JAK OJCIEC Z CÓRKĄ
101 SEKRETÓW DOBREGO TATY UROKI OJCOSTWA
WYCHOWANIE OPORNYCH DZIECI
OJCOWIE WYCHOWUJĄCY CÓRKI
JAMES VAN PRAAGH W ŻAŁOBIE
JAZDA NA ROWERKU
CÓRKA TO SAMA RADOŚĆ
WITAJ W DOMU JENNI
Witaj w domu, robaczku. Robaczkowy mój pysiaczku.
Cześć, tatuńciu, mój ty brzuchatkowy brzuńciu.
Kto jest w domu?
Tata jest w domu.
Jak armata.
Armata. Armata. Ten tata. I bum.
Przejścióweczka.
Tak! Dajesz. Nie przerywaj.
- Cześć. - Hej, tato.
Jak życie, co słychać?
- Wszystko gra? - Pewnie.
Nie wiedziałem, że będzie Oliver.
Zaraz. Co...
Pobieramy się.
Wszystko w porządku?
Tak, to nic.
- Sporo krwi. - Nawet bardzo.
Nic mi nie jest. Owinąłem ręcznikiem.
Wiecie, co robicie?
To znaczy?
Jesteście dosyć młodzi.
Wy z mamą pobraliście się zaraz po studiach.
Nie powinieneś mnie czasem poprosić?
Słucham?
Dziwne, że nie zbiliśmy piony.
- Piony? - Tak.
Tak się robi, prosi się o rąsię.
Zwyczajne: „Hej, Jim, żenię się z twoją córką,
którą samotnie wychowywałeś całe życie”.
Czemu mi to robisz?
Po co kłócisz się ze mną w takim dniu?
Też mam pytanie. Kim jest ten chujek?
- Słucham? - Nie znam go.
Znasz go od lat.
Teoretycznie tak.
Ale nie jako męża.
To już znasz.
Gdzie chcesz mieszkać?
- Chcesz wiedzieć? - Chcę.
Myślałem, że wprowadzasz się do mnie.
Będziemy mieszkać blisko. W Atlancie.
- Tak? - Tak. Może naprzeciwko.
A tobie zależy tylko na sobie, jak zwykle.
Nie. Żabciu, przepraszam.
Nie chodzi o mnie. Naprawdę.
Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Wiem, tato. Przepraszam. Oliver mógł zadzwonić do ciebie.
Nie. To twoja decyzja. Tak?
Gratulacje. Witaj w rodzinie.
- Nic panu nie jest? Krwawi pan. - Nie, wszystko gra.
- Jasne. - Chodź no tu.
Oliver.
Dobrze, to do dzieła. Zaplanujmy wszystko.
Nie ma potrzeby. Heather się tym zajmie.
Heather? To ta, co ciągle imprezuje?
Tak. I dlatego się nadaje.
Robiła nasze juwenalia.
- No. Mega impreza. - No tak.
- Mówiłaś, że było mega. - Tak.
Wiecie już, gdzie się pobierzecie?
Może tam, gdzie mieliście wesele z mamą?
Palmetto House, Scarlett z tej strony.
Witaj, Scarlett. Mówi Jim Caldwell. Nie wiem, czy mnie pamiętasz.
Miałem wesele w waszym hotelu lata temu.
- Tak, Jim. Pamiętam. - Super.
Moja córka Jenni marzy o tym,
żeby urządzić je u was latem.
Cudownie.
Maj jest już zajęty.
A jak wiesz, nasza wyspa jest tak mała,
że możemy urządzić jedno wesele na weekend.
To może pierwszego czerwca?
SOBOTA, 1 CZERWCA
- 1 czerwca. Jest wolny. - Tak!
Wynajmiemy cały hotel. Podam dane z karty.
To może poczekać, Jim. Jesteś przyjacielem rodziny.
Widzimy się pierwszego.
Znakomicie.
Muszę tylko znaleźć działający długopis.
Słucham? Halo?
Jenni Caldwell. Pierwszy czerwca.
Rety.
Wesele zaklepane.
- Kto jest w domu? - Tata jest w domu.
Oliver też jest.
Tak, Oliver też. Też jest w domu.
Wszyscy jesteśmy.
Skoro już wszystko wiecie,
czas zadać pytanie, na które wszyscy czekacie...
Czy to zdechło?
CZY TO ZDECHŁO?
ZDECHŁ?
Z tej odległości... sądzę, że szop zdechł.
Korzystam z podejścia.
NIE ZDECHŁ
Przykro mi.
ŻYJE
Szop pracz okazał się żywy!
JUŻ ZA CHWILĘ... BLACK SHEEP PRZEDSTAWIA
To jest Maskarada!
ZAGŁOSUJ Z DOMU! WYŚLIJ MASKARADA NA 627783
Powiedzcie, że będę za trzy minuty. Na razie.
- Margot? - Tak?
Dzwoniła Sandra ze stacji.
W odcinku Sprośnych trzydziestek
Melody wydaje im się za bardzo... „Z”.
- Co? - No zdzi...
Chcesz powiedzieć „zdzirowata”?
Gdzie tam. Wspieram kobiety. Ale tak.
Bo jest zdzirowata.
Reality show to format dla zdzir.
Te dyrektorki ze stacji są jak moja matka.
- Przekaż im, żeby spieprzali. - Dobra.
- Ale kulturalnie. - Jasne.
- Moimi słowami. - Pieprzcie się.
Nie dokładnie.
- „Tu się nie zgadzamy”. - Lepiej.
Pamiętaj, że Peyton wpada
- ze swoim pomysłem. - Jasne.
Neve, Dixon!
Cześć!
Zapomniałam, że to już teraz.
Nic się nie stało.
- Tak się cieszę, że was widzę! - Witam.
Boże! To Peyton Manning.
- Cześć. - Hej, Margot Buckley.
Nie mogłem się doczekać tej chwili.
Wiesz co...
Zaręczyłaś się?
- Tak. - Boże. Zaręczyłaś się.
Moja siostrzyczka zaręczona.
Boże. Pokazuj.
- Dobra robota. - Słodki, nie?
- Będziesz moim szwagrem! - Ano.
Wow! Jak to zrobiłeś?
Co powiedziałeś? Ukląkłeś?
Peyton Manning na ciebie czeka.
Może poczekać.
Zabrałem ją na steka
i zapytałem: „Wyjdziesz za mnie?”.
A ja na to: „Tak!”.
To Neve i ja na wyspie Palmetto,
raj na ziemi.
Matka jej nienawidzi.
Tak. A to my w koszulkach Esprit.
Nasze ulubione.
Nie zdejmowałyśmy ich nigdy.
Czemu masz tylko zdjęcia ciebie i Neve?
Nie masz jeszcze dwójki rodzeństwa i rodziców?
Tak. Nie lubię ich, a oni mnie.
Myślałem, że się tylko poprztykaliście.
- Nie. - Nie.
Kiepawo.
Mogę spytać, gdzie jest wygódka?
- Na końcu korytarza, w lewo. - Spoko.
Coś ci powiem. Jak po ślubie mnie olejesz...
Co jest?
Mama urządziła mi piekło.
Dixon to cudowny facet,
ale... mama nie akceptuje go.
Boże. Ona jest niemożliwa.
Krew mnie zaleje. To wspaniały facet.
Nie wiem. Chyba chodzi o jego zawód.
Ale...
taniec egzotyczny to porządna praca.
Nie chodzi tylko o to. Ona... wiesz, jaka jest.
Chce, żebym urządziła to w klubie, jak Gwynny i Colton.
„Neve, urządź to jak Gwynny”.
Nie możesz powiedzieć, żeby się odwaliła?
Nie mogę. Nie jestem taka jak ty.
Jestem mediatorką.
Dobra.
Słuchaj... zorganizuję twoje wesele.
Nie mogę cię o to prosić.
Nie prosisz mnie. Informuję cię.
Jesteś moją młodszą siostrą.
Czego nauczyła nas bunia?
„Murem za rodziną. Zawsze”.
Wiesz, jak urządzać wesela?
Zrobiłam 17 sezonów Ślubnych wojen, więc raczej dam radę.
Punkt pierwszy, miejscówka.
Wiesz, o jakiej marzę.
- Palmetto. - Mama się wścieknie.
A kogo ona obchodzi? Co za baba!
Babci by się podobało.
Czy mama musi w ogóle przyjeżdżać?
Tak tylko mówię. Drobna sugestia.
Może nie zaprosimy naszej rodziny?
Margot. Rodzina musi być.
ŚWIĘTEJ PAMIĘCI SCARLETT PINKWATER
- Palmetto House, tu Leslie. - Dzień dobry.
Chciałam zarezerwować wesele dla Neve Buckley.
Jestem jej siostrą, Margot Buckley.
Babcia tam mieszkała.
Oczywiście! Rosemary Buckley! Była przecudowną osobą.
Dziękuję, to miłe.
Jak pani wie, wyspa jest mała,
dlatego urządzamy jedno wesele na weekend.
To może pierwszy czerwca?
Pierwszy.
SOBOTA, 1 CZERWCA
Termin jest wolny! Już zapisuję.
Ślub Neve Buckley.
Wyśmienicie. Poproszę tylko dane z karty.
SERDECZNIE ZAPRASZAMY
ZAKAZ PŁYWANIA
UWAGA: ALIGATORY I GADY
Żabciu, znasz ją?
Oliver ma sporą rodzinę.
To pewnie jakaś kuzynka.
- Może pomóc? - Rany. Dziękuję.
Można się wywrócić.
- Chwila... - Właśnie...
- Też miałem spytać... - Oliver!
- Nie wierzę, pobieramy się. - No cześć!
- Co słychać? - Miło widzieć.
Ciebie też.
- Margot Buckley. Tak. - Jasne.
Super. Tu się nosi szorty.
A ja na cebulę.
Jestem twoją pieprzoną planerką, a ty się, kurwa, hajtasz, suko!
- Hajtam się, suko! - Niespodzianka!
Moja suka się pobiera.
Ta suka się pobiera.
Powtarzam, suka się pobiera.
Moja kochana córka się pobiera.
Suka się chajta! Suka się chajta!
Nie!
Ej.
- Nie jest suką. - Sorki.
To się dzieje.
Szoty! Szoty!
Rany! Cześć!
Nie wiesz nawet, jak się cieszę.
Co tam słychać?
Twoja rodzina daje popalić.
Jakby się nie znosili,
ale dogadują sobie z uśmiechem na ustach.
- Zgadza się. - Tak to właśnie wygląda.
Streszczę ci, co się dzieje.
Mama wszystkich krytykuje.
Gwynny narzeka na swoje problemy, choć to żadne problemy.
Colton mówi o swojej żonie per „małżonka".
Chwila. Co tu robi pastor Jerry?
W sobotę ma być pastor Luther.
Chyba mama go zaprosiła. Nie wnikaj.
Uderzał do ciebie na naszym kursie przedmałżeńskim.
Taki nasz pułkownik Sanders. A ja jestem w ciąży.
Co?
Boże! Gratulacje!
Dziękuję. Ale nikomu nie mów.
Nie mogę tego ogłosić przed ślubem.
Tak. Ale będziesz najsłodszą mamusią na świecie,
a ja będę mieć problem, żeby się nie wygadać, tak się cieszę.
Myślę, że powinniśmy im powiedzieć, ucieszyliby się.
- Nie. - Nie, dzióbku.
Hej!
Cześć, mamo.
Wyglądasz jak milion dolarów.
- To tylko żakiet i szorty. - Tak.
Ale tak. Dziękuję.
Co za wspaniały pomysł, brać ślub na wyspie Palmetto.
Przepadałyśmy za wakacjami u babci tutaj.
Byłyście bardzo zżyte z moją matką.
Właśnie.
To pewnie przez te jej słodycze.
Albo za sprawą miłości, którą nas obdarzała.
Ale mniejsza. Co słychać, Gwynny?
W porządku. Mam sporo na głowie.
Wiele się dzieje w domu.
Zamówiłam sobie poidło dla ptaków,
to ogrodzili mi je i wygląda jak nagrobek.
Jakby ktoś mi umarł.
I musiałam ograniczyć cukier. Przed weselem.
Mam głodówkę od trzech dni.
Jestem strasznie słaba. Nie zacisnę nawet pięści.
Ale będzie dobrze. Dla was wytrzymam.
Dziękuję, Gwynny.
Znacie pastora Jerry'ego.
Małżonka cieszy się z pańskiej obecności.
Dzięki Bogu mogłem się z wami zobaczyć.
I z tobą, Margot.
Dziękuję. Ale czuję Boga bez potrzeby dotykania go.
Bez dotykania. Dziękuję.
To wasz synek?
Tak. Dawson Scott. We własnej osobie.
Cześć, ciociu!
W Kalifornii dzieci nie włażą na drzewa?
Pewnie je tylko jarają.
Ty jarasz?
Nie.
Jasne.
Szoty! Szoty!
Dobra. Zamelduję nas.
A ja nas.
- Proszę. - Nie, proszę, ty pierwsza.
Chciałam się zameldować w apartamencie.
Margot Buckley.
Moja siostra Neve Buckley bierze tu ślub.
Chwila. Zaszła chyba pomyłka.
To moja córka bierze tu ślub. Jenni Caldwell.
Zabukowałem ten weekend.
Mam zapisaną tylko Neve Buckley.
To niemożliwe, po prostu niemożliwe.
Czytam z księgi.
Proszę sprawdzić.
Rozmawiałem z pana mamą. Zapisała to.
Właśnie, zawołam ją. Scarlett, chodź do nas, to ja, Jim.
Odeszła latem.
- To straszne. Przykro mi. - Współczuję.
Dziękuję. Była duszą tego miejsca...
Ale mimo wszystko rozmawiałem z nią wtedy.
- Którego? - 15 czerwca.
Tego właśnie dnia zmarła.
Poproszę tę księgę.
Co pan robi?
Daje mu pan księgę?
Tak nie można.
Co to ma...
Proszę.
„Ślub Jenni Caldwe...”
To ostatnie słowo, które napisała.
Copperfielda odwalasz?
O nie.
Podwójna rezerwacja.
Co?
Na pewno coś poradzimy.
Niby jak? Na tej wysepce nie ma miejsca.
Ślub można wziąć tylko na molo.
Przyjęcie i kolację urządza się tylko w stodole.
I apartament pary.
Rozumiem państwa zdenerwowanie.
Też mam wiele rzeczy na głowie.
W dupie to mam.
Nie mam czasu na tę całą podwójną rezerwację.
Podwójna rezerwacja?
Ale jak to?
Zarezerwowaliśmy śluby
pani i córki tego pana na ten sam weekend.
Jezu!
Ależ oczywiście.
Duch babci nas prześladuje.
Mam wszystko pod kontrolą.
No nie wiem.
Może poszłabyś sprawdzić nasze powitalne drinki,
a ja ogarnę ten bajzel?
Margot się tym zajmie.
- Wyjaśni to. - Zostawiam bagaże.
Załatwię to.
Chwila. Na czyją kartę jest rezerwacja?
A co to ma do rzeczy?
- Mamy tylko pani dane. - Właśnie.
Ale Scarlett powiedziała, że nie potrzebuje karty,
bo jestem przyjacielem rodziny.
A potem planerka mojej córki, alkoholiczka, przejęła organizację.
Czyja karta jest w rezerwacji?
- Nie skończyłem. - Pani.
- Więc formalnie... - To pani rezerwacja.
Może pan powtórzyć?
Dobrze wiesz, czyja. Przestań się powtarzać.
Rezerwacja, rezerwacja.
Uspokójmy się.
- Jestem spokojna. - I ja.
- Nie wyglądasz. - Spokojny jak grabarz.
- Czyżby? - Tak. Ale wyjaśnijmy coś.
Moja żabcia będzie miała swój dzień,
nikt tego nie zmieni.
Ani ty, ani denatka, która nie ogarnęła ślubu.
Ani pan.
A w sobotę, kiedy spojrzę na to molo,
a panną młodą nie będzie moja córka, ta druga wyląduje w jeziorze.
Jasne? Plum plum, suko.
Dobra. Posłuchaj.
Moja siostra to chodzący anioł.
I będę strzegła tego mola dniem i nocą,
żeby wzięła na nim ślub.
A jak będziesz się wtryniał, dostaniesz w pysk.
Trenuję pilates od 20 lat,
więc jestem silna jak tur.
Serio? Nie wyglądasz jak tur.
Śmiało. Połamię ci łapę i skopię dupsko.
Upokorzę cię, bo jesteś dwa razy większy.
Spodoba ci się w jeziorze.
Zostaniesz lokalną legendą jak potwór z Loch Ness.
Woda z jeziora zmyje ci tę ohydną farbę.
Nie farbuję włosów. Pomyłka.
- Nie farbuję. - Wiem.
Słuchaj, formalnie to ja mam rezerwację.
Więc ty, twoja córuchna i wasi goście możecie spadać na bambus.
Klucz.
Witamy w Palmetto House.
Dziękuję. Jesteś uroczy.
Mówiłaś, że wszystko załatwione! Czemu nie podałaś im danych?
Mówił pan, że było zaklepane. Nie wiedziałam, że mam podać!
Czyli nigdy tu nie dzwoniłaś?
Mam fobię społeczną, wysyłam tylko maile.
Masz fobię na punkcie telefonów?
Robię, co się da, żeby nie dzwonić.
A co z kasą, którą ci przelałem?
Mam wszystko w telefonie!
Przepraszam! Co mam jeszcze zrobić?
Nie wiem. Nie jesteś planerką wesel?
Tato, przeprosiła cię.
Wybacz, ale ta siostra panny młodej mnie wkurzyła.
Kobieta zalazła mi za skórę.
Nie nazywaj jej tak.
Bo co? To kobieta.
Mężczyźni mówią tak, jak są źli.
To seksistowskie.
Seksista.
Mówiłem to z szacunkiem!
Użyłeś seksistowskiego tonu.
Dobrze, to może po prostu „wredna pipa”.
- O Boże! - Właśnie tak!
Tato, daruj sobie te teksty! Nie możesz się powstrzymać?
- I może mam zniknąć? - Nie.
Wiesz co? Spadam stąd!
- To pa. - Na razie.
- Na razie! - Pa!
- Co? - Dasz wiarę?
Zachowuje się jak cham, potem wraca
i przeprasza mnie, żebym o wszystkim zapomniała.
- Przepraszam. Kocham cię. - Przepraszam. Ja ciebie też.
Zależy mi na twoim szczęściu, dlatego mi odwala.
Mnie też.
Ale to, że ci odwala, w niczym nie pomaga, rozumiesz?
- Rozumiem. - A ja ciebie.
Niezła huśtawka nastrojów.
- Czuję się strasznie. - Niepotrzebnie.
- Mam wyrzuty. - To nie miej.
To źle, że ich wykopujemy?
- Nie wykopujemy. - Raczej tak.
Nie mieli rezerwacji.
Raczej wykopujemy.
Byłam tu aż trzy razy,
a ich planerka ani razu.
- Ani razu! - To prawda.
To najlepszy weekend w waszym życiu.
Skupcie się na tym.
- Pójdę po następnego. - OK.
Myślisz, że jestem okropna?
Nie jesteś okropna. Robimy tylko okropną rzecz.
Na mój rachunek.
- Nie musisz. - W ramach przeprosin
za nazwanie cię potworem z Loch Ness.
Dziękuję.
Wiesz co?
Przepraszam za sugestię, że farbujesz włosy.
Ewidentnie nie farbujesz.
To gdzie się teraz wybieracie?
Jest taki park wodny w pobliżu.
I hotelik, z trzysta kilometrów stąd.
W większości się pomieścimy.
Tak że...
Jakoś damy radę.
Upiekłem też tort weselny dla córki.
Sam upiekłeś?
Nie wiem, jak go tam dowieźć, ale coś poradzę.
To będzie część naszej przygody.
Skąd pomysł na Palmetto?
Moja babcia miała na tej wyspie dom.
Przyjeżdżałyśmy tu z siostrą na wakacje.
Łączy nas z nią wiele wspomnień. A ty?
- Pobrałem się tu z żoną... - No proszę...
Która to? Będę uważać.
Pewnie jest urocza i będę mieć wyrzuty.
- Nie ma jej tu. - A gdzie jest?
W trumnie.
Dziwnie to zabrzmiało.
Nie żyje.
Wziął tu ślub, a żona umarła.
Tak kocha córkę, że upiekł jej cholerny tort weselny.
- Nie. - Chyba masz rację.
Chyba pozwolimy im zostać.
Dobra.
- Przepraszam! - Tak.
Jeśli zachowasz spokój i rozsądek,
podzielimy się wyspą.
O Boże! Wspaniale.
Przepraszam. To raczej niemożliwe.
Nie zmieścimy się wszyscy.
Nasze ustalenia mają być uwzględnione w umowie.
Tak, Leslie, będziesz naszym mediatorem.
Nie znam się na tym.
- Notuj. - Dasz radę.
Próbny obiad. Wy na zewnątrz, my w stodole.
- Ceremonia? - Bierzemy molo.
Dobra. Molem możemy się podzielić.
Jest za wąskie. Nie da rady.
Tu ma rację.
Podzielmy czas.
- Tak. Pierwsza połowa zachodu słońca. - My druga.
Czy zachód słońca można podzielić?
Powinno się udać.
A przyjęcie?
Podzielimy. Wy w stodole.
- Wy na zewnątrz. - Idealnie.
Przyjęcie Caldwellów...
Załatwię w tym czasie namiot.
Tyle że nie pozwalamy na to.
- Potrzebuje namiotu. - Właśnie.
To raczej niemożliwe...
Załatw jej cholerny namiot!
Pal licho zagrożenie pożarowe.
- Umowa stoi? - Na to wygląda.
- Super. - Super.
Jenni! Chyba jednak weźmiesz tu ślub.
- Serio? - Tak!
O Boziu!
- Jim Caldwell. Cześć. - Hej. Margot.
Nie, byliśmy mali! A ten mówi: „Natura wzywa”.
Jak mus, to mus.
- Uwielbiałaś szkołę. - To prawda.
- Przepadałaś za nią. - Tak.
Przyznaję się!
Co słychać, Margot?
Mamo.
Dobranoc, babciu. Dobranoc, ciociu.
Dobranoc, kolego.
Nie pamiętasz jego imienia.
- Pamiętam. - To słucham.
- Theodore. - Tucker.
Tucker Lee. Wiedziałam.
To rodzina, Margot.
Nie dostaję kartki na święta.
To żaden problem. Ale jesteś hipokrytką.
Bo nie odwiedzasz nas na Dziękczynienie,
- wtedy robimy zdjęcie. - Nie mogę. Pracuję wtedy. Mam pracę.
Dobrze. Nie mówmy o tym teraz.
Skupmy się na Neve.
Co myślisz o tym Dixonie?
Myślę, że to dobry człowiek.
I będzie wspaniałym mężem i ojcem.
Kiedy zdecydują się mieć dzieci.
Mam wątpliwości.
Mamo, Nevey jest przeszczęśliwa. To cię powinno obchodzić.
Ty żyjesz tylko dla siebie. Nie masz dzieci.
Chyba nie rozumiesz,
jak ważne jest mieć partnera ze stałymi dochodami.
Zmieściłaś tyle obelg w jednym zdaniu.
To było jak haiku obelg.
Mamo, nie każdy chce mieszkać na przedmieściach Atlanty
i należeć do klubu.
Nie mam na to siły.
Dołączysz do nas?
Chyba zbastuję. Bawcie się dobrze.
To nasza córka pobiera się w ten weekend.
Szkoda, że cię tu nie ma.
Byłabyś dumna.
Mam nadzieję.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Nie wiedziałam... że mamy wspólną łazienkę.
Przez tę podwójną rezerwację.
- No tak. - Kończę jej fryzurę.
Mogę też zrobić tobie.
Zrobię ci fajną falę albo jakiś loczek.
- Nie trzeba. - Jasne.
Jak coś, możesz wpaść bez zapisu.
Ale kolejka się zagęszcza.
Dobra.
Tak w ogóle to super grzywka.
- Dzięki. - Mega słodka.
Dziękuję.
Pamiętasz mojego kolegę z pracy, Dave'a?
- Zrzucił 50 kilo. - Nie!
- Ja pieprzę. - Pewnie przez Ozempic.
Davey, chciałam ci jeszcze raz podziękować.
Doszło do mnie, że planowanie ślubów nie należy do twoich obowiązków.
Kiedy szefowa każe, działasz.
- Tak. - Nawet jeśli to...
- Właśnie. - ...prywatna sprawa.
Co?
Co ty tu robisz? Uciekaj stąd, kochana.
Colton mnie wkurza.
Bez przerwy droczy się ze mną.
Pyta mnie, czy Dixon pokazuje siurka w pracy.
A kogo to obchodzi? To tylko praca.
- Nie pokazuje. - Oczywiście, że nie.
A potem Gwynny.
Wchodzi mama. I obie się zaczynają nabijać.
To chippendale. Wyluzuj.
Nie chodzi o samą pracę. Traktują go jak śmiecia.
A tak naprawdę nie jest tylko tancerzem.
Był medykiem polowym w Gwardii Narodowej.
Nikt o to nie spytał.
A najgorsze, że chciał tańczyć na weselu przy Rascal Flatts.
- Odmówiłam. - Rascal Flatts?
Nasza rodzina nie umie być miła i szczera.
Nienawidzą swojego życia, więc muszą uczepić się twojego.
A ty zakładasz własną rodzinę. Zostaw tę toksyczną za sobą.
- Nie chcę jej zostawiać. - Chcesz.
Sama zobaczysz.
KOLACJA PRÓBNA
Muzyka to moja pierwsza miłość,
ale pewnego dnia poznałem Jenni.
Miałem przygotowaną przemowę,
ale lepiej wyrażam się jako DJ.
Co? Misiu!
To jedziemy.
O kurde.
Boże! Gość ma talent!
Boże.
Wcisnął jeden przycisk.
Ale ma talent.
Na drugim weselu chyba dobrze się bawią.
Wszyscy teraz klaszczą w dłonie
Nie słychać was!
Co słychać w LA?
W LA? Świetnie. Wciąż kocham to miasto.
Ucierpiałaś przez pożary?
Nie.
Ucierpiałaś przez powodzie?
- Nie. - Nie?
Ucierpiałaś przez podatki?
Co?
Ucierpiałaś przez bezdomnych?
Nie wiem, mamo. A co w Atlancie? Ucierpiałaś przez rasizm?
Południe zawsze obarczają grzechami tego kraju.
Wiem, tak tylko żartowałam.
Jak to z rodzinką. Żarcik.
A co w pracy?
W pracy? Świetnie. Właśnie rozkręcam taki program...
Nigdy nie rozumiem, czym się zajmujesz i o czym mówisz.
Mówię przecież po angielsku...
Biznes Coltona się rozrasta.
Świetnie. A zajmujesz się...
Reprezentujemy biznes w sektorze biznesu.
Każdy, kto prowadzi biznes i chce wejść
na nowy poziom biznesu, zwraca się do nas.
To nasz biznes.
Super.
Słyszałaś, że dom Gwynny będzie na okładce Garden & Gun?
Czyli przyjadą do was robić zdjęcia?
Tak. Będą robić mi zdjęcia.
- I ogrodu. - OK.
I naszej broni.
Cudownie.
Przejdę się zobaczyć, jak idą przygotowania.
Zaraz wracam.
Mama działa mi na nerwy.
Boję się, że Dixon i jego świadkowie odstawią jakiś numer.
Już robią te swoje ruchy, to silniejsze od nich.
Co? Nie, nie.
Boję się, że matka domyśli się, że jestem w ciąży.
I muszę się napić.
Dawaj to. Dawaj.
Przestań. Oż ty.
Nie dolewaj jej wina!
Mówiłaś, żeby dolewać.
Ona jest w ciąży!
- O nie. - Dobra. Ja je wezmę.
Dawaj je.
- Mnie. Proszę. - Hej!
Zabieram.
Cześć, co tam? Dobrze się bawicie? To fajnie.
Dobra, wszyscy do środka. Zabierzcie tyle gier, ile się da!
Ruchy, ruchy!
Wszyscy do środka!
Szybciej. No już, do środka.
Szybko. Łapcie balony.
- Nie, nie. Chwila! - Dziękuję. Przy barze. Super.
Nie można tu wnosić tych gier.
- Leje jak z cebra. - Nieważne.
- Dziękuję za wyrozumiałość. - Rany...
Nie wiem, co w nim jest,
ale gdyby nie mój mąż, ujeżdżałabym go na oklep.
- Co? - Ano.
O tak. To rozumiem.
Boże.
Co jest grane?
Będę się o ciebie ocierać.
Dziękuję.
Hej, mała.
- Hej. - Hej. Wybacz za kłopot.
Nie ma sprawy.
Przepraszam wszystkich. Witam. Mam na imię Jim. Cześć.
Jestem ojcem jednej z panien młodych.
- Tamtej Jenni, to moja córka. - Hej!
Chciałem zacząć od tego,
że oczywiście nie na to pisaliśmy się w ten weekend.
Wielu z was nas nie zna,
ale wiele nas łączy.
Świętujemy tu miłość.
Może więc świętujmy ją wspólnie?
Wiem, że Bailey i Knox wiedzą, co mam na myśli.
Podobnie jak Eva Grace, Scotty Joe, Shelby Lynn i Tucker Lee!
- Tak, mordo! - No!
Zna ich imiona?
A ty nie?
Jest mój ziom!
Jesteś moim kundlem!
Dwie mordy, które wąchają sobie tyłki.
- Tak? - A jak.
Nie zaszczekasz mnie, mordo.
Fajnie.
I oczywiście przeurocza Flora.
- Pięknie wyglądasz. - Prawdziwy dżentelmen.
Chciałem tylko wznieść toast na cześć mojej ukochanej córki.
Jeśli pozwolicie, brzmi on jakoś tak.
Kiedy cię ujrzałem Zapanował spokój
Nie spuszczałem z ciebie Choć na chwilę wzroku
Zmiękłem w nogach aż
Coś iskrzyło między nami
Robisz ze mną coś Nie do opisania
Chwyć mnie mocno Bym poczuła twe ramię
Z każdym biciem serca Iskrzy bardziej między nami
Miłość nas olśniewa Czyniąc nas ślepcami
Porąbane, co?
Nasza miłość Nie feruje słowami
Siodłamy ją razem
Ruszamy w nieznane
To jego córka, nie?
Zgadza się. Jego córka.
Pośród morskich fal
Nikt nie zmieni nas
Co w tym złego tak?
Jestem producentem. Co ja tu robię?
Odpłyń ze mną w dal Hen, gdzie inny świat
Gdzie polegamy na sobie
I kochamy się na zabój
- I po wszystkim. - Dziękuję.
Dziękuję!
To niespodzianka dla ciebie, Oliver.
- Dziękuję. - Czyż to nie słodkie?
Ta druga rodzina już wznosi toasty i robi przedstawienia.
Jak chcesz toast, mogę zacząć.
Kocham cię i chcę coś powiedzieć.
- Nie. - Nie ma sprawy.
- Proszę. - Chwila.
To nie jest dobry pomysł. Odpuść.
- Spodoba ci się. - Lepiej nie.
- Przywołuje... - Może być ciekawie.
- Nie wiem, ile godzin... - Przepraszam!
- Chciałam tylko... Chwilunia. - Tak?
- Ja też mam toast. - Tak, oczywiście.
Ej, słuchajcie!
Dobra. Uwaga, to ofercjalna kolazja.
Kurde. Najebała się.
Możecie zrobić...
Dziękuję.
Chciałam wznieść toast dla siostry... Skończcie rzucać!
Sorki.
W porządku.
Neve, jesteś najlepszą osobą, jaką znam.
A kiedyś spotkałam Malalę w Starbucksie i... nie była tak fajna.
W twoim wieku byłam niezłym ziółkiem.
I nie mogłam się ogarnąć.
Ale przespałam się z jednym z RHCP.
No ładnie.
Nie tym małym.
- Z Flea? - Nie.
Ale wróćmy do Neve.
Jesteś... dla mnie wszy...
Nie.
Wszystko gra.
Chciałam też powiedzieć, że jesteś najlepsza!
Do tego piękna. W sensie naturalna.
Wypiłaś za dużo.
Nie skończyłam.
Oklaski dla Margot!
Zabrać ją!
- Nie oddam mikrofonu. - Masz mocny chwyt.
Zostaw.
- Przepraszam. Boże. - To nic.
- W co walnęłam? - W oko.
- Ale jest dobrze. - Przyłóż sobie lód.
- Przepraszam. - Nic nie widzę.
Ma ktoś jakieś mokre szmatki?
Zróbcie kompres.
Tak się cieszę, że jesteś.
Tam chyba robią Shirley Temple.
Nevey? Przepraszam, jestem jej siostrą.
- Dzięki. - Cześć.
Przepraszam.
Nie tak to miało wyjść.
- Nie szkodzi. - Naprawdę.
Przepraszam.
Trochę się porobiło.
Biorę na siebie część winy. Nieznaczną.
Ale prawda jest taka, że to wszystko jego wina.
No nie całkiem.
Wstawiłaś się i byłaś agresywna.
- Ja? - Tak.
Sieknęłaś młodej.
To był wypadek.
No jasne, twarzowy.
Twoja twarz to wypadek.
Ja rozumiem.
Zestresowałaś się przy mamie, Gwynn
- i Coltonie, przeholowałaś. - Co? Nie.
Upiłam się, bo piłam twoje drinki, bo ty jesteś, wiesz...
Cicho.
- Chronię cię. - Lepiej już nie pij.
- Na to już trochę za późno. - OK, jak chcesz.
Planowałam dla nas wieczór w spa, masaże...
Myślę, że powinnaś iść do łóżka.
- Czemu? - Bo jutro jest mój ślub.
Nie chcę, żebyś była schlana.
- No dobra... - O Boże! Suze, już idę.
Dobra.
Nic ci nie jest?
Chodzi o twoją twarz?
Nie. Z twarzą wszystko OK.
Chcesz o tym pogadać?
Denerwuję się jutrem.
Dobra. To całkiem normalne.
Wszyscy mówią, że powinniśmy z tym poczekać.
Rodzice nie czekali i jakoś byli szczęśliwi.
Gdyby poczekali, nie byłoby mnie tutaj,
bo moja mama zachorowałaby przed ciążą ze mną.
A co mówi twój tata?
Nie rozmawiam o tym z tatą. Żartujesz sobie?
Cały czas się o mnie zamartwia.
Jego całe życie to ja.
Musisz czuć sporą presję,
skoro jego szczęście zależy od ciebie.
Nie myślałam o tym w ten sposób.
Co mam robić? Powiedz. Zrobię, co mi każesz.
- Obchodzi cię, co myślę? - Słyszałam twoją przemowę.
Byłaś szczera do bólu.
I żyjesz pełnią życia.
Po co mi ten ślub?
Przeprowadzę się do LA i będę gzić się z RHCP.
Nie, nie rób tego.
- Co to Flea? - Wiesz co?
Chyba wpadłaś w przedślubną panikę.
Tak. Chyba masz rację.
Dziękuję, Margot, naprawdę.
Od razu mi lepiej.
Nie ma za co, współlokatorko.
Dobra. Idę wziąć advil. I znikam ci z oczu.
Co?
Nic.
Jesteś super. Dziękuję.
Nie do wiary, co ta kobieta,
ta osoba płci żeńskiej... zrobiła mojej córce.
Nie chciała.
Tak naprawdę jest miła.
Była szczególnie miła, jak ci przyrżnęła.
Dobra.
OK. Zabierzmy się do pracy.
Będę delikatny.
Pracujesz tylko przy reality show?
Nie, wszędzie. Pracuję też przy filmach Marvela.
Robi maski potworów, może cię zmienić w kosmitkę.
O Boże.
Hej. To moja suknia. Jak się podoba?
Trochę pękata.
Jakby nieco odstawała.
Wiesz co, słońce? Pomogę ci.
- Dziękuję. Zaraz wracamy. - O co ci chodzi?
Wszystko widać.
- Co? Nie. - Tak.
Boże. Naprawdę aż tak bardzo?
Wciągnij brzuch.
Jane, możemy prosić na chwilkę?
- Tak. - Dziękuję. Zaraz wracamy.
Nie wiem, jak to naprawią.
Nikt już nie umie porządnie upinać sukni.
Możemy przypiąć jej jakąś falbanę albo...
- Pewnie. - Super.
To stało się tej nocy.
Hej, oto i ona.
Nadal nieco pękata.
Przy okazji, rozmawiałaś z ojcem drugiej panny?
Przemiły mężczyzna.
Widziałaś jego duet z córką?
- Uroczy. - Cudny.
Naprawdę się wam podobał? Śmierdziało perwersją.
- Co? - Ohyda.
Wiem, że to widziałyście.
Islands in the Stream to piosenka o seksie.
On to Kenny Rogers, a z córki zrobił Dolly Parton.
- Przestań. - To nie fair.
Po prostu kocha swoją córkę, uważam, że to urocze.
- Nawet ją czesze. - Ale czy chociaż dobrze?
Wygląda jak uliczna dziwka.
„Dziwka”?
Traktuje ją jak dziecko, a ona sobie na to pozwala.
Jakby za bardzo się starali.
Odstawiają jakąś szopkę.
Skąd wiesz? Nie znasz ich.
Mamo, robię reality show.
Uwierz, odróżniam prawdę od fałszu.
- Dobrze. - A to był fałsz.
CEREMONIA ŚLUBNA
PRZY ZACHODZIE SŁOŃCA
Miło mi.
Dziękuję.
Tato?
Tak. Wybacz.
Na początek usłyszymy wiersz w interpretacji
druhny Jenni, Heather Diaz.
„Powinszowania.
To dzień wasz.
Róbta, co chceta. Nogi za pas.
Macie...”
Siema, rodzinko. Pastor Luther.
Hej, Margot. Dziękuję za przybycie.
Ślubowałem ten plan...
To znaczy...
Pastor Luther. Podobno gramy dziś razem.
Nie, pastorze. Ceremonię poprowadzi pastor Luther.
Zrobię tylko obchód, żeby poczuć ducha okolicy.
Jak na razie... czuję dobre wibracje.
Bardzo dobre.
Tak? Dziękuję.
Też zrobię sobie rundkę, żeby wyczuć wibracje.
- Pastorze! - „A ja muzą twą.
Ty zaś wybrańcem, co wskaże drogę mą”.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Heather, kontynuuj.
Ale to już wszystko.
Śmiało, czytaj dalej.
- Na pewno? - Tak. To świetna książka.
- Dobra. - No.
- Nie spiesz się. - Dobra.
Jest OK. Jesteśmy gotowi.
Jeszcze tylko parę minut.
- Gotowość. - Przyjąłem.
Patrz na Dawsona Scotta.
Ta charakteryzatorka mu to zrobiła.
Co?
Cześć, tato.
„...w trawie, czekam aż wiatr uniesie latawiec”.
- Nie przerywaj. - OK.
- Długi ten wiersz? - Nie mam pojęcia.
Uczyłem się go na pamięć w podstawówce.
Jest całkiem długi.
„Z głową pełną myśli i obuwiem całym w stopach
nie pójdziesz byle gdzie, nie będziesz łapać stopa”.
- Dokładnie tak. - Dobra. Skończyłam.
Nie przerywaj.
Nie chcecie usłyszeć, jak się wszystko kończy?
To wszystko... nie pasuje tu.
Czytaj, Heather. Czytaj.
Nie wydziwiaj.
To klasyka gatunku. Czytaj.
- Boże. - Co?
Wiem, co on robi.
Specjalnie zabiera nam czas.
No weź. Nie gadaj, że by coś takiego zrobił.
„...chwili nie wahaj i dyla wnet daj.
Reszcie pomachaj, wyrywaj, gnaj.
Będziesz najlepsza.
Gdzie nie dobiegniesz, będziesz tam pierwsza”.
Świetne.
Dziękuję, Heather. To było piękne.
Jak się macie?
Musisz nam pomóc.
Zużywa nasz zachód słońca.
Nie mam wpływu na to, co się tu dzieje.
To już połowa zachodu.
- Połowa za nami! - Połowa zachodu.
Zrób coś! Pobiorę się w ciemnicy!
Ciesz się swoim dniem.
W Miejscach, które poznasz, chodzi o podróż.
Nikt nie ujął jej lepiej niż Dr. Seuss.
Którego prawdziwe nazwisko to... Ktoś pamięta?
- Theodor Geisel. - Stul dziób!
Theodor Geisel! Tak.
- Zmierzają do końca. - Dobra. Gotowość.
Przysięgam ci miłość dzięki łasce Jezusa.
Przysięgam realizować twe marzenia, jak Jezus przykazał.
Stworzymy dom, z którego Jezus byłby dumny.
Wyluzuj.
Tak bardzo cię kocham, Oliver.
Jesteś moim Jimem, a ja twoją Pam.
Tak żałuję, że nie ma tu mojej mamy.
Pokochałbyś ją, a ona kochałaby ciebie.
Prawda, tato?
- Tato? - Co?
- Mówię o mamie. - Szlag. Tak. Tak.
Możesz pocałować żonę.
Szykujcie się.
Molo twoje, skarbie. Wybacz lekki poślizg.
Czy on mi puścił oko?
Dobra. Chyba powinniśmy przenieść się gdzie indziej.
Molo jest wąskie, robi się ciemno,
a my mamy dziadków i innych starszych...
Tak. Dobrze mówi.
Wiadomo było, że nie zrobicie ślubu na molo.
Zastanawiam się, co my tu w ogóle robimy.
Mamo, byłoby straszną głupotą
odpuścić sobie ślub na molo po tym wszystkim.
- Dopniemy swego. - Dobrze.
Ruszamy na molo.
Wszyscy naprzód!
Zapraszam na molo.
Ostatnie słowo sprzeciwu.
Dobra, nieważne.
Szybko. Bierz to i to.
Drugi ślub. Szybko.
Mówiłam, że wszystko się uda.
- Pobieraj się. - OK.
- Pa. - Wyglądasz cudnie.
- Dziękuję. - Pięknie.
Dziękuję.
Idź.
Witam, nazywam się pastor Luther.
- Widzę tu dzisiaj wyjątkowo... - Szybciej.
...piękną rodzinę.
I świetnie dobraną parę.
I gorącego pastora.
Ale nie mówmy dziś o nas.
Dzisiaj mówimy o was dwojgu i waszej miłości.
Rozpościeram skrzydła Przy zachodzie słońca
Witaj, przybyszu
Pokażę ci wszystko
- Co to ma być? - Nie wiem.
Rozpościeram skrzydła
Mamy obrączki?
Tak.
Tak!
Jeszcze?
Tylko nie to.
Dalej, jazda.
Nie.
- Nie, nie. - Nie.
Nie.
Co to...
Szlag.
Aligator!
Nic ci nie jest?
Nie zaśpiewałem drugiego kawałka.
Wychodzić z wody!
Mówiłem, żeby przenieść to gdzie indziej.
Wiem. Nie wiedziałam, że do tego dojdzie.
- A ja tak, ale nikt nie słuchał. - Przepraszam, to był błąd.
- Rozumiesz? - Nie mówię o tym.
Skarbie, zachowujesz się dziwnie cały weekend.
Twoja rodzina ma mnie za śmiecia, chcesz to przykryć.
Wcale nie... Nie mają cię za śmiecia.
Wiem, że tak. Nie jestem aż tak głupi.
Kocham cię, ale... potrzebuję chwili.
Nie, Dixon!
Słuchaj, wszystkiemu winien jest ojciec tamtej panny.
Celowo wydłużył ceremonię, żeby zająć nas czas.
Boże, Margot! Masz obsesję na jego punkcie!
- Nie mam żadnej obsesji. - Masz.
- Tak to wygląda. - Nie.
To nie jego wina, tylko twoja.
Zaraz, moja? Niby jak?
Dixon mówił, że ślub na molo nie będzie bezpieczny.
Posłuchałam ciebie,
Dixon się obraził
i nie wzięłam nawet ślubu.
- Przepraszam, słońce. - W porządku.
To zabawne, twoja siostra przypomina
Golluma z Władcy pierścieni.
SZLAK PRZY JEZIORZE
Dlaczego?
Ostatnie uderzenie.
Mam w dupie ten cały golf, Jim.
Rozumiem.
Chciałam, żeby Neve miała idealny weekend. Idealny.
Ze ślubami różnie bywa. Na pewno to zrozumie.
To najważniejsza osoba w moim życiu.
Jest moją młodszą siostrą, córką,
mężem i przyjaciółką w jednej osobie.
Mam tylko jedną tak ważną osobę.
Martwię się, że kiedy urodzi, zbliży się do mojej rodziny,
z którą ma więcej wspólnego.
I przestanę być jej potrzebna,
i nie wiem, co wtedy pocznę.
Wybacz, za bardzo się rozgadałam.
Nie, wszystko rozumiem.
Jenni jest dla mnie całym światem.
Boję się, że po tym ślubie
zniknie z mojego życia i zostanę sam.
Wiesz, że kiedy dziecko kończy 18 lat,
mija 92% czasu, jaki z nim kiedykolwiek spędzisz?
Myślałem, że stworzę jej idealne wesele,
żeby zrozumiała, jak mnie potrzebuje.
Teraz słyszę, jak żałośnie to brzmi.
Wcale nie.
Całkowicie cię rozumiem.
Nie wiem, co bym zrobił bez córki.
A ja bez siostry.
Boże, kocham to miejsce.
Tak. Ja też.
Muszę wracać.
No tak.
Co za głupota.
- Wmówiłam sobie... - Tak?
...że celowo zepsułeś ślub mojej siostry.
Nawet jak to mówię, brzmi to idiotycznie.
- Głupota. - No.
Mam być szczery?
Oczywiście.
Podsłuchałem sporo złych rzeczy
na nasz temat...
Specjalnie wydłużyłem ceremonię, żebyście... stracili zachód słońca.
I być może umówiłem się
z tą kapitan na scenkę przy molo.
Nie miała być aż tak drastyczna.
Ale nie przemyślałem tego.
To nie było zbyt miłe.
A bycie miłym jest dla mnie bardzo ważne...
Dlatego bardzo przepraszam.
Oboje odstawialiśmy niezłą szopkę.
- No właśnie. - Tak.
Gratulacje dla Jenni. I ciebie.
Dziękuję.
Nie wiesz, jaka to ulga móc zrzucić to z barków.
Powiedział mi to prosto w oczy!
Chyba żartujesz?
Dlatego dosięgnie go nasz małpi gniew!
Małpi gniew!
Kto wam podpadł?
- Ojciec z drugiego wesela. - Ten dryblas.
Przez tego dupka moja suknia trafiła do worka na śmieci.
To on urządził tę scenę przy molo.
- Co? - Nie gadaj.
- Żebyś wiedziała. - Nie gadaj.
A i owszem. I teraz za to odpowie!
Zobaczy taki małpi gniew, że się kutas nie pozbiera.
Tak!
- Małpi! - Gniew!
Jazda!
PRZYJĘCIE WESELNE
- Cześć. - Hej.
Jesteś profesjonalnym DJ-em?
Nie.
Prawie się dałam nabrać. DJ-e są cholernie seksowni
i... strasznie mnie kręcą.
Jesteś w ciąży?
To cię kręci?
Nie.
Hej, wielkoludzie. Ile masz wzrostu?
Chyba metr dziewięćdziesiąt.
Słuchaj, jestem mężatką, ale gdybym nie była,
zmierzyłabym cię własnym językiem.
Ten zapach to samoopalacz, skoro pytasz.
Nie pytałem.
MASKARADA
Dasz radę, Colton. O tak.
O kurde, to Zebra z Maskarady!
O Boże!
Boże, to Zebra z Maskarady!
Szoty!
Zebro z Maskarady, wymiatasz!
Boże, to Zebra z Maskarady!
Zebra! Zebra!
- Zebra z Maskarady! - To Zebra z Maskarady!
Super.
Co za Zebra i z jakiej Maskarady?
To taneczne reality show.
Zebra to nowa gwiazda. Najlepszy tancerz na świecie.
- Zaraz zobaczysz. - OK.
Rzeczywiście.
Rozgrzejcie parkiet.
Jak mam być szczery, to w telewizji jest lepszy.
Jedziemy!
Ups!
Są za blisko tego tortu.
Wężykiem! Chodźcie!
Dobra!
Bierz ten cholerny tort!
- No już! - Dawaj!
To pułapka! Podstęp! Idą po tort.
Nie leźcie za tą zebrą!
Nie, tylko nie tort.
Tort!
Szlag!
Rozwaliliśmy tort!
- Tak! - Małpi gniew!
Tato, co to miało być?
Jakbyś chciała wiedzieć, to nie była Zebra z tego czegoś!
To był sabotaż siostry drugiej panny młodej.
Co? O czym ty gadasz?
Masz obsesję na jej punkcie.
Wcale nie! Mówię, co widziałem.
Wiem, że mój ślub to dla ciebie zmiana,
ale może byś się ogarnął? Co?
Oczywiście, robaczku. Przepraszam.
Daj, pomogę ci.
Zostaw to Oliverowi.
To była masakra.
- Jaja jak berety. To rozumiem. - Mówisz?
Zazwyczaj nie tańczę.
- Byłeś boski. - Super sprawa.
To była naprawdę miła odmiana.
- Aż sama się dziwię. - Tak.
Słuchaj, Margot... Dlaczego już się nie widujemy?
Mam czasem wrażenie, że odstaję od was.
Mieszkacie w tym samym mieście,
jesteście małżeństwem, macie dzieci, ty wychodzisz za mąż,
moje życie jest całkiem inne.
Kiedy z wami jestem, czuję się jak wyrzutek.
Wszyscy się tak czujemy.
Ty na pewno nie.
Twój dom ma być w Garden & Gun.
Tak, to nie byle co i czuję się wyróżniona,
ale jestem tak znudzona, że mogę się w każdej chwili posypać.
Co? O czym ty mówisz? Coś się stało?
Nic się nie stało. W tym problem.
Kiedy molo się zawaliło,
w końcu poczułam, że żyję.
Wiesz, dwóch facetów mnie podsadziło
i dotykało mojego tyłka.
A ja mam kłopoty finansowe.
- Co? - Tak.
A co z twoim biznesem od biznesów?
Myśleliśmy, że zdominujemy rynek.
Ale okazuje się, że na rynku rządzi Bank of America.
Zwykle banki robią to co my.
Dzięki Bogu, że mam żonę. Inaczej bym tego chyba nie przeżył.
Jej rodzina nam pomaga.
Ale ojciec małżonki za każdym razem mnie upokarza.
Masz na myśli teścia?
Tak, ojciec małżonki.
Czemu nie „teść”?
Mówię przecież, ojciec małżonki.
Nie dogadamy się.
- Tak. - A co u ciebie, Nevey?
Wstyd przyznać, ale jestem szczęśliwa
i czuję, że odnalazłam swoje miejsce w życiu.
Jesteś jeszcze młoda.
Skarbie, jak masz ochotę pobiegać nago, zrób to teraz.
Bo pewnego dnia wszystko się posypie w drobny mak.
Twoje piersi nagle sflaczeją.
Zaczną przypominać
kulkę w długiej skarpecie.
Brzuch ci spuchnie jak balon.
Chwila.
Taka prawda.
No co?
Widzicie to? Chodźcie tu.
Co jest?
O Boże.
Drugi pan młody całuje się z druhną?
Wszędzie poznałabym te słuchawki.
Ostro.
Małżonka padnie, jak się o tym dowie.
Co za szmata.
Gwynny, nie nazywamy kobiet szmatami.
- Ale ona właśnie się szmaci. - No tak.
Biedactwo. Ktoś jej musi powiedzieć.
- Ja nie dam rady. - Ani ja.
Ja jej powiem.
- Nie, ja. Nie ruszajcie się stąd. - Dobra.
Hej! Co tu robisz? Czego chcesz?
Przyszłam coś przekazać Jenni.
Zapomnij. Nie po tym, co zrobiłaś z tortem.
- Chcesz storpedować to wesele. - Dobra, powiem tobie.
Widziałam z siostrami, jak jej narzeczony całuje się z jej druhną.
Kłamiesz.
Chcesz tylko podstępem zepsuć jej wesele.
Mówię tylko, co widziałam.
Po co się wtrącasz?
- Chcę jej pomóc. - Pomóc?
Powiedziałaś, że wygląda jak tirówka.
Tirówka!
Nawet nie zwykła dziwka!
Wybacz, chciałam pomóc.
Lubię twoją córkę. Ale ciebie mam dosyć.
Powodzenia.
O nie.
Jim! Co tam, byku! Jak leci?
Boże, arepas, stary. Pychota. Będzie mi ich brakować.
Przecież są stąd. Robią je w Atlancie.
Ale my jedziemy do Memphis.
Jenni dostała tam robotę.
Mieliście zamieszkać naprzeciwko.
Szlag.
Jenni ci nie mówiła? Miała powiedzieć przed weselem.
- Wybacz. Ona... - Nie, nie.
- Mówiła ci? - Tak.
Wypadło mi z głowy, bo to nic takiego.
- Właśnie. Jimmy. - Ollie.
Widziałeś, jak Oliver lizał się z druhną?
- Tak. - Jesteś pewien?
- Poważnie? - Na stówę.
- Co za dupek. - Nie tak szybko.
Jak mógł udawać i prowadzić podwójne życie?
Stosował gaslighting cały wasz związek.
Jak to faceci. Zawsze to robią.
Przestańcie.
Jesteś pewien, że to był on?
Tak. Zostało to podpatrzone.
Idzie. Gotowi?
Dobra.
Dedykuję to mojej pani.
O w mordę!
Stop. Przestańcie tańczyć.
Ćwiczyliśmy to całe wieki. Może dokończymy?
Z kim się całowałeś?
O nie.
O czym ty mówisz?
Całowałeś się z druhną. Która to?
Nie zrobiłbym tego. Nigdy.
Mój tata cię przyuważył.
Tak?
Zostało to podpatrzone.
Ale Jim... nie zrobiłem tego.
Włączcie muzykę.
Ale po co?
Bo jestem panną młodą i tak mówię.
Co robisz?
No dalej!
Tak jest.
Luzik, to tylko zabawa.
- Nie! - Kurwa!
- Która to? - Żadna.
Nie, dziękuję.
Cześć.
Leslie?
Zgaście światła, wyłączcie muzykę.
Oliver, kocham cię. Jak mogłeś mi to zrobić?
Ja ciebie też. O co tu chodzi?
Co?
Co się dzieje?
Mój tata widział, jak Oliver obściskuje się z druhną.
Co? Nie, kto?
- Gdzie? - Przed hotelem.
To byłem ja z Addie.
Mówiłeś, że to na pewno był Oliver.
Mój błąd.
Wszystko się posypało.
Jak mogłeś całować inną kobietę na weselu?
Słucham?
To ona całowała drużbę i tego dziwaka z hotelu.
Jenni! Poczekaj!
Dobra.
Będę szczery. Nie widziałem tego na własne oczy.
Siostra tamtej panny młodej
wprowadziła mnie w błąd.
Czyli niczego nie widziałeś?
Okłamałeś mnie prosto w oczy.
Kiedy chciałaś mi powiedzieć, że jedziecie do Memphis?
Też mnie okłamałaś.
Czyli o to tu chodzi.
Całe życie myślałam, że chcesz mojego szczęścia.
A tak naprawdę chciałeś mnie mieć dla siebie.
To nieprawda.
Wiesz, jaki to ciężar mieć świadomość,
że szczęście własnego ojca zależy od ciebie?
Jenni, proszę, jesteś dla mnie najważniejsza na świecie.
Jeśli to prawda, to dlaczego się okłamujemy
na okrągło na każdy temat?
Nie chcę cię widzieć.
O nie!
Mam zawał.
Nie masz zawału.
Serce mnie boli.
Wyglądasz, jakbyś rodził.
Następny.
Przestań oddychać metodą Lamaze'a.
Raz, dwa, pięć.
On chyba ma ten zawał.
Chce tylko zmusić mnie, żebym została.
Tato. Wstawaj.
Tatusiu?
Boże. Dzwoń po karetkę.
Dobra. To chyba tylko atak paniki.
Żartujesz, kurwa?
Nie powinienem był.
Po co mi to było?
Jenni!
- Proszę, porozmawiajmy. - Zostaw mnie!
Jenni!
Mur, mur!
Co to ma być?
Robimy taki murek.
Jenni!
Nie przedrzesz się!
Jenni!
- Dixon... - Dopiero co ochłonąłem.
- Nie mam siły na kolejne wybryki. - Słuchaj...
Chciałam cię przeprosić za scenę na molo.
Byłam głupia, że się zgodziłam.
Słuchaj, nie ożenię się z Neve... dopóki mama nie dowie się o ciąży.
Kumam, że nieszczerość to specjalność waszej rodziny.
Ale ja tak nie mogę.
Nie znasz mojej matki. Nie zrozumie tego.
Słuchaj, przez cały weekend siedziałem cicho.
- Proszę cię tylko o to. - Dobrze...
Jeśli tego chcesz, kochanie, tak zrobimy.
Poważnie?
A jak mamie odwali?
Mam u boku swojego faceta.
Do tego starszą siostrę.
Niech jej odwala.
Słuchajcie...
muszę coś wam powiedzieć, zanim weźmiemy ślub.
Jestem w ciąży.
- Boże. - Słucham?
Moja mała jest w ciąży. Gratulacje.
Nowe dziecko w rodzinie.
Dziękuję. Niesamowite.
Musimy cię zapisać do szkoły rodzenia.
- Coś takiego, gratulacje. - Dziękuję, mamo.
- Martwiłam się, że będziesz zła. - Cieszę się.
Załatwię ci wszystkie rzeczy dla matek w ciąży,
mam całe pudła ubranek.
Ciekawe, jaki będzie z niego tata?
Kochany, zagrałbyś Bless the Broken Road Rascal Flatts?
Rascal Flatts? Serio?
- To twoja sprawka? - Może.
Jestem najszczęśliwszym panem młodym na świecie.
- Spadaj, Dawson Scott. - Hej!
Co to ma być? Dlaczego jesteś mokry? Śmierdzisz rybami.
Wskoczyłem do jeziora.
Okłamałaś mnie co do jej męża.
Nie kłamałam. Widziałam, co widziałam.
- Zjeżdżaj. - Nie zjadę.
Jestem dwa razy większy. A ty najmniejszym kundlem w okolicy.
Te najmniejsze są bossami stada.
Tutaj ja jestem samcem alfa.
Alfy? Nie jesteś alfą. Najwyżej betą.
- Pewnie gammą. - Chyba deltą.
Nie. Gamma jest przed deltą, baranie.
W dupie to mam. Wredne babsko.
Chodzi o to, że po tym weekendzie będziesz taka jak ja.
Sama.
Co?
Wcale nie.
To nieprawda.
Wypluj to.
Co ty robisz?
Dalej cię widzę.
Zjeżdżaj stąd, świrze!
Przepraszam.
Margot, po tym wszystkim
chyba nie zobaczymy się za prędko.
Dlaczego?
A jaka będzie następna okazja?
Nevey urodzi dziecko. Wtedy przyjadę.
- Naprawdę? - Tak.
A to niespodzianka.
Dlaczego niespodzianka?
Nie pamiętam, kiedy ostatnio nas odwiedziłaś.
Bo nigdy mnie nie zapraszasz.
I mam wrażenie, że mnie odpychasz.
Odpycham?
Kiedy ostatnio do mnie zadzwoniłaś?
I nie odwiedziłaś mnie choćby raz w Los Angeles,
a mieszkam tam prawie 25 lat.
Nigdy mnie nie zaprosiłaś.
Wiesz, dlaczego lubię tę wyspę?
Babcia mnie kochała i zawsze byłyśmy ze sobą szczere,
czułam, że naprawdę jej na mnie zależy.
W przeciwieństwie do ciebie.
- Wszystko w porządku? - Nie, nic nie jest w porządku.
Wiesz, że ten twój kochany, wspaniały Colton jest bankrutem?
A to idealne życie Gwynny? Chce wszystko rzucić,
bo umiera z nudów.
A ty traktujesz Dixona jak śmiecia, bo za takiego go masz.
Każdy chciał ci coś powiedzieć,
ale nikt się nie zebrał, bo wszyscy się ciebie boją.
A ktoś musi ci otwarcie powiedzieć, jak się zachowujesz.
Dlaczego nie ja?
Jestem dumna z twojego sukcesu.
Ale nie mogę udawać, że rozumiem twoje życie.
Od lat mam wrażenie, że patrzysz na mnie z góry,
a to, co uważasz za szczerość
sprawia, że denerwuję się w twojej obecności.
Dobrze, mamo, przykro mi, że źle się poczułaś.
Nie chciałam.
- Skarbie. Dixon, proszę. - Nie to miałam na myśli.
- Margot, co ty robisz? - Co?
Mówiliśmy ci to w zaufaniu.
Margot, po kiego grzyba mówisz na weselu,
że matka ma Dixona za śmiecia?
- Po co to robisz? - Byłam tylko szczera.
Zależy mi na was.
- Co? - Masz nas gdzieś.
- Wcale nie. - Masz.
Tak, to jak mają na imię nasze dzieci?
- Właśnie. - Obrażasz mnie.
Oczywiście, że znam ich imiona.
Wyatt, Blake, Dawson
i Joey.
- Scotty Joe. Nie Joey. - Scotty Joe.
Nie znasz ich pełnych imion.
Znasz tylko połowę.
Po co im trzy imiona?
Nie jestem Margot Millie May coś tam.
Mam tylko jedno imię, Margot!
Neve, spadajmy stąd, póki da się to naprawić.
Margot, nie chcę nigdzie spadać. To moja rodzina.
To ty zawsze chcesz spadać. To spadaj.
Nigdy nie czułam się tak samotnie jak przy was.
To straszne czuć się tak wśród własnej rodziny.
Naprawdę.
Małżonka wiedziała, że coś odwalisz.
Skończ z tą „małżonką”. To nie przedmiot, tylko człowiek.
To niby jak mam ją nazywać?
Nie wiem. „Skarbie”, „rybko”, „dzióbku”, „złotko”.
Może „Rebecca”? Tak ma na imię.
Patrzcie, jaka ekspertka od imion.
Co to ma być?
Jenni jest moją jedyną rodziną i odeszła przez ciebie.
Więc złapałem tego gada i miałem go spuścić na ciebie.
Bo tak się wściekłem!
Ale mocowałem się z nim za długo i chyba zdechł.
Jestem producentką programu Czy to zdechło?.
I mówię ci, że nie zdechł.
Skąd wiesz...
- O nie! - Wywal go!
- Przestraszył mnie! - Złap go za ogon.
Pomóż mi. Przestań mnie pouczać.
Wywal go stąd!
Było łatwiej go tu ściągnąć.
- No co ty? - Co za badziew.
Wyrzuć go przez okno.
Zostawię go tutaj.
Jak mnie z nim zostawisz, zamorduję cię!
- Dobra. - Podnieś go!
To aligator. Łatwo ci mówić, sama go podnieś.
- Ależ się wije. - Masz go.
Dobra. Jeszcze trochę, dawaj, bliżej okna.
- Otworzysz je chociaż? - Sam otwórz!
Rozwalę szybę.
- Nie, pokaleczy się. - Popierdoliło cię?
- Dobra! - Proszę.
To na razie, tępy gadzie.
Co za ulga. Mogło być kiepsko.
Nic ci nie jest?
Nie wiem. Wolę nie patrzeć.
Jak to wolisz... Nie!
Dziabnął cię?
- Boże. Nie czuję się za dobrze. - Jezu, już.
- Nie odpływaj. - Nie jest dobrze.
Idę po pomoc. Zaraz będę.
I raz, i dwa.
- I raz... - Wyłączyć muzykę! Cisza!
Przerwijcie show, proszę.
- Tak! - Ej!
Potrzebuję pomocy. Twoja siostra jest ranna.
- Co? - Ugryzł ją aligator w pokoju.
Wykrwawia się.
Jak tam się znalazł aligator?
A ty co, gadzia straż? Błagam! Trochę powagi.
Ja?
Najważniejsze, żeby uratować jej życie.
Jestem medykiem polowym.
To już za wiele.
Pójdę po hotelową apteczkę.
O Boże!
- Dobra, rana jest czysta. - Boże.
Zabandażuję ją, ale straciła sporo krwi.
Gdzie jest najbliższy szpital?
Jakieś 60 kilometrów łodzią.
Nie macie tu dostępu do lekarza?
Uspokójmy się.
Mogę zrobić transfuzję krwi,
ale trzeba kogoś z jej grupą.
Ma ktoś tę samą grupę krwi?
Dobra, ja.
Uratowałaś mi życie. Po tym, jaka byłam okropna dla ciebie.
Oczywiście.
Murem za rodziną.
Zawsze.
Chyba ciut przesadziłem.
Ta transfuzja nie była chyba nawet potrzebna.
Ale napaliłem się na ratowanie życia.
Zajebista sprawa.
Wiedzieliście, że tak się da?
Nadal nie wiecie, skąd się wziął aligator?
Nie, nie wiemy.
- Cześć, mamo. - Cześć.
Przepraszam za to, co nagadałam.
Nie chciałam.
Pewnie trochę chciałaś. A ja musiałam to usłyszeć.
- Powinnam... - Daj mi skończyć.
Jestem taka szczęśliwa, że ty z Neve
miałyście tak dobrą więź z moją matką.
Ale ja takiej nie miałam.
Nie lubię tej wyspy...
bo przez całe dzieciństwo
matka wmawiała mi, że jestem niewystarczająca.
Nigdy mnie nie słuchała.
Z jakiegoś powodu powieliłam ten schemat z tobą.
To boli, bo cię kocham.
I nie wiem, jak do ciebie dotrzeć.
Dziękuję, że to mówisz.
- Też cię kocham. - Skarbie.
Takie rozmowy to dobry początek.
Mój Boże.
Cześć, mamo.
Chodźcie. Przytulmy się.
- Bliżej. - Tak, mamo.
Kocham, kocham was wszystkich.
A ja ciebie, mamo.
Może skubnę? Próbowałaś już?
Wysechł.
Szkoda.
Zamienimy się?
- Jasne. - Nie mogę się oprzeć.
Pyszny.
- Nie za suchy? - Nie, idealny.
Rozmawiałeś z córką?
- Nie. - Nie?
Ale z TikToka wynika,
- że unieważnili małżeństwo. - Co?
Strasznie szybko.
Wypełnili formularz online, obyło się bez scen.
Mają wyczucie kadru.
TO KONIEC. DZIĘKUJEMY ZA USZANOWANIE NASZEJ DECYZJI.
Rany. Schrzaniłem to dokumentnie.
Zastanawiałeś się, co twoja żona pomyślałaby o córce?
Byłaby z niej bardzo dumna.
- Tak? - Tak.
Z tego, jaka jest miła. I zabawna.
I twarda.
Tak.
Myślisz, że przyjęłaby Olivera?
Nie wiem. Chyba tak. Gość ją kocha.
To może po prostu uratuj jakoś ich małżeństwo.
Powinieneś.
- A ty co za jedna? - Co? Druga panna młoda.
- To moja siostra. - Tak!
Nie poznałem cię bez tej sukni.
- Tak. - Nie ma sprawy.
- Ale też... - Tak. Zabrała mój wóz.
- Podwieziemy cię. Mamy auta. - Tak.
Zanim odjedziecie, prosiłbym o uregulowanie rachunku
i pokrycie kosztów pomostu.
Ruszamy po moją córkę.
- Nie przebierzesz się? - Po co?
- Dobra, idzie. Ruchy. - Tak!
Jeździcie tym samym modelem Chevy'ego?
- Tak. - To co?
Chodźmy.
Jak je odróżniacie?
Co mam jej powiedzieć?
Bądź szczery. Zrozumie. Uwierz mi.
„Bądź szczery”. Jasne.
- Zrozumie. Zaufaj mi. - No dobra.
Nie chce cię widzieć, bucu.
To nie twoja sprawa.
Jest moją psiapsiółą. Więc jest moja.
Nie dotykaj mnie.
Nie dotykam! Chcę wsiąść do windy.
- Nie dotykaj, jestem dzieckiem! - Masz 23 lata.
- Jestem dzieckiem! - Odwal się, to dziecko!
- Łapy precz! - Puszczaj ją!
Chryste. Nie macie jakiejś roboty?
Nie. Jest kryzys na rynku.
Boże. Co się stało?
Jenni... chciałem cię przeprosić.
Nie słuchaj go. Robi ci gaslighting.
Myślałam, że to Oliver jej to robił.
- Obaj to robią. - Co to ten gaslighting?
To manipulowanie kimś,
żeby podważyć jego wrażenia i reakcje.
Czyli źle to rozumiałam.
A ona gdzie? Jak to zrobiła?
Jenni?
Dobra, kiedy miałaś sześć latek
i musiałem ci przekazać,
że twoja mama umarła,
patrzyłem, jak pęka ci serce.
Nie chciałem tego znów zobaczyć.
- Tato. - Tak że...
Myślę, że nie jestem z tobą szczery, bo...
Chcę, żeby twój świat był idealny.
A jeśli mam być szczery wobec siebie...
Nie jestem ideałem. W ogóle.
- Tak? - Tak.
Przy takich okazjach rozumiem, jak tęsknię za twoją mamą.
Ja za nią też.
- Co? - Nie, nic.
Nie...
- Mów. Bądźmy w końcu szczerzy. - Tak.
Dobra.
Tęsknię za seksem z nią.
- To znaczy... - Co?
Wybacz, jak to dla ciebie za wiele, ale taka jest prawda.
Niepotrzebna mi ta wiedza, ale doceniam twoją szczerość.
Serio. Bo też nie jestem ideałem.
Nie wiem nawet, co ja robię.
Teraz zajmuję się grafiką,
ale nie czuję tego.
Nie czuję powołania, rozumiesz? Oliver czuje.
Ma swoją muzykę, a ja nie wiem, na czym mi zależy,
miotam się tylko
i panikuję bez przerwy.
- Nie wiedziałem. - Wiem.
Bałam się mówić,
bo przeze mnie sam byłbyś nieszczęśliwy.
Dlatego trzymałam to wszystko w tajemnicy.
I jeszcze jedno.
Po co śpiewaliśmy Islands in the Stream?
Czy to nie dziwne?
To romantyczna piosenka z podtekstem erotycznym.
Rozumiem, że tak to może wyglądać...
Ale to piosenka, którą śpiewaliśmy ci z mamą,
gdy byłaś mała, żebyś szybciej zasnęła.
Ja też mam swoje tajemnice.
Mówiłem ci, że nie chodziłem na randki.
No więc...
Zaraz po śmierci mamy miałem trójkąt z dwoma wdowami.
- Wow. - Najsmutniejszy trójkąt świata.
Nie padło ani jedno słowo.
Na zmianę płakaliśmy, pieprzyliśmy się, i tak w kółko.
Chyba dobiliśmy do granic szczerości.
- Wiesz? - Też tak sądzę.
Wiesz, że muszę się przeprowadzić?
Tak, wiem.
Wiedz, że zawsze będę przy tobie.
Dobrze? Zawsze.
A ja przy tobie, tato.
Wiadomka.
Chodź tu. No już.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Śmierdzisz.
Dobra.
Hej. Słuchajcie. Znajdźmy Olivera.
Trzeba ich znowu spiknąć.
Jestem.
Chwila, miałeś się wyprowadzić. Ten film i w ogóle.
To tylko na sociale. Minęły tylko dwie godziny.
Nie zdążyłbym się zawinąć.
To zabierajmy się do ślubu.
Po to tu jestem.
Szczerze mówiąc, a powinniśmy być szczerzy,
wydaje mi się, że jesteśmy na to jeszcze za młodzi.
Prawda?
Czekałem, aż to powiesz od roku.
- Naprawdę? - Tak.
Ale nadal chcesz przeprowadzić się do Memphis?
- Oczywiście. - Tak?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Zdrówko!
Jak wysepki dwie Pośród morskich fal
Nikt nie zmieni nas Co w tym złego tak?
Odpłyń ze mną w dal Hen, gdzie inny świat
Gdzie polegamy na sobie
I kochamy się na zabój
Nic nie kumam. To biorą ślub w końcu czy nie?
Nie. Nie biorą.
Miło was było poznać.
Ciebie też.
Pomimo wszystkiego.
- Co? - Podobasz się mojemu tacie.
Skąd wiesz?
Bo ma obsesję na twoim punkcie od początku weekendu.
I uśmiecha się do ciebie tak, że aż mnie... mdli.
Chcesz zepsuć jej ślub!
W trumnie.
Tak wygląda, jak ktoś mu się podoba?
Tak.
Dobra, słuchajcie. Czas wracać do domu.
Jak chcecie wrócić do miasta?
75-ką na I-85.
- Jak my. - Tak jest.
Ale po co?
Nie lepiej normalnymi drogami?
Po co normalnymi, jak autostrada jest szybsza?
Jezu Chryste, Flora!
Może lubi ładne widoki albo chce zrobić zakupy?
Sęk w tym, że jest dorosła, a to nie twoja sprawa!
Przepraszam. Jestem wykończony.
Lubię go.
- Obłęd. - No.
Próbowałam bez powodu zrujnować dziewczynie wesele.
Mocowałem się z aligatorem.
Jak zapamiętałeś imiona moich kuzynów i kuzynek?
Pałac pamięci.
Tworzysz w głowie obraz każdej osoby, którą chcesz zapamiętać,
a potem wyobrażasz sobie szokujące zdarzenie z nią związane.
- Na przykład siostrzenica... - Tak.
- Eva. - No, no.
Użyłem laski Hitlera, Evy Braun.
Wyobraziłem sobie twoją siostrzenicę w hitlerowskim mundurze.
Jezu.
Co mam powiedzieć, to działa. Spróbuj.
- Mój siostrzeniec, Tucker Lee. - Tak.
Thatcher. Thatcher bij? Tucker Lee, Thatcher bij?
- Chyba... - Ty, to działa.
Żelazna Dama działa na wyobraźnię.
Właśnie.
Co? Co się stało?
Nie wiem.
Czuję, że...
zaraz się rozpłaczę.
Nie mogę.
To chyba jakaś alergia.
A może fakt, że twoja młodsza siostra wychodzi za mąż
i niedługo urodzi tak na ciebie działa?
Nie, to nie to. Nie o to chodzi.
To może o to, że fajnie było zobaczyć brata z dziećmi,
choć twierdzisz, że za nimi nie tęskniłaś.
Może jednak tęskniłaś?
Nie, to pewnie przez leki na wściekliznę.
A może chodzi o to, że ich dzieci tak szybko rosną,
a rodzice się zestarzeli.
Bardziej, niż myślałaś.
Co za wstyd.
Żaden wstyd. To normalne.
Będzie mi ciebie brakowało.
Jesteś piękna, kiedy płaczesz.
Dobra. Muszę ci coś wyznać.
Jesteś żonaty?
- Nie. - Dobra, mów.
Faktycznie farbuję włosy.
Wiem.
Skąd?
Bo twoja broda ma inny kolor niż włosy.
- To oczywiste. - Aż tak widać?
- Tak, dość... - Boże.
W sumie nie dziwne.
- No. - Dobra.
Zobaczyłbym się z tobą.
- Umówmy się. - Dobrze.
Masz jakąś pracę?
Jestem CEO Delta Air Lines.
- Tak że tak. A co myślałaś? - Że jesteś fryzjerem.
To najmilsza rzecz, jaką ktoś mi powiedział. Dziękuję.
ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
Wesołego Święta Dziękczynienia!
- Wesołego Dziękczynienia. - Wzajemnie.
To jak się czujecie w LA?
Powietrze jest za suche, a słońce mnie ciągle oślepia.
Fatalne dla cery.
Ale nie możemy się doczekać, kiedy nas oprowadzisz po studiu.
To wzruszające was tu widzieć.
- Kto chce zwiedzać? - Wszyscy.
- To idziemy. - Zobaczmy, jak pracuje.
Znacie może Jasona Stathama?
- Moglibyśmy poznać kogoś takiego? - Skarbie, błagam.
Kochani, ustawmy się do zdjęcia rodzinnego.
Ustawcie się za rodzicami.
Gwynny Mae, Al Monroe, Scotty Joe, Shelby Lynn, Eva Grace, chodźcie.
Wyatt Dean, Tucker Lee, stańcie obok siebie.
I Dawson Scott, stań obok taty.
Colton Levi i Rebecca Esther za nim.
Teraz Neve Rose i Dixon Ray,
i oczywiście najnowszy członek rodziny, mały Kit. Kent.
Spokojnie. Błędy się zdarzają, grunt, że używasz metody.
Przepraszam.
Wy też, stańcie z nimi. Jesteście naszą rodziną.
- Nie. - Jeszcze nie do końca.
- Nalegamy. - Chodźcie.
Dobra. Lecimy.
Fajnie, że spędzam Dziękczynienie z twoją rodziną.
Uśmiech.
Tutaj, tutaj, uśmiech.
Chyba wyszło.
- Tak. - Mamy to.
Pięknie.
W końcu będę na kartce w tym roku.
KONIEC
Kiedy cię ujrzałem Zapanował spokój
Nie spuszczałem z ciebie Choć na chwilę wzroku
Zmiękłem w nogach aż
Coś iskrzyło między nami
Robisz ze mną coś Nie do opisania
Chwyć mnie mocno Bym poczuła twe ramię
Z każdym biciem serca
Iskrzy bardziej między nami
Miłość nas olśniewa
Czyniąc nas ślepcami
Nasza miłość Nie feruje słowami
Siodłamy ją razem
Ruszamy w nieznane
Jak wysepki dwie Pośród morskich fal
Nikt nie zmieni nas Co w tym złego tak?
Odpłyń ze mną w dal
Hen, gdzie inny świat
Gdzie polegamy na sobie
I kochamy się na zabój
To jak długo zamierzacie być parą na odległość?
No właśnie.
Chciałbym coś zaproponować.
- To się dzieje. - Jedziemy.
Nie, nie, kocham cię, ale nie chcę brać ślubu.
Gadaliśmy o tym.
Mówiłam, żebyś odpuścił.
Gratulacje.
- Ponoć ktoś się tu zaręczył! - Nie...
Ściągajcie!
POWIEDZIAŁA TAK
Ślub w tajemnicy?
Przecież nie chciałaś.
Nie chcę wesela.
Oczywiście.
Życie traci sens Gdy miłość umiera
Kiedy jesteś sam Wszystko nagle uwiera
Odszedłeś ot tak
Tracąc z oczu to, co ważne
Naszej dwójce jednak To pewnością nie grozi
Za długo płyniemy W naszej miłosnej łodzi
Wszystko staje się jasne
Ten rok będzie naszym sprawdzianem
Nie myśl już o łzach Nie skrzywdzę cię nigdy
Na zawsze już Będziemy sobie bliscy
Siodłamy się razem
Ruszamy w nieznane
Jak wysepki dwie Pośród morskich fal
Nikt nie zmieni nas
Co w tym złego tak? Odpłyń ze mną w dal
Hen, gdzie inny świat
Gdzie polegamy na sobie
I kochamy się na zabój
Odpłyń
Odpłyń ze mną w dal
Jak wysepki dwie Pośród morskich fal
Nikt nie zmieni nas Co w tym złego tak?
Odpłyń ze mną w dal Hen, gdzie inny świat
Gdzie polegamy na sobie
I kochamy się na zabój
Jak wysepki dwie Pośród morskich fal
Nikt nie zmieni nas Co w tym złego tak?
Odpłyń ze mną w dal Hen, gdzie inny świat
Gdzie polegamy na sobie
I kochamy się na zabój
SERDECZNIE ZAPRASZAMY
Napisy: Piotr Leszczyński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska