a nie stać się wiwisekcją małżeństwa.
Tak działa terapia.
Joe poszedł, bo bał się latać. Pół roku później braliśmy rozwód.
Jakbyś poszła do lekarza z przeziębieniem i odkryła, że masz raka.
- Tak źle nie bę… - Będzie źle.
Myślisz, że cię zaprasza, bo jest zadowolony?
Albo chce zakończyć małżeństwo,
albo kogoś do niego wprowadzić, albo jest gejem.
- Dobra. - Albo ma drugą rodzinę.
Albo skitrane gdzieś pieniądze. To jest dobre. Popularne.
- Albo zaraził cię syfilisem. - Może… zmieńmy temat.
Dobra. Jak idzie z La Cienega Haciendas?
Nie udało się, więc zostaje Sheraton.
Jest nudny, ponury i nikogo nie zachwyci,
ale tylko tam zmieści się tylu prawników.
Joł. Mają tu zajebiście małe łazienki. Pisuar jest pięć centymetrów od podłogi.
Bo byłeś u przedszkolaków.
To wyjaśnia, czemu każdą powierzchnię pokrywały siki.
- Nie prosisz, nie dostajesz! - Dzięki!
Moje powiedzonko spodobało się w szkole.
- „Nie prosisz, nie dostajesz”. - Czyli nie prosisz, nie dostajesz.
Boss Mama prowadzi rozmowy z makeyourowntshirts.com
na temat gadżetów.
Czyli wysłałaś do nich maila?
- „Nie prosisz, nie dostajesz”. Niezłe. - Dzięki.
Bo jeśli nie poprosisz, to nie dostaniesz.
Ale jeśli poprosisz, to możesz.
Serio to popierasz?
Mówię tylko, że to sprytne. Jest mądra.
- Pomogła mi z profilem. - Dziękuję!
- Jest lepszy. Patrz. - Pokaż.
- Tak. - Super. Super. Słodziak.
- To zdjęcia sprzed 15 lat. - Tak.
To powszechne. Patrz na moje.
Widzę znak Gore-Lieberman.
- Muszę to wymazać. - Dobrze wyglądasz.
- Cześć! - Hej, Diane.
- Podcast wypadł świetnie. - Dzięki, Diane.
Podobała mi się zwłaszcza ta swoboda.
Jakbyś na bieżąco wymyślała, o czym mówić.
- Dzięki. - Diane, Will szuka mieszkania.
To prawda. Szukam.
Jakieś wymagania? Konkretne dzielnice?
Żadnych wymagań ani dzielnic. Gdziekolwiek.
- Nie dosłownie… - Gdziekolwiek.
O ile ma dach, jest puste i nie jest moją dobudówką.
Robisz ze mnie seryjnego mordercę.
Tylko że nie ma dużego budżetu.
Tak, widzę.
- To kosztowało 400 $. - Dlatego jest spłukany.
Wezmę twoje dane i się odezwę.
- Super. - Teraz muszę lecieć.
Pokazuję domek w Venice Beach sławie, której nie mogę wymienić,
ale rymuje się ze „Schmarlize Theron”.
Pa, pa!
Nawet nie zmieniła jej nazwiska.
Grube ryby zawsze się rozleniwiają. Za dużo śmietanki.
Kim jest Schmarlize Theron? To Charlie Sheen?
Nie. Dostała Oscara za „Schmonster”.
Halle Berry?
Nie, to było Schmonster's Ball.
Bajerów może nie ma,
- jak widzisz… - Tak.
…ale właściciel jest przemiły.
I też był w więzieniu.
Ja nie byłem.
O nie.
Wybacz. Takie odniosłam wrażenie.
- Dzięki. - To czym się zajmujesz?
Jestem piwowarem. Byłem kierownikiem w Johnnym 66.
- Fantastycznie. - Tak.
Spoko mieszkanie.
Szukam też powierzchni handlowej na mały bar, jeśli coś znasz.
- Spoko. Ładnie tu. - Prawda?
To zabytkowe miejsce, zbudowane w 1922,
a to patio ma licencję na restaurację na dworze.
- Wow. Świetnie. - Ciekawostka.
Kiedyś był tu obóz dla internowanych.
Odkryta cegła, dwie dostosowane łazienki,
taras na dachu, dużo pieszych,
łatwy dostęp do LA Live i Arts District.
Podobne lokale chodzą za ponad dwa razy więcej.
To prawdziwa gratka.
Czynsz jest naprawdę taki?
- Tak. - Czemu jest tak tanio?
Kiedyś był tu wegański bar Russella Branda.
Dlatego daje hummusem i oskarżeniami o molestowanie.
Tak, to zły człowiek.
Co za widok.
Szczerze? To byłoby idealne miejsce na mój zasrany bar.
Twoje co?
Mój bar. Tak.
Przygotować umowę?
Chciałbym, ale mieszkania potrzebuję bardziej,
a na oba mnie nie stać.
Mam twój numer. Będę mieć ten lokal na oku.
- Naprawdę? - Pewnie.
Dzięki.
- Zarąbisty widok. - O zachodzie jeszcze lepszy.
Co tu robi mama Freddiego?
O Boże.
Diane?
- O Boże. - Hej.
Miło cię widzieć.
Ciebie też. Hej, dzieciaki.
Chcesz kawy?
Nie, dzięki. Pa.
Co? O co chodzi?
O nic, Simon.
- Co was śmieszy? - O Boże.
Nic.
No co?
Przecież widzę.
- Nie. - Właśnie że tak.
Do kurwy nędzy! Co ci dopiero mówiłam?
Po pierwsze, spokojnie.
Robiłem dokładnie to, co chciałaś.
Szukałem nowego domu.
Najpierw Diane pokazywała mi lokale, a potem pokazała mi swoje ciało.
Diane jest z mojego świata. Rozumiesz?
Nie. Co to, kurwa, znaczy?
- Poznałeś ją przeze mnie. - I?
To się porąbie i ugryzie mnie w tyłek.
Osoba z mojego świata jest dla ciebie zakazana.
Co to jest? Avatar?
To dorosła kobieta z dorosłą fryzurą,
w dorosłym beżowym garniturze, i może sama podejmować decyzje.
Oddaliśmy się konsensualnym czynnościom seksualnym,
które będę teraz nazywać czynnościami „konseksualnymi”.
Nie rozumiem, czemu się złościsz.
Wiesz, że nie mam potencjału.
Ale najwyraźniej masz potencję.
Nieźle.
Kiedy Diane pokazywała mi mieszkania,
pokazała mi też idealne miejsce na bar.
To istna gratka.
Rzecz w tym, że nie stać mnie na bar
- oraz mieszkanie… - Nie, nie.
Wykluczone, jasne? Nie chcę tego słyszeć.
- Charlie cię tu nie chce. Ja też nie. - Dobra.
Jak w ogóle do tego doszło?
Powiem ci, ale ostrzegam.
- Możesz się napalić. - Wpakuję twoje graty do torby
- i wywalę cię na… - Dobra, słuchaj.
Pokazywała mi lokale i jakoś zaskoczyło.
Zaprosiła mnie do takiego eleganckiego klubu.
La Cienega „Hacienegas” czy coś w ten deseń.
Wydała na mnie kupę hajsu.
Czułem, że jestem jej winny numerek.
Wrobiła mnie.
Diane jest członkinią La Cienega Haciendas?
Tak. Bardzo burżujskie miejsce.
Ponoć był tam Harry Styles, ale to chyba jakiś inny łysol w sukience.
Tam chciałam zorganizować imprezę,
- ale są strasznie jędzowaci. - O tak, bardzo.
Ale w ekscytujący sposób.
Na maksa. Czułam się okropnie.
Są spoko.
Gdybym wiedziała, to bym ją spytała. Nie wiedziałam, że znam członkinię.
Członkinię, która zna mojego członka.
Dobre.
- Nie jest za późno. - Jest.
Hej. Nie prosisz, nie dostajesz. To prawda.
Mam za niski status w szkole, żeby prosić ją o przysługę.
Ja mogę poprosić, więc ja mogę dostać.
- Serio? - No jasne. Mam wejście.
- I wyjście, i wejście, i wyjście. - Dobra już, dobra.
Ale nawet jeśli się zgodzi, mam dwa dni na reorganizację,
- zakomunikowanie zmiany… - Boże.
Musisz wysłać wiadomość,
że zmienił się adres,
co zajmie, kurde, dwie sekundy, no weź!
Zasługujesz na imprezę w La Cienega Haciendas.
Walić Sheraton. Poprosić ją czy nie?
To zwykła, chujowa, laminowana ława.
Nawet nie drewniana.
NA SPRZEDAŻ
O nie. Co ty tu robisz?
- To nic na serio, nie? - No jasne.
- Bo to wyraźnie było… - Dobra…
- …jednorazowe. - Wiem.
- Czemu wszyscy faceci mnie nagabują? - Ja nie.
- Jasne. - No nie.
Słuchaj, raz było fajnie, ale nigdy nie wrócę już do tamtej rudery.
Spokojnie, Tom Wolfe.
Mam jedną prośbę, a potem
- zniknę na zawsze. - Co dziś robisz?
- Co? - Nic. Nieważne.
Jesteś dziś wolna?
Co?
- Zrobisz coś dla mnie czy nie? - Mów.
La Cienega Hacien… das.
Możecie opróżnić tę przestrzeń?
Tak jak prosiłam wczoraj. Żeby zrobić miejsce dla gości.
To nie leży w naszych kompetencjach. Nie mamy w obowiązkach noszenia.
Przykro mi.
Poprosiłam o to przed przyjazdem.
Wiem i jest mi przykro.
Zgodnie z umową musicie spełnić tę prośbę
albo oddać mi zaliczkę, więc przykro mi,
ale jestem prawniczką, a to impreza dla prawników,
jeśli wiecie, o co mi chodzi, tak że tak.
Kto to?
- Sylvia, jesteś boginią. - Tak.
Nie wiem, jak to zrobiłaś. W zeszłym tygodniu była tu Dua Lipa.
Tylko jedno pytanie. Gdzie będziemy siedzieć?
Wkrótce dostarczą krzesła.
Nie wiem, skąd ta obsuwa. Dowiem się.
Super. Ja porobię sobie wszędzie selfie.
- Baw się dobrze. - Próbuję.
Ale przypał.
High Society Rentals. Słucham.
Mówi Sylvia Greeves.
Chciałam spytać o dostawę, na którą czekam.
O Boże. Katastrofa.
Firma dostarczyła krzesła do Sheratona
i nie chcą ich tu przywieźć.
Za wysoko mierzyłam.
Nie jestem modnisią z La Cienega Haciendas,
tylko pindą z Sheratona.
Hej. Nie mów tak o sobie.
Zajeżdżam chlorem, salami zebrań i służbowymi romansami.
Wszechświat mi to mówi.
Nie wystarczy parę krzeseł?
Nie, to grubsza sprawa.
Próbuję udowodnić Charliemu, że traktuję tę pracę poważnie.
Chłopaki z Lucky Penny mają ciężarówkę.
Pożyczę ją i przywiozę krzesła, dobra?
- Na pewno? - Tak.
Śpię w twoim domku za darmo.
- Więc to drobiazg. - Stary, ogromne dzięki.
- Dziękuję. - Spoko.
Poza tym muszę się czymś zająć. Mam pięć slapów na Snurfie i świruję.
Co to jest Snurf?
Nowa apka. Kiedy masz matcha,
wysyłacie sobie pocztówki,
i jeśli się spotkacie, to musicie się puknąć.
Tak. Ohyda.
Dobra. Wisisz mi przysługę.
- Mieszkasz u mnie. - To fakt.
Szlag. O nie.
TERAPIA Z CHARLIEM
Co?
Już za późno. Nie zdążę na terapię Charliego.
Terapię Charliego?
Poprosił, żebym z nim poszła, ale przygotowania zajęły całe popołudnie…
- No cóż. - „No cóż”?
Charlie chce pogadać z tobą na terapii. To musi być ważne, nie?
Wiem, ale co mam zrobić?
Nie zdążę. Musi to zrozumieć.
Nie możesz olać jego terapii. Może właśnie o tym chce porozmawiać?
Że nie dostrzegasz jego potrzeb.
Patrz na ten korek, dobra?
I mamy z tyłu pełno krzeseł…
Dobra. Odwiozę cię na terapię,
- a potem zawiozę krzesła. - Nie rozumiesz klubu.
- Nie znasz kontaktu. - To mi go daj.
- Nie masz plakietki ani hasła. - To mi je daj!
Wymyślasz wymówki, żeby nie iść.
Pewnie! Czego się spodziewasz? Boję się. Nie wiem, co mi powie.
Nie może zrobić tego sam, a nie z jakąś cudaczną przyzwoitką?
Terapia zakończyła twoje małżeństwo.
Nie. Okropne małżeństwo zakończyło moje małżeństwo.
Może właśnie to mi powie.
Nie sądzę. Często się pukacie.
Nie pójdę. Nie chcę. Nie zmusisz mnie.
- I tak jest już za późno. - Nie. Mamy 15 minut.
Znam te uliczki jak własną kieszeń.
Nie cierpię, kiedy jesteś miły i masz rację.
To pewnie wciąż się złościsz. Bo jestem miły i często mam rację.
- Nieźle. - Nie?
Dobra. Trochę ciasno, ale…
- O nie! - Kurwa. Szlag!
Cholera.
- O nie. - Dawaj!
- Nie! Utknęliśmy. - Słuchaj. Ty idź.
- Zamów ubera. Ja zawiozę krzesła. - Jak?
Nie martw się o to. Ratuj małżeństwo.
- Idź! - Na pewno?
- Tak. - Dobra, idę.
- Już idę. - Dobra.
- Zablokowane. - Kurwa.
- Nigdzie nie idę. - Opuść szybę.
- Wyjdź przez okno. Już! - Na pewno?
Na pewno. No idź!
Dajesz! Leć!
- Za ile dotrzemy? - Dwadzieścia pięć minut.
- Cześć. - Hej, złotko.
Utknęłam w korku.
Za parę minut będę. Mogę włączyć się przez FaceTime?
Jasne. Ja zadzwonię do ciebie.
Utknęła w korku.
Tak mi przykro, kochanie. Utknęłam w strasznym korku.
Ale udawajmy może, że jestem w gabinecie terapeuty
i możemy rozmawiać.
Sylvia, jesteś pandą.
Sorry. Nie wiem, jak to wyłączyć.
Naprawdę…Przepraszam, to wkurzające. Nie mogę…
Kurde no. Nie wiem, jak…
Wciąż jestem pandą?
- Tak. - Dobra. Sorry.
Muszę…
- A teraz? - Jesteś kurą.
Dobra… Bardzo przepraszam.
To strasznie wkurzające, ale rozmawiajmy dalej.
Wiesz co? Nie przyjmę przeprosin od kury.
Halo?
To było świetne.
- Jestem dumny. Wyraźna granica. - Dziękuję.
Kurwa! Przepraszam.
- Nie szkodzi. - Nie, to było za głośno. Przepraszam.
Dawaj.
Kurwa.
Cholera.
Co za dźwięk.
Widzę cię, ty gnojku.
Dorwę cię!
Co jest? Nie patrz na mnie.
Ty chujku. Jeszcze cię dorwę!
Boże. Przepraszam za spóźnienie. Mój kolega Will miał szalony pomysł,
żeby przenieść imprezę i… Przepraszam.
Tak, słyszałem o Willu.
Wie pan, kim jest Will?
Tak czy siak, jestem tutaj, więc możemy porozmawiać.
Może najpierw o tym,
dlaczego się pani spóźniła.
Czego pani unika?
To nie ja chodzę na terapię.
Czemu unika pani rozmowy o prawdziwym powodzie spóźnienia?
Słucham?
Czemu unika pani rozmowy
o prawdziwym powodzie spóźnienia?
Niczego nie unikam.
Odwróciła pani dosłownie kurę ogonem.
Charlie, co się dzieje?
- Sylvia. - Tak?
- Pracuję… - Niestety skończył nam się czas.
Zaraz mam innego klienta.
Dobrze. Dziękuję. Dziękuję za poświęcony czas.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Widzisz? Nie ma klienta.
Mógł dalej z nami rozmawiać.
To nie wina dr. Melfiego.
Naprawdę nazywa się Melfi?
Tak.
- Dr Melfi. A co? - Co?
Dobra. Gdybyś był dla niego ważny,
pozwoliłby nam zostać.
Nie chciałaś tu być.
Skąd, kochanie. Chciałam.
Spóźniłaś się tak samo jak na Jeopardy!
Na wszystko się spóźniasz.
Kiedy raz cię potrzebowałem, byłaś z Willem.
- I dzisiaj to samo. - Kochanie…
Nie powinnam była zmieniać miejsca na ostatnią chwilę.
Chciałam zrobić coś wyjątkowego dla waszej kancelarii i ciebie.
Teraz widzę, że to był głupi pomysł i bardzo cię przepraszam.
Jestem tu. Porozmawiajmy o tym, o czym chcesz.
Skarbie, wiem.
A ja nie powinienem był umawiać nas na ten sam dzień, kiedy jest impreza.
Spokojnie. Wiem, że masz dużo na głowie.
Tak, ale możemy…
Nie miał klienta. Wiedziałam.
Dlaczego to dla pani takie ważne, że nie miałem klienta?
A dlaczego nie mówił pan prawdy?
Czuje pan, że nie zasługuje na rower?
Ucieka pan przed czymś, zamiast stawić temu czoła?
Skąd pani wie, że nie jadę do klienta?
Bo to by było szaleństwo.
Proszę mnie nie diagnozować, dobrze? Nie ma pani do tego żadnych kwalifikacji.
Świetna sesja. Do zobaczenia.
Tak. Dziękuję.
- Dzięki za przyjście. - Jasne.
- Dobry jest. - Jak ci idzie pierwszy rok?
Czyli pracujecie tu jakieś trzy lata?
Od kiedy tu pracujecie?
Co to za kolor szminki?
- Ładny. - Nie wiem.
Wygląda super.
- Dzięki. - Zdążyłaś na terapię?
Mam poczucie winy.
Na pewno nic takiego się nie stało.
- Dzięki za ogarnięcie krzeseł. - Spoko.
Dzięki za zaproszenie. Fajnie jest żegnać nieznajomego.
- Napij się. - Tak zrobię. Po to przyszedłem.
Hej. Dzięki, ale nie mogę.
- Pracuję. - Impreza jest super.
Dobrze.
Hej, Vanessa.
Świetna impreza.
Nie widziałam cię z milion lat.
Milion lat.
To mi się podoba. Przezabawne.
Cóż…
- Co jej? - Nie wiem.
- Rzadko teraz rozmawiamy. - Jakoś mnie to nie dziwi.
Stewart.
Hej, ludzie. Słuchajcie.
Chcieliśmy stylowo pożegnać Franka,
więc przygotowaliśmy coś wyjątkowego.
Obejrzymy. Dawaj.
Frank, mamy problem.
Co się dzieje?
Zgubiliśmy brief McCallister v. United Petrol.
Jeśli mówiłem wam raz, mówiłem milion razy.
To McCallister v. United Petroleum.
Co my bez ciebie zrobimy?
Prawie jakbym…
W kościach coś czuję
Kiedy to włączam Wszystko się elektryzuje
W całym mieście
- I w domu całym - Lekko dziwaczne.
Lecimy w niebo W dole problemy zostały
Ciągle Frankuję
Frank, Frank, Frank Ciągle Frankuję
Czy ja coś słyszę?
Ale gwiazda. Patrzcie na niego.
Co tu się dzieje?
Trochę sobie Frankujecie?
DZIĘKUJEMY, FRANK!
Sylvia? Chodź tu.
Przedstawiam ci Carrie.
To moja żona/córka/ dziewczyna/psiapsióła/dilerka Vicodinu.
To ta Carrie od Cabo?
Przyznaję się bez bicia.
- To Cabo Carrie. - Tak.
To Cabo Carrie.
Od lat chciałam cię poznać, Sylvia.
Wzajemnie, Cabo Carrie. Jeśli mogę…
Wiem, że dopiero się poznałyśmy, ale firma, dla której pracuję,
będzie mieć wkrótce dużą imprezę i nasza organizatorka zawaliła.
Totalny chaos.
Byłabyś dostępna, żeby zastąpić ją na wczoraj?
O Boże. Jestem w pełni dostępna.
Wezmę twój numer i zadzwonię.
Super. Nie mogę się doczekać.
- Balanga! - Tak jest.
Pogadamy.
- Zróbmy to. - Ekstra.
- O Boże. Jest przeurocza. - Nie miała żadnych operacji.
Skubana.
Niech się wali, nie?
Latem robię sobie nowe zęby.
Audrey.
Hej, co ty tu robisz?
- Jestem członkinią. - Mogłem się domyślić.
- Co u ciebie? - Dobrze. Po staremu.
No wiesz.
Otworzyłam niedawno biuro w Nowym Jorku.
No proszę.
Gadałeś z chłopakami? Bar naprawdę zażarł.
Tak, regularnie gadamy.
Jaram się ich sukcesem.
Ponoć jesteś szychą od piwa w jakiejś ogólnokrajowej sieci?
W pewnym sensie. Trochę się zmieniło.
Chcę otworzyć własny bar.
Super. Gdzie?
Jeszcze nie wiem.
To wciąż niepewne, bo jestem…
na początku całego procesu.
A masz jakichś inwestorów?
W tym procesie też jestem dopiero na początku, więc…
- Fajnie. - Superfajnie.
Miło było cię spotkać.
Do zobaczenia w hacjendzie.
Dostałam kolejne zlecenie.
- To super. - Wiem.
Też duże i to niedługo, ale może prowadzić do kolejnych.
Pomógłbyś mi znowu? Z tym nie dałabym bez ciebie rady.
Tak. Chętnie ci pomogę.
W sumie… może w trakcie pomagania mógłbym zostać w twojej przybudówce?
Miałbym więcej pieniędzy na wynajęcie lokalu.
Tak. Dobry pomysł.
- Świetnie. - Pogadam tylko z Charliem, ale…
Jasne. Jeśli to pomoże,
obiecuję nie bzykać już żadnych gości w twoim domku dla gości.
- Ale miło. Zajmę się tym. - Owszem.
- Dziękuję. - Powiem mu.
Możesz użyć tych samych słów.
- Super. - Dobra.
Chciałbym wszystkim podziękować
za obecność na mojej imprezie pożegnalnej.
Na początku myślałem, że to będzie malutka imprezka, ale potem stwierdziłem:
„nie prosisz, nie dostajesz”.
Kurde.
Będę tęsknić… za większością z was.
Więc będę pewnie lurkować na Slacku przez parę lat.
Wiesz, że też tam będę.
Dziękuję wam za to cudowne pożegnanie.
Jestem wdzięczny.
Dzięki.
Ale miło.
Ja też…
Ja też mam coś małego do dodania.
Pochwali cię.
Nie tylko Frank dziś odchodzi.
Ja również.
Zgadza się. Ja też odchodzę z pracy.
Więc gratulacje dla Franka i dla mnie.
Tak jest.
Nie, to nie jest nic dobrego.
Zakładam, że wiedziałaś?
Chyba nie.
To chciałeś mi powiedzieć?
Nie planowałem tego, ale wiedziałem, że jestem nieszczęśliwy.
Od dłuższego czasu czułem, że muszę żyć w określony sposób.
Egzystować w maleńkim pudełku. A potem sobie uświadomiłem,
że nie muszę do końca życia robić tego samego.
Jest mnóstwo innych ścieżek.
Jaka ścieżka… Jakaś konkretna?
Nie mam pewności jaka,
ale jest tyle ścieżek, że czuję się jak w lesie.
Czuję się wolny po raz pierwszy od…
Rany, nawet nie wiem od kiedy.
Pojąłem, że życie to coś więcej
niż spędzanie w biurze 60 godzin tygodniowo, tak jak Frank.
Tak.
Przed nami sporo wydatków.
- Frances idzie na studia i… - No wiesz,
jej fundusz jest prawie pełny i mamy oszczędności, które nam pomogą,
ale zaciśniemy pasa i sobie poradzimy.
- Mogę być szczera? - Tak.
Możesz. To zawsze jest bezpieczna przestrzeń.
Dobrze. Mam poczucie, że to…
Jak to ująć?
Nierozważne i nieprzemyślane.
Potrzebuję tego.
Naprawdę tego potrzebuję. Coś wymyślimy.
I wiesz co? Świetnie sobie radzisz.
Zorganizowałaś dużą imprezę. Twój biznes się rozkręca.
Nie przesadzaj. Dostałam jedno zlecenie. Jasne? Może być ostatnie.
Nie sądzę.
Kochanie…
Czuję to w kościach.
Napisy: Marzena Falkowska