Dobra, to niepoważne. Porozmawiasz
- z Jenną czy nie? - Nie wiem.
Rano czułem się pewny swojej decyzji.
Ale teraz zaczynam trochę fiksować. Nie wiem, co robić.
Chciałbym, żeby wszechświat dał mi znak, że na pewno dobrze postępuję.
- Siedzimy tu już 45 minut. - Wiem.
Nie wspominając o trzech i pół godzinie...
- Był duży ruch. Tak. - ...jazdy tutaj.
Jeśli nie chcesz tam iść, to zawróćmy, ale mam co robić, więc...
Co musisz robić?
- Jak to? Dużo rzeczy. - Jeśli odwołam ślub,
nie masz innego zlecenia, nie?
- Nic. - Coś się znajdzie.
- Coś się znajdzie? - Tak.
W tej sytuacji rynkowej?
- Serio? - Musisz być agresywna.
Musisz zrobić to, co ja. Zahaczyć się w korpo.
- W korpo? - Tak.
Johnny 66 organizuje wielkie wyjazdy integracyjne.
Wywalają na nie kupę kasy.
Ostatnio mieli Barenaked Ladies.
I po koncercie bawili się w dunk tank. Podtapiali się.
- Co? - Tak. To było upokarzające.
Ale się na to zgodzili.
Nawet bym nie wiedziała, jak zdobyć taką fuchę.
Charlie pracuje dla dużej kancelarii.
Zakładam, że organizują wielkie eventy.
- I takie tam. - W sumie.
- Mają doroczną imprezę. - No widzisz.
- Ale to krępujące. - Czemu?
Nie chcę zapomogi od męża.
- Przestań. - Co się dzieje?
- O czym gadamy? Idziesz czy nie? - Opóźniam to.
- Nie chcę iść. - Wysiadaj. Już.
Musisz.
Pogadaj z Jenną.
Idę.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Pingwisiu.
- Hej, wróciłeś. - Tak, właśnie wróciłem.
- Słuchaj... - To idealna pora.
Za 15 minut gramy.
To zajmie krócej.
- Co? - Patrzcie, kogo znalazłem.
Naszą organizatorkę.
Sylvia! Co...
Co ty tu robisz?
Akurat byłam w okolicy.
Przyjechaliście razem?
Tak.
Przyjechaliśmy razem.
- Miałam spotkanie ze sprzedawcą balonów. - Tak.
Dlatego zabrałem się z nią.
Sprzedawca musi zaczekać, bo pojedziecie z nami na golfa.
O tak. Super.
Nieźle, co?
Ideał, nie?
Co za uderzenie.
Dzięki.
- To kto teraz? - O nie, ja nie.
Nigdy nie miałam w rękach kija. Nawet nie wiem, co tu robię.
- Will też dopiero się uczy, nie? - Chciałbym,
ale zapomniałem rękawicy i butów.
- Ja mam rękawicę. Proszę. - Dawaj, Pingwisiu.
Tatuś nie przyjmie odmowy.
Teraz już musisz.
Jak mógłbym odmówić?
- Super. - Do dzieła.
Dasz radę.
Dasz radę, synu.
- Wspaniale. - Dobra.
Uważajcie.
- Dasz radę. - Już.
- Dobra. - Super.
O kurwa.
Oż kurde. Kurwa.
Ja pierdolę...
- O kurwa. - Ja pierdzielę.
Ja pierdzielę. Dzwońcie po karetkę.
- No dzwońcie. - O Boże.
- O kurde. O Boże. - Pomocy!
Pomocy!
- O Boże. - Pomocy!
Pomocy!
- Jedź szybciej, kurwa, proszę! - Jadę.
- O Boże. - Nic panu nie będzie.
Nie co dzień widuje się tyle krwi.
Chyba że ktoś jest rzeźnikiem, nie?
Tak.
Albo wampirem. Sorry. Próbuję rozluźnić atmosferę.
Przepraszam, że zwymiotowałam. To chyba pogorszyło sytuację.
- Owszem. - Przepraszam.
Nie mogę w to uwierzyć.
Oby nic mu nie było.
Pani doktor.
Tak?
Są może jakieś wieści w sprawie Hanka Lewisa?
Jego stan jest stabilny i zaczyna odzyskiwać przytomność.
O Boże.
Bogu dzięki.
To świetne wieści.
A jaki jest obecny stan jego gałki ocznej?
Doszło do całkowitego rozerwania.
Rozumiem.
Czyli rozerwała się, ale będzie działać?
Nie. Jego oko wybuchło.
„Wybuchło”, czyli...
Przestało istnieć.
I to znaczy, że...
Już go nie ma.
To źle. Niedobrze to brzmi.
Świetnie. Dziękuję.
Hej. Możesz przyjść? Tata chce cię zobaczyć.
- Oczywiście. - Dobrze.
Co mam robić? Uciekamy?
Nie mogę tam iść.
Zniszczyłem mu oko.
- Oko za oko. - Musisz tam pójść.
Wiszę mu oko. Nie mogę.
Tylko nie rób żadnych zdjęć, proszę.
W jakim wszechświecie zrobiłbym, kurwa, zdjęcie?
Jezu Chryste.
Właśnie tak próbuję traktować ten ślub.
- Nie rozumiem. - Will.
Nie wiem, czy chcesz mnie teraz widzieć,
ale chcę tylko powiedzieć, że bardzo mi przykro.
To nie było celowe.
Żadne słowa nie wyrażą tego, jakie to okropne,
ale to był wypadek i mam nadzieję,
że możecie mi wybaczyć.
W porządku.
Może i straciłem oko, ale zyskałem syna.
Jesteśmy teraz rodziną.
Rodziną.
- Jesteśmy rodziną. - Wszyscy.
Jesteśmy rodziną.
- Chodźcie tu. - O tak.
To było dobre.
Tak.
Tato, czas na prześwietlenie.
Super.
Zaraz wrócę.
Chodźcie.
O Boże.
Było strasznie.
O wiele gorzej, niż się spodziewałem.
Nie mogę już nigdy zerwać z Jenną. Ugrzązłem w tym związku na zawsze.
Stary, wiem, że to okropna sytuacja
- i może dziś nie jest dobry dzień, ale... - Tak myślisz? Nie jest dobry dzień?
Nie robić tego teraz?
To zła pora?
Ten straszny wypadek nie zmienił faktów.
- To okropne, ale to prawda. - Boże. Tak mi szkoda jej ojca.
Nie ma gałki ocznej.
Jest tam pusto.
Jakby wpierdolili mu tam kupę gazy czy czegoś.
Nawet nie wiem.
Nie wierzę, kurwa.
Boże, czuję się winny.
Muszę sprawdzić, czy Jenna chce coś zjeść.
Nie wiem, czy ktoś, kto to widział, może w ogóle jeść.
Rozumiem. To obrzydliwe.
Nie musisz ciągle o tym gadać. To nie pomaga.
Ja już nigdy nie będę głodna.
Tak bardzo mi przykro.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Twój...
Twój tata zawsze był dla mnie bardzo miły i ciepły.
Powinienem był...
brać więcej lekcji. Myślałem, że robię postępy.
Naprawdę. Ale chyba tak nie było.
Spokojnie. Nie szkodzi.
To nie była niczyja wina.
Naprawdę bardzo się cieszę, że tak to widzisz.
Przytulisz mnie?
Tak, oczywiście.
To było miłe.
Naprawdę?
Zespół odbytniczy do sali 311. Kod niebieski.
- Hej. - Cześć.
Jak się czuje tata Jenny?
Czekamy na wyniki prześwietlenia, więc miejmy nadzieję, że będzie dobrze.
Słuchaj, tak sobie myślałam...
skoro ślub Willa się nie odbędzie, to mam teraz okienko.
Ale wpadł na świetny pomysł, który nie przyszedł mi do głowy.
Może mogłabym pomóc przy waszej dorocznej imprezie.
- Pomóc? - Tak.
To znaczy ją zorganizować.
- Halo? - Tak... Jestem.
Zorganizować firmową imprezę?
Tak. To właśnie powiedziałam.
Albo w sumie nieważne.
Nie.
Zwykle nie angażuję się w takie rzeczy,
ale osobą kontaktową jest w tych sprawach Stewart, więc...
powinnaś z nim pogadać.
Mogę do niego zadzwonić?
No jasne.
- Pogadaj z nim. Pewnie. - Dobra. Super.
No to do zobaczenia wieczorem.
Super. Kocham cię.
Pa.
O rany.
O Boże. Jak się czuje twój tata? Jak sytuacja?
Zdjęcia wyglądają dobrze.
To super. Wspaniale. Jak mogę pomóc?
- Przywieźć jedzenie? Jak? - Will wpadł na świetny pomysł.
Super! Jaki?
Chcieliśmy trochę rozweselić Hanka.
Polepszyć sytuację. I pomyśleliśmy, że moglibyśmy...
Pobrać się w piątek.
- Tak. - W piątek?
- Tak. - Ten?
Mają go do tej pory wypisać
i to byłaby idealna niespodzianka.
Tak.
Mogłabyś zostać i to zorganizować?
Charlie ma Jeopardy! w piątek po południu, więc...
Pobierzemy się rano i zdążysz bez problemu.
Wiemy, że nikt nie lubi tak pracować
i to wariactwo, ale tacie bardzo poprawiłoby to nastrój.
Tak.
Tata byłby zachwycony.
Skarbie, powiedziałam mamie, że podjadę autem.
Napiszę, kiedy będę na dole.
- Dobranoc, Sylvia. - Dobranoc.
- Pa. Kocham cię, Pingwisiu. - Ja ciebie też.
Możesz mi, proszę, wytłumaczyć, co tu się dzieje?
Poszedłem tam, zaczęliśmy gadać o tym, co się stało,
zrobiło się miło i...
mieliśmy chemię.
Po raz pierwszy od dawna.
Wybuchową chemię.
Szaloną chemię.
I to parę razy.
- Dużo chemii. - Co? W szpitalu?
- O tak. W szpitalu. - A co z sepsą?
W ogóle o tym nie myśleliśmy.
Poszliśmy na całość. Jak zwierzęta.
Było niesamowicie. Chyba ją odblokowałem.
- W przenośni i dosłownie. - Przestań.
Jest odblokowana.
- Wyjaśnij mi coś. - Dobra.
Czyli seks był dobry, bo oślepiłeś jej tatę?
I to jest afrodyzjak?
Nie pytaj mnie. Nie wiem. Okazuje się, że tak.
Czyli po jednym zbliżeniu zmieniłeś zdanie
- w sprawie ślubu? - Tak.
- Jesteś prawiczkiem? - To był znak.
- Chciałem go i dostałem. - Nie musisz się żenić,
bo czujesz się winny przez wypadek; to nie twoja wina.
Rano poprosiłeś mnie, żebym pomogła ci się wywinąć.
- Pamiętasz? - Tak.
A teraz proszę cię o coś przeciwnego.
Zorganizujesz mój ślub? Proszę.
- Twoi rodzice nie dolecą do piątku. - Wybaczą mi.
- Weź. - To nieważne.
No co? Zrobią to.
Rozmawiałeś w ogóle z Jenną o seksie?
O Boże. Nie wszystko musi być rozmową, rozumiesz?
Potrzebuję od ciebie jednego.
Całkowitego i pełnego wsparcia.
- Ale... - Całkowitego i pełnego wsparcia.
- Dobrze. - Super. Dziękuję bardzo.
Jestem ci wdzięczny.
To jakiś obłęd. Nie pojechał z nią zerwać?
Pojechał. Ale kto wie, co przyniesie przyszłość?
Może powinni to zrobić i już.
Czemu tak gadasz? Jesteś w sekcie?
Nie, po prostu go wspieram.
W małżeństwie, które wczoraj nie miało szans?
Wiedziałaś, że miałam się rozwieźć z Andym
- i nic nie powiedziałaś? - Trzymałam za was kciuki.
O Boże. Wiedziałaś.
Po co komuś mówić, że jego małżeństwo nie ma szans?
Raz spróbowałam i wystarczy.
Ludzie muszą doświadczyć tego sami i sami do wszystkiego dojść.
Można zajrzeć do oczodołu?
- Co tam jest? - Przestań.
O Boże. Mam kupę na głowie.
Mam przyjechać? Mogę pomóc.
O Boże. To by się bardzo przydało. Przyjechałabyś choć na dzień?
Powinnaś zobaczyć ten dom.
Jest poza konkurencją.
Zarąbisty. Wypasiony. Niewiarygodny.
Zadzwoniła do mnie twoja urocza żona w bardzo ciekawej sprawie.
A myślałem, że to się rozejdzie po kościach.
Czemu? Przecież planuje eventy.
Może podkręcić naszą drętwą doroczną imprezę.
Jej firma nie jest zbyt dochodowa.
Nie pracuje dużo?
Pracowanie dużo i dochodowość to dwie zupełnie różne rzeczy.
Nie wie tego, ale w zeznaniach podatkowych odliczamy jej biznes jako darowiznę.
Czyli myślisz, że nie dałaby rady?
Nie o to chodzi. Po prostu...
Wiesz co,
wolę nie mieszać naszego życia zawodowego.
Kiedyś to robiliśmy i nie poszło za dobrze.
To mam odmówić?
Powiem, że mamy kogoś z zeszłego roku.
To zawsze się sprawdza.
Nie chcę sabotować jej pracy. Kibicuję jej.
Po prostu się tym stresuję.
Nigdy nie organizowała korporacyjnych eventów.
To mam się zgodzić?
Prawda jest taka, że Sylvia nie zawsze domyka sprawy.
To mam się nie zgadzać?
Wiesz co?
Za dużo myślę.
- Zrób, co chcesz. - Nie.
Nie wciągniesz mnie w te nudne heterodramaty.
Bądź dużym chłopcem i powiedz, co mam zrobić.
Jasne. Pewnie. Podejdźmy do tego poważnie.
- Rzućmy monetą. - Masz monetę? Clinton jest prezydentem?
Zgadnij co? Dostałam zlecenie!
Posłuchałam twojej rady!
Charlie i Stewart, cytuję, „całkowicie mi ufają”.
I powinni!
Patrz tylko na nas. Wymiatamy!
Ty robisz dla korpo, ja się jutro chajtam!
Tak!
Hej.
Jak tam nasza bohaterska organizatorka?
Wszystko idzie super.
Musicie tylko podjąć parę decyzji.
Już podjęliśmy. Jutro się pobieramy!
Zajefajnie.
Zajefajnie!
- Zajefajnie! Usiądźmy. - Tak.
To najlepsze, co zdążyłam znaleźć,
- ale mamy trochę świetnych opcji. - Super.
Jeśli chodzi o muzykę, chcecie zespół na żywo czy DJ-a?
- Zespół. - DJ-a.
- Zespół.
A może jedno i drugie? Będą się wzajemnie inspirować.
- Inspirować. - Tak.
Świetnie. Super.
Dobra. A co z jedzeniem?
Wolicie Wolfgang Puck Catering czy foodtruck In-N-Out?
- In-N-Out. - Wolfgang Puck.
Może oba.
- Będą się inspirować. - Jesteśmy zgodni, Pingwisiu.
To prawda.
Jeśli chodzi o to, kto udzieli wam ślubu, to czy...
- Ojciec Tom. - Rabbi Joel.
Mogą się wzajemnie inspirować.
To musi być ojciec Tom.
Ksiądz nie może udzielić mi ślubu.
A mnie rabbi.
Już wiem! Zdecydujemy później.
- Świetnie! - Tak!
- Idealnie. - Czyli jutro rano?
- Tak. - Niech obaj będą gotowi.
Doskonale.
I musimy znaleźć sukienkę.
- Chodźmy na zakupy. - Tak.
Też coś kupię. Nie myślałam, że tyle tu będę.
Mam coś w twoim stylu.
Super. Do dzieła.
Ksiądz i rabbi przychodzą na ślub...
i ucinają sobie pogawędkę.
To na co masz ochotę?
Coś bardziej współczesnego
czy raczej swobodnego...
Zawsze chciałam taki założyć.
Fascynator.
Bardzo fajny.
Co myślisz?
- To przesada? - Nie, jest... oryginalny.
- Sprawdźmy, jak pasuje do sukienki, ale... - Tak.
Myślisz, że to szaleństwo tak przyspieszać ślub?
To był pomysł Willa. Przemiła rzecz dla taty.
Ale nie wiem, czy chcę łączyć te wspomnienia.
Najgorsze i najlepsze zdarzenie w życiu.
Wszystko dzieje się po coś. I wyglądacie na takich szczęśliwych...
Jesteśmy bardzo różni.
Pochodzimy z innych światów.
Prawie w niczym się nie zgadzamy.
Ale z drugiej strony to bardzo romantyczne
i wyjdzie na to samo, bo i tak się pobierzemy.
Jeśli wybuch oka taty czegoś mnie nauczył,
to że nie wiemy, co przyniesie przyszłość,
i powinniśmy być odważni.
Każde małżeństwo to akt wiary. Dacie radę.
Ślub w piątek. To dobra decyzja, nie?
- Tak, oczywiście. - Dobrze.
Tak.
- Co się dzieje? - Nic, tylko...
Biorę udział w zażartej dyskusji na czacie między rabbim Joelem i ojcem Tomem.
Wyjaśniło się coś może?
- Bez presji, ale... - Sprawdzę te welony.
Słuchajcie, to chyba problem międzywyznaniowy.
Możemy się przygotować?
I nie wytykajmy się palcami.
To strata czasu. Dzięki.
Kurde, nie powinniśmy dziś spać osobno?
Bo jutro się pobieramy.
Nie.
Chcę, żebyś tu został.
Cześć.
W porząsiu.
No to dobranoc.
Nie mogę się doczekać naszego ślubu.
Moglibyśmy o czymś szybko porozmawiać?
Tak.
Chodzi o DJ-a?
Nie.
Nie chodzi o DJ-a, tylko...
Jako małżeństwo powinniśmy być ze sobą szczerzy, tak?
- Tak. - Mówić wszystko.
- Zawsze. Co... - Świetnie.
Co się dzieje?
Po prostu...
Bardzo cię kocham, pociągasz mnie, i po prostu...
Chciałbym, żebyśmy częściej mieli ze sobą intymne relacje, wiesz?
To dobrze, bo...
bo to znaczy, że jesteś dla mnie seksowna...
i bardzo mnie pociągasz.
- Wiesz? - Tak.
- No tak... Cieszę...
- Cieszę się, że to mówisz. - Super.
Bo ja też chcę być z tobą bliżej.
Świetnie.
Po prostu nie jestem zbyt seksualną osobą.
Nigdy nie byłam.
I jest mi z tym dobrze.
Spoko.
Ulżyło mi, że poruszyłeś ten temat.
Czuję się lepiej, a ty?
Tak. Hurra.
Tak.
WITAMY GOŚCI JENNY I WILLIAMA
Jeb się.
Dziękuję.
Wow, ale ładnie tu pachnie.
- No proszę. Ale przystojniak. - Dziękuję.
Właśnie cię szukałam.
Przyszli ojciec Tom i rabbi Joel.
Możemy to na chwilę zostawić?
Zaczynają się wkurzać.
- Musimy... - Po prostu...
Musimy pogadać, dobra?
- O tam. - Jasne.
Słuchaj, nie wiem, co robić.
Z czym?
Muszę chyba... Muszę chyba odwołać ślub.
Will! Jesteś zakręcony jak barania jaja!
- Prosiłeś mnie o całkowite... - Wiem.
- ...i pełne wsparcie. - Wiem.
A teraz zmieniasz zdanie. Godzinę przed ceremonią.
Myślisz, że się cieszę? To też twoja wina, bo cię posłuchałem.
Pogadałem z nią o seksie i poszło bardzo źle.
- O nie. - Tak. O tak.
Tamto w szpitalu było jednorazowe.
Nie jest seksualną osobą i nigdy nie będzie.
Więc nie mogę po prostu...
zrezygnować z seksu na całe życie. To się dobrze nie skończy.
Bardzo mi przykro, stary, ale...
jeśli to cię pociesza, to myślę, że masz rację.
Tak, to mnie pociesza, ale... odwołujemy ślub.
Muszę powiedzieć Jennie.
Dasz radę. Ostatecznie tak będzie dla was lepiej.
Tak. Dzięki.
O Boże. To będzie chujoza.
Wiem. Jestem przy tobie.
Dziękuję.
Jest pan młody!
- Hej! - Siema! Co tam?
Dobrze was widzieć.
Jak leci?
Zajebista chata, ziom.
Wiedziałem, że Jenna jest bogata, ale stać ją na prywatną armię.
Jesteś ustawiony, mordo.
Do końca życia nie będziesz już miał problemów.
Will ma wam coś do powiedzenia.
- Tak? - Tak.
Masz, prawda?
Tak.
Czy to mistrzowska chata, czy nie?
Żebyś wiedział. Przyfarciłeś.
Jest kapitalna. Jenna wstawiła saunę i symulator golfa.
O Boże.
Bardzo wiarygodny.
Nie ożeni się z Jenną, bo nie uprawiają seksu.
- O Bo... Serio? - Nie pierdol.
To co wy ze sobą robicie?
Chodźcie na zewnątrz. Nie muszą tego słyszeć!
Hej, to prawda?
Nie łapię, o co tu biega.
To prawda. W ogóle się nie pukamy.
- Rany... - O Boże.
Ale jak...
O Boże. Co za niesamowity widok.
- Hej, Katie. - Hej.
Nie żartuj. Przed chwilą chciałeś odwołać ślub.
Co się dzieje?
- Will, cykasz się? - Will i Jenna się nie pukają.
Co z tego?
Jesteś ustawiony.
Bezpieczeństwo finansowe zawsze przebija intymność.
- Zrezygnujesz z tego widoku? - Fakt.
- Ślub będzie. - Dzięki.
Właśnie mi powiedziałeś, że masz za mało intymności w związku.
- To jest problem. Proste. - Fakt. Ślubu nie będzie.
W ciągu pięciu lat gogle VR zapewnią immersyjne środowisko seksualne.
Mogę pukać robota. Ślub jest.
Nie chodziłbyś z kimś, kogo nie dymasz. A chcesz go poślubić?
Fakt. Ślubu nie ma.
Czekaj, Will.
Podpisałeś intercyzę?
Nie.
Co?
No co ty? Żeń się i to już!
- To w połowie twoje. - Fakt.
Nawet jeśli nam nie wyjdzie, przez resztę życia będę multimilionerem.
Mogę dobrze wykorzystać tę kasę. Będę jak żona Bezosa.
Założyłem organizację non-profit.
- Wyślę ci prospekt. - Chętnie.
Przepraszam, czy mówimy o dzieleniu pieniędzy Jenny?
Alimentów z rozwodu?
Dla nieistniejącej fundacji Omara?
Tak.
- To robimy. - Mogę pomóc ludziom.
- Przyjęłam. - Dobra.
- Mam 45 minut na decyzję. - Słuchaj, Will.
Gościłam w podcaście świetną terapeutkę. Powiedziała coś niesamowitego.
Nie będziesz nigdy niczego pewien w 100%. Wystarczy, że będziesz pewien w 51%.
Jeśli tak jest,
to będzie dobrze.
O czym ty gadasz?
51% wystarczy, jeśli decydujesz między kanapką z indykiem i bekonem.
Nie w sprawie ślubu.
Sylvia, to bardzo podobne kanapki. Chyba się zgodzimy.
Do ślubu trzeba 100% pewności. Inaczej nie ma sensu.
Sylvia.
Panna młoda cię szuka.
Słyszałaś, idź pomóc pannie...
młodej.
Już idę.
Dobra, będę tym złym i spytam.
Co mu się stało w oko?
Rozwaliłem je piłką golfową.
O Boże.
Przepięknie wyglądasz.
Naprawdę tak myślisz?
Nie muszę nawet myśleć.
Możemy o czymś porozmawiać?
Tak. O czym tylko chcesz.
Po prostu...
chyba...
zaczynam mieć wątpliwości.
I potrzebuję, żeby ktoś był ze mną szczery.
Nie rób tego.
Will jest w rozsypce.
Zasługujesz na kogoś, kto jest ciebie zupełnie pewny.
Jesteś zbyt super, by godzić się na mniej.
Mówiłam... o fascynatorze.
Wygląda świetnie.
Nic bym nie zmieniała.
Dzięki, że mnie naprostowaliście.
Mam dobre przeczucie.
- Cieszę się. - Super.
- Dzięki, chłopaki. - Nie ma za co.
Panowie. Jestem Will.
Dobrze pana widzieć.
O kurwa.
Przyjechałeś tu ze mną zerwać?
- Przepraszam. - Nie patrz na nią.
Patrz tutaj. Mów prawdę. Tak czy nie?
Naprawdę chciałem, żeby się nam udało.
I zamierzałem spróbować, ale...
Jesteś beznadziejnie żałosny.
Tak. Przepraszam.
Wracaj do swojego zasranego życia, zasranego baru
i trzymaj się ode mnie z daleka.
- Dobrze. - I jeszcze jedno.
Kurwa.
O Boże. Szybko.
- Biegnij! - Biegnę.
- Szybciej. - Już.
- Cholera, ale mnie walnęła. Kurwa. - Przykro mi.
Szybko!
Wciąż to potrafię! Lepiej uciekaj!
Nawet z jednym okiem dobrze uderza.
- Weź to. - Jedź!
- Kurwa. - Przepraszam. To był błąd.
Nie chciałam nic mówić. Wiem, że mi nie uwierzysz
i pewnie widzimy się po raz ostatni,
ale naprawdę nie wiedziałam, że mówi o fascynatorze.
Nie miałam pojęcia.
- Przepraszam. - O kurde.
- Co? - Moi rodzice. Spóźnieni.
- Mam stanąć? - Nie! Nie dam rady.
Jedź, proszę.
- Przepraszam, Will. - Nie przepraszaj.
Proszę, nic już nie mów.
Napisy: Marzena Falkowska