To katastrofa. Nie mogę spóźnić się na Jeopardy!
- Po prostu nie ma mowy. - Zdążysz.
- Jedź! - Zdążysz z zapasem.
Jedź!
Gdzie jest Sylvia? Powinna już wrócić z San Diego.
Obiecała, że będzie.
Napisała, że utknęła w korku, ale jest blisko.
- Pisze w trakcie jazdy? Znasz Shirley? - Nie znam.
Jej mąż Leonard pisał w trakcie jazdy,
miał wypadek i zginął.
Dziękuję.
- Uwielbiam twoją mamę. - Czemu?
Przebiorę się za nią na Halloween.
To nie pomoże!
Nie mogą się ruszyć.
- Szlag. - Nie mogą i już.
Jedź!
Jesteś jak zły kierowca ze zjebanym autem,
- który mówi: „Tak zjebali sobie auto”. - Cicho!
Dobrze, pora siadać.
- Tatusiu, jesteś bestią. - Jestem bestią.
Powodzenia.
Dzięki.
O Boże. Nagranie zaczyna się za trzy minuty.
Dobra, leć. Ja zajmę się autem.
Dobra. Na pewno?
- Tak. - Dzięki.
Kurde, to Tony Shalhoub. Hej. Detektyw Monk rządzi!
Kurde, kurde, kurde.
Scena im. Alexa Trebeka w Sony Pictures Studios.
Oto Jeopardy!
Powitajcie dzisiejszych uczestników.
Nauczycielka historii USA ze Scottsdale w Arizonie, Andrea Kim.
Prawnik z Los Angeles w Kalifornii, Charlie Greeves.
I nasz obecny mistrz,
przedstawiciel firmy farmaceutycznej z Needham w Massachusetts,
Morris Reddy,
którego wygrana po dwóch dniach wynosi w sumie 42 000 $.
A oto prowadzący Jeopardy!
Ken Jennings.
Dziękuję, Johnny.
Witamy w Jeopardy!
Jest z nami nasz obecny mistrz, Morris,
oraz dwoje nowych rywali, Charlie i Andrea.
Życzę wszystkim powodzenia. Zaczynamy pierwszą rundę Jeopardy!
Oto wasze kategorie.
Pierwsza to „Cudowny świat Disneya”.
Następnie „Powieści feministyczne”.
Potem „Na mapie”,
„Przedtem i potem”,
„Mocne napitki”,
a na końcu „Co znaczą znaczki”.
Morris, rozpocznij.
Wybieram „Cudowny świat Disneya” za 200.
„Ta stara jak świat historia opowiada o zaklętym księciu
i kochającej go książkarze”.
- Charlie. - Czym jest Piękna i jestem bestią?
Niestety, zła odpowiedź.
- Morris, Andrea? - Czym jest Piękna i bestia?
Dobrze za 200.
Choć to ciekawa odpowiedź, Charlie.
Chciałbym zobaczyć ten film.
- Morris, proszę. - „Feministyczne powieści” za 400.
Ten debiut Sylvii Plath opowiada o egzystencjalnych rozterkach studentki,
która marzy, by zostać poetką.
Charlie.
Charlie?
Koniec czasu.
Andrea.
- Czym jest Szklany klosz? - Tak.
Proszę „Na mapie” za 200.
Nie martw się, wytniemy to.
Fretum Herculeum to łacińska nazwa tej cieśniny.
Co się dzieje tatusiowi?
- Czym jest Cieśnina Gibraltarska? - Zgadza się.
„Mocne napitki” za 800.
O Boże. Zamknij buzię, kochanie.
On chyba nie wie, gdzie jest.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Przykro mi, pańska karta została odrzucona.
- Ma pan inną formę płatności? - Proszę dać mi chwilę.
Oczywiście.
Dział podróży służbowych w Johnnym 66, mówi Trent.
Hej, Trent. Z tej strony Will Zysman.
Prowadzę program pilotażowy Jaya 6 w LA
i w hotelu powiedzieli mi, że moja karta została odrzucona.
Tak, twoja karta została anulowana.
Co? Co to, kurwa, zna...
Muszę teraz sam płacić za hotele i całą resztę?
Tak. Mam ci przekazać, zobaczmy...
„To nie nasz problem”.
Dzięki, Trent. Jestem wdzięczny za pomoc.
- Miłego dnia. - Dziękujemy za tele...
Zabrała mi służbowe auto. Zabrała mi służbową kartę.
Próbuje uniemożliwić mi wykonywanie pracy.
Serio chcesz tam dalej pracować?
Zacząłem przed tym związkiem i nie odejdę, bo zerwaliśmy,
choć próbuje mnie do tego zmusić.
Nie sądziłeś, że zostawiając szefową na ołtarzu,
możesz wpłynąć na swoją pracę?
Może jeśli jest małostkowa i niedojrzała.
Ale ja chętnie wzniosę się ponad to
i będę dalej zarabiał na życie.
- Rozumiesz mnie? - Dobra.
I tak nie otworzę zasranego baru.
Powiedziała to w nerwach. Nie uważa tak.
Właśnie że uważa.
Spojrzała mi w oczy
i powiedziała to z przekonaniem, jak ktoś,
kto chciał zrobić to od dawna i w końcu sobie pozwolił.
Jak poszło Charliemu?
Nie za dobrze, ale przeżyje.
Na pewno. To duży chłop.
- Pozbiera się. - Tak.
Super. Dla jasności: nie zostanę długo.
Wkrótce dam wam spokój.
- Jak kot. Zawsze spadam na cztery łapy. - Świetnie.
Dobra, jeśli chcesz, to zawsze możesz,
używać jednej z podkładek... Jeśli chcesz.
Jeśli chcę. Jeśli będę skłonny.
Ale jeśli nie, żaden problem.
Twój wybór.
- Naprawdę chcesz, bym jej użył. - Twój wybór. Nie naciskam.
Świetnie.
Kurwa.
Hej, ładnie wyglądasz. Zostajesz dziś w domu?
Wziąłem tydzień wolnego na Jeopardy!
- I chcę skorzystać. - Dziękuję.
Dobry pomysł. Zrelaksuj się.
Wiem, że mówiłam to tysiąc razy, ale czuję się winna, że się spóźniłam i...
Nie martw się. Naprawdę. Wszystko gra.
Sorry.
Słuchajcie, tata robi pankejki, a nie jest niedziela.
To wyjątkowy smakołyk.
Proszę bardzo. I proszę bardzo.
I...
Odstawiam węglowodany.
Ciekawe, kto to.
Wiesz, co jest w tych płatkach?
Białko.
- Są w nich węglowodany. - Nie. To białko.
Ktoś zamawiał frappuccino z bitą śmietaną i cztery cake popsy?
O Boże. Dzięki, tato.
Jest różowy?
Hej. Masz moje zamówienie. Super.
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
- Dzień dobry. Świetnie pachnie. - Dzień dobry.
Sugeruję naprawić ciśnienie wody. Trochę kapie.
Ile Will tu zostanie?
Jeszcze parę dni.
Wróci do San Diego, kiedy się ogarnie.
Mam spotkanie ze Stewartem, więc idę do twojego biura, a ty zostajesz.
Tak. Zrób coś dla mnie.
Nie wspominaj nikomu w pracy o Jeopardy! Podpisałem umowę poufności.
I trochę się wstydzę.
Skarbie, nikt nie zauważy.
To będzie w telewizji.
Wszyscy oglądają już tylko TikToka.
- Tam też będzie. - To prawda.
- Dobra. - Okej. Pa.
- Pa. Do zobaczenia. - Pa.
Hej.
Halo?
Hej.
W czym mogę pomóc?
Chyba niczego nie potrzebuję.
Świetnie.
Następne pytanie.
Kim jesteś i czemu, kurwa, siedzisz przy moim biurku?
- Ktoś ty? - Will Zysman.
To mój gabinet. Siedzisz przy moim biurku.
Twoja kolej.
Wiem, kim jesteś.
- Super. - Jestem Terry.
Jenna dała mi kontrolę nad Jayem 6. Jestem nowym tobą.
Może uzupełnisz bar? Dzięki, stary.
- Nie jestem chłopcem na posyłki, gościu. - Na pewno nie jesteś chłopcem. Gościu.
Co się dzieje? Co ty tu robisz?
- Idź z tym do Jenny. - Tak zrobię.
- Dobra, gościu. - Super, gościu.
Świetnie, gościu.
Noż kurwa.
- O nie. Przełącza na pocztę? - Nie.
Sielanka się chyba skończyła.
- Co słyszałeś? - Wszystko.
Istny melodramat.
Jezu. O co ci, kurwa, chodzi?
Co na mnie naskakujesz? Lubię cię.
Od samego początku lecisz ze mną w chuja.
Nie. „Nie lecę”.
- Co, kurwa? - Bardzo cię lubię.
Ta twoja pierwsza reakcja? Normalnie efekt „wow”.
- Przywitałem się, a ty to wyśmiałeś. - Właśnie.
Wrócę i to załatwimy, jasne? Po wszystkim mnie przeprosisz.
- Ty tu rządzisz. - Noż kurwa, gościu.
Hej, Jenna?
Hej. Tak, wszystko gra. Za 48 godzin powinno go nie być.
Odegrałem Terry’ego. To naprawdę działa.
Jebany dupek.
Tak!
Chciałam ci bardzo podziękować za tę szansę.
Bardzo się cieszę i obiecuję, że zorganizuję niezapomnianą
imprezę świąteczną.
Zawsze dodajesz blasku.
Rozmawiałam z The Little Door
i jeśli wynajmiemy parter,
zmieszczą 200 osób plus zakąski.
Mam tutaj umowę...
Doskonale. Zapomniałem wspomnieć,
że Frank chce zrobić przyjęcie pożegnalne.
Naprawdę? To bardzo miło.
Zakładam, że chce zaprosić rodzinę i...
Będzie miał listę gości, ale jest partnerem,
więc musimy zaprosić filie z Nowego Jorku,
Dallas i chyba Chicago.
To będzie więcej niż 200 osób. Co najmniej 1500.
- 1500? - Co najmniej.
- Serio? 1500? - Co najmniej.
The Little Door raczej nie zmieści 1500 osób.
- Mają w nazwie „małe”, nie „duże”. - To fakt.
Znajdziesz inny lokal. Żaden problem.
No tak, to... świetne wieści i...
- 1500 to dużo, ale... - Co najmniej.
Możliwe, że...
mam konflikt.
- Konflikt? - Tak.
Jaki konflikt?
Przepraszam. Jestem bardzo zajęta
i właśnie zdałam sobie sprawę, że mogę mieć konflikt.
Moje kalendarze najwidoczniej się nie zgrały.
Ale...
Tak.
Czyli nie zrealizujesz zlecenia, którego się podjęłaś?
Nie, nie. Bynajmniej.
Mógłbyś... Po prostu...
Odezwę się do ciebie, żeby się skontaktować i umówić.
- Wkrótce. - Świetnie.
- Mam spotkanie. Pozdrów Charliego. - Dobrze.
O Boże.
Nawet nie wiem, co powiedziałam. Ponad 1500 osób.
Skąd Frank w ogóle zna 1500 osób?
Za kogo on się ma, papieża? Jezu.
To nie doroczna impreza firmowa. To Bondi Beach Winter Fest.
Co?
Próbuję skontaktować się z King World
i załatwić zakaz emisji mojego odcinka.
Co? O czym ty gadasz?
Czekam na kontakt od Eda Little.
Będzie lepiej, jeśli go nie wyemitują.
To nie jest dobra telewizja.
Skarbie, możemy nie rozmawiać o Jeopardy!
przez parę sekund i skupić się na czymś prawdziwym?
Powiedziałam Stewartowi, że mam chyba konflikt,
bo na pewno nie dam rady.
Więc w sumie... po cichu zrezygnowałam.
Oczywiście. Rezygnujesz z wszystkiego.
- Co? - Mówię tylko, że najwidoczniej...
nie traktujesz swojego biznesu serio.
A potem powiedział: „Rezygnujesz z wszystkiego”.
Przepraszam.
Zrezygnowałam tylko z pracy, żeby wychować trójkę twoich dzieci.
Tak, ale z drugiej strony ma w sumie rację.
Co to ma znaczyć?
Że wszystko kwestionujesz i stresujesz się możliwością porażki, więc się poddajesz.
Rezygnujesz. Widziałem to.
Ale... ty robisz to samo.
Nie. Ja nie rezygnuję z niczego.
Na przykład teraz moim szefem jest dziwny zjeb, który mnie nienawidzi.
Nigdzie się nie wybieram. Ale ty pozamiatasz, jasne?
Raczej nie. Nie sądzę.
Nie daj się swoim kompleksom.
Charlie na ciebie naskoczył i powiedział coś wrednego.
Wiesz, kto tak robi? Wszyscy. Ja ciągle tak pieprzę.
I nawet w trakcie myślę, że wcale tak nie uważam.
Ale ty zorganizujesz zarąbistą imprezę dla tej drętwej kancelarii.
- Wiesz co? Masz rację. - Mam.
- Nie zrezygnuję. - Nie.
I wbrew temu, co mówi, traktuję swój biznes poważnie.
- I to bardzo. - Wiesz?
Zorganizuję popisową imprezę dla tej drętwej kancelarii.
- Wiem o tym. - Tak.
Zajebiście.
Mogłabyś kupić więcej winogron?
Ciemne czy jasne...
Nie kupię ci winogron.
Warto próbować.
Tak, pomieszczą 1500 osób.
Mogą postawić bufet. Jest dobra klimatyzacja. No wiesz.
Bywałem tu już. Kto by zapomniał ten ohydny dywan?
Wygląda jak glikoproteina COVID-a.
Racja.
Wiesz co? Znajdziemy coś lepszego.
Może być. Pomieści 1500 osób.
Typowa, nudna sala konferencyjna.
Nie. To ostatnia balanga Franka. Będą goście z całego kraju.
Podkręćmy to.
To impreza firmowa. Takich się nie podkręca.
To moje pierwsze duże zlecenie.
Chcę was zachwycić.
Ten lokal jest słaby.
Dobra. To jaki masz pomysł?
To LA, więc dajmy im hollywoodzki blask. Po to się tu przylatuje.
La Cienega Haciendas?
- Tak. - O Boże. Byłaś?
Tak.
Nie wiedziałem, że to wasz styl.
Wspaniale. I nie wiedziałem, że jesteście członkami.
Trzeba być członkiem? Tak.
Myślisz, że nam pozwolą?
To by było spełnienie marzeń.
- Naprawdę. - Tak.
Pójdę i się dowiem.
Przejdziemy do historii.
La Cienega Haciendas?
Ale się jaram. To teraz najbardziej trendy lokal.
Hollywoodzki splendor.
Co piszą na stronie?
Nic. Nie ma na co kliknąć.
Ale zajebiście.
Serio? Co za biznes nie ma normalnej strony?
Biznes, który jest tak ekskluzywny,
że nie chce być znaleziony.
- Chowa się na widoku. - O Boże.
To jeden z tych lokali, do których nie można się dostać?
Tak. Żadnych randomów. Bardzo ekskluzywnie.
Co mam zrobić? Jak mam...
Umówiłam się tam ze Stewartem.
Dobra. Zaprezentuję ci pewne moje powiedzonko.
„Nie prosisz, nie dostajesz”.
Wiesz, co to znaczy?
Jeśli o coś nie poprosisz, to tego nie dostaniesz.
Uczę tego w podcaście.
To jedna z podstaw modelu biznesowego Boss Mama.
Boss Mama? Co to jest?
To moja korporacja i moja postawa.
- Inspirujące, nie? - Korporacja?
W zasadzie.
Serio. Jak ja się tam dostanę? Powiedziałam Stewartowi. Co robić?
Nie martw się, mam dojścia.
- Naprawdę? Dzięki, kochana. - Nie ma za co.
Dziękuję.
Dobra, a teraz najważniejsze.
Musimy ustalić, co włożysz dziś do La Cienega Haciendas.
Hej, tu Trent z Johnny 66. Nagraj wiadomość.
Trent, hej.
Jakoś nie mogę cię złapać.
Chciałem wrócić do tematu, by mieć pewność,
że produktywnie korzystam z czasu.
Tak. Jestem dostępny. Oddzwoń.
Dziękuję bardzo. Pa.
Niedobrze.
Hej.
- Hej. - Dużo ćwiczysz, stary.
No tak. Kiedy mam czas.
To ile wyciskasz?
Nie bawię się w to.
Dobra. Spoko. Baw się dobrze.
- Hej, Will? - Tak?
Popatrzysz, jak wyciskam?
Tak.
Tak! Dasz radę! Podniesiesz to!
Opuść i podnieś!
Przeklinaj!
Dobra. Podnieś tę jebaną sztangę, ty suko!
Jesteś typem, co podnosi sztangi, czy, kurwa, nie?
- Jestem. - To podnoś!
Podnoś ją, ty skurwysynu!
Podnoś tę jebaną sztangę!
Tak. Pierdol się!
- Tak! - Tak, kurwa!
- Dałeś, kurwa, radę! - Tak!
- To było zajebiste. - Tak!
To mój rekord wyciskania.
To mój rekord wrzeszczenia.
To było zarąbiste, stary. Mogę dotknąć twojego bicka?
Tak. Nabiegł krwią.
Ale twardy.
- Tak. - Jak tak mogę?
Jem tylko kurczaka.
- Ja tylko pizzę, więc... - No tak.
Hej, twoja kolej.
- Co? - Tak.
Dawaj.
Dobra. Dajesz.
- Nazwij mnie suką! - Ty suko! Dawaj!
Cholera. Faktycznie pomaga, jak ktoś nazywa cię suką.
- Tak. - Zmotywowało mnie.
- No nie? - O kurwa. Ale obłęd.
Ile to było, 140 kilo?
To było 40 kilo.
- Dobrze jest. Jak podnoszenie kobietki. - Tak.
Wcześnie byłem wściekły,
ale teraz czuję się świetnie.
Chcesz poczuć się jeszcze lepiej? Wymaksuj RDL-e. Dawaj.
Chętnie, ale muszę sprawdzić robotę.
Poza tym nie wiem, co to znaczy.
Rumuńskie martwe ciągi, ale nieważne.
Fajnie było.
- Tak, bardzo. - No.
Jebany Terry. Wywiesił banner, który odrzuciłem.
Nie mogę z nim.
Powodzenia.
W sumie muszę podjechać do Jaya 6. Chcesz się zabrać?
Stawiam alko, jak skopię Terry’ego.
- Jasne. - Super.
- Poczekam na zewnątrz. - Spoko. Nieplanowany męski wypad.
Wow, ale tu ładnie.
O Boże. Za bardzo się wystroiłyśmy. Wszyscy są w normalnych ciuchach.
Ten ma na sobie bojówki.
Oszalałaś?
Wyglądamy ekstra w tych kieckach i szpilkach.
- O Boże. - Wyczuwają naszą moc.
Dobra, nie zatrzymuj się przy listach.
Możemy w czymś pomóc?
- Cześć. - Hej.
Raczej nie. Po prostu wejdziemy.
Przykro mi, z ulicy nie wpuszczamy. To prywatny klub.
Tak.
Czy to was przekona?
Proszę trzy reszty.
Niestety nie.
- Mężczyznom też byście tak powiedziały? - Tak.
Tak.
Zaraz wrócimy.
- Co jest? - Jak to?
Przecież mówiłaś, że masz dojścia.
Zwariowałaś? Jesteśmy przy La Cienega Haciendas.
Wiem, ale muszę wejść do środka.
To Stewart. „Wpadłem na trenera Sama Smitha.
Znam go z SoulCycle. Wpuścił mnie. Widzimy się w VIP”.
Super. Może nas wpuścić!
Oszalałaś? Nie może.
Myśli, że Charlie i ja jesteśmy członkami.
- Nie jesteście. - Wiem.
Dobra. Możemy to naprawić.
Już wiem.
Chodźmy na pizzę. Padam z głodu.
Co ty wygadujesz? Muszę się jakoś dostać do środka.
Stewart na mnie czeka.
Muszę poprosić, by panie odeszły.
Nie pozwalamy tak wystawać.
Wcale nie wystajemy.
Stoimy, rozmawiamy i czekamy.
Dobra. Zamówię ubera.
Wierz lub nie, to był sukces.
Jaki sukces?
Nie rozumiem.
No co? Jesteśmy praktycznie w środku.
Ale nie jesteśmy. Nie jesteśmy w środku.
Próbujecie wejść?
Tak.
To zapraszam. Ale mogę zabrać tylko jedną z was.
Z dwiema zauważą. Dla mnie bez różnicy. Obie jesteście śliczne.
Idź.
- Na pewno? - Tak.
Dziękuję bardzo.
Muszę wejść w związku z pracą.
Wiem, pracująca dziewczyna. Najstarszy zawód świata.
Dajesz, Syl.
- Jebany znak. To ten. - Nie jest taki zły.
Co on tu, kurwa, robi? Nie chcę tego znaku.
I czemu sprzedajemy hard seltzer?
To jest, kurwa, piwiarnia.
Bo schodzi lepiej niż twoje piwo,
które nikomu nie smakuje.
Mnie tak, ale ludzie go nie cierpią.
Tak jak ty, ten znak jest brzydki, bezsensowny i go wypierdolę.
Ale wredne. Zraniłeś mnie, gościu.
Dobrze. Nie wierzę ci, ale oby.
Dobra. Poczekaj. Nagram to.
- Spoko? - Nie.
No weź. Proszę. Wyglądasz super.
Jesteś w prawnej szarej strefie.
Niszczenie własności firmy chyba nią nie jest,
- Charlie Greeves? - Skąd znasz moje nazwisko?
Wiem o tobie wszystko, Will, bracie.
O twoich znajomych też.
Taki już jestem.
Inwestuję w tych, na których mi zależy.
- Ten koleś to jakiś świr. - Żebyś, kurwa, wiedział.
- Mam to zrobić? - Nie...
- Zrobię. - Nie wiem.
Co masz robić?
Co jest sercem piwiarni?
Patrzysz na nie, głąbie. Dzień dobry panu.
Wiesz co? Zaraz to zerwę.
I już, kurwa.
- Spadam stąd. - Nie radzę.
Sami widzicie, ludzie.
Wal się. Biorę seltzera i spadam.
Ja też biorę.
To kradzież, ale proszę bardzo.
To nie kradzież. To seltzer.
Co słychać? Hej.
- Jesteś w programie lojalnościowym? - Nie.
Mój problem jest taki, że mam w sobie dużo wściekłości.
I chciałbym ją jakoś produktywnie skanalizować.
Na przykład w zasrany bar.
Ale potem myślę, że to ogromna zmiana.
Wielkie ryzyko.
Całe życie nadstawiam karku, a potem patrzę na ciebie i myślę,
czy nie byłoby miło przez dwa dni w roku być tak solidnym jak ty?
Dzięki, stary, ale jestem solidny dlatego, że muszę.
Mam na utrzymaniu żonę i trójkę dzieci. Nie mam wyboru.
I wiesz co?
To zabrzmi głupio.
Co?
Myślałem chyba, że po Jeopardy!
wszystko w moim życiu się zmieni.
Tak, możesz się śmiać.
Z całym szacunkiem, ale chyba niczyje życie
nie zmieniło się po Jeopardy!
Ken Jennings wygrał cztery miliony.
Jeden koleś przez 80 lat istnienia programu.
- Jeden. - Gratulacje.
Myślałem, że lubisz swoje życie.
Jest świetne, pewnie...
Jest świetne.
Po prostu od bardzo dawna jest zupełnie takie samo.
Czasem czuję się uwięziony.
Chciałbym móc zrobić rozpierduchę.
Tak jak ty, raz na jakiś czas.
Tak.
Nie wiem, czy taką wyciągnąłbym z tego lekcję,
ale nie lubisz być prawnikiem?
Jestem nim, bo muszę wyżywić rodzinę.
Czyli nie lubisz być prawnikiem?
- Chyba nie mogę się nawet o to spytać. - A powinieneś.
Nie wiem. Czasem tak.
Kiedyś lubiłem być prawnikiem.
Rzecz w tym, że jest tak samo. Dzień za dniem.
To zrezygnuj.
Zrób rozpierduchę. Zacznij nowy rozdział.
- Już za późno. - Wcale nie.
Daj spokój.
Ja wiele razy zmieniałem pracę. To powszechne. Nigdy nie jest za późno.
Ale co miałbym robić?
Co tylko chcesz.
Mógłbyś być striptizerem. Występować w Magic Mike w Vegas.
Mógłbyś być ochroniarzem.
Albo nosić trykot i podnosić sztangę z kulami po bokach.
- Jak siłacz. - Tak.
Tacy jak ty mogą robić wszystko.
- Dzięki, stary. - Spoko.
Rozprostowałbym nogi.
- Przejdziemy się? - Dobra.
To niebezpieczna okolica, ale jestem z siłaczem.
- Tak jest. - No.
Dobra. Siłacz musi jeść.
- Weź cały koszyk. - Okej.
Lubiłem mieszkać w centrum,
ale teraz są tam same drapacze chmur i cybertrucki.
Zastanawiam się nad Highland Park, Glassell Park
albo inną dzielnicą z parkiem w nazwie, w której nie ma parku.
Wiesz, fajnie tak sobie pogadać.
Tak. Super.
To wielka ulga przestać na chwilę zadręczać się myślami.
Tak. Musisz znaleźć czas dla siebie.
Tak.
Wiesz, parę razy w historii Jeopardy!
nie wyemitowano nagranego odcinka.
Spoko.
W 2012 ktoś wyskoczył nago,
a w latach 80. stracili odcinek przez problemy techniczne.
Do tego oczywiście ataki z 11 września.
Tak. Wyobrażam sobie.
Chcesz zagrać w pokera?
Reggie organizuje nocne rozgrywki w barze.
Nazywa je „Piwiarski poker”. To jak?
W tym domu mieszka człowiek nazwiskiem Ed Little.
Jest szefem handlu w King World Media i gdyby chciał,
mógłby wymazać mój odcinek Jeopardy!
Ot tak.
Co my tu robimy, Charlie?
Jeśli mój odcinek się nie ukaże,
znów będę mógł poczuć się tak, jak czułem się przedtem.
Chyba niekoniecznie.
Przyszedłem tu zerwać baner, Will.
Słuchaj, nie chciałem wpadać do kogoś jak w jakiejś Nocy oczyszczenia.
Dzięki, że mi pomogłeś.
Bzdura. Sam dźwignąłeś ten temat.
Dźwignąłem. Zabawne.
Nie o to mi chodziło.
Dobrze się bawiliśmy, nie?
- Chyba tak. - Tak.
Bardzo dobrze.
Cholera jasna.
To pojebane. Co my odwalamy?
Nie róbmy tego. Kurwa. Mam pomysł.
Może napiszesz i włożysz do skrzynki list? Albo lepiej spierdolimy?
Nie. Ty powinieneś to rozumieć.
Ed Little to mój Terry.
Wcale nie. Nawet go nie znasz.
Co my w ogóle robimy?
Jezu Chryste, stary. O Boże.
Ja pierdzielę.
- Dobra. Podsadź mnie. - Stary, nie.
Mogą mieć kamerę albo coś. Nie róbmy tego.
- Spadajmy... - Podsadź mnie.
Dobra.
Kurwa.
Dobra. Złap mnie za stopy.
Wejdę ci na głowę.
- Nie! - Muszę.
Jesteś ciężki! Same muły!
Jezu Chryste.
Ja pierdolę. Jesteś cały?
Hej, Will. Chyba nie chcę już tego robić.
Bogu dzięki. No to chodź. Spieprzamy.
O Boże.
O Boże. Nie mogę się podciągnąć.
Jak to?
Było nie kazać mi wyciskać.
Nie kazałem. Sam, kurwa, chciałeś.
Nie obwiniaj mnie. Nikomu bym tego nie kazał.
O Boże.
Ja pierdolę.
O Bo...
Szybko! Pośpiesz się.
Dobra, co robić?
Znajdą nas. Spieprzamy.
O Boże. Katastrofa. To jest wtargnięcie. Stracę uprawnienia.
Bez kitu, geniuszu. Mówiłem ci. Chodź.
Boże. To był bardzo zły pomysł.
Tyle ćwiczysz, a nie możesz się wspiąć?
Może wezwiemy policję?
Co? Na siebie mamy ją wezwać, ty pojebie?
Ale może zrozumieją.
Słuchaj, zrobimy tak.
Dzwoniliśmy, bez odzewu. Może nikogo nie ma.
Sprawdź tylne drzwi. Jeśli są otwarte, wejdź i wyjdź przodem.
- Co ty odwalasz? - Niech to szlag.
- Halo? - Jest otwarte, ale nie chcę wchodzić.
Stąd nikogo nie widać. Ruchy, stary. No wchodź.
Dobra, kiedy przekroczę próg,
to będzie już włamanie, nie tylko wtargnięcie.
Gratuluję. Jesteś przestępcą. Ruchy, kurwa.
Pośpiesz się, no.
Pośpiesz się.
Co ty, na paluszkach?
- Wow. To Alex Trebek. - Skup się.
Skup się, Charlie.
Co to jest?
- O Boże. - Szybko. Otwieraj.
Tam są upalone dzieciaki.
- Dawaj, Jezu. - Szybko.
Ja pierdolę, stary. Nic ci nie jest?
Pomogę ci.
Wesprzyj się na mnie.
- To tylko Jeopardy! Kogo to obchodzi? - Ale sztos.
Co się dzieje?
Cześć.
No proszę, ale się odstawiłaś. Fajna stylówa.
Gdzie byłaś?
W szkole była gala dla dzieci
w eleganckim stylu, więc wrzuciłam to na siebie.
Dziwne.
To wymarzony lokal. Pozamiatałaś.
Poznałem Toma Forda.
Był niezwykle uprzejmy. Jak można być takim ideałem?
To kiedy zobaczę umowę na wynajem?
No tak...
Więc...
- Mogę być szczera? - Zawsze.
Czy klimat nie jest tu trochę zbyt trendy,
zbyt hollywoodzki na nasze potrzeby?
- W życiu. - Nie?
Po prostu, no wiesz... Chcę znaleźć idealne miejsce na tę imprezę.
I jeśli coś ci mówi,
że może zaczynasz wątpić, to moment, by poszukać czegoś innego.
Sylvia, co się dzieje?
Nie możemy zrobić tego tutaj. Przepraszam. Zawaliłam.
Chyba wywołałam mylne wrażenie,
że jesteśmy członkami, a nie jesteśmy.
A bez tego się nie da.
Przepraszam. Rozumiesz, prawda?
Nie ma na to szans.
Bardzo cię przepraszam.
Nie, nie, Sylvia.
Już za późno. Powiedziałem innym.
Frankowi się to podoba.
Jego żonie też. Partnerom też.
Chcą mieć tu imprezę.
To nie podlega dyskusji, Sylvia.
Musimy mieć imprezę w La Cienega Haciendas
albo oberwę nie tylko ja, ale i Charlie.
Dobrze. Masz rację.
Obiecałam zorganizować wam niezapomnianą imprezę.
- Obiecałaś. - Tak. I...
I to zrobię.
Zaraz powiem tej menedżerce.
Tak będzie.
- Dziękuję. - Jasne.
WYJŚCIE
Kurwa mać.
O Boże. Co się stało?
Byłem bestią.
Napisy: Marzena Falkowska