W przyszłości wyścig o nieśmiertelność obierze trzy formy:
Cybernetycznie ulepszonych ludzi: Cyborgów istot o sztucznej inteligencji: Androidów
i Syntetycznych stworzeń z ludzką świadomością: Hybryd
Przewaga jednej z technologii zdecyduje, która korporacja zawładnie wszechświatem
OBCY: ZIEMIA
KORPORACJA WEYLAND-YUTANI
ROK 2120
DŁUGOŚĆ MISJI: 65 LAT
ODLEGŁOŚĆ OD ZIEMI: 1296 MLN KM
Będziesz jadł, kolego?
Tak, będę.
Nie należy jeść przed krio.
- Dzięki wielkie. - Mówię jako lekarz.
- W sumie. - Jasne, niech ci będzie.
- Masz rację. - Pewnie, że tak.
Lecz się sam.
Wszystko gra, piękna?
Szczerze? Krio mnie przeraża.
Ciekawe dlaczego.
Bo Teng świdruje cię spojrzeniem,
gdy śpisz.
Weź się, kurwa. Dziewczyna powinna wiedzieć.
- On już tego nie robi. - Pewnie, że robi.
- Robi. - Nie.
Morrow z nim rozmawiał.
Pan Teng nie będzie kłopotem. Chyba że woli popracować 65 lat za darmo.
- Teng. - Ostro.
Teng, kochamy cię.
Taki miły facet, co z wami?
Jak ci się spało?
- Dobrze. - Zaraz, możesz powtórzyć?
A to co?
Załóżmy, że to Weyland-Yutani...
Czyli my?
Tak, bo dla nich pracujemy.
- Okej. - Tak?
Kontrolują Amerykę Północną i Południową.
- Oraz Księżyc? - Nie oni, Dynamic.
Yutani ma Marsa i Saturna.
Ale mówimy o Ziemi. Co jest czyje.
Dzieciak się nie uczył.
Światem rządzą cztery firmy.
Jest też ta nowa, Prodigy.
A co to za jedna?
Androidy, AI. Jakiś dzieciak ją założył z dziesięć lat temu.
Boy Kavalier.
W rzeczy samej.
Najmłodszy bilioner.
- Czyli jest pięć korporacji? - Tak.
Nadal nie rozumiem.
- Biedactwo. - Panie Teng.
Sprawdziłeś nawigację, panie Teng?
Pytasz, czy wykonałem swoje zadanie?
Ile do orbity Ziemi?
Jeszcze 10 525 000 sekund.
Mnóstwo czasu.
W miesiącach, Teng. Podaj w miesiącach.
- Cztery miesiące. - Palant.
Plus minus kilka dni.
W porządku, kapitanie?
Cześć.
Komunikacja nie działa. Uszkodziło nam pliki dziennika.
Pewnie mała usterka. Mogę zajrzeć.
Nie. Ochrona to sprawdzi.
Spalamy też za dużo paliwa.
Sprawdź z Tengiem, jaki system można wyłączyć.
Może wyślemy te osobniki od Chibuzo w kosmos
i zamkniemy jej małe zoo?
Kapitan pytał o poważne propozycje.
Propozycja była poważna. Mam od nich ciary.
- Ja też. - Te osobniki to nasza misja.
Tobie łatwo mówić, cyborgu.
Przez nie zginęło wielu dobrych ludzi.
No i po co?
Żeby firma mogła dorzucić nam gówna do płatków i tak kontrolować umysły?
- Nie ma czegoś takiego. - Nie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Osobniki to nasza misja. Koniec kropka.
Czy mam wzmocnić ochronę? Albo cię odizolować?
Sullivan. Petrovitch.
Jasne.
Obudźcie mnie przed lądowaniem.
Się wie.
Znasz jakieś bajki na dobranoc?
Nikt nie wie, że za mną załamanie nerwowe.
WYSPA BADAWCZA „NIBYLANDIA” FIRMY PRODIGY
Co to jest?
Skorpion.
Skąd się wziął?
Zgubił się.
Co z nim zrobisz?
A co powinniśmy z nim zrobić?
Zgnieść go.
Wtedy cię nie użądli.
A jeśli w trakcie zgniatania użądli mnie jego kumpel, który go chroni,
tak jak ty chcesz chronić mnie?
Boję się go.
Pomyśl, jak się czuje skorpion.
Uwięziony w szkle.
Na łasce olbrzymów.
Dobrze, kochanie.
Już czas.
Naprawdę musimy?
Tak.
Idź.
Będę tu, gdy się obudzisz.
Zabijesz go?
A chcesz tego?
Nie.
Będzie bolało?
Nie.
Tak jak mówiłam. To jak zasypianie.
Będę śnić?
Nie wiem. Zdradzisz mi, kiedy się obudzisz.
Oto i ona.
Cześć.
Masz tu coś...
Dobra.
Głęboki wdech.
Dobrze.
Miałem wczoraj taki dziwny sen.
Urodziło nam się dziecko. Świnka.
A ja miałam świnkę w dzieciństwie.
Takiego słodziaka. Ważyła 136 kilogramów.
Ja tam wolę ludzkie dzieci.
Już o tym rozmawialiśmy.
To są nasze dzieci.
Skup się.
Tak będę wyglądać?
Tak. To jesteś ty.
Ładna.
Dobrze.
Jak się miewa dziewczynka?
Jest gotowa.
Wiesz, kim był Neil Armstrong?
Astronautą.
Ale nie byle astronautą.
Był pierwszym człowiekiem na Księżycu.
Ty też będziesz pierwsza.
Lecę na Księżyc?
Nie, głuptasku.
Będziesz pierwszą osobą, która przejdzie z ludzkiego ciała
do syntetycznego.
Bo jestem wyjątkowa.
Zgadza się.
Jesteś bardzo, ale to bardzo wyjątkowa.
Pokazać ci magiczną sztuczkę?
Ekstra, co?
No dobra. Połóż się.
Chcę brata.
Zobaczysz go,
gdy się obudzisz.
Ale on mnie nie zobaczy.
Nie.
Bo to tajemnica. To, co robimy.
Tak.
Chodź.
Czas już spać?
Owszem, Marcy.
Wendy.
Co mówiłaś?
Wygląda jak Wendy.
Wendy.
Wendy!
Czekamy na ciebie!
Ścigamy się?
Wendy, skarbie.
Jak się dziś czujesz?
Te tutaj są dziwne.
Twoje piersi?
Dziwne są.
Ruszają się, jak biegam.
Jesteś w ciele dorosłej osoby.
Dlaczego?
Bo ciała syntetyczne nie rosną.
No i?
Jak twoje samopoczucie? Jesteś zadowolona? Może smutna?
Nie wiem. Na razie cisza.
Ludzkie ciało wytwarza hormony.
Dopaminę, serotoninę, estrogeny. A one odpowiadają za nastrój.
Już ich nie masz.
Próbowaliśmy je symulować.
Symulować dojrzewanie, gdy przyzwyczajasz się do dorosłego ciała.
To nie dzieje się z dnia na dzień.
Może należy zwiększyć intensywność.
Już o tym rozmawialiśmy. Ona przestała być człowiekiem.
Dlaczego udajemy, że jest?
Ona... siedzi tu przed nami.
Takie reguły postępowania ustalił prezes.
Ciało jest nośnikiem umysłu.
Ludzkiego umysłu na drodze do wiecznego życia.
Symulacja ludzkiego doświadczenia jest kluczowa.
To czym ja jestem?
Jeśli nie jestem człowiekiem,
to czym?
Czym tylko chcesz.
Mam coś do twojej kolekcji.
Mam też dobre wieści.
Przyjechały inne dzieci.
Nie będę już sama?
Skarbie, nigdy nie będziesz sama. Masz nas.
Ale tak, będą inne dzieci.
Takie jak ja?
Jeszcze nie.
To nadal dzieci.
Musimy im pomóc w przejściu tak, aby się nie bały.
Dasz radę?
Będziesz starszą siostrą?
Uwaga, słuchajcie.
Możecie urosnąć i nabrać sił jak ja.
Kto chce na przejażdżkę?
Ja!
Będziecie też bardzo szybcy.
A ty też byłaś chora? Wcześniej?
Ja nawet umierałam. Wszystkim było bardzo smutno.
Ale przyszedł chłopak geniusz.
Powiedział tak:
„Nie smuć się. Naprawię cię”.
To właśnie zrobił.
Dał mi ciało dużej dziewczyny.
Jak nowe.
Teraz będę żyć zawsze.
Bo umysły dorosłych nie pasują?
Dorośli mają zbyt sztywne umysły
i jeszcze nie mogą przejść,
ale nasze umysły, dzieciaków, pasują jak ulał.
Pytanie?
Będę znowu mogła chodzić?
Chodzić, biegać, skakać, tańczyć.
- Lubicie tańczyć? - Tak.
- Pytanie? - Jak dorosnę, chcę być naukowcem.
Dobra. Ale to nie było pytanie.
Ale spoko.
Kiedy wrócimy do domu?
Nie wrócicie.
Będę z wami cały czas.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Przesuniesz się? Zaczynamy.
Przejdź dookoła.
Pokazać ci magiczną sztuczkę?
Tak.
„Pani Darling usłyszała o Piotrusiu,
gdy uprzątała umysły swoich dzieci.
Każda dobra matka ma taki zwyczaj,
że gdy jej dzieci już posną,
to szpera w ich umysłach, by wszystko było jak należy.
Gdy budzisz się rano,
ciemne żądze, które towarzyszyły ci przed snem,
są już poskładane i umieszczone na dnie umysłu.
Zaś na górze, wystawione na oddech, są te piękniejsze myśli,
które czekają.
W dawnych czasach,
w domu,
Nibylandia zdawała się mroczniejsza i bardziej nieprzyjazna tuż przed snem.
Aż pojawiły się niezbadane obszary, które rosły.
Czarne, ruchome cienie.
Ryk drapieżnych bestii uległ zmianie, a przede wszystkim
straciłeś pewność, że zwyciężysz”.
Kolizja nieuchronna.
RAPORT OFICERA OCHRONY USCSS MAGINOT
NAWIGACJA USZKODZONA
ŁADOWNIA ZNISZCZONA
OSOBNIKI NA WOLNOŚCI
Morrow!
Morrow! Wpuść mnie!
Proszę cię! To coś tu idzie. Wpuść mnie!
STATUS ZAŁOGI?
Co z tobą? Wpuść mnie! To coś tu idzie.
Szybko, pośpiesz się. To coś tu idzie.
Co ty robisz? Nie, wpuść mnie!
Morrow! O nie!
Dlaczego to robisz? Gnoju pierdolony!
ZAŁOGA NIE ŻYJE
Nie!
KOLIZJA Z ZIEMIĄ NIEUNIKNIONA
PRIORYTETEM OCHRONA OSOBNIKÓW
Matko, otwórz schron.
Kolizja nieuchronna.
Zderzenie za dziesięć sekund.
Dziewięć...
Cztery, trzy, dwa.
NOWY SYJAM – MIASTO PRODIGY
Tak, jak mówił.
Łatwy rzut w środek pola. Dwa z głowy.
Miło, że pytasz.
Na razie.
Ma na imię Joe.
Joe DiMaggio, jak ten baseballista.
Dwa do dwóch. Trzeci w przygotowaniu.
Wilson się tym zajął.
Dobre wysokość i odległość.
Drugi home run Wilsona.
- Tak! - Wychodzą na prowadzenie. Dwa do zera.
Czym się zajmuje?
Jest medykiem.
Coś jak lekarz.
Dzień dobry.
Tata zawsze tak mówił.
Dokąd idziesz?
Fajny zawód.
No i jest w tym dobry.
Ona...
Ona znowu ogląda brata.
Dla kogo pracuje?
Dla Prodigy.
Tak jak my.
Musi pracować z żołnierzami, którzy pracują z bronią.
Myśli, że nie żyję.
Co na kolację?
Tęsknię za jedzeniem.
Tu jesteś.
Oddajcie statek albo poczujecie...
...mój gniew.
Macie chlew?
Gniew.
Dobranoc, Joe.
Chodźmy.
Teraz? Serio?
Co wczoraj powiedział robot?
Muszę wywiązać się z umowy.
Jasne.
Dawaj. Patrz na piłkę, Brahma.
A uczelnia medyczna?
Jesteś na nas skazany.
- Kochasz mnie. - Ej.
Boisz się tych słów.
O kurde.
- Co jest, kurwa? - Zgłoś to.
- Kapitanie... - Zgłoś to!
Mówi Sigma-Prime. Spadł statek kosmiczny. Wiele ofiar.
Jedziemy na miejsce.
Zgodnie z procedurami.
Znaleźć ocalałych, ewakuować rannych, zabezpieczyć teren.
Tak jest!
Sprawdźcie broń.
- Tak jest! - Już.
Brahma, na górę. Przygotujcie się do ewakuacji rannych.
Tak jest.
- Rashidi, czwórka na parter. - Tak jest.
- Jedziemy z tym! Dalej, dalej! - Tak jest!
Ruchy, prędko!
Szukamy rannych!
Szybko, do nich!
Raz, raz!
Do dzieła!
Na dół!
Pomocy!
Nie zatrzymywać się! Hermit, za mną!
Namiot medyków po prawej!
Kto ranny, do medyków! Zaraz przyjadą posiłki!
Ruszać się!
- Idź! - Do środka!
Szybko.
Ruchy!
Idziemy, ruchy!
Prędko.
Dwóch tamtędy, trzech tędy. Za mną. Ruchy.
Jest tu ktoś ranny?
Ochrona!
Jest ktoś?
Ekipa ratunkowa!
Ekipa ratunkowa! Wchodzimy!
Ekipa ratunkowa!
- Ekipa ratunkowa! - Hermit!
- Jasne. - Tak.
Ekipa ratunkowa!
Nadążaj.
Nadstawcie uszu.
Słyszę głosy tam na dole.
Ochrona!
- W porządku? - Tak.
Ekipa ratunkowa.
Ekipa ratunkowa!
- Jacyś ranni? - Ekipa ratunkowa!
- Uważaj z tym psem. - Ekipa ratunkowa!
Wchodzimy!
- Hermit, jesteś cały? - Wchodzimy.
Proszę się ewakuować. Na zewnątrz pomogą.
Słyszy mnie pan?
- Wymagana pomoc. - Anant, krew dla Hermita.
Jasne.
- W porządku, Hermit? - Tak.
Ekipa ratunkowa!
- Zrobione? - Hermit?
Jasna cholera.
Chyba idzie aż na sam dół.
- Cortez. - Tak?
- Wzywaj straż. - Robi się.
Kto poczuje siarkę, niech zgłasza.
- Wchodzimy. - Tak jest.
Cortez do centrali. Mamy tu 10-50 F.
Powtarzam, mamy 10-50 F.
Powodzenia.
Kurwa mać.
No chodź.
Patrzcie, jakie to wielkie.
Mogłem wziąć wolne.
Bez obaw, mam ze sobą zapasowe majty.
Chodź.
Co to za typ statku?
Chyba statek naukowy. Weyland-Yutani.
Za dzieciaka zbierałem karty.
Dadzą nam znaleźne?
Załatwmy sprawę.
Hoyt, Anant.
- Przyjąłem. - Idziemy.
Za mną.
STATEK - WEYLAND-YUTANI FUNKCJA - POSZUKIWANIE FORM ŻYCIA
Matko, tu Morrow. Powiadom centralę Weyland.
Mamy ludzi na pokładzie. Status ładunku nieznany.
Pójdę do zbrojowni i zabezpieczę miejsce do przybycia posiłków.
No dobra.
Załóż je.
Gdy usłyszysz dźwięk, podnieś rękę.
Okej.
Czemu nie masz dzieci?
Próbowaliśmy, ale mam mało plemników.
- Plemniki. - Takie zabawne słowo.
Plemniki to te, co wychodzą z chłopaka i przechodzą do jajeczka dziewczyny?
- Widzisz to? - Zgadza się.
Tak.
Słyszy więcej niż ludzie. 75 000 Hz.
Wendy, ale...
Załóż je, nie skończyliśmy.
Co ona...
Statek wylądował o 17.30.
Statek badawczy głębi kosmosu, klasy C.
Weyland-Yutani.
Ktoś ocalał?
Na statku? Nie wiadomo. Brak łączności.
Pewnie maszt padł.
Mamy ludzi na ziemi.
Jak sądzę, wielu mieszkańców nie żyje.
Na szczęście był Festiwal Założycieli.
Setki ludzi poszło do parku.
- Proszę pana... - Nie teraz.
- Chodźmy. - Nie.
- Ratować wg zamożności. - Nie.
Wezwać posiłki.
Wszystko po cichu, póki nie ocenimy strat.
My damy radę.
A statek?
Statek badawczy wypełniony nie wiadomo czym?
On już jest nasz.
Nie spodoba jej się to.
- Yutani. - Jasne. Niech nas pozywa.
Mówiłam, że my damy radę.
Jesteśmy szybcy, silni i nie do złamania.
Sam nas stworzyłeś. Damy radę.
Uratować ludzi i posprzątać.
Dlaczego?
Brat z jej poprzedniego życia jest medykiem w oddziale specjalnym.
A oni są w wieży.
Chcesz mu pomóc?
Patrzcie na jej twarz.
Język ciała.
Można by nawet uznać, że to człowiek.
Jestem człowiekiem.
Wyślijcie ich.
- Wysłać... - Zagubionych Chłopców.
Sprawdzimy ich reakcję na stres.
Wszyscy technicy mają czuwać.
Praca mózgu, reakcje emocjonalne,
zachowanie ulepszonych ciał.
Proszę pana, to nie są ratownicy.
To wciąż prototypy.
Strata jednostki byłaby druzgocąca.
Dlatego mamy jej nie stracić.
Przypilnujesz ich?
Umieją wykonywać polecenia.
Umiecie wykonywać polecenia, prawda?
Tak jest.
Widzisz?
Zmykajcie.
Byłam chora już przed chorobą.
Tak jakby od zawsze.
Brak układu odpornościowego.
Ja nie.
Byłem zdrów jak koń.
A czemu akurat koń? One są takie bardzo zdrowe?
Zdrowie jest zmienne. Przy stu procentach jest się najzdrowszym.
Nie było fajnie.
Chorować.
Nikt tego nie lubi.
Nie.
To było straszne.
Co noc kładłam się z myślą, że mogę umrzeć.
Już nie umrzemy.
Ale można nas zmiażdżyć. Możemy wybuchnąć.
- Albo spłonąć. - A utonąć?
Hipopotam może nas zmasakrować. Albo krokodyl...
Nie zestarzejemy się. Nie będziemy mieć raka.
Prawda?
A może wyczerpią nam się baterie i będzie tak...
Wstajemy, ubieramy się, biegniemy.
Ruszamy na misję ratunkową po wypadku statku kosmicznego.
Serio?
Ekipa ratunkowa! Jest tu kto?
Ty pierwszy.
No jasne.
Kurwa.
O rety.
Co to jest, u licha?
Patrz tam.
Zginął w wypadku?
Został zastrzelony.
Dwa strzały w ciało, jeden w głowę.
Lepiej spierdalajmy.
- Tak. - Idziemy.
Nie odwracać się.
Powoli odłóżcie broń.
Spokojnie, przyjacielu. Jesteśmy ekipą ratunkową z Prodigy.
Miałeś wypadek.
Zadzwonię po medyków.
Kurwa.
Nie będę powtarzał.
Broń boczna.
Wstawać.
Do laboratorium.
Ruszać.
Stać.
Na ziemię, tyłem do rury.
Koleś, budynek za chwilę runie.
Przykuj go do rury.
A teraz ty.
Mówię serio. Nie zgłosimy tego.
Wypuść nas, a o wszystkim zapomnimy.
Gdzie Kavalier?
Ten bilioner? Skąd mam wiedzieć?
Kurde. Koleś to cyborg.
Matko, osobniki z laboratorium pozostały nietknięte.
Idę wyśledzić uciekinierów.
Bracie, daj spokój.
Nie zostawiaj nas tak.
Nie jestem twoim bratem.
Ej.
Baza, widzicie to?
Jesteśmy w komorze kriogenicznej.
Chyba nikt nie przeżył.
Baza?
- Hermit! - Idę.
Co tu się stało?
Nie wiem.
On nie żyje już z tydzień albo i dłużej.
Widzicie kolor krwi?
- Tak? - Koagulacja.
Dlaczego ten statek się rozbił?
Hermit.
Coś stąd wypełzło.
Co to znaczy?
Sprawdźmy, po kim ten ślad.
Halo! Tu jesteśmy!
Spróbuję sięgnąć po nóż.
Prawie go mam.
- Jezu. - Co?
Coś na mnie siedzi.
Ale co?
- Nie wiem. Ja pierdolę. - Hoyt?
Robal wielki jak chuj.
Co?
Kurwa.
Hoyt, musimy wstać.
Nie mogę go zrzucić!
- Hoyt! Musimy wstać! - Kurwa!
Gdzie on jest? Nie widzę go.
Hoyt!
Ugryzł mnie jebaniec!
- Hoyt, wstań! - Kurwa!
Weź go!
Kurwa! Hoyt!
Hoyt!
Kurwa mać.
O nie.
Nie. Kurwa.
Kiedyś byliście pożywieniem.
Ja?
Ludzkość.
Krótkie życie pełne strachu.
Ale urosły wam mózgi.
Stworzyliście narzędzia, by ujarzmić naturę.
Niewiarygodne maszyny, które wyniosły was w kosmos.
Już nie byliście pożywieniem.
A raczej...
powtarzaliście sami sobie, że już nie jesteście pożywieniem.
Ale w królestwie zwierząt zawsze są więksi i mniejsi,
którzy zjedzą was żywcem, jeśli mogą.
Taki już los zwierzęcia.
Rodzi się, żyje, umiera.
Mój brat nie umrze.
Oczywiście, że umrze.
Wszyscy cali?
Tak.
Szefie?
Szukamy dalej.
Kontuzja, choroba. Starość.
Wszyscy umrą.
Pokolenie za pokoleniem.
A my będziemy tylko patrzeć i spisywać.
Nie.
On nie umrze.
Bo ja go uratuję.
Napisy: Cezary Kucharski