FX PREZENTUJE
OBCY: ZIEMIA
Arthur.
Może jesteś głodny?
Przepraszam.
Ej!
Słyszę cię. Wiem, że tam jesteś.
Odejdź, jestem zajęty!
Niby czym? My zawsze mamy wolne.
Nie tak głośno!
Łajza z ciebie.
Zostaw mnie, Smee.
Zostaw mnie. Proszę!
- Ktoś cię usłyszy. - Mam to gdzieś.
- Wpuść mnie. Coś się dzieje. - Zepsujesz wszystko.
O czym ty mówisz?
Co?
No bo…
Ktoś się chowa?
Ale to… człowiek.
Co zrobiłeś?
Drobinka!
Drobinka.
Drobinka, co ty…
Masz nikomu nie mówić.
Obiecujesz?
Bo jak powiesz, ten pan ze statku zabije moją rodzinę.
Ty to zrobiłeś Arthurowi?
Ty też byś tak zrobił, gdyby ciebie wybrał.
Szantażował, czy jak to się mówi.
Mama zabita, bracia zabici, wszyscy.
Nic mu nie będzie?
No bo to coś go nie zabije?
- Nie. - Świetnie.
Tak powiedział pan.
Powiedział, że potrzebuje potwora.
Jak go zdobędzie, wypuści Arthura.
Dobrze?
Muszę go tylko stąd zabrać.
Bo…
- Dokąd? - Na plażę.
Muszę go zabrać.
Dobrze.
Smee.
Pomożesz mi?
- Proszę. - Nie.
- Proszę!
Proszę.
Dobrze.
- Pomożesz? - Tak.
Dziękuję…
Dziękuję. Złap go za nogi.
Za nogi!
Dalej, Smee.
Bierz te nogi.
Korytarz jest pusty. Idziemy.
Czysto.
Hybrydę zabierzcie. Muchę odstawcie do klatki.
Tak jest.
Nic ci nie grozi.
Dobra, co straciliśmy?
Jedno z dzieci było nieostrożne.
Które?
Poślę je do łóżka bez kolacji.
Tamto.
- Czy to… - Izaak.
Milczek?
Mucha to zrobiła?
Tak. One trawią jedzenie pozaustrojowo.
Zapewne w domu mało mają materii organicznej, więc jedzą minerały.
Wspaniale. Jak idzie z restartem i przywróceniem?
Jest to teoretycznie możliwe.
Brakuje nam jednak praktyki.
Sześć miliardów do śmieci.
- Koniec z dziećmi w laboratorium. - Poza Wendy.
Jasne, ale musisz jej pilnować.
- Nie chcę więcej wypadków. - Śmierć Izaaka to nie wypadek.
- Sam mówiłeś… - Musisz obejrzeć nagranie.
Co za wyrachowanie. Zna konsekwencje swoich czynów.
Zwierzęta rozumieją przyczynę i skutek.
Tak, ale na tym ruchu nie skorzystała owca, a mucha.
Po co to zrobiła?
Przenieście ją.
- Zapobiegawczo? - Coś w tym stylu.
Co się dzieje?
Czy…
Co to?
Wypadek.
Straszny.
Nie do uniknięcia. Sytuacja jednak została opanowana.
„Opanowana”. A co się stało?
Co się stało z Izaakiem?
Nauka.
To niemożliwe. My jesteśmy premium.
Nie.
Muszę powiedzieć innym.
Zaczekaj.
Pomyślmy o tym przez chwilę.
Nie ma co innych straszyć takim przedziwnym wypadkiem.
Wiesz, jakie są dzieci. Zafiksują się na tym.
„Boże, nie jesteśmy tu bezpieczni”. Nie przemówisz im do rozsądku.
A nie jesteśmy tu bezpieczni?
Nie o to…
Pogadaj z nią.
Z drogi, proszę.
Nie możesz wymazywać rzeczy.
O kurde. Gdzie są pozostali? Musimy pierwsi z nimi pogadać.
WENDY – KĘDZIOREK – STALÓWKA OFFLINE
LOKALIZOWANIE HYBRYD WYŁĄCZONE
- Nie wiem. - Jak to nie wiesz?
Ktoś wyłączył nadajniki.
Kurwa!
Marcy.
Marce.
Nie żyje.
Co?
Izaak nie żyje.
Powiedzieli, że był wypadek.
Bardzo mi przykro.
Nie jesteśmy tu bezpieczni. Musimy odejść.
- Nie możemy. Namierzą nas. - Już nie.
Arthur.
Wszyscy?
Wszyscy.
Musimy zabrać każdego.
Nie wiem, ile mamy czasu, zanim odkryją, że coś nie gra.
Nie weźmiemy każdego.
- Nie możemy odejść bez… - Marcy, musimy.
Czy ty odszedłbyś beze mnie?
Oczywiście, że nie.
- Bo jesteś moim bratem. - Jasne.
Dlatego zrozum, że spróbuję.
Okej.
Byle szybko.
Stalówka?
Co jej powiedziałaś?
Prawdę i tyle.
Wystraszyłaś ją.
Powinna być wystraszona.
Jak my wszyscy po tym, co jej zrobili.
Pomagali, a ty to zepsułaś.
- Wymazali jej wspomnienia. - Nie.
Mam cały umysł.
Nikt nie grzebie mi w bebechach.
Mam rację, panie Truskawko?
Co nasze, to nasze. Nikomu nie oddamy.
Izaak nie żyje.
Nie jesteśmy tu bezpieczni. Chyba nigdy nie byliśmy.
Do czasu twojego brata było dobrze.
- To nie jego wina! - Wiem.
Bo twoja.
Chłopak geniusz nie jest przyjacielem. To nasz właściciel.
Nie rozumiesz go.
Chce pomóc ludziom. Tak jak nam.
Wszyscy tu umrzemy.
Potem wpełzną robale, a my będziemy duchami.
A ja nie chcę być duchem.
Musimy odejść.
Nie znam lepszego miejsca.
Obiecaj, ale tak serio, że na nas nie doniesiesz.
Obiecaj, Kędziorek.
Obiecuję.
Marcy.
Musimy iść, Marcy.
Co robisz?
Chodź, Stalówka.
Co zrobiłaś?
Gdzie on jest?
- Kto? - Małżonek.
Zwolniłeś go. Odlatuje z wyspy.
Wcale nie. Nie wsiadł na pokład.
Zamiast tego wyłączył ich nadajniki.
Taki był plan? Wyłączyć je i zabrać moje dzieci?
- Nie zrobiłby tego. - Taki z niego, kurwa, święty?
Mamy nagranie.
Arthur i brat wyłączyli nadajniki kilka godzin temu.
Wyjaśnij mi, jak możesz o tym nie wiedzieć.
Bo nie wiem.
Naruszenie zabezpieczeń laboratorium.
Przydaj się.
Naruszenie…
Tak jest.
- Dobra. - Czekaj.
Dobra, mam. Nie, czekaj, Drobinka!
Drobinka.
Dobra.
Co robicie?
Słucham?
Bo ten pan ze statku.
Mówił do mnie w myślach.
Kazał zabrać Arthura na plażę.
O tym wiem.
Dlaczego jednak idziecie tamtędy?
Najszybsza droga na plażę to winda bezpieczeństwa.
Spóźnicie się.
B7.
Tak się nazywam.
Rose Ellis.
Tak mnie wcześniej nazywano.
To nie my.
My wciąż żyjemy.
Ja już chyba nie.
Musimy iść.
Czemu Kirsh nas nie zgłosił?
Nie wiem…
O kurczę!
Schowaj się.
- Idziemy. - Czekaj.
Poszli.
Czekaj.
Gdzie go położyliśmy?
- Tutaj był. - Arthur.
O nie.
- Arthur. - Arthur!
Nie, nie.
Arthur.
Nie widzę go.
- O Boże! - Łap to!
Czekaj.
Co to jest?
Gdzie jesteśmy?
Był taki problem i trzeba się było ewakuować.
Jaki problem?
Twoja żona czeka na nas na plaży.
Bo było tam… Takie jakieś…
Skażenie.
Tak, skażenie.
Tak.
Trzeba się było ewakuować.
Zanieśliśmy cię.
Musieliście mnie nieść?
Ale czemu? Coś się stało?
Nic nie pamiętasz?
Pamiętam, że Milczek zaginął i…
- Wyciek gazu. - Tak.
Wyciek gazu.
- Tak. - Nawdychałeś się.
I to mocno.
Reszta poszła przed nami i…
Czekają na nas na plaży.
Ta dezorientacja to przez gaz.
Pomożemy ci.
- Dobrze. - Tak.
- Okej. - Tak.
Pokłóciłem się z żoną i potem…
Miałem…
Muszę na chwilę odejść.
Nie chcę, żeby jej ostatnim wspomnieniem o mnie…
Mam nadzieję…
Przepraszam.
Dziękuję.
Chyba uratowaliście mi życie.
Nie ma za co.
Lepiej już iść.
- Lepiej iść. - Racja.
Czekajcie.
Co?
Już prawie jesteśmy.
Jeszcze…
Tak nie można.
Co?
Nie, bo…
- Patrz, ona jest tam. - Tak.
- Nie, ja nie… - Tam jest.
Cokolwiek się tu dzieje, nie musicie tego robić.
Wróćmy i razem coś wymyślimy.
Nie, przecież zabieramy cię do żony.
Właśnie.
Chodzi o to, że z czasem każde dziecko nauczy się kłamać.
Ale wy wciąż się uczycie.
Nie wiem, o co chodzi, ale widzę, że się boicie.
Ja się nie boję.
Kłamanie ma pewną wadę.
Jak się raz skłamie, trzeba dalej kłamać.
Okłamujecie mnie, bo sądzicie, że nie zrozumiem,
ale sęk w tym, że my, którzy was kochamy, zrozumiemy.
Dlatego wróćmy…
powiecie mi, co się dzieje,
a ja obiecuję, że wam pomogę.
Zgoda?
Dobrze.
Drobinka.
Tak.
Będzie dobrze.
- O Boże… - Co się dzieje?
- Co z nim? - Pomocy!
Arthur!
- Co mamy robić? - Co się dzieje?
Co z tobą?
Arthur!
- Podnieśmy go. - Czekaj!
- Co mamy robić? - Pomóż mi go podnieść.
O Boże!
Boże.
Co się dzieje?
O Boże!
Co…
Gdzie to jest?
- Proszę… - Dokąd to uciekło?
Smee, dokąd uciekło?
O nie. Przecież to potwór. Oni go chcą, Smee.
Mówiłeś, że nic mu nie będzie.
- A my… - On tego chciał. Coś ty narobił?
Okłamałeś mnie.
Powiedziałem, że ci pomogę,
bo mówiłeś, że nic mu nie będzie.
Nie! Arthur.
Arthur?
Arthur, proszę!
Proszę! Drobinka!
Drobinka! Nie.
Czekaj. Przestań.
Drobinka, proszę…
Co?
Drobinka!
- Co robisz? - Spóźnimy się!
Pomóż mi, Smee!
Kochanie.
O co chodzi?
Chodź tu.
Chodź.
Co się stało?
Mamo?
Jestem przy tobie.
Wszystko jest takie trudne i nie wiem, co robić.
Wszystko będzie dobrze, kochanie.
Będzie dobrze.
Obiecuję ci.
Jesteśmy. Odbiór.
Przyjąłem. Zespół drugi. Jesteśmy. Odbiór.
Przyjąłem. Przeniknijcie. Nie wychylać się.
Strzelać, by zabić. Odbiór.
Przyjąłem. Odbiór.
Miałeś przyjść sam.
Potrzebowałem pomocy. Mój najlepszy przyjaciel. Nie krzywdź go.
Gdzie to jest?
Próbowałem. Przysięgam, że próbowałem.
Zrobiłem wszystko, o co prosiłeś.
Gdyby to była prawda, nie stałbym nad pustym ciałem.
Nie rozumiesz.
Wszystko poszło nie tak.
Zrobiłem, co kazałeś.
Zabrałem go do jaja, potwór owinął mu twarz.
Ale potem sam nie wiem.
Nie mówiłeś, że będzie drugi potwór.
Mówiłeś, że mam więcej czasu, a wszystko stało się tak szybko…
- Zamilcz. - Przysięgam.
Przestań.
Zachowujesz się jak dziecko.
Wiesz, co robią dorośli, gdy popełnią błąd?
Przyznają się.
Co z moją mamą?
Nie skrzywdzisz jej, prawda?
Zabierać ich.
Proszę, powiedz mi, co z moją mamą.
Czy chcesz…? Proszę.
Cel numer jeden nieosiągnięty.
- Przepraszam. - Ruszamy do celu numer dwa.
Ksenomorf uciekł z placówki kanałem ściekowym.
Ani śladu Wendy i Zagubionych Chłopców.
To kiepski pomysł.
Jesteś niedorzeczny.
Im częściej przenosimy okazy,
im bardziej je rozpraszamy, tym trudniej je opanować.
Widziałeś nagranie. To coś zaaranżowało zajście z Milczkiem.
Chcę z tym porozmawiać.
Słyszysz mnie?
Długopis.
Nazywamy to liczbą pi.
Stosunek obwodu koła do średnicy.
Zaawansowane cywilizacje by ją znały.
Jakie będą kolejne trzy cyfry?
A dalej?
Kolejna cyfra?
Proszę pana, ponawiam swoje obawy.
O mój Boże.
O Boże.
Gdybyś tylko potrafił mówić.
Gdyby to stworzenie uciekło i wtopiło się w społeczność ludzką…
Wystarczy w jedną osobę.
- Proszę pana? - Masz rację.
Trzeba ją zamienić z człowiekiem.
Z kimś, kto mówi i korzysta z toalety. Może z naukowcem?
Nie, z jakimś cieciem?
Kimś z niskim IQ, żebyśmy zobaczyli różnicę.
W porządku.
Zrobię listę.
Nie. Zaczekaj.
Wiem, kogo wykorzystać.
Za jakieś 400 metrów jest przystań.
Arthur dał mi kod.
Okej.
Co?
Spokojnie. Zły pomysł.
Rzuć to na ziemię.
Lepiej odejdźcie.
Zanim będzie za późno.
Zabezpieczyć ich.
Później sprawdzimy, czy to androidy.
Odejdźcie.
- Marcy, nie. - Ale już.
Bo co?
Co to, kurwa, jest?
Wypuściłaś to.
Przestań, Joe.
Już dobrze.
Co mu powiedziałaś?
Schowaj się. Bądź blisko.
Chyba.
Chodźcie.
Idziemy.
Co zrobiłeś?
Rzućcie broń.
Przegrywać trzeba umieć.
Znalezione nie kradzione.
Chłopcy, przejdźcie tu.
To nie koniec.
Nic się nigdy nie kończy.
Zamknąć ich.
Wy macie szlaban.
Odcumujcie.
Odpalę silnik.
- Mówiłam, że tu będzie. - Wyluzuj.
Chcemy tylko pogadać.
- Odłóżcie broń. - Hermit, co ci mówiłam?
Zabroniłam ci.
Patrz, co z tego wyszło.
Musimy odpłynąć. Proszę cię.
Nie da rady.
Ręce na głowę.
Nie strzelać. Uszkodzicie towar.
Mam rozkaz was zabrać.
Nie strzelać!
Dałaś dupy, młoda.
Pan Truskawka mówi, żebyście spierdalali.
Nigdy tam nie wrócimy.
Złazić z łodzi, ale już.
Zrozumiałam.
Nie!
Nie.
Nie!
Rzuć broń!
Co zrobiłeś?
Rzuć!
Co zrobiłeś?
Napisy: Cezary Kucharski