OBCY: ZIEMIA
„Wszystkie dzieci, poza jednym, dorastają.
Wkrótce się o tym dowiadują.
A Wendy dowiedziała się tak.
Pewnego dnia, gdy miała dwa lata, bawiła się w ogrodzie.
Zerwała kolejny kwiatek i pobiegła z nim do mamy.
Zapewne wyglądała rozkosznie,
gdyż pani Darling położyła rękę na sercu i zapłakała.
»Czemu nie możesz pozostać taka na zawsze?«
Więcej nic o tym nie mówiła,
lecz odtąd Wendy wiedziała, że dorasta.
Po drugim roku życia już wiemy.
Drugi to początek końca”.
Nic jej nie grozi?
Sama zabiła dorosłego osobnika.
A tu mamy dziecko za stalą i szkłem hartowanym.
Nie mam na myśli jej ciała.
Martwisz się jej intelektem, emocjami?
Smee mówił, że wytrzyma dwa lata bez doładowania.
Jak jeszcze należy dbać o hybrydy?
A czemu pytasz?
Chodzi mi o to, że pewnego dnia skończy pobyt w tym miejscu
i będzie potrzebowała kogoś, kto się nią zajmie.
To jakby cebula pytała, jak ma się opiekować gwiazdą.
Jasne, jak chcesz.
Sądzisz, że on pozwoli ci ją zabrać?
Nie.
Być może.
Po co?
By żyć.
Być rodziną.
Ona ma potencjał, by odkryć sposób podróżowania z prędkością nadświetlną
i badać gwiazdy przez tysiące lat,
a ty chcesz, by była rodziną?
To tylko dziecko.
Wmawiasz to sobie.
Już mówiłem. To nic mechanicznego.
Czy ona…
Jest w trybie ładowania. Nie słyszy.
Co dokładnie powiedziała?
Że jest w ciąży.
W ciąży.
- Przeżyła traumę. - Tak mam mu powiedzieć?
Zawsze była wrażliwa.
Pamiętasz.
Mieliśmy to zmienić.
Owszem, w jej strukturze…
ale najwyraźniej za mało.
Jak ją naprawić?
Potrzeba czasu i terapii.
Nie.
Ale ona…
Przeżyła traumatyczne zdarzenia. Wiedzieliśmy o tym, gdy ją wybieraliśmy.
Mogę jej pomóc. Potrzebuję tylko czasu.
Nie. Wejdźcie tam.
Zresetujcie jej pamięć do czasu sprzed wieży.
Zmieńcie reakcje na bodźce. Spowolnijcie prędkość przetwarzania.
To całkowita zmiana osobowości.
Wbrew zasadom programu.
Nie dramatyzuj.
Sami mówiliście. To dziecko w potrzebie.
Pomożemy jej.
Ciesz się, że mamy narzędzia.
Nie wiemy, jak to wpłynie na jej tożsamość
i funkcjonowanie psychospołeczne.
Możemy pogorszyć sprawę.
Posłuchajcie mnie.
Ta jednostka ma się uśmiechać i machać ze sceny
za trzy tygodnie.
A kiedy architekci systemów Piątki
będą z nią rozmawiać przy przekąskach i drinkach,
to ma być spokojna i czarująca tak jak pozostałe.
Nie możemy sobie pozwolić na porażkę, bo nie dowieźliście sprawy do końca.
Nie zrobię tego.
Słucham?
Zrobimy to.
Nie. Co ty, żartujesz?
Twój mąż ma wątpliwości. Wykonasz sama?
Nie.
Tak.
Dobrze.
Zrób to.
A ciebie zwalniam.
- Nie mówisz poważnie. - Chwila.
Absolutnie.
Nie wykonałeś polecenia.
Potrzebujecie mnie.
Najwyraźniej już nie. Zabieraj swoje rzeczy.
Przez resztę dnia zajmij się wyprowadzką.
Wieczorem będziesz na wyspie nielegalnie.
Mogą cię zastrzelić.
- To było niesamowite. - Tak.
Wymowa jest trudna, ale dam radę.
Będę z tobą szczery.
To był błąd, że je sprowadzono.
To gatunki z innych światów, które mają miliony lat.
Mamy szczęście, że nie uciekły po wypadku.
Nie chciały tu być.
Nie rób tego.
Nadajesz im uczucia i myśli, a to są mordercy.
My też.
Ale nie tak.
My mamy rozum. Potrafimy myśleć.
Mamy społeczność.
A one potrafią przetrwać, jeść, może i spać.
Tyle.
Pszczoły też.
Mrówki też.
Roje, ule, systemy, kolonie.
To coś chciało nas zabić.
Ten nie.
Joe, ten może być dobry.
Marcy.
Tutaj mówimy „tak”, a nie „nie”.
Co to ma znaczyć?
Chłopak geniusz mówi, że „nie” to pierwszy krok do niczego.
Do bycia niczym. Do osiągnięcia niczego. A tutaj mówimy „tak”.
Jeśli ktoś chce cię wykorzystać, zranić…
to w tym „nie” masz władzę.
Władzę nad swoim ciałem. Nad życiem.
Nie musimy o tym gadać.
Nie dzisiaj.
Za nami szalone dni.
Jestem z ciebie dumny.
Na pewno nie było ci łatwo.
Ale obiecuję, że to nie potrwa wiecznie.
Myślę, jak nas stąd wydostać.
A jeśli nie chcę?
Dzień dobry. Jestem Barrister McAfee.
Moderator wyznaczony przez grupę zarządzającą
zwaną Piątką.
Zgodnie z umową między korporacjami decyzja, którą podejmę
po wysłuchaniu dowodów i argumentów, będzie prawnie wiążąca.
Panie Kavalier, pani Yutani,
oczekuję, że wasze zachowanie będzie licować z powagą spotkania,
gdyż sprawa z pewnością jest poważna.
Pani Yutani, proszę o pani mowę wstępną.
Na początek wymienię kilka niepodważalnych faktów.
Po pierwsze, USCSS Maginot
to statek badawczy klasy naukowej, którego właścicielem
jest korporacja Weyland-Yutani.
A więc dane, sprzęt, personel
i materiały badawcze na pokładzie pozostają własnością Weyland-Yutani.
Konfiskata tego wszystkiego…
- Przepraszam, mogę… - Nie.
Czekaj na swoją kolej.
Twój statek nie rozbił się w próżni.
Zniszczył trzy przecznice miasta. Były tysiące ofiar.
Panie Kavalier,
będzie pan mógł zabrać głos, ale to czas pani Yutani.
Nie wiem, jak się załatwia sprawy w tej biurokratycznej krainie,
ale w przyszłości, w której żyję, żyje się szybko i zarabia biliony.
Chętnie porównam zarobki.
Jak już wspominałem, spotkaliśmy się w poważnej sprawie.
Proszę o poważne zachowanie.
Bo co?
Bo pójdziesz spać bez kolacji, chłopcze.
Panie Kavalier, czy podważa pan słowa pani Yutani?
Że to jej statek? Jasne.
Oddam go jej,
jak tylko wymyślę, jak go usunąć i nie zawalić budynku.
A materiały na pokładzie?
Pozwól, że o coś spytam.
A jeśli to nie był wypadek?
- Co? - Tak.
To mógł być atak.
Może pilot był pijany albo statek w tak złym stanie,
że katastrofa wynikła z zaniedbania, czyli ja stałem się ofiarą.
Albo i lepiej, gliną.
Bo teraz muszę odkryć, czemu tylu moich obywateli umarło.
Wierz mi, że nasze śledztwo już trwa…
Myślisz, że pozwolę ci badać własną katastrofę? Chyba oszalałaś.
Jak już mówiłam, otrzymasz hojne odszkodowanie.
Nie chodzi o pieniądze! Skarbie, ja mam pieniądze. Ale ty chcesz coś ukryć.
Wiesz, co ona chce odzyskać?
Biologiczne okazy z głębi kosmosu.
Gatunki inwazyjne. Drapieżniki.
Weyland-Yutani przemycał je na planetę,
łamiąc jakieś 50 praw międzykorporacyjnych.
- Nieprawda. - Pokazać zdjęcia?
Czekaj.
Te okazy są naszą własnością
i powinny być badane w placówce pozaplanetarnej.
Tam zostaną przeniesione,
gdy pan Kavalier przestanie je przetrzymywać.
Jednak rozumie pani sytuację pana Kavaliera.
Dlatego zamierzamy dołożyć
dodatkowe dziesięć miliardów dolarów, aby ukoić jego cierpienie.
Dwadzieścia.
Piętnaście.
Dwadzieścia pięć.
A więc dwadzieścia.
Zgadzamy się?
- Tak. Zgoda. - Tak.
Spakuję je i wyślę…
gdy tylko minie kwarantanna.
- Nie. - Tak.
Sześć tygodni to czas na kwarantannę próbek spoza Ziemi.
Prawda?
Tak mówi Porozumienie Brubakera.
Pięćdziesiąt miliardów i przejmujemy towar od razu.
To po prostu nie byłoby bezpieczne. Dla planety.
One nie należą do ciebie.
To żywe stworzenia. Właściwie nie należą do nikogo.
Zakładam, że skończyliśmy.
Czyli 20 miliardów plus odszkodowanie.
Zwrócimy próbki po zakończeniu kwarantanny.
Oczywiście fakt, że łączysz się w bólu
ze wszystkimi ofiarami katastrofy Maginot, jest zawsze mile widziany.
W imieniu Piątki
pragnę wyrazić radość, iż spotkanie zakończyło się przystępnym…
Zamknij się.
Na czym stoimy?
Mogę odebrać dziś jednego Ksenomorfa.
- Możesz? - Mam rekruta.
Duże ryzyko porażki.
Prodigy znacznie zwiększyło ochronę wyspy
w ciągu ostatniej doby.
Spodziewają się otwartej napaści.
Co zalecasz?
Zdestabilizować ośrodek i wykorzystać chaos.
No proszę.
Prawie jak człowiek. Nienawidząca siebie maszyna.
Zapewne mi zazdrościsz.
Jasne. Wczorajszy model. Wielce istotny robot.
Każdy chce być tobą.
Jak się pracuje dla firmy, w której jesteś zbędny?
Nie wiem, o czym mówisz.
Urocze są te wasze dzieci w błyszczących, nowiutkich ciałach.
Fajnie byłoby takie mieć.
Dziecko, czy mniej żałosne ciało?
Wiesz, co lubię w zabijaniu androidów?
Nie czują bólu.
Pozostają ciągle skupione, gdy rwę je na kawałki.
Wydaje mi się,
że to właśnie ból daje satysfakcję.
Zwłaszcza cyborgom.
Gdy zdają sobie sprawę, że jednak nie są maszynami.
Gdy pęka pierwsza gałka oczna.
Do zobaczenia, stara zabawko.
Tylko kilka poprawek, kochanie.
Wspaniały dar, co?
Możemy ci usunąć traumatyczne przeżycia.
Jeszcze chwilę, dobrze?
Cześć.
A lepiej…
Lepiej się czujesz?
Lepiej?
Od czego lepiej? Czuje się OK.
Chyba normalnie.
Czuję, jakbym przespała z tysiąc lat.
Co tam?
Bo pomyślałam…
Mówiłaś, że będziesz miała dziecko.
Jasne.
Kiedy?
Kilka dni temu.
Kędziorek mówiła, że powiedziałaś…
Kilka dni temu ćwiczyliśmy i byliśmy na wycieczce.
Nie, kiedy Drobinka i Smee wrócili z miejsca wypadku.
Z czego?
Wypadku.
Tego w mieście. Widziałaś zwierzęta z rozwalonego zoo.
Nie żartuj.
Najstraszniejsze, co pamiętam, to historie o duchach i latarki.
Nie, tamto było…
Co ci jest?
Nic. A tobie?
Byliśmy w mieście, Stalówka.
Statek się rozbił.
Musieliśmy tam ratować wielu ludzi.
A ty znalazłaś oko.
Przeraziło cię.
Przestań.
Co mam przestać?
Nic nie pamiętam.
Co mi jest? Nic nie pamiętam.
Nie szkodzi.
Na pewno odzyskasz wspomnienia.
Pamiętasz wyjście z Arthurem i panią Sylvią?
Kiedy?
Po tym, jak powiedziałaś, że będziesz miała dziecko i oni…
„Gdy zasnęła, miała pewien sen.
O Nibylandii, która za bardzo się zbliżyła.
O dziwnym chłopcu, który ją opuścił.
Nie wystraszył jej, bo widziała go już
w twarzach kobiet, które nie mają dzieci.
Możliwe, że da się go dostrzec także w twarzach niektórych matek.
W tym śnie chłopiec zdarł zasłonę Nibylandii.
Wtedy zobaczyła Wendy, Johna i Michaela…”
Wiem, że mogę. Tylko muszę go znaleźć.
„Zaglądali do niej”.
Nie, bo…
Wiem.
Tak, wiem.
Przecież wiem. Tylko że muszę…
Zostaw mnie w spokoju!
Hej.
- Wszystko gra? - Tak.
Dalej się przyjaźnimy?
Daj mi się tym zająć, dobra?
Wszyscy tacy tu drażliwi. W ogóle nie można się pobawić.
Nie wszystko jest zabawą.
Jesteśmy już dorośli.
Dorosłość jest do kitu.
Racja. Bardzo.
A nie możemy… Nie wiem…
- Nie, mam tyle… - Rzeczy do zrobienia. Wiem.
- Smee. - Nie.
Posłuchaj.
Zajmę się tą jedną rzeczą
i potem obiecuję, że pogramy, w co tylko chcesz.
Powaga?
Tak.
Co robisz?
Przytulam jak dorosły.
90 KROKÓW W DÓŁ KORYTARZA DO POKOJU HYBRYD
- Hej. - Cześć.
Widziałeś Marcy?
Nie widziałem jej.
Dobra.
Może jej poszukamy?
Sama się znajdzie.
Przypomnisz mi,
jak miałeś na imię?
Aarush.
Pośpiesz się.
Nie mogę.
Nie możesz o tym rozmawiać? Rozumiem.
Powiedz: „Musisz pójść ze mną”.
To niesprawiedliwe.
Wendy może się spotkać z rodziną, a ja?
Porozmawiamy z nimi, obiecuję.
A mogę…
Chcę ci coś pokazać.
- Co? - Tajemnica.
No…
Będzie fajnie.
Hej.
W patrolu brakuje osoby. Idziesz?
Nie. To by było niegrzeczne.
Bo my mieliśmy…
To nie potrwa długo.
Pogadamy, jak wrócę.
Nie, musimy iść teraz.
Chodzi o Wendy.
Wybacz, młody, moja wina. Takie rozkazy. Kwestia bezpieczeństwa.
Zwrócimy ci go jak najszybciej.
O co mu chodziło?
Nie mam pojęcia.
Q jest tam. Załatwimy ci sprzęt.
Wolę być tutaj z robakami, jaszczurkami i ślimakami.
Mnie pasuje. Laboratorium jest porypane.
Mówisz o potworach?
Czy tych pokręconych robotach, jak im styki przegrzewa i…
Sorki, stary.
To naprawdę twoja siostra? W tej maszynie?
Tak.
Tak sądzę.
Dla mnie tak.
Ponoć Yutani się wnerwiła.
Może wysłać cyborgi, by odzyskać potwory.
Dlatego wysłali nas na patrol. Trzeba być czujnym.
Jesteśmy na wyspie na jebanym zadupiu.
Tu nie można ot tak wpaść. A patrol ma nas czymś zająć.
Na pewno da się stąd wyrwać.
Samolotem, statkiem.
Jesteśmy blisko kontynentu?
Tego nie wiem,
ale dalej na tej drodze są znaki o przystani.
Nie dadzą ci przepustki na weekend.
Ścisła ochrona.
To nasi ludzie? Znamy ich?
Nie, wyspa ma własną ochronę. A my jesteśmy dla nich…
Przynieś, podaj, pozamiataj.
Zbędni.
Kiedyś tata zabrał mnie na statek. Ale to było dawno temu.
Wy dorastaliście blisko wody?
Przestań.
Co mam przestać?
Cokolwiek tam planujesz. Pytasz o łodzie i jak daleko jesteśmy.
Dobrze nam tu.
Żyjemy. Dostajemy kasę.
Nie spieprz tego.
Tutaj są potwory.
Być może. Ale skoro i ja jestem, to chociaż wiem.
Co wiesz?
Gdzie one są.
Dzień dobry.
Jesteś w laboratorium?
Nie. Wyszedłeś…
Poleciałem na kontynent.
Odbyliśmy spotkanie z Yutani. Wrócę przed zmrokiem.
Dobra. Co mam robić?
Stworzenia trzeba nakarmić i napoić.
Sprawdź dane z wczoraj i odznacz kolejny eksperyment z listy.
Kędziorek jest z tobą?
Nie, ale dam sobie radę.
Krok po kroku. Trzymaj się procedur.
Metoda naukowa to metoda, a nie sugestia.
Oczywiście.
Muszę iść.
- Kirsh wzywa do laboratorium. - Też mam iść?
Nie, poradzę sobie.
Pa.
Czy ty serio…
Grzeczny stworek.
Bardzo grzeczny.
„Liczba chłopców na wyspie bywa różna.
Niektórzy giną i tak dalej.
Lecz dorastają, co jest wbrew zasadom… Piotruś uszczupla ich liczbę”.
Wendy?
Co jej zrobiliście?
Komu?
Stalówce.
Nie pamięta, co ostatnio robiliśmy.
Ani wypadku, ani walk, ani tego, że mówiła o dziecku.
Kochanie…
to skomplikowane.
Wiesz, że była zła.
Zrobiliśmy diagnostykę i wykryliśmy błąd w jednym z podprogramów.
- Naprawa… - Wymazaliście jej pamięć.
Usunęliśmy uszkodzone dane, nim zdążyły uszkodzić resztę.
Zabawne słowo.
Uszkodzić.
- To znaczy… - Wiem, co to znaczy. Nie jestem głupia.
Oczywiście, że nie.
Powiedziałam mu, że tutaj mówi się „tak”.
Nie dałaś jej wyboru.
Podałam jej lekarstwo. Tak samo postąpiłby każdy lekarz.
Proszę, Wendy. Darzę cię wielkim szacunkiem. Jak was wszystkich.
Bo jesteśmy wyjątkowi.
Oczywiście.
Jesteście.
Z potencjałem wykraczającym poza nasze wyobrażenia.
Kirsh mówi, że często bywasz w zabezpieczonym laboratorium.
Ktoś musi pilnować.
One się tu nie wprosiły.
Tak…
To są okazy. Zebrane przez Weyland-Yutani.
On je bada.
Dla niego to eksperymenty.
To placówka badawcza pełna naukowców.
Takie nasze zadanie. Badać.
Badacie i nas.
Wendy.
Nie tak mam na imię.
Marcy, może zechcesz usiąść…
Kazał mi przestać udawać.
Wtedy spytałam, czy jesteśmy ludźmi, czy czymś innym.
Odpowiedział, żeby nie udawać ludzi. Myślę, że ma rację.
Nie chcę już być człowiekiem, skoro tacy są ludzie.
Zabijają istoty. Rozrywają je, by odkryć, co mają w środku.
- Kto tak mówił? - Kirsh.
Mówił, że ludzie podchodzą do spraw emocjonalnie.
Mają uczucia.
Ale my nie musimy.
Możemy się tego pozbyć.
Całego smutku.
Całego szaleństwa.
Obserwować świat takim, jaki jest, a nie takim, jakim go czujemy.
Słowa w jego stylu.
Jest maszyną.
Marcy, zaufaj mi.
Wszystko tutaj robimy dla was.
Moim zadaniem jest dopilnować, by nic się nie zgubiło.
Stalówka się zgubiła.
Nie. Bo jej pomogliśmy.
Czy przy tym przejściu będą problemy?
Oczywiście, że będą. To nowa technologia.
Wyruszyliście w nikomu dotąd nieznaną podróż.
Ale przetrwaliście.
Chcę wam pomóc.
Chcę dopilnować tego przejścia.
Ale musimy współpracować.
Powiedz, w czym tkwi problem, żebym mogła ci pomóc w naprawie.
A jeśli tkwi w tobie?
Masz chwilę?
Cześć.
Joe, tak? A może wolisz „Hermit”?
Co robisz?
Ja? Nic takiego.
Wynoszę się stąd. Szybka akcja. Nie żeby mnie wylali.
Wylali cię?
Nie.
Tak. Ale nie martw się o mnie. Mam sześć stopni naukowych.
Potrzebujesz czegoś?
Tak, no…
widziałem, jak zajmujesz się Marcy…
Wendy.
Wtedy z tym słuchem…
W każdym razie zauważyłem, że tobie na niej zależy.
Tak było. Znaczy, nadal zależy.
Czy mogę cię o coś zapytać? Ale odpowiedz mi tak szczerze,
żebym się choć trochę uspokoił.
Nasza praca jest ściśle tajna, ale powiem, co mogę.
Czy moja siostra jest tu bezpieczna?
Tylko szczerze. Proszę.
Oczywiście, że jest.
Jest tu bezpieczna jak sejf w banku.
Razem z żoną robimy wszystko dla dobra dzieci.
Pokażę ci. Zobaczysz jej parametry.
Chodź.
Tutaj jest Smee. Całkiem zdrowy.
A tutaj… Wendy.
ZABIERZ JĄ STĄD KOD DO ŁODZI 102-770
Tak.
Rozumiem.
Patrz.
Funkcje życiowe Wendy. Wszystko w normie.
SPRAWDŹ_HYBRYDY
NADAJNIKI HYBRYD WYŁĄCZYĆ NADAJNIKI?
WYŁĄCZ NADAJNIKI
Liczę, że cię uspokoiłem.
Robimy dla nich wszystko.
Zapewniamy im najlepszą opiekę.
To właśnie chciałem usłyszeć. Dziękuję.
Szerokiej drogi.
WYSYŁANIE POLECENIA
BŁĄD MILCZEK BRAK POŁĄCZENIA
Co?
Cholera.
OSTATNIA ZNANA LOKALIZACJA: ZABEZPIECZONE LABORATORIUM
No dalej.
ZAMKNIĘTE wpisz kod
Nie mogę.
Nie znajdę człowieka.
Pewnie, że znajdziesz. Grzeczny z ciebie chłopiec.
Chciałbyś się pożegnać z matką, zanim umrze?
Nie. Proszę.
Spróbuję. Proszę, daj mi jeszcze jedną szansę.
Nic jej nie rób, proszę.
Zgłoś się. Słyszysz?
Halo?
Szukasz Milczka?
Ma wyłączony nadajnik. Widziałeś go?
Nie.
Kirsh prosił, żebym popilnował jego rzeczy i dlatego… Nie dał mi…
Milczek?
O nie.
Nie.
Milczek?
Milczek.
Drobinka.
Drobinka!
Pomóż mi.
Otworzysz od zewnątrz?
Otwórz od zewnątrz. Jestem zamknięty.
On ma moją rodzinę.
Co?
Ja też mam rodzinę.
Też mam rodzinę.
Ops, tu doktor Sylvia.
Tak.
Wszystko gra?
Owszem.
Arthur.
Napisy: Cezary Kucharski