Zaczynamy Jeopardy!
Oto wasze kategorie.
Mamy „Cudowny świat Disneya”,
potem „Zmarnowane życia”, „Śmiertelność”,
„Charlie Greeves”, „Żal”,
i na końcu „Nie ma powrotu”.
Morris, teraz ty.
Wezmę „Śmiertelność” za 400.
„Z biegiem życia pędzi coraz szybciej”.
Czym jest czas?
Zgadza się. Jesteś na tablicy.
Poproszę „Zmarnowane życia” za 200.
„Ten starszy partner w Boosalis & Addington zmarł we śnie”.
- Andrea. - Kim jest poprzednik Charliego?
Zgadza się. Charlie, zamknij usta, proszę.
Charlie. Nawet twoje sny są banalne.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
- Pomóc ci? - Nie trzeba, dzięki.
To na pewno dobry pomysł?
Zdecydowanie. Chcę wrócić do pracy.
- Brakuje mi rutyny, wiesz? - Oczywiście.
Po prostu... no wiesz,
pojawiłeś się w domu
- tego faceta z Jeopardy! - Eda Little.
...Eda Little w sposób, który niektórzy,
no wiesz, mogliby uznać za „groźny”.
Może potrzebujesz chwili, żeby odreagować albo...
porozmawiać z kimś albo...
Co? Porozmawiać? W sensie terapii?
Tak.
Ty nigdy na niej nie byłaś. Czemu ja miałbym?
No bo, wiesz...
włamałeś się do czyjegoś domu.
Kochanie, nic mi nie jest. Obiecuję.
Tak ja ty po urodzeniu Frances
miałaś te poporodowe hormony, z których w końcu się otrząsnęłaś.
Nie tak po prostu.
I do teraz czuję się czasem zdołowana.
Ale rozumiem, o co ci chodzi.
Dobrze. Nic mi nie jest, więc może o tym zapomnijmy?
O czym?
Widzisz? O to mi chodzi.
Miłego odwożenia Frances.
Hej. Mogę pożyczyć twój samochód?
- Oddam go jutro po południu. - Nie.
Muszę dotrzeć do La Quinty na zjazd firmowy Johnny’ego 66.
- Jenna tam będzie? - Oczywiście.
- Jest prezeską. - I mimo to chcesz jechać?
To nieważne.
To moja praca, więc tam będę. Pożyczysz auto?
Charlie jedzie do pracy swoim,
a ja zabieram Frances do Palm Desert na debatę, więc nie mamy wolnych aut.
To obok La Quinty. Możesz mnie podwieźć.
Dobra, ale zaraz wyjeżdżamy i prowadzi Frances,
- więc twoje ryzyko. - Spoko.
- Bierzesz ze sobą zwłoki? - Nie.
To tylko... rzeczy do pracy.
- Lunch w Pioneertown? - Czemu nie?
I kupmy napój imbirowy, bo mój brzuś...
Spadaj, zanim zmienię zdanie.
Dobra. Będę w aucie.
Co? Kochana, nic ci nie jest?
Dziecko. Mój były będzie miał, kurwa, dziecko?
Chwila. Nie łapię. Andy będzie miał dziecko?
Nie! Mój prawdziwy były mąż, Joe. Ten pierwszy.
I to źle?
Jeśli to dziecko jego nowszej, młodszej żony, to tak.
Idiota będzie zmieniał teraz pieluchy
i straszył wiekiem na placu zabaw.
Joe może robić to wszystko od nowa
i Naomi dostanie jego lepszą wersję!
Powinni ci płacić, że go wyszkoliłaś.
Dostajesz już chyba alimenty?
W sumie nie wiem, jak to działa.
Kiedy wiedziałaś, że twoje małżeństwo nie wypali?
Kiedy zrozumiałam, że to duży dzieciuch, który nigdy nie dorośnie.
Nigdy się po tym nie pozbieram.
Chwila. A to nie ty odeszłaś?
- Wypad! - Zamknij się!
- Mówię tylko... - Wypad z wozu!
- Mówię tylko... - Morda!
- To nie ma z tym nic wspólnego. - W porządku. Nic wspólnego.
Może być tylko z kimś znacznie młodszym,
bo każdy w naszym wieku wiedziałby,
że jest przeciwieństwem dobrej partii.
Ktoś młodszy, dramat.
Zamknij się. Nie pomagasz.
- To nie twoja sprawa. - Fakt.
Nie chcę pomagać.
Dobrze, skarbie.
- Powodzenia na turnieju. - Dzięki.
- Kocham cię. - Kocham.
- Hej, Gemma. - Dzień dobry pani.
Dzięki Bogu, że jesteś.
Wszyscy tutaj to nerdy i przegrywy.
Znowu największe z nas hotówy.
Przypał.
- Pa. - Pa.
- Dobra. - Chcecie posłuchać mojego podcastu?
- Jasne. - Dobra. Tylko jeśli chcecie.
Mówi Katie Fields.
Zapraszam na rozmowy z pionierkami...
Czemu tak mówisz?
Oto Rozbić szklany sufit...
- Za głośno. - O Boże.
...w ramach sieci Boss Mama Industries...
Co to jest Boss Mama Industries?
Moja firma.
Witam.
Chyba jest źle zmiksowane.
Tak, trochę głośno.
Zachowam to na potem, kiedy będziemy skupieni.
- Super. - Dobra.
Nie wierzę, że zaprosiłaś Diane.
Tak, lokalną agentkę nieruchomości. Wow.
Stary, na pewno chcesz jechać na ten zjazd?
Może coś zjemy i wrócimy?
Tak, na pewno. Mam pracę, Sylvia.
Muszę tam być. Jezu.
Czemu się tak torturujesz?
Wiele innych firm by cię zatrudniło.
Albo możesz założyć swoją.
Jenna ma rację.
Od lat mówię o własnym barze i nici z tego,
- więc pozamiatane. - Jenna nie mówiła poważnie.
Po prostu bardzo ją zraniłeś,
zostawiając ją na ołtarzu.
Ostro, Syl.
Jenna to biznesmenka. Zna się.
Co zrobię? Otworzę zasrany bar?
- A Lucky Penny? - Rozkwitł po moim odejściu.
Dzięki twojemu piwu.
Jadę tam, jasne? Możemy o tym nie gadać?
Jadę na ten zjazd.
Jenna nie będzie chciała cię widzieć. Teraz ani nigdy.
Pracowaliśmy razem przed związkiem i będziemy pracować razem po nim.
Dasz mu przeżyć rozstanie
- na swój sposób? - Tak.
Zaufaj intuicji.
To pierwszy krok w moim porozstaniowym programie.
Sztos. A jakie są inne?
Idź za głosem serca i rób, co chcesz.
Dziwnie podobne te kroki,
ale myślę, że jechanie tam jest destrukcyjne.
Mówi nigdy nierozwiedziona.
Właśnie.
Co zrobiłaś po rozwodzie?
Czas po rozwodzie i rozstaniu jest dziwny, nie?
O tak. Nigdy nie wiem, jak się w danej sekundzie będę czuł.
Wiesz co? Usiądę z tyłu i pogadamy.
- Super. - Czekajcie.
Uwaga. Jestem na autostradzie. To niebezpieczne.
- Mam wiele do powiedzenia. - Super.
Wiem, że to ty z nią zerwałeś,
ale i tak możesz czuć się nieswojo.
Nie. Cały czas jestem smutny. Serio.
Docierają do mnie tylko fragmenty rozmowy. Możecie mówić głośniej?
Ale to się skończy. Musisz wytrzymać.
- Tylko kiedy? - No tak.
W sumie też czułam się okropnie, kiedy zerwał ze mną Dean.
- Dean? - Tak.
Z chóru a cappella?
Tak.
Z pierwszego roku studiów?
Dean nie daje ci wstępu do klubu rozwodników.
- Sorry. - Chciałabyś.
To było na drugim roku.
- Co? - Co?
- Chodziłam z nim na drugim roku. - Czyli to świeża sprawa.
Dean. Postarzał się.
Tak. Wygląda inaczej niż w czasach a cappella.
Ale pracuje w dziale HR w Google.
Fajnie.
- Mogłabyś tak żyć. - Tak. Pani HR Google.
Usłyszałem coś pojebanego.
Jedziesz na zjazd firmy, z której powinieneś odejść?
Nie.
- Red zamyka firmę. - Kim jest Red?
Właścicielem Red Wolf Tavern,
miejsca, w którym właśnie siedzimy.
- Mamy się tym przejąć? - Tak.
Red to w świecie piwa legenda.
Ta lokalizacja mu nie pomaga. Ponura okolica.
To nie to. Piwowarzy wszędzie mają teraz ciężko.
Ludzie w wieku 21-34 lat piją coraz mniej.
- To dołujące. - Że piją mniej alkoholu?
- No ba. - Tak.
Alkohol to depresant.
Tyle że nie zastępują picia czymś zdrowym i fajnym.
Po prostu więcej scrollują. To źle.
To i tak zdrowsze niż picie.
- Nerdówa. - Nerdówa.
A jeśli chodzi o wczoraj... Charlie dobrze się czuje?
W jakim sensie?
No cóż, spędziliśmy interesujący wieczór.
Co się stało?
Ty jej powiesz czy ja?
To zabrzmi gorzej, niż powinno.
- Chętnie posłucham twojej wersji. - Charlie z nim wyszedł,
popili sobie i pobiegali po domu jakiejś szychy z Jeopardy!
- Chłopackie wybryki. - Chwila. Co?
Nie przesłyszałaś się.
Włamaliśmy się do domu dyrektora Jeopardy!
Charlie chciał go skłonić do zakazu emisji.
- To było pojebane. - Co?
Nie, nie.
- Wcale nie. Chłopackie wybryki. - Właśnie że tak.
- Wybryki? - Czemu to powtarzasz?
Ludzie robią bardziej szalone rzeczy.
- Kto? - Michael Jackson.
- Co? - Mów dalej.
Wywiesił dziecko przez balkon.
Świetny miernik normalności. Michael Jackson.
- Czy Charlie dobrze się czuje? - No pewnie.
Musi tylko ponosić ortezę.
- Pytam, czy czuje się dobrze psychicznie. - Skąd.
- Czuje się bardzo źle. - Wręcz przeciwnie.
- Zawsze czuje się dobrze. - Oszalałaś?
Wyraźnie widać, że coś przeżywa.
- Wcale nie. - Jaja sobie robisz?
Jestem ekspertem od złego samopoczucia i to widzę.
No bueno.
Wrócił dziś do pracy, więc na pewno czuje się dobrze.
Miał gorszą chwilę.
Musisz pogodzić się z tym, że to więcej niż chwila.
Z niczym nie muszę się godzić, jasne?
Nie każdy jest, no wiesz, pierdolnięty.
Poza tym, swoją drogą, czy istnieje możliwość,
że projektujesz swoje problemy?
W kulki sobie lecisz? Ja niby projektuję?
Po prostu moje życie jest trochę inne niż wasze.
- Co to niby znaczy? - Właśnie. Jak?
- Organizacyjnie. - Organizacyjnie?
- Co, kurwa? - No bo...
Moje życie jest stabilne i przewidywalne.
Wiem, obok kogo będę budzić się za pięć lat...
Gówno wiesz, dziewczyno.
- Nic. - Nigdy się nie rozwiodłam.
Nie zostawiam ludzi na ołtarzu.
O Boże.
Jaja sobie robisz? Myślisz, że jesteś od nas lepsza.
Ty to powiedziałeś.
Jesteś tak samo zjebana!
- Tak! - Właśnie że nie.
Porównujesz męża do Michaela Jacksona.
- To niedobrze. - Tak! Słyszysz siebie?
Jesteśmy dwiema najciekawszymi osobami w twoim życiu.
Tak. Nie masz prawa nas oceniać
ani przychodzić do miejsca o nazwie Red Tavern
z bezzębnym gościem za ladą i zamawiać burgera w sałacie.
Gardzisz bułką.
- Nie gardzę. - Właśnie że tak.
- Jasne, że tak. - Nie ma w tym krzty pogardy.
Gardzisz bułką.
- Zdecydowanie. - Nie!
Jesteś zadowolony?
To wszystko jest bardzo normalne.
Normalne zachowanie.
...sfinalizujemy odszkodowanie i akceptację warunków przez członków
komitetów,
bo w grę może wchodzić compliance. Spotkamy się ponownie...
Muszę iść do łazienki.
Bardzo śmieszne. Możesz przestać.
Przestań, mówię.
To nie na miejscu.
Serio. Co?
Serio? Nie przestaniesz?
Hej, stary. Wszystko gra?
Gwizdałeś?
Nie, srałem.
Pójdę skończyć, dobra?
Zauważyłam lekki wzrost liczby właścicieli domów.
- Ludzie... - Sam, do cholery!
Chaotyczny ten podcast.
Gdzie dmuchany ryż?
Zjadłaś go.
To smakowe powietrze.
Muszę włożyć coś do ust.
Mówi twoja stara.
Z tyłu jest więcej.
Sorry. Wróćmy do rozmowy.
Naprawię to. Dobra.
Załatw na czas nagrywania opiekunkę.
- Co to, kurwa? - Hej!
Co mi tam grzebiesz?
- Co to? - Mój pingwin!
Jak śmiesz mi grzebać?
- Znowu te pingwiny? - Tak, właśnie to mam...
Wielkiego pingwina. Zadowolona? To prezent na zgodę.
- Oszalałeś. - Nie.
Ty mnie rozumiesz.
- Ufam intuicji. - Ale się mylisz.
- Nie! Co ty... - To przesada!
Dlaczego przesada?
- Zwariowałeś. - Bo daję komuś prezent?
Czuję się winny. Nie chcę, żeby mnie nienawidziła.
To szlachetne, zrozumiałe i naturalne uczucia,
które możesz mieć w tym minivanie.
Ale nie możesz odwołać ślubu, a potem dać jej pingwina.
Mam zupełnie inne zdanie.
Po odwołaniu ślubu nie można dawać prezentów?
- Wielkich pingwinów? - Nie!
- Nie tego. - Spróbujcie mnie powstrzymać.
Katie, wyrzuć go przez okno.
- Nie! - Jest zablokowane.
Nie wyrzucaj mojego pingwina.
- Kosztował 400 $. - Odblokuj okno.
To dla twojego dobra.
Nie odblokowuj!
- Próbuję. - Nie pozwolimy ci...
- Daj go tu. - Trzymaj, Syl!
- Nie dostaniesz go! - To mój pingwin!
Bierz go!
Kurwa mać!
O nie!
Ale możemy dalej jechać?
Nie z taką szybą. To specjalne szkło.
- Może ją pan wymienić? - Dotarłaby za 48 godzin.
Co? Czterdzieści osiem? Bez przesady.
I będzie kosztować 4000 $ bez robocizny.
To nie była moja wina.
Ubezpieczenie nie pokrywa takich szyb,
ale przyjmujemy gotówkę.
Po drugiej stronie drogi jest zajazd.
Mojego brata. Da wam dobrą cenę.
No tak. Chyba zabierzemy auto gdzie indziej.
Niestety nie mogę pozwolić wam wyjechać z tym pęknięciem.
Do następnego zjazdu chyba dotrzemy.
Myślą, że mogą jechać z taką szybą.
Nie możemy na to pozwolić.
To nie byłoby bezpieczne ani legalne.
Tak jak mówiłem,
zajazd brata jest naprzeciwko.
Przy parkingu z fast foodem mojej siostry.
Popilnuję kluczyków.
Dobra, naradzimy się, ale dzięki, chłopaki.
- Dziękujemy. - Dzięki.
- Co teraz? - Zadzwonię do Charliego.
- On coś wymyśli. - Świetnie.
Hej, skarbie.
- Jak wyprawa? - Zabawne, że pytasz.
Mamy niewielki problem.
- Nie wy jedyni. - Co się dzieje? W pracy w porządku?
- Nie jestem w pracy. Wróciłem do domu. - O nie. Coś z mamą?
Nie. Czemu ciągle o nią pytasz? Nic jej nie jest.
Co teraz robisz?
Leżę na kanapie.
Gapię się w sufit.
Chyba nie byłem gotowy.
Miałaś rację.
Może muszę iść na terapię.
O co chodziło?
Nic. Zupełnie nic.
Wszystko gra.
Do zobaczenia.
Niedługo wrócę. Pa.
- Co powiedział? - Właśnie. Co robimy?
- Nie mogłam mu powiedzieć. - Co?
Chyba...
Chyba ma załamanie nerwowe.
Powiedział, że musiał wyjść z pracy, bo „nie jest jeszcze gotowy”.
O nie. Niedobrze.
Wiecie...
boję się to przyznać, bo polegam na nim
w zasadzie we wszystkim.
Zawsze był dla mnie oparciem.
Bo tego potrzebowałam.
Nie mogę go tym teraz obarczać.
Ale potrzebuję też jego wsparcia... żeby się tym zajął.
O Boże. To koniec.
Mieszkamy teraz w mieście tego mechanika i jego rodzeństwa.
- Nigdy nie wyjedziemy. - Nieprawda.
Pewnie.
Ja wyjadę. Siedem minut stąd jest uber. Kto by pomyślał?
Słuchaj, w każdym związku oparciem trzeba być na zmianę.
Teraz twoja kolej. I tyle.
Nie wiem, jak być oparciem. Nie umiem.
Umiesz być oparciem. Totalnie.
Zastanów się, co zrobiłby teraz Charlie.
Zjadłby pewnie odżywkę białkową.
Dobra.
- Co ona robi? - Nie wiem.
Potrzebuję mojego minivana.
Jeśli nie macie gotówki, niedaleko jest lombard.
Mojego ojczyma.
Nie, nic nie zapłacę.
Chcę tylko... zabrać...
Chcę swojego... żądam, żebyście oddali mi auto.
Możemy... zabrać... Bo oskarżę was o naciąganie.
Co pani powiedziała? Nic nie słyszę.
Próbujemy tylko pomóc.
- Oddajcie mi auto. - Nie mogę.
- Oddajcie. - Jak mówiłem,
z tym pęknięciem nie mogę.
Pęknięcie zniknęło.
- Strzaskałaś szklany sufit! - Jedziemy.
- Super! - Bomba!
- Pojebało panią. - To było ekstra.
Jesteś oparciem.
- Super! - Kurde, nie wejdziemy.
- Za dużo szkła. - Pełno go tu.
To niebezpieczne.
Możemy pożyczyć odkurzacz?
Chcecie się napić?
Co ja robię?
Co?
Cała ta wyprawa... Nie mogę być teraz na zjeździe z Jenną.
- To popieprzone. - Tak.
Tak.
Muszę się odciąć.
Halo. Mówi Will Zysman.
Chciałbym złożyć wypowiedzenie.
Tak. Odchodzę, kurde.
Skąd mam wziąć formularz P45?
Super. Dobrze. No to... Chwileczkę.
Mów wolniej. Włączę głośnik. Chwila.
- Może... - Długopis?
Jesteś na głośnomówiącym.
Zapisuję to na telefonie.
- Wyślij to Katie. - Zapiszę w mailu.
Sorry. Otwórzcie notatkę głosową.
Zrobię to... w notatkach.
Ale możesz wysłać...
- Wyślij... - Znajdę stronę HR i...
- Nie. - Co?
Nagram notatkę głosową.
- Albo ja. - Dobra.
A potem nagram ciebie.
- Mów. - Dobra.
- Idzie. - Zgodził się?
Tak. I dostałem świetną cenę.
- Ekstra. - Nie gadaj!
Co zrobisz z jego wyposażeniem?
Jeszcze nie wiem, ale ma dobrą moc.
- Dobrą energię. - Tak?
- Totalnie. - O tak.
To co będzie robił Red?
Powiedział, że zacznie produkować i sprzedawać metę.
Nie, ale serio.
- Produkować i sprzedawać metę. - Fajnie. Pustynne klimaty.
Odlot na pustyni.
- Niewiele tu do roboty. - Czemu nie?
Minivan wystarczy, żeby przewieźć wyposażenie, czy...
Nie, muszę wynająć naczepę.
Mogę zostać i pomóc.
- Sama dziś nie ma. - Świetnie.
Ja też. Powiem Charliemu, że będę później.
- Super. - Nie trzeba. Damy radę.
Wracaj do Charliego. To ważniejsze.
Tak? Nie chcę porzucać was na pustyni.
- Damy radę. - Tak. Serio.
Wracaj do Charliego.
- Dobra. - Świetnie.
Do dzieła.
- Nawet nie wiesz, ile mogę wypić piwa. - Zarąbiście.
- Muszą je spuścić. - Odkręcam kran i robię dziurę z boku...
Napisy: Marzena Falkowska