Pomożecie mi zanieść pudełka do minivana?
- Po co ci one? - Na przyjęcie urodzinowa syna Katie.
Frances, weźmiesz butelki?
To praca nieletnich.
Maeve, weźmiesz torby?
Mam z Jessipą zawody w gapieniu.
- Można ciszej? Jestem zajęty. - Nigdy was o nic nie proszę!
Hej! Rozmawialiśmy o tym. Już.
Dzięki, złotko.
Ale to „Eventy Sylvii”, nie nasze.
Kojot!
Wdrożyć protokół zastygania.
Musimy zadzwonić do schroniska.
Dzwoniłem. Mówią, że przyjadą tylko, jak będzie nieboszczyk.
Co to nieboszczyk?
Martwe ciało. Też kiedyś będziesz nieboszczką.
- Simon! - Przestaniesz?
Ale to prawda.
- Okej. - Chodźcie.
- Czy Jessipa może jeść hot dogi? - Nie. Nigdy nie dawaj jej hot dogów.
Za późno.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Na kolana, suko!
STO LAT, SAM
BOMBOWEJ ZABAWY
PALIWO BOJOWE
Hej. Proszę bardzo.
Ciężko na to patrzeć.
- Czemu? - Simon nie może bawić się bronią.
Dziękuję. Potrzebujecie czegoś jeszcze? Chyba wszystko jest.
- Mogę zobaczyć tort? - Tak.
STO LAT, SAM!
O Boże. Ale słodki, nie?
Bardzo słodki.
Dziękuję.
To co dalej, jeśli chodzi o ślub Willa?
W sumie same nudy.
Degustacja win, oglądanie miejscówek.
Ale nie wiem, co będzie. Jenna po cichu mnie nie znosi.
A dziwisz się?
Zniknęłaś z jej narzeczonym na połowę przyjęcia zaręczynowego.
- Kogo wspierasz? - Ją. Wierzę kobietom.
Dobra. To Will chciał opuścić przyjęcie. Ja próbowałam go tam zaciągnąć.
O tym nie wiedziałam. No to wszystko gra.
Nie znamy się. Musimy się zaprzyjaźnić, żebym dalej mogła przyjaźnić się z Willem.
- To proste. - Daj spokój.
Nie zaprzyjaźnisz się tak naprawdę z Jenną.
Wiem. Ale może zostać taką przyjaciółką, z którą wciąż tylko planujesz się umówić.
Jasne. To sprytne. Niskie oczekiwania.
Bardzo niskie.
- Wszystko gra? - Nie.
To dziecko jest stuknięte. Kto to? Jak ma na imię?
Dobra, uspokój się. To normalne. To ty masz syna lamera.
Johnny 66 chce otworzyć w całym kraju sieć pubów z dobrym jedzeniem.
Ten jest pierwszy. Fajny, nie?
Macie już nazwę?
Tak. Firma ustaliła już nazwę.
To skrót od Johnny 66.
„Jay 6”.
Coś mi to przypomina.
Nie mam pojęcia co.
W badaniach nazwa się spodobała. Łatwo ją zapamiętać.
Nie wiem, jak wam, ale mnie przypomina 6 stycznia.
Byłem akurat w DC, bo odwiedzałem rodzinę.
Trafiłem na rozruchy, a potem na Kapitol.
Piękny budynek.
Nie opowiadaj tego nikomu.
Zdjąłem koszulkę.
Tak czy siak, jestem z ciebie bardzo dumny.
Naprawdę! Praktycznie kierujesz lokalem.
Jak totalna korporacyjna szycha.
To prawda.
Miałem dość tych twoich artystowskich bzdur,
ale naprawdę wyrosłeś na piękną kapitalistyczną świnkę.
- Super. - Dzięki.
Też się dziwię, że lubię pracę w korpo.
- Jenna cię ulepszyła. Zmieniłeś się. - Dzięki.
Ale kurz po przyjęciu już opadł czy nadal jest na was wkurzona?
Nie. W ogóle o tym nie wspomina, więc chyba już po sprawie.
Tak, to typowa strategia kobiet. Od razu zapominają.
- Nie rozpamiętują. - Gdzie tam.
Sylvia i Jenna się nie cierpią. Będą drzeć koty.
Przestańcie to podkręcać, co?
Sylvia urządziła twoje przyjęcie, a potem cię porwała i je przegapiłeś.
Przyznasz, że nigdy się nie dogadywała z twoimi drugimi połówkami.
Oboje jesteśmy równie odpowiedzialni.
Ale czy byłoby tak z kimś innym?
No dobra.
Nie chciałbym, żeby Sylvia i Jenna spędzały ze sobą za dużo czasu.
Już wiem. Nie pozwól im ze sobą gadać.
Nie dopuszczaj ich do siebie. Chyba że… na trójkącik.
Dobra rada. Dzięki.
Zerwij jakikolwiek kontakt między nimi.
Jak, do kurwy… Sylvia planuje mój ślub.
Bądź niekonkretny, ale pozytywny. „Na 100% się kiedyś spotkamy.
Coś wymyślimy”. I na tym koniec.
- Nigdy nie wymyślacie. - Tak.
Jeśli szukasz innego organizatora w młodszym stylu, jestem dostępny.
Ostatnio byłem na kursie bukieciarstwa z Jennifer Garner.
Uwielbiam Dzień na tak.
Pieprzony baner.
Mieli go nie wieszać. „Serce piwiarni, dusza Ameryki”?
Co to w ogóle znaczy? To gówno.
- Racja. - Nie jestem filozofem,
ale sercem piwiarni jest chyba piwo.
Musisz wpaść do Lucky Penny.
Organizuję nocami nielegalne rozgrywki w pokera o duże stawki.
Wiesz, jak je nazywam? „Piwiarski poker”.
Mogę wysłać ci hasło.
Czy to „Vinny Chase”?
Nie. No co ty, kurde?
- Zgadłem od razu. - Skąd wiesz?
Ale weź przyjdź. W piątek o 21.30.
Jasne, na 100% coś wymyślimy.
- Widzę, co robisz! - O tak!
- To działa. - Rzeczywiście.
- Naprawdę uwierzyłem. Od razu. - Nada się.
To jest orzechowe, mszyste i trochę brudne.
Poczekamy na Jennę, zanim cokolwiek zdecydujemy?
Nie przyjdzie.
Czemu? Co się stało?
Coś ją zatrzymało w San Diego. Też była rozczarowana.
Mówiła, że chętnie by przyjechała, ale niestety nie może.
I nie ma to nic wspólnego z przyjęciem? Bo chyba się trochę zirytowała, kiedy…
Nie, nie. Wszystko gra.
Po prostu trudno jej przyjechać do LA w tygodniu.
Prezesuje.
Naprawdę chcę się z nią zaprzyjaźnić. Niezależnie od ciebie.
Wiem. Ona też by chciała.
- Odezwę się do niej. - Nie musisz.
Będziecie się widywać.
Czuje się winna, kiedy musi mówić, że jest zbyt zajęta na spotkania.
Ale będziecie organicznie spędzać ze sobą czas już wkrótce.
Była zawiedziona, że utknęła w San Diego.
Tak.
Uwielbiam bywać w Los Angeles!
Okazuje się, że Jenna jednak tu jest.
To tyle, jeśli chodzi o prezeskę, co nie ma czasu dla przyjaciół Willa.
Czemu oglądasz jej Instagram? Czym jest łuskanie?
- Tak. - Will mówił,
że jest w San Diego. Okłamał mnie.
Pewnie tego nie planowała.
Na pewno planowała. Patrz.
Bawią się.
Kim jest Paula Abdul?
Wiesz co? Co cię to w sumie? I tak nie chcesz iść do Lucky Penny.
Co mnie to? Jeśli się z nią nie zaprzyjaźnię,
nie będę mogła spotykać się z Willem.
- Nie ma szans. - Tak było z jego poprzednim małżeństwem.
Nie chcę znów stracić starego przyjaciela.
Gdybym miała go zastąpić, 25 lat zajęłoby nam
dotarcie do poziomu, który osiągnęłam z Willem.
- Będę już prawie martwa, więc co mi tam? - Co ci tam? Jasne.
Proszę, kochanie. To ważne.
Z wiekiem starzy przyjaciele stają się coraz ważniejsi.
Dobra. Wiesz co?
Will na pewno się jara, że jest znowu zaręczony.
W końcu zaprzyjaźnisz się z Jenną.
Z czasem naturalnie do tego dojdzie.
…francuski synonim „pupy”.
Czym jest derriere?
Mylisz się.
Zawsze nam się rąbie, kiedy z kimś jest.
Co mam robić?
- Powiedz, proszę. - Oto, co masz robić.
Nie musisz robić niczego. Zreflektuje się.
- Daj mu czas. - Dobrze. Masz rację.
Nie będę się spinać.
Tak. Po prostu się nie spinaj.
Proszę, mogę… Czas na zakład.
Ile postawimy, Jessipa?
Co? Nie w łóżku.
- Mówiłam. - To nic takiego.
- Uwielbia ciepło. - Wykluczone!
Gdzie ona się podziała?
Nie…
Jessipa, gdzie się podziewasz? Jessipa?
Hej! Zachowaj spokój.
Jessipa?
Hej, Pingwisiu. Zarezerwowałem nam stolik na 19.30…
Sylvia? Hej. Co ty tu robisz?
Hej, William. Jak w pracy?
Super. Wracam właśnie z Jaya 6. Wszystko idzie zgodnie z planem.
Co porabiacie?
Sprawdzamy opcje wynajmu.
W tych katalogach jest wszystko
i pomyślałam, że łatwiej będzie przejrzeć je razem
- niż przez maila. - Tak.
Pełno tu ślicznych miejsc.
Sylvia zbierze mi moje typy.
Spoko. Sylvia, pomóc ci z parkingiem? System jest trochę zawiły.
Wciąż mamy wiele do przejrzenia, więc nie.
Przepraszam.
- Muszę odebrać. - Spoko.
O la, la.
Co ty tu, kurwa, robisz?
Pracuję. Nie wspominałam, że spotykam się z Jenną?
Odwalasz tu normalnie jakieś Fatalne zauroczenie.
Czemu nas od siebie odsuwasz?
Może dlatego, że zawsze mieszasz się w moje związki.
O co ci chodzi?
Inaczej nie umiesz. Jesteś jak mechaniczka.
- Nagle znajdujesz pod maską problemy. - To przez ten crush?
- Wrócił? - Właśnie to robisz.
O to mi chodzi! Słuchaj. Każdy się chyba zgodzi,
że nasze życie byłoby o wiele prostsze,
gdybyście zerwały ze sobą na zawsze kontakt.
To największa głupota świata. Wtedy nie moglibyśmy się przyjaźnić.
Dlaczego? Dla mnie to proste.
Nie łapiesz? Widziałeś jej reakcję na przyjęciu.
Wkurzyło ją, że wyszliśmy razem.
Wcale nie. Nic nie mówiła.
- Nawet o tym nie myślała. - Boże! Jako kobieta zapewniam, że tak.
- Nie uprawiaj womansplainingu. - Będę uprawiać!
Nikomu niczego nie tłumacz.
Rób tak dalej, a wiesz, co się stanie?
Uzna, że coś kryjesz, znienawidzi mnie i z nami koniec.
Nie sądzisz, że trochę dramatyzujesz?
Nie. Znowu będziesz miał żonę.
Jeśli chcesz dalej się przyjaźnić, musimy robić normalne rzeczy,
takie jak kolacje we czwórkę.
Dobra. Zachciewa ci się kolacji we czwórkę?
- To, kurwa, dawaj. - Zajebiście. No to jutro.
- Dajemy. - Wykurwiście.
Super. To o 19.00 u mnie.
Super. O 19.00 u ciebie. Kolacja we czwórkę i chuj.
Ma jakieś alergie pokarmowe?
Mówi, że na gluten. Ale to nieprawda.
- Co mam z tym zrobić? - To co ja. Nic.
- Ekstra. - Przytaknij.
- Cześć! - Bonjour. Jak tam rozmowa?
Dobrze. Pingwisiu, jemy z nimi jutro kolację.
- Uwielbiam kolacje we czwórkę. - A kto nie uwielbia?
Nie jem glutenu.
Idealnie. Tylko nasza czwórka.
Nie mogę się doczekać.
Wow. Sporo tego.
Chcę, by było wyjątkowo.
To nasza pierwsza kolacja z nimi i Will jest na nie.
Chcę mu pokazać, że możemy świetnie się bawić
i że pieprzy głupoty.
Cieszę się, że się nie spinasz.
Weź tartinkę i daj mi robić swoje, dobra?
Jasne.
Zanosisz je do drzwi?
- Jak tam? - Witajcie.
- Cześć. - Dobrze was widzieć.
- Proszę. - Ojej.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
Dzięki za zaproszenie.
- Super, że w końcu to robimy. - Tak!
Dlaczego dopiero teraz?
Mieszkamy w innym mieście, a ona cały czas pracuje.
Ty w sumie też, William.
- Tak. - Charlie dużo pracuje.
- Jest prawnikiem. - Tak. Ty też się nie obijasz, kochanie.
- Wszyscy dużo pracujemy. - Jak to dorośli.
Tak. Wypruwamy sobie żyły bez sensu.
Na pewno tak nie myślisz. W końcu piwo to twoja pasja.
To prawda.
Tak.
- Może bezglutenową focaccię? - Teraz?
Tak. Wejdźcie! Napijmy się.
- Pewnie. - Przyniosę wam wino.
Musimy ustalić zasady.
- Zasady? W moim domu? - Właśnie tak.
Nie mów o moich poprzednich związkach. Nie bądź historyczką Willa. Ani ekspertką.
Ekspertką? Co to znaczy?
Dałaś wykład o tym, jak bardzo lubię piwo.
- Wykład? - Prawdziwy, kurna, TED Talk.
- Nie udawaj, że wszystko o mnie wiesz. - Ale wiem. Poza genezą „Pingwisiów”.
Lubimy pingwiny. Są zajebiście słodkie, jasne? To wszystko.
I nie bądź dla niej wredna, proszę.
Dzięki, że mi przypomniałeś.
- Czasem trzeba. - Jestem wdzięczna.
Ale wyżerka.
Studiowaliście razem. Jaki Will wtedy był?
Był… był taki sam.
Tak.
W jakim sensie?
Nie wiem. To było… bardzo dawno.
Nie rozpamiętuję tamtych czasów.
Nie jestem historyczką Willa.
Dobrze, chłopcy.
Obiecuję nie mówić o ślubie przez cały czas, ale…
Namierzyłaś już jakiś powóz z białym ogierem?
Co? A do tego Will w lśniącej zbroi?
Przepraszam. Pierwsze słyszę.
Nie. Rozmawialiśmy o tym.
Na pewno, bo to dla nas priorytet.
Chcemy mieć… powóz konny, który zabierze nas z uroczystości.
No wiesz…
będą gołębie, rzucane na nas kwiaty
i ludzie będą grać na tych długich trąbkach
z chorągiewkami, jak w Kopciuszku.
Na pewno o tym wspominałem.
Na stówę. Patrzyłaś na mnie.
Ale czasem patrzysz na kogoś, a jesteś wyłączona.
- Może. - Wiesz co?
- Masz rację. - Tak.
Już sobie przypomniałam. Zawaliłam z tym.
Przepraszam. W głowie wirowało mi za dużo detali.
Wiesz, jaki trik pomaga mi nie zapominać w pracy?
Nie. Jaki?
Zapisuję sobie zadania.
Cały czas.
Zapiszę to sobie. Zapiszę: „zapisuj sobie zadania”.
Tak. Świetna sprawa.
Sprytne.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
O Boże, wbił mi nóż w plecy.
Wbił ci trąbkę w plecy.
Zapamiętałabym coś aż tak tandetnego.
Dobrze, że odpuściłaś.
Zapiszę to.
Tak, to była przesada.
Na pewno nie chce jechać powozem konnym. To do niego nie pasuje.
Wiesz co? Serce nie sługa.
I tak się wszyscy nie zaprzyjaźnimy, a Will i ja oddalimy się od siebie.
Tak czy siak, ten wieczór się skończy. To mnie pociesza.
Super, że otwieracie nową sieć.
Tak. Fajnie jest widzieć z bliska, jak działa Johnny 66.
Zwłaszcza jeśli kiedyś otworzę własny bar.
- Kroi się coś nowego? - W pewnym sensie.
Willowi pomaga, że ma cel, nawet jeśli aktywnie do niego nie dąży.
Tak, to mi pomaga.
Nie chciałam cię obrazić.
- To tylko stwierdzenie faktu. - No co ty.
Dobrze nie dążyć do celu.
- Skupiasz się teraz na Jayu 6. - Tak. Bardzo.
No tak.
- Ponoć zmieniasz Willa w golfistę. - Tak. Bierze lekcje w klubie.
- Maeve też chce się uczyć golfa. - Tak.
Ta najmłodsza. Ale nie jest wysportowana, a sprzętu jest dużo.
Nie chodziła do 18 miesiąca, bo jej się nie chciało, więc…
- Fakt. - Ja chodziłam w wieku pięciu miesięcy.
- Co? - Co? Naprawdę?
Tak.
Nigdy o czymś takim nie słyszałam.
Bo to nieprawda.
To tylko rodzinna legenda. Chodziła w wieku pięciu miesięcy.
To nie legenda. To prawda.
To fakt. Chodziłam w wieku pięciu miesięcy.
Ciekawostka. Wyjechałem przy porodzie z mamy na skuterze wodnym.
Możesz sobie żartować,
ale wiesz, co jeszcze? Jeżdżę na łyżwach od pierwszego roku życia.
Jasne.
To niewinne legendy, które opowiada sobie twoja rodzina,
ale nie są prawdą.
Nie powinnaś opowiadać tego tak, jakby były.
U mnie mówią, że nosiłem pieluchy jako sześciolatek.
Choć wcale tak nie było.
To nie legenda. Legendą jest Herkules. Albo Vaiana.
Tymczasem to są moje prawdziwe osiągnięcia.
Vaiana to film Pixara. I wcale nie są.
Bo trafiłabyś do Księgi Guinnessa jako najmłodsze chodzące dziecko.
Ale nie trafiłaś, bo już byś o tym wspomniała.
- A propos Guinnessa… - Właśnie.
Mój stryjeczny dziadek Larry trafił do księgi,
bo miał jeżdżącą na hulajnodze papugę.
Twierdzisz, że poznajesz chmiel po zapachu.
- To niemożliwe. - Skąd.
To moja praca i jestem w tym świetny.
Pobiłem psa w konkursie wąchania.
- Pobiłeś psa. O rety. - Tak, bo psy mają dobry węch.
Tak jak ty pobiłaś geparda w wyścigach jako niemowlę.
Gdzie kupuje się takie małe łyżwy?
- Szewc robi je na zamówienie? - Patrz.
Nie ma takich, bo niemowlaki nie jeżdżą.
To jak szukać dla nich spadochronu.
- Łyżwy, roczek. - To kostium.
Żeby dziecko mogło udawać, że jeździ na łyżwach,
bo naprawdę nie umie.
Bezglutenowe brownies z ciecierzycy powinny być już prawie gotowe.
- Nieważne. Jeszcze dziesięć minut. - Super.
- Fajnie. - Szkoda.
Prowadziła w wieku 6 lat.
Dziękujemy.
Tak. Dziękujemy za zaproszenie.
- Fajnie było. - Kojot!
- Stać! - O kurde.
Spierdalaj stąd!
Było super. Dzięki, że przyszliście.
Świetnie było.
- Pyszne jedzenie. - Wspaniałe.
Dzięki, że się tu wybraliście.
- Powtórzmy to. - Tak.
- Szerokiej drogi. - Pa.
- Trzymajcie się. - Fajnie było.
Pa!
Hej. Nie powinienem był…
- Czekaj. Sorry. - Nie, nie.
Bardzo cię za dzisiaj przepraszam.
Ja ciebie też.
Nie wiem, czemu tak się uparłam z tym chodzeniem.
Po prostu kiedyś ci o tym mówiłam i twoja reakcja mnie zaskoczyła.
Była zła. Głupia.
Wiesz… Przepraszam cię.
Nie było mnie przy tym, kiedy uczyłaś się chodzić czy jeździć na łyżwach.
Chyba onieśmiela mnie twoja przyjaźń z Sylvią.
Jesteś przy niej inny niż zwykle.
I wiem, że nie mówiłeś jej o powozie. Nie jestem tępa.
Wiem, że to nie twój styl. Pewnie dlatego tak to odreagowałam.
Ja też nie pomogłem. Zrobiłem scenę.
Nie powinienem był.
Może powinnam umówić się na jutro z Sylvią.
Zanim wrócę do San Diego. Tylko z nią.
To naprawdę dla ciebie takie ważne, żeby ją poznać?
To zależy. Czy ona jest naprawdę ważna dla ciebie?
Na pewno by się ucieszyła, gdybyś ją zaprosiła.
Mówiłam ci, że surfuję od drugiego roku życia?
Nauczyłaś się tego przed czy po tym, jak wspięłaś się na El Capitan?
- Po tym. - Wow.
- Długo po tym. - Super.
- Będę mieć imponującą żonę. - Tak.
Jaram się.
Czekaj.
O Boże. To niemiecka filia.
Powiedz im heil.
Guten Tag, Johan 66.
Ja.
Pewnie już wiesz, ale Jenna mnie zaprosiła.
Tak, wiem już o tym.
Możemy pogadać o wczoraj?
Tak, chyba powinniśmy. Kocham Jennę, ale bardzo się od nas różni.
Kiedy jesteśmy razem, te różnice się potęgują
i to mnie krępuje.
Czytasz z broszury?
Stary, naprawdę lubię Jennę, jasne?
Nie musisz się o to martwić.
Myślisz, że powóz to głupi pomysł, nie? Przyznaj.
Słuchaj, to nie moja bajka,
ale jeśli uszczęśliwi Jennę, to kogo to obchodzi?
Mnie. Właśnie w tym problem.
Toast J.Lo i powóz konny.
Przy tobie widzę to twoimi oczami
i odreagowuję to na Jennie, a to mi się nie podoba.
Dlatego chciałem was rozdzielić.
Są jakieś zasady, które muszę znać?
Słowa, których mam unikać?
Będziesz krzyczał, jak wspomnę, że lubiłeś na studiach pizzę?
Dobra, ja nie miałem racji, a ty miałaś.
Chcę, żebyście się przyjaźniły. Obie jesteście dla mnie ważne i wiesz,
że wolałem na studiach calzone.
Wróćmy do tego, że miałam rację. Za szybko minęło.
Możesz to powtórzyć?
Ta część rozmowy już się skończyła. Baw się dobrze. Do usłyszenia.
Will mówił, że byłaś prawniczką. Nie miałam pojęcia.
Tak, studiowałam prawo. To prawda. Tam poznałam Charliego.
Praktykowałaś?
Przez kilka lat. Potem urodziłam dziecko, a potem następne…
Pomyślałby kto, że te bzdury o konieczności wyboru
- są już za nami. - Tak.
To niemożliwe być kobietą.
Mamy być wyjątkowe, a i tak zawalamy.
Mamy być szczupłe, ale nie za bardzo. Rządzić, ale nie za ostro.
- To tekst z Barbie? - Uwielbiam ten film. Widziałaś go?
Maeve wyciągała mnie na niego z osiem razy.
Był…
Ludziom bardzo się podobał.
- Jest świetny. - Niesamowity.
Dzięki za zaproszenie.
Dzięki, że pokazałaś mi tę restaurację. Jest super.
Widziałam obok lodziarnię, jeśli chcesz przedłużyć ten wieczór.
Wiesz, że lubię imprezować.
Tam jest szef Del Taco.
Myśli, że wynalazł burrito. Prawdziwy Ken.
O Boże. Nie cierpię Kenów.
- Nie chcę z nim gadać. - Dobra.
- Chodź do łazienki. Zasłonię cię. - Super. Dziękuję.
Przyznam, że trochę się stresowałam tym spotkaniem.
Ja też. Chciałam, żebyśmy się polubiły.
Znacie się z Willem od wieków,
a ja jestem zupełnie nowa.
- To nieważne. - Ważne. Will cię uwielbia.
Dobrze się razem bawicie. Jesteś bystra, obyta, spontaniczna i przepiękna.
Kogo by to nie onieśmielało?
To ty powinnaś onieśmielać mnie, pani prezes. Proszę.
Chyba zawsze byłam o was trochę zazdrosna,
ale teraz widzę, że zupełnie niepotrzebnie.
- No pewnie. - Jesteś zwyczajna.
Jestem najzwyczajniejsza na świecie.
Wiem. Jesteś nikim.
Co?
Napisy: Marzena Falkowska