OBCY: ZIEMIA
Ja pierdolę.
Ej.
Kto operuje na statku, który ma się rozbić?
Oni nie zginęli w wypadku.
Patrzcie na ich twarze.
Wygląda na uduszenie.
Albo dekompresję kabiny.
Nagłe spotkanie z kosmosem.
Nie, widzisz te sine usta?
To jakaś toksyna.
Miał jakieś obce ciało w przewodzie pokarmowym.
Kod zdarzenia.1562.
Chyba tych ciał już nie ma.
Dobra, chodźmy.
Jesteśmy ekipą ratunkową.
Technicy się pobawią w Agathę Christie.
Ekipa ratunkowa!
Rashidi.
1562, ciała obce.
Już mówiłeś.
Jest źle.
Jak źle?
Co masz na myśli, mówiąc „obce”?
Obcych.
Ten dzień się nigdy nie skończy.
Góra czy dół?
Szef kazał iść w dół, więc idziemy w dół.
Ruchy.
Ej.
Bardzo lubię Wendy, bo jest dla mnie jak starsza siostra,
której nigdy nie miałam...
WYSPA BADAWCZA „NIBYLANDIA”
...no i wiem, że wszyscy są bardzo mili i kocham wszystkie dzieci.
Czekam, aż się skończy ta choroba.
Jest źle.
Nie cierpię tego.
Chcę być bardzo mądra i inteligentna.
Rozwiążę każdy problem.
Cieszę się...
Boję też, ale...
chyba będzie warto.
Co za potencjał.
Tak się mówi o dzieciach.
O tym, jakie mogą być.
Masz na myśli osiągnięcia.
A tu chodzi o proces.
O nauczenie ich, aby były najlepszą wersją siebie.
Strach przed sztuczną inteligencją opiera się na tym,
że zbudujemy genialną maszynę,
która potem zbuduje jeszcze genialniejszą i tak dalej...
Aż będzie po nas.
A to, co my robimy tutaj,
to rozwój ludzkiego potencjału.
Zobaczymy, co zbudują, nim maszyny wszystko zniszczą.
Wyścig na wiedzę.
Ale co wygramy, jeśli one nie pozostaną ludźmi?
Mówię poważnie.
Osiągnęliśmy niemożliwe.
Pokonaliśmy śmierć.
Teraz musimy poprawić jakość ich życia,
bo inaczej naszym jedynym osiągnięciem będą nieśmiertelni konsumenci.
Tu nie chodzi o kasę.
Choć ludzie zawsze tak myślą. Bo bilioner.
Albo że chodzi o ego.
Ale wiesz, czego ja naprawdę chcę?
Porozmawiać z kimś mądrzejszym ode mnie.
Miło mi.
Tak, jesteś mądra.
Ale nie mądrzejsza.
A Kirsh?
Kirsh ma dużą wiedzę.
Porównuje dane z przemyśleniami wielkich filozofów.
To jednak nie mądrość.
Chciałbym choć raz w życiu osiągnąć szczyt
i odbyć nieziemską rozmowę.
Dzieci się nadadzą?
Być może.
Mam taką nadzieję,
że wyposażając Wendy w mózg-superkomputer
oraz szkoląc ją u najlepszych, najdroższych geniuszy,
wreszcie, kurwa, odbędę jakąś ciekawą rozmowę.
Statek naprawdę się rozbił?
Będą tam trupy?
Ale nie...
Nie myśl o tym.
A ty o czym myślisz?
To tajemnica.
Jasne?
Mam brata.
Pracuje w mieście. Jest medykiem. Takim jakby lekarzem.
Na dodatek dobrym.
Właśnie teraz ratuje tam ludzi.
Ale co jeśli...
On nie jest taki jak my, Drobinka. Nie jest ulepszony.
Może się połamać, wykrwawić, spłonąć. A przeze mnie nie odleciał.
Znajdę go.
Mój tata zmarł w Bombaju po przeziębieniu.
Spaliliśmy go na świętym stosie.
Co noc się martwię. A jeśli on żył?
A my go spaliliśmy.
Przygotujcie się.
Brać sprzęt.
Nie martw się. Znajdziemy go.
- Kogo? - Jej brata. Lekarza, który tam jest.
Tajemnica.
Trzeba skakać.
Jebać.
Si, dawaj.
Patrz tylko.
Siberian!
- Ani się waż puścić. - Trzymam.
Hermit.
Ruszaj dupę!
Hermit.
Kurde.
Tu Hermit. Odbiór.
Medyk Prodigy Hermit. Odbiór.
Potrzebne wsparcie.
Jestem w południowej windzie. Kieruję się na górę.
Jest tu jakaś... istota na wolności. Wysoka na dwa i pół metra.
Uzbrojona.
Czy ktoś mnie słyszy?
Kurwa.
Dobra.
Zapraszamy numer 21801.
POPRZEDNIEGO DNIA
Medyku Prodigy Hermit,
proszę podać powód dzisiejszej wizyty.
Ja w sprawie tych formularzy, które złożyłem przy rezygnacji.
Proszę poczekać, medyku Prodigy Hermit.
Jednostka sprawdza twój wniosek.
Zgodnie z zapisami umowy pozostało ci siedem miesięcy kontraktu.
Jasne.
Proszę o specjalne zwolnienie z powodu...
Bo obiecałem ojcu, że wrócę studiować medycynę.
Ojciec: Frank J. Hermit. Zmarł 16 stycznia zeszłego roku.
Tak, był ostatnim ocalałym...
Długo by opowiadać.
Mógłbym porozmawiać z jakąś osobą? Z człowiekiem?
Zostałem dwukrotnie ranny i...
Obserwuje go codziennie. Dwa, trzy razy.
Muszę iść przed siebie.
Dotrzymać obietnicy.
To błąd, że daliśmy jej dostęp?
Spełnić oczekiwania...
To odwraca jej uwagę.
Ale i ją uspokaja.
Faworyzujemy ją.
Mają dla mnie miejsce.
Widzisz? Na uczelni medycznej na Marsie.
Dostałem stypendium,
ale zajęcia zaczynają się za miesiąc...
Jestem ostatnim.
Muszę to zrobić teraz.
Muszę teraz.
Zlitujcie się.
Albo poczujecie mój gniew.
Jaki chlew?
Co powiedziałeś?
Czy ona...
Co się stało?
W jakiś sposób zmieniła kod.
Wiedzieliśmy o tym?
Daliśmy jej taką zdolność?
Jest połączona z siecią, więc monitorujemy ją,
a dane idą w obie strony, ale nie spodziewaliśmy się...
Co powiedziałeś?
Czy powiedziałeś...
Dziękuję, medyku Prodigy Hermit.
Prośba została odrzucona.
Wywiążesz się z kontraktu do końca w tym miejscu.
Życzę produktywnego dnia.
Słyszysz to?
Co?
Jakby coś brzęczało.
Pułkowniku Nagg. Ekipa ratunkowa.
Kirsh. Naukowcy...
Tędy.
To stupiętrowa wieża. Jest 80 pięter nad ziemią, a 20 pod nią.
Nadal brak łączności.
Brak pełnego obrazu zniszczeń.
Martwię się o rury z gazem i pożary.
A także o źródło paliwa na statku. Może być niestabilne.
Amunicja niezabezpieczona.
A promieniowanie to w ogóle.
Obiecali nam posiłki z miasta. Trzy godziny temu.
A przybyła wasza siódemka.
Jesteśmy jednostką specjalną na rozkazy założyciela.
Jakie rozkazy?
Nie musicie tego wiedzieć.
Hej.
Szefie.
- Co ona robi? - Macie medyka w zespole? Hermit?
Jest w zespole Rashidiego. Nie zgłosili się.
Benjamin Rashidi, 32 lata, sierżant.
Co ona robi?
Które to piętro?
Sześćdziesiąte piąte.
Wendy.
Drobinka,
idź z nią.
- Ja? - Reszta za mną.
Działamy szybko.
Szacujemy straty, ratujemy.
Mówić centrali, gdzie są ranni.
Więcej medyków w drodze.
Będziemy dawać znać na bieżąco.
Ekipy ratunkowe szukają znaków życia, ale...
Wylądowali.
Otrzymujemy dane.
Prawie jak Gwiazdka.
Proszę pana, dzwoni Yutani.
Za nami bardzo kosztowny dzień.
Coś o tym wiem.
A ile osób zmarło.
Oczywiście.
Masz coś, co należy do mnie.
To coś spadło z nieba i zniszczyło mój budynek.
Otrzymasz odszkodowanie. Wystaw rachunek.
Moi ludzie zabezpieczają miejsce wypadku.
Czy powinniśmy coś wiedzieć o tym statku?
To statek badawczy.
Nie muszę dodawać, że wszystko na pokładzie jest zastrzeżone.
Proszę o zgodę na wysłanie zespołu.
Zabezpieczymy wrak i odbierzemy swoje.
Niestety nie mogę jeszcze na to pozwolić.
Wieża jest nadal zbyt niestabilna.
Niestety nalegam.
Nie muszę przypominać,
że wtargnięcie na terytorium Prodigy będzie odebrane jako wrogi akt.
Od tego są prawnicy.
Niech twoi porozmawiają z moimi,
a potem wynegocjujemy traktat.
Wybacz, potrzebują mnie gdzie indziej.
To było do przewidzenia.
Chcę tego, co jest na statku.
Coś tu jest.
Tęsknię za kąpielami.
Kiedyś nienawidziłam się kąpać. A teraz tęsknię.
Cicho.
Strach jest dla zwierząt.
Wy nimi nie jesteście.
A teraz idziemy.
- Fascynujące. - Chcę do domu.
Wygląda jak roślina.
Potwór. Zabijmy go.
Naukowcy nie zabijają.
Ostrożnie. To gatunek pozaziemski.
Nie wiemy, do czego jest zdolny.
Kędziorek, najpierw ty.
Weź Smee i Stalówkę. Szukajcie czegoś, w co można to złapać.
Stalówka, nie patrz.
Co to jest?
Potwór.
Potwór. Potwory!
Co robić... Jak mamy to złapać?
A czy to krew?
Tu jest ich więcej.
Ohyda.
Rusza się!
Ej!
Stalówka, rzuć to!
Stalówka! Proszę.
Co to?
J. D. HERMIT – MEDYK
Szedł tędy.
Fujka!
Czy to...
Zadrapania?
Od paznokci?
Od pazurów.
Niedźwiedzich.
Chwila. Tu są niedźwiedzie?
Mówi medyk Prodigy Hermit. Odbiór.
Rashidi, Siberian.
Czy ktoś mnie słyszy?
Bergerfeld.
Gdzie ich, kurwa, wcięło?
Brak łączności.
Budynek nam się na łeb zawali.
Widziałeś jakieś zwierzęta?
- Jakie zwierzęta? - Takie duże.
Zwierzęta domowe?
Na pewno nie domowe.
Sprawdziłem inne mieszkania na tym piętrze.
Ekipa ratunkowa!
Ochrona!
Otwierać!
Hałas. Taki straszny hałas.
Ewakuujemy budynek.
Proszę zjechać najbliższą windą.
Mamy przyjęcie. Kaspijczycy przybyli.
W lobby uderzył statek kosmiczny.
Kaspijczycy powinni zrozumieć.
Jeśli problem jest poważny, Boy Kavalier zadzwoni osobiście.
Należymy do tego samego klubu.
Cóż, proszę pana, o tym nic nie wiem.
Wiem, że północne schody są zniszczone,
a system przeciwpożarowy nie działa.
Póki nie sprawdzimy konstrukcji...
Proszę pana!
Rusz się.
Co do...
Do środka!
O Boże!
Tyle hałasu...
Co za hałas.
Jezu...
Tyle hałasu...
Dziękuję.
Wygląda jak flora, lecz to może być fauna.
Kirsh?
Zostań tu.
Pilnuj tego.
Kirsh?
Kirsh!
To coś było w kocie.
Co było w kocie?
Nie!
Jest szybkie.
ZEWNĘTRZNY INTERFEJS OPIS
Jak po ucieczce zwierząt z zoo.
MOC USTABILIZOWANA
To statek badawczy.
Głębi kosmosu.
Zapewne zbierano tu okazy.
A okazy nie powinny być martwe?
Proszę pana. Należy opuścić budynek.
Schody zablokowane, więc...
Był wypadek.
Wszyscy się ewakuują.
Oczywiście.
- Tylko którędy... - Co jest w torbie?
Zapasy.
- Co jest, kurwa? - Łapy!
- Spokojnie. - Łapy, ale już!
Popełniacie błąd.
Cholera. To cyborg.
Nie ruszaj się. Ani drgnij.
Cholera.
Spokojnie, przyjacielu.
One wyczuwają strach.
Nie przyjaźnimy się.
Ręce do tyłu.
Palce splecione. Ale już.
Jestem najmniejszym z waszych zmartwień.
Co to, kurwa, jest?
Kurwa mać! Ruchy!
Szybko!
Strzelać!
Ej!
Nie, chodź.
No już.
- Smee. - No?
Potrzebuję cię tam.
Połączysz się z Wendy.
Zabezpiecz teren. Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi do przybycia ekipy.
Dobrze.
Jest niedźwiedź.
- Dlaczego? - Tryb wojownika.
MISTRZOSTWA ŚWIATA, MECZ 6, HOME RUN NUMER 3
Widzisz, tato?
Reggie Jackson, szósty mecz. Mistrzostwa z 1977.
New York Yankees kontra Los Angeles Dodgers.
Reggie Jackson zdobył trzy home runy.
Co za zbieg okoliczności.
Z kim rozmawiasz?
Z tatą.
Jesteś ranny.
- Ja? - Pokaż.
Rozmawiałeś z tatą?
Wiem, że go tu nie ma.
Ale...
Ta piłka i w ogóle cały mecz...
Kiedyś oglądaliśmy razem urywki z meczów.
On to nazywał dowodem.
Na to, że świat czasami daje ci okazję, by zabłysnąć.
A jeśli ci się powiedzie...
Taki bohater ma swoje imię.
On nazywał go Panem Październikiem.
Panem?
Gdzie twoja rana?
Nie ma rany.
Tu jest niedźwiedź. Zjadł takiego pana w holu.
Niedźwiedź?
My i tak nie krwawimy.
Nie na czerwono.
Sama biel w środku.
Androidy.
Nie lubimy tego słowa.
Oboje.
Nie...
- Jesteśmy inni. - Wyjątkowi.
- Wendy? - Kirsh, już tu jesteśmy.
Znaleźliśmy go.
To mnie nie obchodzi.
Dostańcie się na przód statku.
Trzeba tam zabezpieczyć ładunek.
Smee jest w drodze.
Możemy potem?
Czy może... Nie możecie.
To gatunki inwazyjne.
Jeśli ich nie zamkniemy, mogą uciec, rozmnażać się.
A wtedy będzie za późno.
Powinniśmy iść. Smee nie lubi być sam.
Nie zachowujcie się jak dzieci. Tu chodzi o życie ludzi.
- Nie jesteśmy już dziećmi. - Ruszajcie.
Pójdziesz z nami?
Muszę wracać.
Będzie tam masa ludzi. Zakrwawionych, rannych, wybuchniętych.
Idziemy na przód.
Proszę.
Okej.
Wendy...
Okej. Bo...
Nie ociągaj się. Szybko chodzimy.
Tędy.
Przepraszam.
Jak to „nie jesteście dziećmi”?
Jesteśmy dziećmi.
Ale... Nie rozumiem.
- Ja mam 11 lat, a Wendy skończyła 12. - Drobinka.
Masz na imię Wendy?
Maszyńskie imię.
Byliśmy bardzo chorymi dziećmi.
Potem dali nam takie duże ciała. Ja jestem Aarush, a ona Marcy.
Jak moja siostra.
- Stary. - Nie waż się.
- To jest twoja siostra. - Tajemnica. Idź.
- Bo nic nie mówiłaś. - Idź już.
Joe.
To ja.
Odnalazłam cię.
Przez cały czas oglądałam cię na ekranach.
Jak chodzisz do pracy, jak pływasz na łódkach.
Jak pomagasz ludziom.
„Poczujecie mój gniew”.
Pamiętasz?
Przepraszam. To moja wina.
Chciałeś lecieć na Marsa.
- A ja nie mogłam... - Nie.
Ty umarłaś.
Byłem na pogrzebie.
Nie, bo tatuś...
Tatuś mówił...
Gdy byłam chora, odwiedził mnie chłopak geniusz.
Powiedział tatusiowi, że mi pomoże, ale muszę wyjechać.
Dlatego mieszkałam z Kirshem i panią Sylvią.
Nie rozumiem.
Nie miałam wyboru.
Joe.
Inaczej bym umarła.
Byłam wyjątkowa.
Tata mówił...
Tatuś zabronił mówić.
To miał być sekret.
Mówili, że przeżyję.
Tylko nie wrócę do domu.
- Kto tak powiedział? - Chłopak geniusz.
Masz jego nazwisko na stroju.
Kirsh mówi, że musimy iść.
Proszę cię.
- Środek. - Pierwszy dzień przedszkola.
Tata cię odebrał.
Ubrudziłaś się i miałaś zakrwawioną wargę.
Co powiedziałaś?
„Mają mnie za pokręconą”.
Pozwól.
Sam też mogłem.
Poranek w Gwiazdkę.
Miałaś siedem lat.
Obudziłaś mnie przed świtem.
Co powiedziałaś?
„Mój paluch u stopy naprawdę nie wygląda jak kciuk”.
Chodźcie tu.
Słyszycie to?
Słyszę gięcie metalu. Jakby statek miał spaść.
Zgłoście to.
Zwykłe jaja.
A potem chyba...
Nie!
Joe!
Drobinka?
- Skaczemy? - Drobinka!
Ty tu zostań.
Spójrz. Uważaj na siebie.
- Nie. - Pilnuj omletu.
Nie. Wendy!
Napisy: Cezary Kucharski