Pycha.
Serio.
Nie każdy zatrzymałby się i pomógłby bezdomnemu psu, Neville.
- To wspaniałe. - Boże.
- Dawnie, jedzenie było boskie. - Świetny wieczór.
- Dziękujemy. - Pójdziemy jutro na ryby?
Chętnie. Na pewno świetnie łowisz.
Czy jest coś, czego nie umiesz?
Hej, Dawnie, a skoro o tym mowa, to niezła z niego sztuka.
- Czas już na nas. - Dobra.
- Chodź. - Dzięki. Na razie.
Dobranoc.
Dzięki, że byłaś miła dla moich przyjaciół.
To nie było trudne. Lubię ich.
Neville też ich lubił.
Ale bycie sam na sam z Dawnie lubił jeszcze bardziej.
Hej.
Tak jest.
Magia.
Przepraszam, ale czułem, że to się stanie
i strasznie się dziś napracowałem.
Musiałem zobaczyć efekty mojej pracy.
Jestem z was dumny. Tym razem naprawdę już pójdę.
Dajcie czadu, ale bądźcie mili.
Nie myślcie za dużo.
No i kontakt wzrokowy. Pobawcie się nim i nacieszcie się sobą.
Nie wiem, czemu tak długo zwlekała.
- Chłopak jest piękny. - Twarz anioła.
Czemu wreszcie do tego doszło?
Bo o to nie prosiłeś.
Nigdy nie prosiłem.
Może nie na głos.
Pani Martin.
Mogę z nią porozmawiać?
Ya-Ya.
To ona.
Gracie nigdy nie przepadała za panią Martin.
A ponieważ w tym domu nie było ani jednego winogrona,
Driggs czuł to samo.
Jak mnie znalazłaś?
Masz cztery przyjaciółki i tylko pod tym domem stoi samochodzik.
Oddaję to jutro rano, chyba że chcesz to zrobić za mnie.
Nie mogę.
Wyjeżdżam stąd.
Ruszam na lotnisko.
Jeśli będzie trzeba, przenocuję tam, ale z samego rana wsiadam do samolotu.
Nie bądź uparta i wyjedź ze mną.
Wreszcie mam pieniądze, mogę zadbać o nas obie.
Ostatnia szansa, Ya-Ya.
Bierz torbę i ruszajmy.
Och, kochanie.
Ta wyspa nie pozwoli ci odejść.
Ta klątwa, którą rzuciłaś w imieniu młodego Neville'a,
nawałnica, która wszystkich połączy... Ona nadchodzi.
Miałam nadzieję, że skłonię cię do powrotu na odpowiednią ścieżkę.
Ale widocznie... Nie jestem dość silna.
Ale modlę się, żebyś znalazła kogoś, kogo posłuchasz.
Nie zamierzam już słuchać nikogo poza sobą.
Jesteś równie uparta, co ja.
Czyja to niby wina?
Uściskaj mnie porządnie, bo to nasze pożegnanie.
Może tak, ale mam nadzieję, że to nieprawda.
Nie płacz.
Wyślę ci pocztówkę.
MAŁPI BIZNES
Trudno uwierzyć, że nadchodzi huragan.
Ależ tu pięknie. To niesamowite, co?
Tak.
Jestem bardzo szczęśliwy,
po części dlatego, że Nick i Eve trafią do paki,
a po części dzięki towarzystwu.
- Zgadzasz się? - Chyba tak.
„Chyba tak”?
Roso, ciężko ci przyznać, że jesteś szczęśliwa?
To nie jest oznaka słabości.
Wręcz przeciwnie.
Widziałaś kiedyś, jak lew rozciąga się w trawie po dobrym posiłku?
Jest najedzony. Szczęśliwy. Tłusty. Ma w dupie, kto o tym wie.
Jeśli zamierzasz mówić lwu, że jest słaby, uprzedź mnie, zanim odwalisz taki numer,
żebym mógł się schować.
Poważnie. Lwy traktują obelgi bardzo osobiście.
Nie rozumieją, co mówisz, ale zwracają uwagę na ton.
Sporo wiesz o lwach.
Bo jestem jednym z nich.
Wiem, że się sparzyłaś
przez typa, który musiał się wysikać w filharmonii,
ale musisz trochę opuścić gardę.
- Poważnie. Nabawisz się wrzodów. - Dobra.
Ostatnio myślę o tym, że cokolwiek to jest,
- to, co tu robimy... - Jasne.
...to może być prawdziwe.
Dobra robota.
To miłe, prawda?
Niestety widzę to zupełnie inaczej.
Ale to miłe...
Nie bądź takim palantem.
To dla ciebie ważny krok.
Widzisz? Zgadza się. Dziękuję.
Muszę tylko spierdalać z Miami.
Zacząć od nowa.
- Florida Keys są całkiem miłe. - Tak.
Ale wiesz, nie mam gdzie się zatrzymać.
To nie do końca mój problem.
Ale skoro się przyjaźnimy, szybkie przypomnienie.
Pamiętaj, co dzieje się z kobietami, które się we mnie zakochują.
Czasem trafiają nawet do więzienia.
Szaleństwo.
Tomás!
Miał na imię Thomas, ale postanowił jej nie poprawiać.
Jest bardzo jasno.
Czy możesz tu przenieść któryś z parasoli?
Próbowałam, ale są bardzo ciężkie.
Thomas nie mógł tego wiedzieć, ale zgadzając się na tę drobną przysługę,
zapoczątkował łańcuch wydarzeń,
które ostatecznie doprowadziły do jego rozwodu.
Kochany jesteś.
Potem pogadamy.
- O cholera. - Co jest?
Chcą wyruszyć do Miami już dziś, zanim nadejdzie huragan.
I chcą, żebym leciała z nimi.
- Okej. Nie panikuj. - Trochę panikuję.
Wyczuwam, że panikujesz, dlatego to mówię.
Ale to naprawdę dobre wieści.
To tylko lot samolotem.
Gdy tylko wylądujecie,
federalni ogarną całą sytuację.
No tak.
Czujesz tę energię? Mam wrażenie, że powinniśmy się pocałować.
- Okej. - Okej?
Zróbmy to.
Ya-Ya szukała ukojenia,
więc odwiedziła tę jedną osobę, której Gracie by posłuchała.
Żałuję, że cię tu nie ma, Nacheline.
Gracie bardzo przydałaby się twoja pomoc.
Driggs?
Hej.
Tu jesteś.
Witaj.
Dawniej był małpą Neville'a.
A Neville za nim tęskni?
Nie przyznaje się do tego, ale tęskni.
Jeśli przyzna to przed samym sobą, założę się, że Driggs do niego wróci.
Jesteś głodny, maluchu?
Znajdźmy trochę winogron.
Tamto drzewo jest złe.
To prawda.
Na tej wyspie dzieje się wiele rzeczy,
które budzą gniew tego starego drzewa.
- Jak masz na imię? - Lulu.
Często wyczuwasz takie rzeczy?
To dlatego, że magia jest w tobie.
Ludzie zwykle nie wierzą w magię.
Owszem, wierzą.
Po prostu inaczej ją nazywają.
Niektórzy nazywają ją religią.
Inni dostrzegają magię w wodzie,
w drzewach, w energii wszystkich żyjących istot.
I to wszystko jest prawdziwe.
Pewnego dnia...
mogę cię tego nauczyć.
Przekaż swojemu znajomemu, Neville'owi, że Driggs też za nim tęskni.
Naprawdę?
Tak, ale... Też nie umie się do tego przyznać.
Obaj są bardzo, bardzo uparci.
Pa, Lulu.
Dziś późnym wieczorem huragan uderzy w Bahamy,
ale na południe Florydy dotrze dopiero w połowie tygodnia.
Huraganowa Mel opowiedziała wam o Huraganie Mel.
Chciałabym poznać twoją siostrę.
Na żywo jest zupełnie inna.
Ale ekscytująca i zabawna... w inny sposób niż tutaj.
Przekażę jej, że to mówiłeś.
Pożałuję tego, Nev.
O cholera. Muszę być u nich za 30 minut.
Włożę buty i cię podrzucę.
- Okej. - Dobra.
Chcę, żebyś to wzięła.
Jest stary, ale Neville mówi, że działa. Nie ma powodu kłamać.
Och, nie, dzięki.
Mówiłaś, że zdarzało ci się strzelać.
- Tak. Ale nie... - Dobra.
Pokaż mi, jak go trzymasz.
No zrób to dla mnie.
- Całkiem nieźle. - Widzisz?
Nie kładź palca na spuście, dopóki nie będziesz gotowa.
Jeśli ktoś cię przestraszy, bum i zastrzelisz psa.
Nic fajnego, nawet jeśli to bezdomniak.
Ale jeśli zdejmiesz palec ze spustu...
Dobra, okej. Dziękuję.
- Dobra. Na pewno? - Nie chcę go?
Neville bardzo chciał, żebyś go wzięła, tak na wszelki wypadek.
Tego nie mówiłem. Kazałeś mi go pożyczyć Rosie.
Serio? Po wszystkim, co zrobiłem dla ciebie i Dawnie?
Wygłoszę później wykład „Jak nie wkopać przyjaciela”.
Wysłuchasz go?
To słodkie, że się o mnie martwisz.
Gotowa?
Tak, możemy jechać.
Okej.
Dziękuję za wszystko. Powodzenia z huraganem.
Okej. Widzimy się niedługo, prawda?
- Dobra. - Hej.
Wiesz, co jest w tym najtrudniejsze?
To, że wszystkiego nie kontrolujesz?
Blisko. Chodziło o to, że polecisz prywatnym odrzutowcem.
Ja nawet nie mam biletu.
Dobra.
- Dobra. - Tak.
Nie gadam z tobą.
Przeżyję.
Naprawdę myślisz, że Andrew i ta cała Rosa do siebie pasują?
Tak. Są chyba dobrą parą.
Jest dla niego lepsza niż ja?
Trudno powiedzieć.
Z jednej strony wydaje się inteligentna i niezależna.
A z drugiej siedzisz w więzieniu federalnym.
Słuchaj, to godne podziwu, że postanowiłaś ponieść odpowiedzialność.
Dziękuję, agentko Russell.
Przy czym osiem lat to jednak lekka przesada.
Kilka miesięcy, sześć tygodni, to byłaby bardziej odpowiednia kara.
Przekażesz to dalej?
Nie.
- Strażnik! - Tak.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziesięć dolców jeśli zgadniecie, co było dalej.
Okej.
Tomás, to piękny samochód.
Tatuś mi go dał.
Cudownie.
W ten oto sposób
Bonnie wróciła do życia, które polegało na uciekaniu przed huraganami.
Na wyspach
czuje się nadchodzący huragan na długo przed tym, gdy się go zobaczy.
Gracie nie dostała biletów na dwa pierwsze loty tego ranka,
ale załatwiła sobie miejsce na trzeci i mogła wreszcie odpocząć.
LOTNISKO
Śniła o tym, że szybuje w przestworzach, oddalając się od Andros.
Proszę pani.
Jezu, kobieto!
Chryste, na co ten nóż?
Na obcych mężczyzn, którzy mnie dotykają.
Nie możesz tu zostać.
Czekam na samolot.
Wszystkie dzisiejsze loty zostały odwołane.
Nadchodzi huragan.
Miała wrażenie, że słyszy głos Ya-Ya, niesiony przez wiatr.
Ta wyspa nigdy nie pozwoli ci odejść.
- Dobra. - Okej.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma sprawy.
Wierzę, że warto się nagradzać, kiedy robi się dla innych coś dobrego.
Jak się nagrodzimy?
Daj mi chwilę.
Pomyślmy.
WSZYSTKO OKEJ?
To jak wiadomość od bogów.
TAK. IDŹ NA RYBY CZY COŚ.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Zdrowie, Tilly.
Kurwa, kocham psy.
Mam obsesję na punkcie tego psa. Chciałabym, żeby istniał sposób,
żeby umieścić mózg Tilly w głowie mojego faceta.
Najchętniej obsypywałaby mnie czułością
i lizałaby mnie całymi dniami.
Chyba powinniśmy ruszać, żeby zdążyć przed huraganem.
Lada chwila.
Opowiedz mi więcej o sobie.
Jest jakiś facet w twoim życiu?
Owszem, jest.
No i pięknie.
Jak ma na imię?
Jordan Fleeterson.
Tak. Sprzedaje takie elementy, które podłączasz do zlewu,
żeby woda z oceanu nadawała się do zmywania naczyń.
Fajna praca.
Rany. Spójrz na te chmury.
Czy my w ogóle wylecimy?
A jak on wygląda?
Jest przystojny? Założę się, że tak.
Spójrz na swoje cycki.
Myślisz, że Jordan będzie zły?
Zły?
O co?
O to, że zabawiałaś się z tym wielkim palantem.
Wiesz co? Chyba czas już ruszać.
Kochanie.
Obie wiemy, że nigdzie się nie wybierasz.
I pierdol się.
- Sama się pierdol. - Eggy!
O kurwa.
Nev, będzie super.
Najlepiej łowi się ryby tuż przed huraganem.
Zgadza się. Kupię tylko kanapki na łódź.
Dwie z grillowanym granikiem i dwie kawy.
Kawa i ryba.
Jedno z moich ulubionych połączeń.
Znam ją.
Ja też.
Tajemnicza kobieta.
Co u ciebie?
Przyjaźnicie się?
Od niedawna.
Ale czasem te nowe przyjaźnie nie są gorsze.
Ze starymi przyjaciółmi zwykle jest tak:
„Hej, Bob. Kolano nadal boli?”.
Albo: „Hej, Bob. Jak twoja żona? Wciąż jest wrzodem na tyłku?”.
Bob ma smutne życie.
Nie martwiłbym się o Boba. Ma kupę kasy.
Z nowymi przyjaciółmi zaczynasz od nowa.
Możesz być wersją siebie, która nawet nie jest realna.
Podam ci przykład.
Mój przyjaciel Neville myśli, że kocham filmy o superbohaterach.
- A nie? - Nie.
Nawet Spider-Mana?
- Zwłaszcza Spider-Mana. - A Thora?
Zazdroszczę mu włosów.
Doktor Strange?
Zaczynam tęsknić za moim dzianym Bobem.
Żartuję.
Powiedziałem, że kocham filmy o superbohaterach,
bo ty je kochasz.
No proszę. Papużki nierozłączki.
Możemy się dosiąść?
Nikt wam nie broni.
Nie widziałem cię w takim stroju.
Wyglądasz przyjaźniej.
Wiesz, co mówią o pozorach.
Że mylą.
- Wiem. - Wybacz.
Jesteś zakochany, co?
- Skąd wiedziałaś? - Zna się na magii.
To żadna magia.
Jesteś mężczyzną. Masz to wypisane na twarzy.
Nie myli się.
Aż promieniejesz.
I co? Jest twoim gorylem?
Trochę za stary.
O rany. Mogłaś to powiedzieć nieco łagodniej.
Dziadkowi jest przykro.
Zdarza się najlepszym.
Po prostu nie byłem na to dziś gotów.
Nieważne, kogo ściągnąłeś. Nie oddam ci pieniędzy.
Nie chcę ich.
Klątwa zadziałała.
Dewelopera czeka sporo nieprzyjemności.
Nie byłabym taka pewna.
Co masz na myśli?
Moja znajoma właśnie z nim jest.
- Dość już powiedziałam. - Nie, tajemnicza kobieto.
Ty... Proszę.
Tylko mi tu znowu nie znikaj.
Ona potrafi błyskawicznie znikać.
- Zna się na magii. - To nie magia.
Po prostu szybko chodzę.
Mam w dupie, czy to magia, czy po prostu świetna intuicja.
Cokolwiek to jest, chciałbym, żebyś tego użyła
i zrozumiała, że mówię prawdę.
Jeśli coś ma się przytrafić mojej przyjaciółce Rosie,
a ty mi o tym nie powiesz...
Zapłacisz mi za to.
Wiedzą o niej.
Powiedział mi to ktoś bliski.
Wiedzą, że nie jest tą, za którą się podaje.
Dziękuję. Jadę do ich domu.
Jeśli nie wrócę za godzinę, zadzwoń do Rogelia.
Weź mój rower.
Dobra.
Nie jesteś już taka przerażająca.
Nigdy nie chciałam być przerażająca.
Mogę chociaż odebrać i powiedzieć, że wszystko okej?
Nie, bo nie jest okej.
Szuka jej. Bądź gotów.
Hej, inspektorze sanitarny.
Hej, Nicholas. Jak tam?
- Gdzie Rosa? - Nie ma jej tu.
To... Mało konkretna odpowiedź.
- Mam to w dupie. - A to dość niegrzeczne.
Po co być niegrzecznym? Możemy porozmawiać jak dżentelmeni.
Dobra.
Grzecznie poproszę, żebyś usiadł,
bo sprawdzimy, czy wygrywa kawałek drewna,
czy Ithaca kaliber 12.
Jasne.
Rosa jest cała?
A gdyby nie była?
Co zrobisz? Twój duch będzie mnie nawiedzał?
Nick, nie! Nick, nie zabijaj go tutaj.
Oto i żonka.
- Eve, cudownie cię widzieć. - Czemu nie mogę go zastrzelić?
Chcesz mieć najgorszy seks życia? To zastrzel gnidę w naszym łóżku.
Moja krew brudzi ponadstandardowo,
mówię w doświadczenia.
Kurwa, zamknij ryj.
Z przyjemnością.
Dobra.
Rusz się.
Dobra.
Kocham cię. Dziękuję, kochanie.
Yancy wiedział, że ma około minuty na opracowanie planu.
Na razie miał tylko jeden pomysł: zostać zastrzelonym w ogrodzie.
Na szczęście w tej samej chwili plan przemknął mu przed nosem.
- Tilly... - Nawet o tym nie myśl.
Nie próbuj.
- Proszę, nie rób jej krzywdy. - To nie ode mnie zależy.
Niezła strzelba.
Głośna, duży odrzut.
Jedna ołowiana kula na zawsze odmieni życie tego zwierzęcia.
Może przeżyje, ale tego zaufania nie da się już odbudować.
Zaryzykuję.
Nie. Nawet nie próbuj.
- Zejdź mi z drogi, Eve. - Kurwa, Nick. To miłość mojego życia.
- Ja pierdolę. - Kurwa, zejdź mi z drogi.
Bardziej zależy jej na psie niż na tobie. Wiesz, co jest w tym najbardziej pojebane?
Twoja córka, Caitlin, kazała obiecać...
Powiedziała: „Yancy, obiecaj, że nie stanie mu się krzywda”.
Zamknij się.
Wciąż w ciebie wierzy.
- Zamknij się! - Tak powiedziała?
- Nie będziemy tego teraz robić. - Jezu, Nick.
Jak długo będziesz pozwalał Pannie Sympatycznej sobą rządzić?
- Każe ci sikać na siedząco? - Dość!
Zabij ich oboje i kup mi jutro szczeniaka.
Nick, twoja córka chce mieć z tobą relację.
Jak ty się, kurwa, znalazłeś w tym punkcie?
Nie wiem.
Nick, na co ty kurwa czekasz, jebany debilu? Zabij go, Nick!
Dawaj! Zastrzel go...
- Daj mi tę jebaną strzelbę... - Biegnij!
...ty gnoju!
Nie!
Cholera. Masz wędkę w plecach.
Nic ci nie jest?
Dzięki. Reszty nie trzeba.
Bardzo dziękuję.
Próbujesz się zapić na śmierć?
Są szybsze sposoby.
I tańsze.
Nie wtrącam się w nie swoje sprawy.
Znam cię.
Słyszałam, jak mówiłaś, że twoja magia nie jest prawdziwa.
Jest.
Gracie pewnie nie umiałaby powiedzieć dlaczego,
ale coś kazało jej usiąść na tym stołku barowym.
Wiem, czemu tu jestem, ale co ty tutaj robisz?
Czekam, aż minie huragan, żeby wynieść się z tej wyspy.
Odprowadź mnie do domu.
I znów to poczuła. To dziwne, niezrozumiałe przyciąganie.
- Gdzie jest Rosa? - Dzwoniłem do wszystkich znajomych.
- Nikt jej nie widział. - Cholera.
Nie powinienem był jej puszczać. Co ja sobie, kurwa, myślałem?
O Boże. Co się stało?
Och, kochanie.
Był tam wielki, piękny, przerażający facet.
Dlaczego musi być piękny?
- Egg? - Tak.
Wrzucił mnie do samochodu, zawiózł do jakiejś rudery
i tam siedzieliśmy.
Nie odzywał się.
W końcu powiedział, że jestem polisą ubezpieczeniową,
dopóki nie wykurzą mojego chłopaka.
Zapytałam: „Zabijesz mnie?”.
A on na to...
Jestem tylko ich podwładnym.
Robię, co mi każą.
Powiedziałam: „Jestem miłą osobą”.
To nie ma zbyt dużego znaczenia.
Zaczęłam panikować. Wiesz, że robię się wtedy głodna.
Fakt. Ale je też, kiedy nie panikuje.
Pytam go: „Mogę wyjąć baton proteinowy z torebki?”.
Daj mi połowę.
Zobaczyłam pistolet, który tam wrzuciłeś.
Zjebie. Mówiłam, że go nie chcę.
Będziesz teraz robić o to aferę?
Owszem.
Znam tę broń.
Nie rób tego.
Nie.
Okej, słuchaj. Po prostu wyjdę, dobra?
Nie strzelę do ciebie...
Cholera! Boże. Przepraszam!
Tak mi przykro.
- Cóż, postrzeliłam go. - Co?
- Postrzeliłaś go? - Totalnie celowo.
- Nie przypadkiem, jak zapowiadał. - Na pewno tak to wyglądało.
Przepraszam, że wrzuciłem ci ten pistolet do torebki.
- Przeprosiny przyjęte. - To sarkazm.
Oddasz mi broń?
Uciekając, wrzuciłam ją do strumienia.
Moja wina.
Powinienem był ci powiedzieć, że po strzale
nie wyrzucasz broni, bo możesz jej użyć więcej niż raz.
Możesz użyć jej drugi raz, a nawet trzeci.
- Musicie uciekać z wyspy. - Ma rację.
Dawnie i ja możemy się ukryć, ale wy strasznie rzucacie się w oczy.
Nie mamy broni, a oni mają w kieszeni lokalne władze.
Chcę wyjechać. W tej chwili.
Lotniska są pozamykane przez huragan.
Mam pomysł. Podrzucicie nas?
Problem nie polega na tym, że nie wierzysz w magię.
Wierzysz.
Po prostu nie wierzysz w siebie.
Jesteś taka jak inni w moim życiu.
Ya-Ya, ludzie, którzy mi płacą.
Mówią, że jestem wyjątkowa.
Nie jestem.
Tego nie wiem.
Wiesz, co zrobiłam?
Może i jestem wyjątkowa, ale nie w dobry sposób.
Jesteś dużo silniejsza, niż sądzisz.
Chciałabym, żeby to była prawda.
Moja matka jest tu pochowana.
Chyba nie byłaby ze mnie dumna.
Pewnie jest zbyt zajęta poczuciem winy, że opuściła cię tak szybko.
Ale pamiętaj...
Zawsze jestem z ciebie bardzo dumna.
Ja...
Hej!
Hej, jestem. Wróciłam.
Środki przeciwbólowe działają?
Nie, boli bardziej niż wtedy, gdy odciąłem sobie jebaną rękę.
Wyciągnij to!
Nie mogę. To zbyt obrzydliwe.
W zeszłym tygodniu wyciągałaś mi drzazgę ze stopy.
- To to samo. - To nie jest to samo!
- Udawaj, że to wielka drzazga... - Okej.
...i ją wyciągnij!
O Boże. Chyba nie jest tak źle.
O Boże.
Jest w chuj źle.
Powinnaś była dać mi zabić tego skurwiela.
Potrzebuję więcej leków przeciwbólowych.
Nicky, więcej już nie mamy.
Znajdź coś... I ściągnij lekarza.
Nie dam rady tego zrobić
na tej wyspie, kochanie!
Nie wiem, co robić!
Proszę, czy możesz...
Kurwa, czy możesz choć raz się mną zaopiekować?
Okej.
Pomogę ci, kochanie.
Ciebie też powinienem był zastrzelić, ty mała suko.
Oto i on.
Hej, stary.
O, cześć. Wiecie co?
Ktoś zabrał nasze zdjęcie.
Andre nic o tym nie wiedział,
ale bywa dość tajemniczy.
Twój samolot jest gotów do lotu?
Dla was? Oczywiście.
Ale musiałbym poprosić pracodawców.
- Zadzwonię do nich. - Chwila.
Tak naprawdę jestem detektyw Andrew Yancy, a to dr Rosa Campensino.
Bardzo trudno to nazwisko wymówić,
nawet jeśli zna się ją od dawna.
Musimy stąd spierdalać.
Chciałbym wam pomóc, ale nie mogę po prostu...
Wyjaśnię ci, na czym polega problem.
Twoi szefowie są mordercami.
Sądząc po twojej minie, nie wiedziałeś o tym.
Ale pewnie wiesz,
że jeśli lecisz stąd non stop aż do hrabstwa Monroe bez odprawy celnej,
popełniasz przestępstwo i to całkiem poważne.
Lata też z przemytnikami narkotyków. Widziałam.
To byli palanci.
Tak czy inaczej, przemyt narkotyków to coś bardzo niedobrego.
Naprawdę są mordercami?
Tak.
Nas też próbowali zabić.
Uciekliśmy.
Kochanie, chyba zrozumiał, że uciekliśmy, bo tu stoimy.
Bo ty nigdy nie przesadzasz z wyjaśnieniami.
On wie, że nas nie złapali.
Stoimy przed nim.
Szczegóły są ważne.
Fajnie, że jesteś dokładna, ale on wie, że przeżyliśmy.
Nie chcę stawać po niczyjej stronie.
Oboje macie rację.
Zabiorę was pod jednym warunkiem.
Nie ma warunków. Nie ma negocjacji.
Nie możesz niczego żądać.
Chyba mogę.
Cholerka. Mrugnąłem. Jeszcze jedno.
No weźcie. Będą trwać wiecznie.
Teraz jest okej.
Gracie?
To ty?
Przyszłam tylko po laskę.
Gracie? Gdzie ona jest?
Gdzie... Dzień dobry.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Jestem babcią Gracie. Ya-Ya.
Mój siostrzeniec nazywa tak siusiaka.
Potrzebuję leków przeciwbólowych dla męża,
a nie mogę znaleźć lekarza na tej gównianej wyspie.
Nie mogę ci pomóc.
Nie chodzi o ciebie.
Chodzi o Gracie, która ma tu wpływy, a pracuje dla mnie.
Pamiętam cię.
Zwróciłam twój samochodzik.
Mam to gdzieś. Dosłownie.
- Gdzie ona jest? - Pewnie odwiedziła matkę.
Gdzie jest jej matka?
- Na cmentarzu. - Dziękuję.
Kurwa!
Nie od razu zauważyła odbudowany ołtarz,
ale kiedy go dostrzegła, zrozumiała, że jej królowa wróciła.
To tutaj.
Burza jest coraz gwałtowniejsza.
Dobrze, że nie zatrzymaliśmy się na kawę.
Nie wydostaniemy się stąd, jeśli nie wystartujemy w tej chwili.
Kiedy dotrzesz do domu, masz wszystko opowiedzieć Ro.
Będzie wiedział, co robić.
Jak to: „Kiedy dotrę do domu”?
Nie mogę pozwolić, by uszło mu to na sucho.
Ma dziurę w kręgosłupie i brakuje mu ręki.
Raczej nie pójdzie potańczyć.
Kumam, ale nie mógłbym w nocy spać.
Chodźcie! Musimy startować.
Wiem, że to nie koniec świata.
Ale to się dzieje naprawdę. To nie jest już jebana przygoda.
- To niebezpieczne. - Wiem. Dlatego musisz lecieć.
- Musisz wsiąść do samolotu. - Ty też.
Rób, co uważasz,
ale jeśli nie wsiądziesz, z nami koniec.
Poważnie?
Byliśmy szczęśliwi.
Daj spokój. Po prostu odpuść.
Ten jeden raz.
Kurwa!
Eve uderzyła się w palec u nogi. Przez Nicka.
Nie zdawała sobie sprawy, że to najmniejszy z jej problemów.
Tu jesteś! Dzięki Bogu!
- Wszędzie cię szukałam. - Znalazłaś mnie.
Znów nosisz swój kostium. Ekstra.
Potrzebuję twojej pomocy. W tej chwili.
Nie.
Ja nie proszę. Jestem twoją jebaną szefową, więc ruchy.
Do roboty.
Gracie!
Ogarniasz zaklęcia i inne takie, nie?
Nick bardzo cierpi i potrzebuje twojej pomocy.
Na nic nie może liczyć.
Jak my wszyscy, którzy sprzedaliśmy dusze.
Ty jebana suko.
Nadszedł huragan, tak jak zapowiadałam.
Jestem gotowa zaakceptować swój los.
A ty, Eve?
To koniec. Nie będziecie więcej kraść naszej ziemi!
Nie będziecie budować ośrodka na plażach, na których bawią się nasze dzieci!
Naprawdę myślałaś, że Orisze wam na to pozwolą?
Ja na pewno nie pozwolę.
Ty?
Za kogo ty się, kurwa, uważasz?
Jestem jebaną Smoczą Królową!
Czas to zakończyć.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK