Całe siedem lat w podróży nam zleciało
Tego dnia pożegnać siedem mórz już czas
Tam w oddali miasto czeka mnie wyśnione
Za momencik dzwon portowy
Da nam znać, witając nas
Ziemia na horyzoncie!
Mam przetarty stary płaszcz Walizkę z dziurą
Au revoir, chef.
W rozchodzących się buciorach Lecą... szwy
Wybacz, kucharzu!
Jedną mam sznurówkę
Na dodatek brudną
Rozkładają się skarpety
Ale idą lepsze dni
Postawiłem wszystko na swą czekoladę
Jest już plan, a tajemnicę smaku znam
Powodzenia, Willy!
Tuzin mam suwerenów
Dam więc radę
Żegnaj, kucharzu!
I w marzeniu swym trwam
Restauracje eleganckie tu co krok są
"U Brandina" i "Parisienne" – znany bar
- Mapę knajp? - Dzięki.
Kulinarna mapa wskaże mi, gdzie zjeść co
GALERIA SMAKOSZY
Miałem tuzin suwerenów
Teraz nagle mam pięć par
Chcesz najlepszy towar? Tu go mają
Trzy suwereny, kolego.
Chociaż ceny są wysokie, mówię wam
Zniszczyłeś, płacisz.
Już mam...
Pięć, sześć, siedem...
Sześć suwerenów mam przy sobie
I w marzeniu swym trwam
- Wyczyścić ubranko? - Dzięki.
- Psiknąć perfumą? - Zostaw mnie.
GALERIA SMAKOSZY
Ach jest!
Galeria Smakoszy
SZLAGWART NIE LADA CZEKOLADA
To tu podróży mojej cel
FEINSTE SCHOKOLADE FIGIELCUKRA
Jest jak mówiłaś, mamo.
FIGIELCUKIER
To jest inny świat
Gdzie nie spojrzysz Tam wyrasta z czekoladą skład
Otwierają się
Nieziemskie możliwości
Czy się wzniosę
Czy połamię wszystkie kości?
Nie mam nic
Prócz talentu do słodkości
I w marzeniu
Swym trwam
Tak!
WONKA - WIELKIE OTWARCIE
Zakaz marzeń.
DO WYNAJĘCIA MARZYCIELSTWO KARA 3S
Jak wieść niesie miasto to Żyć da w sukcesie
Starczy talent, ciężka praca, to nie żart
Lecz nie wspomni nikt O przeogromnym stresie
I że monet tuzin to nieduży wkład
Na dobry start
Kochasiu, poratujesz suwerenem na nocleg?
Oczywiście.
Proszę. Bierz, ile potrzebujesz.
Dziękuję.
Ostatniego suwerena mam przy sobie
I w marzeniu swym trwam
No dobrze.
Czas na pićku przed snem.
No pięknie.
Cześć, kolego. Zostaw. Sio.
Idź sobie, przestań!
Zmykaj stąd, sio!
Zostaw!
Siad!
Przepraszam za Tyciusia.
Wyraźnie zainteresowały go twoje nogi.
Pewnie przez spodnie.
Kupiłem je od listonosza z Mińska.
Zapewne dlatego.
Tyciuś, gdyby mógł, uganiałby się za pocztowcami przez cały dzień.
Nie tak, mały?
Chyba nie zamierzasz tu spać, synu?
Tylko przez jedną noc.
Jutro o tej porze planuję zbić fortunę.
Jutro o tej porze będzie z ciebie sopel lodu.
Bez przesady.
Może i ciut za zimno na biwak.
Ale niestety nie stać mnie na pokój.
Przykro mi to słyszeć.
Ale szczęśliwym zrządzeniem losu
znam kogoś, kto mógłby ci pomóc.
Poważnie?
Jesteśmy na miejscu. Nie ma jak w domu.
Zabieraj te brudne łapy z moich drzwi, psia paskudo.
Jeśli to ty, Bielarz, obyś miał mój dżin.
Mam coś lepszego niż dżin, pani Skrobicz.
Gościa.
Było od razu mówić.
Zapraszam pana.
Witam w Pensjonacie i pralni Skrobicz i Bielarza.
Proszę się rozgościć, ogrzać gnaty przy kominku.
Dżinu?
Nitka!
Tak, pani Skrobicz?
Odłóż książkę i podaj panu dżin.
Biedak prawie zamarzł na śmierć.
Dzięki, pani Skrobicz. Jesteście z mężem tacy mili.
Mąż?
Niby on?
Mąż.
Chciałbyś, co?
Nie.
Czekam na kogoś o wiele lepszego niż ten gnuśny wsiok.
Zdrówko.
To nadzwyczaj mocny trunek.
Napędziłby auto.
Co mogę dla pana zrobić? Pokoik?
Owszem, ale...
Pan Wonka jest chwilowo bez grosza.
No nie mów.
To niestety prawda.
Ale... wkrótce wszystko się zmieni.
- Tak? - Jestem
kimś w rodzaju maga,
wynalazcy i wytwórcy czekolady.
I jutro rano w Galerii Smakoszy zamierzam zaprezentować
moje najniezwyklejsze dzieło.
Proszę przytrzymać szczękę, bo pokażę pani...
Czajniczek?
Nie, w tym parzę herbatę.
Chwilunia.
To do gulaszu.
Jest gdzieś tutaj.
Bez obaw, panie Wonka. Widzę, żeś pan człek łebski.
Mamy coś akurat dla pana.
Pakiet przedsiębiorcy.
Suweren za nocleg,
płatne jutro do szóstej.
Zdąży pan zarobić trochę grosza?
To aż nadto czasu.
Dziękuję.
Grzech nie pomóc nieznajomemu w potrzebie.
Proszę podpisać i sprawa załatwiona.
W porząsiu.
Przeczytaj to drobnym drukiem.
Co?
Dziękuję, Nitko. Zmiataj.
Co powiedziała?
- Kto? - Dziewczyna.
- Która? - Tamta. Rzuciła coś w stylu:
"Przeczytaj drobny druk". Dużo tego.
UMOWA ZASADY I WARUNKI
Końca nie widać.
Proszę nie słuchać Nitki. Jest pokręcona.
Pokręcona?
Syndrom odrzucenia.
Syndrom odrzucenia?
Syndrom odrzucenia.
Jako bobas wylądowała
w zsypie na pranie. Wzięłam ją z dobroci serca
i robiłam, co mogłam, panie Wonka,
ale została jej podejrzliwa natura.
Wszędzie wietrzy spiski.
Biedactwo.
No wiem.
To tylko standardowe zapisy,
ale śmiało, proszę je przejrzeć.
Tylko rzucę okiem.
Wszystko wydaje się w porządku.
Naprawdę?
Czołem.
Zatem witamy u Skrobicz.
WPADNIJ NA NOC, ZOSTAŃ NA ZAWSZE!
Proszę, panie Wonka.
Apartament biznesowy.
Łóżko z baldachimem, osobisty zlew z mydełkiem
i cuksik na podusi.
Fantastycznie.
Co za mili ludzie.
Nitka!
Niteczko!
Tak, pani Skrobicz?
Szukałam cię.
O co chodzi?
Dam ci lekcję, żałosny molu książkowy.
- Co zrobiłam? - Już dobrze wiesz, smarku!
Nie rzucaj się!
Nie waż się wtrącać w moje sprawy,
bo spędzisz w tej komórce tydzień. Jasne?
Tak, pani Skrobicz. Przepraszam panią.
No i powinnaś.
Zaczynamy, mamo.
Bywalczynie i bywalcy Galerii Smakoszy!
Nazywam się Willy Wonka
i chcę wam pokazać frykas fenomenalny,
sensacyjnie spożywalny,
zniewalająco zjadalny, jakiego świat
jeszcze nie widział.
Więc słuchajcie uchem, a nie brzuchem.
Albo nie. Właśnie na odwrót.
Prezentuję wam... Czekolatę.
Gdzieś aż w dżungli w gąszczu lian
Lata mucha tu i tam
Uderza skrzydełkami jak maszyna To nie kłam
Ta muszka kocha jeść
Czekoladową treść
I w tym układzie w czekoladzie Jedno jajeczko lubi znieść
Gdy jej szkrab wykluje się
Sylaby krzyczy dwie
No super, mieć chałupę z czekolady nie jest źle!
I oko jej się skrzy I skrzydło już jej drży
I już ją nosi, by
Unosić się na metry trzy
Czekolady kęs
Oto życia sens
Gdy jej spróbujesz, gwarantuję Wyjdą oczy z rzęs
Policz kasę, śmiało kroczek rób I od Wonki czekoladę kup
To jakości
Znak
Poznacie nieznany wam smak
Tak, poznacie nieznany wam smak
Brawo!
Dziękuję.
Panno Bon Bon.
Tak, panie Szlagwart?
Proszę wezwać policję.
Wybornie, proszę pana.
- Kto chce spróbować? - Ja!
Ja spróbuję.
Pan Szlagwart.
Przepraszam.
Pan Figielcukier.
I pan Wściubnos.
To zaszczyt.
Odkąd byłem małym chłopcem...
Konkretny uścisk dłoni.
To uścisk nie na żarty, panie Wonka.
Sygnalizuje, że nie żartuję.
No dobrze.
Skosztujmy tych tak zwanych Czekolatek.
To nie tylko czekolada?
Czuję też...
- piankę? - Zgadza się.
Peruwiańska pianka, zbiór z poranka.
I karmel.
Ale jest...
Solony.
Słodko-gorzkimi łzami rosyjskiego klauna.
A czy to jest...
Nie do wiary.
Wiśnia?
Zebrana przez kwiat zbieraczy
w Cesarskich Ogrodach Kraju Kwitnącej Wiśni.
Cóż, panie Wonka.
Działam w tej branży od dawna
i mogę śmiało rzec, że ze wszystkich czekolad, których próbowałem
ta jest bez wątpienia,
zdecydowanie i stuprocentowo najgorsza.
Tak, panie i panowie!
Rekomendacja od pana...
Chwila. Najgorsza?
My trzej jesteśmy zaciekłymi rywalami,
ale w jednym się zgadzamy.
Dobra czekolada
powinna być prosta. Zwyczajna. Nieskomplikowana.
Zaś ta,
z tymi szmerami i bajerami...
Cóż, jest po prostu...
Dziwaczna.
Jaka szkoda.
Jeśli czekolada jest dla was dziwna,
wkurzy was to, co teraz.
Co się dzieje?
- Co jest grane? - To czeko-muszka.
Wydostała się z kokonu. Macha skrzydełkami jak szalona.
Moje włosy! I to niby sprawka muchy?
Tak. Ale bez obaw.
- Jest nieszkodliwa. - Dzięki.
Za około 20 minut zmęczy się i wyjdzie od tyłu.
Że co proszę?
Mówi, że wyprukamy je pupciami!
Wiem, co miał na myśli.
Odbiło ci, Wonka!
Kto normalny chce
czekolady, po której lata?
Przekonajmy się.
Komu Czekolaty?
Ja poproszę!
Należy się jeden suweren. Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Jeden suweren.
Dziękuję pani. Miłego lotu.
Patrzcie, ja latam!
Ładny stamtąd widok?
Nie za wysoko, złotko!
Zmykaj, mała.
Już, ludzie. Tu nie ma nic do oglądania.
To tylko grupka obywateli, którzy łamią prawo grawitacji.
Uziemić ich, chłopcy.
To Czekolata, w tym cały myk.
Wpłynął szereg skarg na pana.
Skarg?
Zakłóca pan handel innym osobom.
Jestem zmuszony pana usunąć
i skonfiskować pańskie zarobki.
Hej! Co pan robi?
- Pójdą na szczytny cel. - Puszczaj!
Chore dzieci albo coś.
Przykro mi. Takie przepisy.
Chodź tu, butny buraku!
Zostawi pan choć suwerena?
Muszę zapłacić za pokój.
Proszę.
Dziękuję.
Serwus, panie Wonka.
Jak poszło?
Gorzej niż zakładałem.
A to szkoda. Niestety musimy się rozliczyć.
Na szczęście na pokój starczy.
Umowa była na suwerena.
Za sam pokój, tak.
Ale w trakcie pobytu u nas
poniósł pan jeszcze kilka ekstra wydatków.
Poniosłem?
Tak, poniósł pan.
Tuż po przybyciu wypił pan szklaneczkę dżinu.
O ile dobrze pamiętam,
ogrzał pan też gnaty przy kominku.
Tak było, pani Skrobicz.
Grzanie gnatów płatne ekstra.
Użył schodów, żeby wejść do pokoju.
Czyli opłata za schody,
liczona za każdy stopień. Na górę i na dół.
Niech pan powie, Wonka,
czy korzystał pan z minibaru?
Macie minibar?
Minibar z mydłem.
Przy zlewie.
Mogłem chwilkę skorzystać.
Nawet Bielarz wie,
by nie tykać baru, a dorastał w slumsach.
Do tego najem materaca, kaucja za kołdrę i podatek za poduszkę,
no i wychodzi nam
dziesięć tysięcy suwerenów.
Pani żartuje?
Zapisane drobnym drukiem.
Nie mam dziesięciu tysięcy.
Zatem mamy problem, panie Wonka.
Będzie pan musiał odpracować to w pralni.
Za suwerena dziennie.
Dziesięć tysięcy dni to...
27 lat.
Cztery miesiące.
I 16 dni.
Pan Wonka, jak sądzę.
Kim pan jest?
Abakus Całka, dyplomowany księgowy.
Przynajmniej kiedyś.
Teraz...
Kieruje tym miejscem.
Rób, co każe, bo odpowiesz przede mną.
Porcelia Bęc.
Z zawodu hydrauliczka.
To panna Ludka Bell.
Cześć.
Niewiele gada.
A ja jestem Larry Śmiechuwart.
Komik.
Was też dopadli, prawda?
Niestety tak.
Każde z nas potrzebowało taniego noclegu
i nie przeczytało tego drobnym drukiem.
Niekończący się żal, poprzedzony momentem zaćmienia.
Jak moje trzecie małżeństwo.
Wybacz, często to robię.
- Owszem. - Za często.
Byłem żonaty tylko raz
i to nie wypaliło.
Musi być jakieś wyjście.
Myślisz, że nie próbowaliśmy?
W oknie są kraty,
a przy drzwiach pies.
Choćby pan zwiał,
umowa jest nie do podważenia.
Nie stawisz się, Skrobicz wezwie gliny,
odstawią cię tu,
a ona dołoży ci karnego tysiaka.
Wracajcie do pracy. Pan pozwoli, panie Wonka.
Pójdzie pan ze mną.
Pański przydział. Mydliny.
Bierzesz brudy w obie ręce
I je pierzesz byle prędzej
Masz prać
Potem magiel idzie wolno Gdy obracasz wielką korbą
Masz prać
Gdy wysoko się ją da Bielizna będzie schła
Masz prać
A przy piosence tej Tak jakby trochę lżej
Nam prać
Ale i tak się dłuży.
Potem idzie prasowanie
Się nie może, drogi panie
Nic gnieść
Trzeba składać sprawnie bardzo Źle złożymy
To nie dadzą nam jeść
Coś podpisał każdy nas W zamian w pralni trzeba czas
Swój dać
A jeśli się nie zgadzasz...
Zajrzyj do klauzuli piątej.
Sekcja 7A.
Paragraf 22.
Część D.
Która głosi:
Masz prać
Obsługa.
Mówiłam, czytaj drobny druk.
Mam z tym mały problem.
Nie umiesz czytać, prawda?
Moja edukacja dotyczyła niemal wyłącznie czekolady.
Rozumiem.
W innych sprawach polegałem na życzliwości ludzi.
No i gdzie skończyłeś?
W hostelu dla personelu.
Masz łóżko.
Miałeś łóżko.
Biurko oraz umywalkę z opcją kibelka.
Woda leci z kranu
w dwóch temperaturach. Zimna
i zimniejsza.
Ile im wisisz?
Dziesięć tysięcy.
Uznaj się za farciarza. Ja trzydzieści.
Co? Dlaczego masz u nich dług?
Nie znaleźli cię w zsypie na pranie?
Tak było. Przygarnęli mnie z dobroci serca
i wycenili ten przywilej.
A to dwa potwory.
Biedni od bogatych zawsze biorą baty, panie Wonka.
Tak już działa ten świat.
Daj spokój.
Przemawia przez ciebie twój syndrom odrzucenia.
Moje co?
Syndrom odrzucenia.
I nie będziemy jeść tych pomyj.
Co ty robisz?
Przyrządzam czekoladę.
Jaką lubisz? Ciemną? Białą? Z orzechami? Totalnie odjechaną?
Nie wiem.
Nigdy żadnej nie jadłam.
Nigdy nie... jadłaś czekolady?
Nie.
Co?
Nie jadłaś czekolady?
Wciąż nie.
To niewiarygodne. Oburzające.
Szczęśliwie, Nitko,
mam wybór najlepszych składników
pod ręką, w mojej podróżnej fabryczce.
Od czego zacząć? Oto jest pytanie.
Już wiem!
Przebłystka.
Ze skondensowanych chmur burzowych
i płynnego światła słonecznego.
Pomaga dostrzec promyk nadziei
gdzieś za cieniem rozpaczy.
Tego nam trzeba,
zgodzisz się?
Zawsze chciałeś robić czekoladę?
Nie.
W twoim wieku
chciałem zostać magikiem.
Mama była kucharką.
Mieszkaliśmy nad rzeką, tylko we dwoje.
W naszym małym, idealnym świecie.
Pamiętam, że
spędzałem całe dnie, próbując wymyślać
nowe sztuczki, by zaimponować mamie.
Brawo!
Ale prawdziwą magię tworzyła ona.
Nie mieliśmy dużo forsy, ale co tydzień
przynosiła do domu ziarno kakaowca.
Gdy zbliżały się moje urodziny,
było ich dość, by zrobić tabliczkę czekolady.
Ale to nie była byle czekolada. Nic z tych rzeczy.
To musi być najlepsza czekolada na świecie.
No nie wiem.
Mówią, że najlepsza powstaje w miejscu zwanym Galerią Smakoszy.
Nie może być lepsza od twojej, mamo.
To niemożliwe.
Tak się składa,
że znam pewien mały sekret,
o którym tamci gogusie nawet nie słyszeli.
Jaki?
Powiem ci.
Kiedy dorośniesz. Teraz marsz do łóżka.
Powinniśmy tam pojechać.
Niby gdzie?
- Do Galerii Smakoszy. - Co?
I otworzyć sklep?
Tak.
Z naszym nazwiskiem nad wejściem.
To piękne marzenie, skarbie.
I nic więcej?
Tylko marzenie?
Posłuchaj.
Wszystko, co dobre na tym świecie, zaczyna się od marzenia.
Więc nie rezygnuj ze swojego.
A gdy podzielisz się czekoladą ze światem,
ja będę tuż przy tobie.
Obiecujesz?
Nawet więcej.
Paluszkobiecuję.
A teraz
spać.
O co chodziło, Willy?
Co to za sekret?
Nigdy się nie dowiedziałem.
Wkrótce zachorowała.
Jedna chwila i została mi po niej tylko tabliczka czekolady.
Dlatego tu jestem, Nitko.
Chcę poczuć to samo, co wtedy,
jedząc z nią czekoladę.
Co masz na myśli?
Obiecała, że gdy podzielę się czekoladą ze światem,
będzie tuż przy mnie.
To brzmi szalenie, ale zawsze miałem nadzieję, że dotrzyma słowa.
Może nawet zdradzi mi swój sekret.
Masz. Skosztuj.
Szkoda, że to zrobiłeś.
Nie smakuje ci?
Nie...
Smakuje. Tylko...
Co?
Teraz każdy dzień bez czekolady będzie trochę cięższy.
A gdybyś mogła opychać się czekoladą każdego dnia,
do końca życia?
Zapas na całe życie?
Zapas na całe życie.
Co miałabym zrobić?
Niewiele. Wypuść mnie stąd.
Odbiło ci?
To łatwe. Ktoś ogarnie moją zmianę
i przemycisz mnie z praniem.
- Ale... - Na kilka godzin.
Nikt się nie zorientuje.
Tylko po co?
Sprzedam czekoladę!
Podzielimy się i spłacimy Skrobicz.
To fajny pomysł, Willy.
Świetny.
Ale nie wypali.
Wypali. Zjedz czekoladę.
Nie rozumiesz.
Skrobicz jest jak jastrząb.
Świdruje wrednymi oczkami wszystko, co tu wjeżdża i wyjeżdża, poza...
Ha.
O co chodzi?
O nic.
Jasne.
Ha.
Podwójne "ha"! To nie "nic".
To Przebłystka. Natchnęła cię.
Dobra.
Straciła czujność raz, gdy do pralni przyszedł arystokrata.
Pytał tylko o drogę,
ale ona zaczęła mu nadskakiwać.
To było żenujące.
To jest to, Nitko.
Trzeba znaleźć arystokratę, który odciągnie jej uwagę.
Tak, ale
gdzie znajdziemy arystokratę?
Ha.
Ha?
Ha.
Podwójne "ha".
Masz ołówek i papier?
Aha.
Mam pomysł.
Przyszedłem się wyspowiadać.
Brzmicie anielsko, chłopcy. Tak trzymać.
Wybacz mi ojcze, bo zgrzeszyłem.
Od ostatniej spowiedzi zjadłem takich 150.
Bardzo trudno jest oprzeć się pokusie.
Wyślij mnie na dół.
Do zobaczenia.
Dobry wieczór, komendancie.
Wszyscy czekają.
Dziękuję bardzo.
Dobry wieczór.
Przyniosłem fakturę.
Jeden czekoladnik
usunięty za zwyczajową opłatą.
To jedziemy z cukrem.
Nie ma jak dobry towar.
Komendancie,
chciałby pan zarobić trochę więcej?
Ależ słucham.
Uważamy, że pan Wonka
może wymagać czegoś więcej, niż tylko zwykłego usunięcia.
Jest dobry.
Za dobry.
I co więcej, bierze za czekoladę tylko suwerena.
Stać na nią każdego, nawet...
No wie pan...
Ubogich?
O rety.
Od razu czuję niesmak w ustach.
Mógłby pan nie wspominać o tej grupie społecznej?
Mdli go od słowa "ubogi".
Wybacz, Feliksie.
Niech pan przekaże Wonce
wiadomość.
Wzmocnioną dawką siły fizycznej.
Jeśli jeszcze raz spróbuje sprzedać
w tym mieście czekoladę, spotka go mały wypadek.
W którym straci życie.
Tak, pojąłem przekaz.
Nie musisz tego mówić.
Upewniam się, czy myślimy podobnie.
Ty nie myślisz.
Co to miało znaczyć? Wiem co.
W sumie, co?
Panowie, proszę.
Co pan na to, komendancie?
Mamy umowę?
Panowie, słuchajcie. Jestem stróżem prawa.
Nie mogę ot tak ścigać i pałować waszej konkurencji.
Przykro mi.
No cóż, komendancie.
Widzę, że z pana człowiek uczciwy.
Dziękuję.
Ale proszę zadać sobie pytanie...
OPŁACONO W CZEKOLADZIE
Czyż nie korci zjeść znów?
Co? Mów
A takie coś, co warto gryźć
Czyż nie korci znów zjeść
Wszak wiesz
Wystarczy do nas po to przyjść
Zduś sumienia wyrzut jak wrzód
I słodycz
Wrzuć na ząb
Stąd, a conto pralin setka
Wziąłbym lecz to jednak błąd
Obiecałem żonie,
że ograniczę słodycze. Szlifuję formę
na Bal Policjanta, więc...
Na pewno chciałbyś zjeść już
No cóż
Wszak taki jest łasucha los
Ancymon by chciał zjeść znów
Brak słów
Gdy zjesz, anielski słyszysz głos
Zbywaj żony protest
Jest fest!
Dajcie spokój!
Guzików przeszyj rząd
Stąd
Pudeł setek siedem
Jak je przejem, nie wiem
Nie!
Panowie, sprzedajemy najlepiej, jak umiemy.
Kto by nie chciał zjeść znów
- Nikt tu - Chłopaki...
Kto słodyczy chce, ten je
Chcę, naprawdę. Tak.
Kochasz kosztowanie
- Czyż nie? - O tak.
Dostaniesz od nas masę masę masę
Masę masę mas
Dlaczego ja śpiewam?
Gdy się żona gniewa
Brzuch wylewa
Wtedy trzeba iść
Do krawca, co ma spryt
GÜRDELS ELASTOPORTKI DLA KAŻDEGO!
Wolę już być chudym
Dwa tysiące pudeł
Stoi
- Bell. - Jestem.
Bęc.
Śmiechuwart.
- Całka. - Obecny.
Wonka.
Bielarz!
Klop znów się zapchał.
Ileż w tych słowach miłości.
Że co?
Nie zauważyłeś?
Czego?
Kocha cię do szaleństwa.
Pani Skrobicz?
Zadurzona po uszy.
Czemu nie? Spójrz na siebie.
Dorodny okaz mężczyzny.
Tylko ciut o siebie zadbaj.
Kup trochę ubrań.
Weź kąpiel.
Kąpiel?
Wiesz, co powiadają, prawda?
Co powiadają?
Gdyś niebrzydki, pokaż łydki.
Tak.
- Ukochana chce kolana. - No.
Ale wiesz, kiedy się uda?
Powiedz.
Gdy pokażesz uda.
Bielarz!
Zaczął się przelewać!
- Do roboty. - Dobra.
Sięga mi już do kostek!
Bumelant-bajerant.
Bielarz!
Do diabła z tym gnuśnym wsiokiem.
Co tam masz?
Nic.
Lubisz siedzieć w komórce, Nitko?
W porządku.
Zabierałam pranie od profesora Monokla.
Tak.
Pisze książkę o władcach Bawarii.
Nudy.
W całym domu ma szkice szlachciców.
- No i? - Ten gość
wyglądał dość znajomo.
BARON BIELOWITZ
Wypisz, wymaluj...
Pan Bielarz.
Że niby Bielarz jest bawarskim arystokratą?
Zasuwaj po mój dżin!
Bierzesz brudy w obie ręce
I je pierzesz byle prędzej
Masz prać
Potem korbą kręcić musisz
By się tylko nie udusić
Masz prać
Hej, Tyciuś, nie chciałbyś Mych spodni sobie gryźć
Coś w powietrzu wisi gdyż
Nie śpiewamy równo dziś
Masz prać
Raczyłeś ruszyć swoje leniwe...
Zrobiłeś coś z włosami?
Może tak.
Może nie.
Skąd wytrzasnąłeś te spodenki?
Ktoś je zgubił.
A co,
dobrze wyglądam?
Tak.
Całkiem niczego sobie.
Czemu sterczysz tam w kącie?
Grzeję kolana.
To może podejdziesz na szklaneczkę dżinu?
A może ty podejdziesz tu,
żeby poczuć żar?
Oj, milordzie.
Panie i panowie, przed wami
nowa emanacja mojej erudycji,
innowacja w pralnizacji.
Lecz jak
Krótkie pytanie.
Co Tyciuś może robić cały dzień? Gonić listonoszy.
A co ja mam robić cały dzień, mydlani kompani?
Masz prać
Ale dzięki Wielkiemu Wyprowadzaczowi Wodnemu Wonki
nie każcie powtarzać, Tyciuś pośmiga,
a ja się wymigam.
Masz prać
Muszę wyskoczyć na chwilę.
Wrócę przed apelem.
A do tego czasu Tyciuś zgodził się...
Ma prać?
Opowiedz mi wszystko o Bawarii.
O czym?
O twoim kraju.
O tak, jest bardzo... bawarski.
Droga wolna.
- Poważka? - Tak.
Udało się! Dobra robota, Nitko.
Nie mogę uwierzyć.
Zobacz, ile zrobiłem czekolady.
Sprzedamy ją i będziemy...
O nie.
Co się dzieje, Willy?
Nie znowu.
Gdzie są czekoladki?
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale... zostały skradzione.
Skradzione?
Przez kogo?
Przez pomarańczowego ludka.
Co?
Pomarańczowy ludek. Nie mówiłem o nim?
Nie, ani słowa.
To mój arcywróg. Na oko tego wzrostu.
Zjawia się nocą
i kradnie mi czekoladę.
I tak co kilka tygodni od jakichś trzech, czterech lat.
Naprawdę?
Czasem śledzę go
w dziwnej krainie między snem a jawą,
zielone włosy lśnią w księżycu.
Zielone włosy?
- Kiedyś go złapię. - Willy.
- Gdy to zrobię... - Willy!
Naprawdę myślisz, że w to uwierzę?
Oczywiście.
Jak inaczej to wyjaśnić?
No nie wiem,
może zasypiasz,
śnisz o zielonym ludziku...
Pomarańczowy, zielone włosy.
...a kiedy śpisz,
opychasz się czekoladą!
Opycham się...
Brzmi sensownie.
- Jak mogłam myśleć, że się uda? - To ja?
- Durna Przebłystka. - Nie sądzę.
Moja czekolada nie jest durna.
Gdyby Skrobicz nas zobaczyła, siedziałabym teraz w komórce.
Przepraszam, okej?
Dorobimy czekolady.
Ale skończyło mi się mleko.
To akurat nie problem.
Mleko.
A, to jest kradzież.
No i C,
Willy Wonka nie używa krowiego mleka.
Do tego wyrobu
potrzebuję mleka żyrafy.
Dobra, spoko.
Mamy tu jedną w zoo.
Bingaśnie!
Ale A, zoo jest z drugiej strony.
Super.
No i B,
nie pozwolą ci po prostu tam wejść i doić.
Dlatego, moja droga Nitko,
mieliśmy fart, że pomarańczowy ludek nie znalazł tego.
Co to jest?
Od Zarządu Zoo.
Dowód uznania za lata służby.
Ale ja pracuję tu od roku.
Dlatego to tylko jedna czekoladka.
Dziękuję bardzo.
Ależ proszę. Miłej nocy!
Dobra robota.
Co to tak naprawdę jest?
Nazywa się Noc Pełna Wrażeń.
Czekoladka imitująca rozrywkowy wieczór.
Warstwa zewnętrzna to trufla szampańska.
Wyśmienita.
Kolejna to białe wino.
Potem czerwone.
No i to ja rozumiem!
Zaczynają się śpiewy i tańce.
Rozkręcę tu imprezę, że aż strach!
Tu wchodzi whisky-krówka i robi się emocjonalnie.
Tylko ją jedną kochałem!
Może zrobić coś lekkomyślnego.
Zadzwonię do niej. Co w tym złego?
Gwendzia? Tu Bazyl. Chcę ci powiedzieć,
że zawsze cię kochałem.
Kocham cię nad życie. Jak to kto?
Bazyl Bond. Siedzieliśmy razem na chemii.
Nie rozłączaj się!
Teraz kropla porto chowanego na specjalną okazję i...
Chodźmy.
Nitko, idziemy.
Dlaczego nie odlatują?
Nie wiem.
Może na to nie wpadły.
Żartujesz?
Nie, mówię serio. Flamingi już tak mają.
Ktoś musi wskazać im drogę.
Żyrafa.
Żyrafa. Żyrafa.
TYGRYS
O, żyrafa.
Musisz nauczyć się czytać.
Dlaczego?
Prawie pożarł cię tygrys.
"Prawie" czyni różnicę.
Prawie zjadło mnie wiele rzeczy,
żadna nie uszczknęła więcej niż kęsa.
Żyrafa.
Dobra, nauczę się czytać.
Dobry wieczór, panno...
Abigail.
Spokojnie.
Mam miętówki akacjowe.
Żyrafy wręcz szaleją na punkcie moich miętówek.
Niczego bardziej nie kochają.
Może prócz drapania pod brodą.
Chcesz spróbować?
Ja?
Tak. Dlaczego nie?
Dobra.
Chyba cię lubi.
Panno Abigail,
jeśli moja kumpela porządnie cię podrapie,
zgodzisz się oddać nam pół litra lub litr mleka?
Czyli
robiłeś to wcześniej?
Raz. W Afryce. Wspaniałe stworzenie.
Była dzika?
Dzika?
Była wybitnie wściekła.
Masz w głowie rój motyli, Willy.
Wreszcie mi to ktoś wytknął, Nitko.
Wytknął?
Wyszło do bani, prawda?
Nic nie rymuje się z Nitką.
Skąd to imię, swoją drogą?
Nieważne.
Nie, powiedz.
Stąd.
Tyle mam po prawdziwych rodzicach. Widzisz?
"N" jak Nitka. Albo Nora, albo Nina,
albo wielkie nic.
Szukałaś właściciela?
Myślisz, że nie?
Kiedy byłam mała, żyłam nadzieją, że odnajdę rodziców.
MARZENIE NITKI
Będą mieszkali w starym, pięknym domu pełnym książek.
Mama będzie czekać na mnie przy drzwiach,
rzucę jej się w ramiona. A ona przytuli mnie,
jakby już miała mnie nie puścić.
Potem pojęłam, że to tylko głupie marzenie.
Nie ma w nim nic głupiego.
Nie ma?
Wiem, że nie było ci łatwo, Nitko. Ale idzie ku lepszemu.
Nie dam ci marnieć w tej pralni po wsze czasy.
Dajesz słowo?
Mogę zrobić coś lepszego.
Paluszkobiecuję. A to najświętsza przysięga, jaka istnieje.
A teraz drap.
Zaraz się obudzi strażnik i będzie zbitko, Nitko.
Zbitko!
Nie ma takiego słowa!
Jeszcze nad tym popracuję.
To jest moment
Chwila bez smutku i zła
Tylko moment
Żałuję, że krótko tak trwa
Jest jak w mroku blask
Niech lśni, ja nie chcę, by gasł
Lecz uważam, bo los
Może zaśmiać się w głos Nam za moment
Choćby za moment
Już mam, Nitko! Posłuchaj.
Nitka, Nitka, aksamitka
Sosna i dąb
I brzozowa witka
Dziób flaminga, lisia kitka
Zwrotkę już mam Nawet nie jest brzydka
Nitka di di Nutka di da
Willy!
Nutki dla Nitki i każda z nich gra
Dzięki, Abigail!
- To ten moment, wszystko nagle na wspak - Nitka, Nitka, aksamitka
Sosna i dąb, i brzozowa witka
- Już za moment - Dziób flaminga
- Uniosę się wolna jak ptak - Lisia kitka
Zwrotkę już mam Nawet nie jest brzydka
- Czyżbyś właśnie ty - Nitka di di, nutka di da
- Najlepszą wskazał mi z chwil - Nutki dla Nitki i wszystko już gra
Komendancie,
chciał pan z jednym takim pogadać?
To jest moment
Chwila bez smutku i zła
Tylko moment
Żałuję, że krótko tak trwa
Panie Wonka!
Mogę prosić na słówko?
Oczywiście, panie władzo.
- Oddal się, Zafajny. - Na pewno?
To sprawa pomiędzy mną i panem Wonką.
- Lepiej się zmyj. - Ale Willy...
Bez obaw. Wychodziłem z większych hec.
Czekaj przy wózku.
Panie władzo,
jeśli chodzi o Abigail...
Mam dla ciebie wiadomość.
Nie sprzedawaj czekolady w tym mieście!
Dotarło?
Obawiam się, że nie.
Widzę, żeś mocny w gębie, Batoniarzu? Powiedziałem...
Nie sprzedawaj czekolady!
Teraz mnie słyszałeś?
Mam wodę w uszach.
Tak, to... Masz...
Zasadna uwaga.
Posłuchaj, przepraszam.
Nie jestem w formie.
Prawdę mówiąc, nie chcę tego robić.
Nie chcę, by pan to robił.
Ale muszę przekazać wiadomość.
Sprzedaj tu jeszcze raz czekoladę,
a nie skończy się na łupniu w łeb.
Nie dostałem łupnia w łeb.
Co się dziś ze mną dzieje?
- Dasz mi chwilę? - Jasne.
Lordzie Bielowitz.
Pani Skrobicz.
Pani oczy są niczym dwa królicze bobki, pływające w dwóch miskach budyniu.
Prawdziwy z pana poeta.
PRANIE
Widzimy się na dole.
Geronimo!
Pan Wonka.
Miło, że pan dołączył.
- Nie za późno? - Nie.
Ledwo pan zdążył, ale...
Tyciuś udźwignął temat?
Tyciuś okazał się dobrym pieskiem
i wydajność wzrosła o 30 procent.
Mieliśmy wolne popołudnie.
Ale nie w tym rzecz.
Rzeczy są w tym.
- Nie teraz, Larry. - Sorki.
Rzecz w tym...
Gdzie pan był?
I czemu jedzie od ciebie żyrafą?
Należy wam się wyjaśnienie.
Prawda jest taka,
że robię czekoladę.
Nie byle czekoladę.
Tylko najlepszą na świecie.
Nitka mi schlebia, ale ma rację.
Jest wyśmienita.
Chcemy sprzedać czekoladę i spłacić panią Skrobicz.
Przynajmniej taki był plan, póki...
Niech zgadnę. Mieliście małe zwarcie z szefem policji?
Skąd pan wie?
Ponieważ byłem księgowym Szlagwarta.
Przez tydzień, w każdym razie. Jego buchalter zachorował.
Na dworzec.
I wezwano mnie z drugiego końca kraju na zastępstwo.
Dobry wieczór, panie Szlagwart. Potrzebuję pańskiego podpisu na...
Wydawało się, że to łatwe zajęcie.
Dopóki nie zorientowałem się,
że były dwa zestawy ksiąg.
Jeden dla władz
i drugi zawierający prawdę.
Szlagwart, Figielcukier i Wściubnos byli w zmowie od lat.
Tworząc coś w rodzaju czekoladowego kartelu.
Rozcieńczali czekoladę
i przechowywali nadwyżkę w tajnym skarbcu, głęboko pod katedrą,
strzeżonym całą dobę przez kupionego księdza
i pięciuset zakonników-czekoholików.
Żeby tam wejść, trzeba zjechać tajną windą
i minąć Powiernicę Kluczy.
Podziemną portierkę, która od lat nie oglądała światła dnia.
Dobry wieczór.
Składowane tam są tysiące litrów czekolady,
a kartel używa jej do przekupstw ...
OPŁACONO W CZEKOLADZIE
... szantażu i koszenia konkurencji.
Mam gdzieś, że to dzieci. Stały nam na drodze.
Następnym razem depnij.
Panno Bon Bon?
Dzień dobry, panie Szlagwart.
Od tej pory będę trzymał księgę w skarbcu.
Wybornie, proszę pana.
Aha, panie Całka?
Tak?
Zwalniam pana.
Wybornie, proszę pana.
Przykro mi, panie Wonka,
ale mają nad panem całkowitą kontrolę.
Nie otworzy pan sklepu, nie sprzedając czekolady.
I nie może pan sprzedawać czekolady, nie mając sklepu.
Hej, Nitko! Nitko!
O co chodzi?
Uważaj.
Co to jest?
Twoja należność. Zapas na całe życie, pamiętasz?
Nie musiałeś tego robić.
Musiałem.
Dałem ci słowo.
No to... dzięki.
Też mam coś dla ciebie.
Dla mnie?
Co to jest?
Szklanka do połowy pełna?
Odwróć to.
Do połowy pusta?
To "A".
Twoja pierwsza litera.
Nauczę cię czytać.
Och, Nitko.
Nie pozwolę, by tygrys pożarł mi wspólnika.
Albo prawie pożarł.
Dalej wspólnicy?
Pewnie, ale nie wiem, jak sprzedamy czekoladę.
Na widok glin musiałbyś rozpływać się w powietrzu.
Jak magik.
Właśnie!
Ale robiąc taki numer na scenie,
dysponujesz linami, bloczkami i zapadniami. Na ulicy ich nie ma.
Tak się składa, że są.
Zapadnie są w całym mieście.
Kanały burzowe.
Chętnie pokażę, jeśli odpalicie jakąś dolę.
Jeśli rekrutujecie,
zrobię wszystko, by stąd wyjść i pogodzić się z żoną.
Nie mam żadnych praktycznych umiejętności, ale umiem mówić, jakbym był pod wodą.
A jeśli trzeba kogoś, kto ogarnie łączność, macie właściwą babkę.
Ludka?
Czemu się tak gapicie?
Nie wiedziałam, że umie mówić.
- Myślałem, że jesteś mimką. - Nie...
Kiedyś pracowałam w centrali telefonicznej.
Wtedy była ze mnie niezła gaduła.
Ale odkąd tu jestem,
nie mam tematów do rozmów.
Nie żebym chciał gasić wasz entuzjazm, ale jeśli
Skrobicz złapie was na próbie ucieczki,
wszyscy traficie na pół roku do komórki. Więc przemyślcie to,
zanim zaangażujecie się w ten niedorzeczny plan.
Nie jest niedorzeczny, Abakusie. Czekoladki Willy'ego są niesamowite.
Spróbuj.
To bardzo miłe, Nitko.
Ale w nosie mam jakość jego czekoladek.
Kiedy zaczynamy?
Barbaro, chcę zapytać,
czy za mnie wyjdziesz?
Nie wiem, Colinie.
Jesteś uroczy, ale szukam
kogoś, kto mnie urzecze.
Porwie w życie pełne przygód.
Czy to ty?
Nie.
Nieuleczalny przypadek braku pewności siebie.
Lepiej już pójdę.
- Ale Colinie... - Wybacz, że zawracałem głowę.
Taxi!
Monsieur, mogę pomóc?
Oj, kelnerze.
Ma pan coś na złamane serce?
W aucie zawsze pusty bak U pań sukcesów brak
Przybywa lat, szarzeje świat I jesteś bracie wrak
To prawda.
Gdy widzi ciebie ktoś To myśli "nudny gość"
Traktują cię jak brud Co but oblepi, nie chcąc zejść na złość
Pan mnie śledził?
Ja pomoc pragnąc nieść Makaronik dam ci zjeść
Żyrafy mleka ćwiartka deka Może człeka wznieść
Pożegnaj małość swą I lęki, co cię żrą
Słodkości wrzuć na ząb I rośnij w sobie niczym dąb
Czekolady gryz
Zmienia życia rys
Jak próbować to startować Z wysokiego cis
Nawet tu nie pracuje!
Policz kasę, śmiało kroczek rób I od Wonki czekoladę kup
Piękna, całuj mnie
Czemu nie!
Kto raz jej spróbował, ten wie
A kto nie próbował, ten zje
- Są pralinki nowe - Są?
Och, jak wszyscy jeść je chcą
Weź kęsy dwa i świat ci gra Jak broadwayowski show
Kto siedzi, musi wstać
Kto smutny, ma się śmiać
W choreografii, kto potrafi Może udział brać
Co za cios, leci włos
Trzeba czesać mnie na skos
Przyjacielu, mam tu serum
Zjedz eklerum, odmień los
Na bazie jest z daktyla A zbierała go szynszyla
Uważaj, by zjeść tylko trzy Bo zmienisz się w goryla
Czekolady kęs
Zmienia życia sens
Gdy spróbujesz, gwarantuję Wpadniesz w dziki dens
Policz kasę, śmiało kroczek rób Podejdź i...
A zamknąć wszyscy dziób! Krok w bok, dać mi przejść
Kontrabandę ktoś zdołał tu wnieść
Ja nie chcę innego nic jeść
Nie chcę innego nic jeść
Policz kasę, śmiało kroczek rób I od Wonki czekoladę kup
Czekoladę kup
Gdy litery znasz, to już z górki masz
KOT
Czy odczytasz mi to słowo?
Coś za szybko gnasz
Więc tu masz "a", a tu literę "te"
Nitka, weź? Czy ja to wiedzieć chcę?
Radzę, lepiej chciej
Za to sprzedaż nam rośnie, że hej
- Mamy pewien zgrzyt - Rozumiem to.
- Pana Wonki mit - To prawda.
Obrót spada Czekolada ma koszmarny zbyt
Próbuję powiedzieć...
Psuje nam w tym biznesie byt
Taki stan
Dla kartelu wstyd
Przestaniemy istnieć
Ale chłopaki...
Spróbujcie choć jedną z nich zjeść
Och, od razu się człowiek chce wznieść
Czekoladę chrup
I radośnie tup
Słodkie dary kup dla pary Która bierze ślub
Padło "tak", wątpliwości brak
Że nas złączył czekolady smak
Niech wam darzy się
Kto raz jej próbował, ten wie
Nie, nie dane nam było jej jeść
Zatem kto już próbował, ten wie
Kto próbował, ten dobrze wie
A kto jeszcze nie jadł, ten zje
No dobra, gdzie on jest? Dokąd poszedł?
A zatem tak to robisz.
Zafajny,
obstawcie wszystkie kanały burzowe w mieście.
Jest pan pewny?
A nierozwiązane sprawy zabójstw?
Nie, to jest nasz priorytet.
Musisz pomóc mi wstać. O tak.
Przez ostatnie dwa tygodnie przytyłem dobre 70 kilo.
Mam cię!
Co u czorta?
Wypuść mnie stąd.
Żądam uwolnienia.
Niesamowite. Umie mówić.
Jasne, że umiem. I wypuść mnie, bo zacznę krzyczeć.
Wypuść mnie!
Nie, dopóki ci się dobrze nie przyjrzę.
Dobry wieczór.
Jesteś zabawnym ludkiem, który mnie śledził.
"Zabawny ludek"? Wypraszam sobie.
Wiedz, że jestem nader pokaźnych rozmiarów
jak na Umpa-Lumpasa.
Umpa-że-kogo?
W Umpalandzie
uchodzę wręcz za dryblasa.
Mówią na mnie Rosły.
Więc przestań wlepiać we mnie gały,
jakbym był farfoclem, którego znalazłeś w chustce.
Odczuwam dyskomfort i, mówiąc wprost, uważam to za chamstwo.
- Sorki. - A teraz mnie wypuść.
Nie masz prawa pakować do słoja niewinnych nieznajomych.
Niewinnych?
Czekaj no, okradasz mnie. Od lat.
Ale to ty zacząłeś.
Ja?
Ukradłeś nam ziarna kakaowca.
O czym ty mówisz?
Czy to znaczy, że nawet tego nie pamiętasz?
Nie pamiętam czego?
Dnia, w którym...
zniszczyłeś mi życie.
Nie, jakoś tego nie pamiętam.
A zatem, młodzieńcze, pozwól, że odświeżę ci pamięć.
Piosenką tak horrendalnie chwytliwą, że może
już nigdy nie wyjść ci z głowy.
Chyba podziękuję.
Za późno. Już chodzi nóżka. Kiedy zaczniemy, przestać nie możemy.
Umpa Lumpa dumpa di du
Dla ciebie śpiewam dzisiaj tu
Umpa Lumpa dumpa di di
Ja teraz śpiewam, słuchasz mnie ty
Choć Umpaland dosyć żyzny ma grunt
Gdy kakaowiec obrodzi to cud
Miałem pilnować owoców jak lew
Tyś podprowadził
Nam je z drzew
Czemuś nic nie mówił?
Bo słuchałem śpiewu mew.
Umpa Lumpa dumpa di de
Gdym się obudził, było już źle
I odszedłem z miną jak troć
Wrócę, gdy dług spłacę po tysiąckroć
Po tysiąckroć? Żarty sobie robisz!
Powtarzam...
Po tysiąckroć!
Panie Lumpas,
jeśli jest szansa na rozsądną karę
za te trzy ziarna...
Cztery ziarna.
Cztery,
na pewno jakoś się dogadamy.
Ale nie oddam panu całego zapasu.
Ludzie na mnie liczą.
No dobrze.
Coś ci powiem.
Wypuść mnie stąd, a przedyskutujemy to, jak dżentelmeni.
W porządku.
Dziękuję. A teraz byłbyś łaskaw podać mi tamtą patelenkę?
Tę tu?
Nie. Tę cięższą, poproszę.
W porządku.
Dziękuję bardzo. No proszę, kawał żelastwa, przyznaj?
Teraz podejdź bliżej.
Śmiało, bliżej...
No już, pełna sztama.
- No to pyk. - Co?
Umpa-Lumpasy nie negocjują. Miłego dnia życzę.
To mój ostatni słój!
Powiedziałem, miłego dnia.
On wrócił?
Tak. Ale tym razem zastawiłem pułapkę. A on w nią wpadł.
I gdzie jest teraz?
Otóż stoczyliśmy walkę. Wygrał.
Zdzielił mnie patelnią i prysnął przez okno.
Oczywiście, że to zrobił.
Nie wierzysz mi?
Szczerze? Nie.
Nie!
Nie.
Ani trochę.
Ale
tak się składa, że dziś nie musimy sprzedawać czekolady.
A to dlaczego?
Pamiętasz sklep?
O którym tak marzysz?
Wiem, co myślicie. Może wymagać trochę pracy.
Jakby ktoś zostawił na 20 lat odkręcony kran
i sufit się zawalił.
A potem kolejny i następny.
Ale to oznacza, że nas na to stać.
Przynajmniej na tydzień.
Działalibyśmy legalnie.
Policja nie miałaby pretekstu, by nas nękać.
Co ty na to, Willy?
Podoba ci się?
Czy mi się podoba?
Nitko, tak to sobie wyobrażałem.
Nie, wróć, jest lepiej, niż sobie wyobrażałem.
Spójrzcie na to miejsce.
Fakt, ruina, ale ma potencjał.
To fundament! Zapamiętajcie,
to będzie najlepszy sklep z czekoladą na świecie.
Koniec z masz-praniem, Nitko.
Będziemy wolni.
Wolni jak flamingi!
Łącznie jest ich sześcioro, w tym mała dziewczynka.
Na moje oko ona kieruje operacją.
Stacjonują w pralni o nazwie Skrobicz i Bielarz.
Skrobicz?
Zgadza się.
A co, zna ją pan?
Tak się składa, że znam.
Wynajęli sklep. Oficjalnie nic nie zdziałam. Nieoficjalnie
zrobię wszystko, co chcecie, panowie.
Jakiś mały wypadek?
W którym stracą życie?
Żaden problem. Ale opłata w czekoladzie wzrośnie.
Nie ma sprawy.
Byłbym też wdzięczny za małą zaliczkę.
Pudełka, które dostałem
są puste.
Wszystkie?
Przez ostatnie trzy dni wcinałem same papierki.
Człowiek myśli, że dają podobnego kopa.
Nie dają.
Proszę bardzo, komendancie. Mamy tego o wiele więcej.
Na razie niech pan czeka.
Damy znać, gdy nadejdzie czas.
Co jest, Arturze?
Ta dziewucha.
Chyba nie myślisz, że to ona?
Myślę.
Zapewniałeś nas, że nie będzie z nią problemów.
Ma rację. Zapewniałeś.
I nie będzie.
Ani z Wonką.
Zajmę się tym ... osobiście.
Kto tam? Czego?
Pan Szlagwart.
Chwileczkę, proszę pana.
Dobry wieczór.
Kto to, Puszku...
Niech mnie.
Sam pan Szlagwart.
Czemu zawdzięczamy zaszczyt?
Macie gościa. Niejakiego pana Wonkę?
Sprzedaje czekoladę z dziewczynką, która u was służy.
A to mała zaraza.
W rzeczy samej.
Zastanawiałem się, czy nie pomoglibyście mi skończyć
z tym procederem.
Zaczynamy, mamo.
Panie i panowie, witam wszystkich
i zapraszam do sklepu Wonki.
Mamy tu towar magiczny, w sensie dosłownym i metaforycznym.
Co?
Tam?
Nieco wiary.
Oczy zamknij, w miejscu stań
Coś pomyślał
Ujrzysz tam
Czy ten sklep cię oczaruje
Jeśli nie, ja rezygnuję
Czeko-krzaczek, zestaw drzew
Czeko-kwiat i pszczółki dwie
I marzenie
Które ktoś chciał mieć
Nim się roztopi to wejdź
Bo oto i on
To świat mój bezpieczny
Bo oto i on
Mój świat, a w nim ty
Nim ruszysz się stąd
W odległe krainy
Oto jest on
Mój świat, a wasz dom
Znajdziesz tu siebie
Sprzed lat, gdy świat
Dziwił cię bardziej, a mało miał wad
Słodkich tajemnic i wzruszeń czas
Magia budziła się w nas
Więc oto i on
Świat, w którym bądź sobą
W dobrą czy złą
Chwilę tu wstąp
W nieznane więc chodź
I ciesz się przygodą
Ruszmy w górę witać deszcz
Skubnij chmurę, śmiało, bierz
Nagle jesz cukrową watę
Przy pogodzie w słodką kratę
Zapowiadają czeko-grad
Pralin opad
Z nugatem pod wiatr
Z lukru piorun
Z cukru bierz, co chcesz
Są kolory całej tęczy
A i inne też
Bo oto i on
To świat mój bezpieczny
Bo oto i on
Mój świat, a w nim wy
Nim ruszysz się stąd
W odległe krainy
Wiedz, że jest on
Mój świat, a wasz dom
Grzybki, gruszki, różne kwiatuszki.
To będzie 89 suwerenów.
W tej cenie to jak za darmo.
Dziękuję panu. W jakiej formie życzy pan sobie resztę?
Wydawalnej czy jadalnej?
Jadalnej, proszę.
Miłych wrażeń.
I niech pan nie zapomni zjeść koszyka.
Proszę stanąć w kolejce.
Abakusie, ten pan wydał 100 suwerenów.
Wiem, Nitko!
Kto następny?
- Teraz ja. - Ja!
Panie Wonka?
Tak?
Co się dzieje?
O rajuśku.
To niemożliwe.
Chyba że...
Pot yeti?
Najsilniejszy eliksir do włosów.
Ale ja go nie dodałem.
Panie i panowie! Proszę o uwagę!
Zdaje się, że mamy wadliwy towar.
Proszę nie jeść kwiatów!
Dlaczego nie?
Co z nimi nie tak?
Co z tym muchomorem?
Moja córka ugryzła kawałek, no i proszę!
Ale z czekoladowym mlekiem wszystko w porządku?
Przepraszam. Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Zdaje się, że czekoladki zatruto!
Zatruto?
Otruł moje dziecko!
Nie ja je zatrułem.
Żądam zwrotu pieniędzy.
Żądam odszkodowania.
Żądam satysfakcji.
Nie! Proszę!
Dostaniesz nauczkę za zawąsowanie mi córki!
- Ratunku! Chcę wyjść. - Zaczekam na ciebie.
I to, jak sądzę,
koniec Sklepu z Czekoladą Wonki.
Nie rozumiem. Co...
Co...
Co się stało?
To nie oczywiste?
Czekoladowy kartel.
Nie szkodzi, Willy. Odbudujemy sklep.
Zaczniemy od nowa.
To nie ma sensu, Nitko.
Nie udało się.
Co masz na myśli?
Obiecała, że tu będzie.
Ale jej nie było.
Chyba nie myślałeś, że...
Myślałem.
Głupie marzenie.
Nie mów tak, Willy. Proszę, nigdy...
Chodź, Nitko.
Myślę, że pan Wonka chce pobyć sam.
Wszystko, co dobre na tym świecie, zaczyna się od marzenia.
Więc nie rezygnuj ze swojego.
A gdy podzielisz się czekoladą ze światem...
ja będę tuż przy tobie.
Jaka wielka szkoda, że to się stało.
To wasza sprawka?
Nasza? Skąd. Nie bezpośrednio.
Być może zachęciliśmy panią Skrobicz, by ulepszyła pańskie wyroby.
Zapłaciliśmy, by je zatruła.
Tak, dzięki, Geraldzie.
Nie ma za co.
Po co przyszliście?
Napawać się?
Panie Wonka, nie tracę czasu na bzdety.
Chcemy złożyć panu ofertę.
Oto dokładna kwota, którą jest pan winien pani Skrobicz.
To za całkowacza liczb...
hydrauliczkę...
telefonistkę...
tak zwanego komika...
a to...
jest za dziewczynkę.
Dla niej dołożymy coś ekstra.
Żeby miała gdzie mieszkać. Na ubrania, zabawki...
książki.
O tak, panie Wonka.
Może pan odmienić jej życie. Odmienić życie ich wszystkich.
I co miałbym zrobić?
Opuścić miasto.
Aha, no i...
nigdy więcej nie robić czekolady.
O północy wypływa stąd statek.
Dla ich, jak również pańskiego dobra, liczę, że będzie pan na pokładzie.
Nitko, wybacz
Przerosło marzenie dziś mnie
Nitko, wybacz
Zrozumiesz to kiedyś lub nie
Zwalnia pan pokój?
Tak.
Chłopiec miał swój sen
Chciał znów uwierzyć lecz wtem
Ze złem zderzył się
Nitko, wybacz
Panie Wonka.
Pański bilet. W jedną stronę.
Na Biegun Północny.
Klasa ekonomiczna premium.
Z naciskiem na ekonomiczną.
Ciut więcej miejsca na nogi. Paczka orzeszków gratis.
Warto dopłacać?
Nie wiem. Ale ci goście...
Mniejsza o szczegóły.
Żegnam,
panie Wonka.
Dziękuję.
KLASA EKONOMICZNA PREMIUM
Umpa Lumpa dumpa di di
Ja tam nie pływam tak biednie jak ty
Pierwszą klasą radzę ci, płyń
Tak jak Umpa-Lumpas drogi mój czyń
Dumpa ti du!
Miło cię widzieć.
Nie spuszczę cię z oka, Willy Wonko.
Dopóki nie spłacisz długu. Ale przynoszę dobre nowiny.
To znaczy?
Dokonałem obliczeń.
Jeszcze jeden słój i jesteśmy kwita.
Albo, jeśli wolisz, przyjmę pół słoja tych nader odlotowych Czekolatek.
Masz pecha.
Nie robię już czekolady.
Nie mów, że zgodzisz się na ten absurdalny układ?
Muszę.
Dla Nitki.
Obiecałem jej lepsze życie.
Paluszkobiecałem.
Powinieneś postawić się oprychom. Dać im po razie.
Tak postąpiłby Umpa-Lumpas.
Ale jeśli chcesz tu tylko siedzieć i użalać nad sobą,
ja utnę komara.
Dobranoc.
Ha.
O co chodzi?
O nic.
Zdecydowanie o coś, bo powiedziałeś "ha".
Przepraszam. Nieważne.
Mnie w to graj.
Ha.
Znowu to samo.
Mów, co tu jest hahane, bo dźgnę cię wykałaczką.
Kiedy Szlagwart uścisnął mi dłoń,
jego sygnet zostawił ślad. Widzisz?
To "A", otoczone literami "S".
Co z tego? Nazywa się Artur Szlagwart. To pewnie sygnet rodowy.
Ale Nitka ma taki sam.
Nitka?
Skąd u Nitki-sierotki sygnet rodu Szlagwartów?
Świta mi tylko jedno.
To znaczy?
Jeśli mam rację, Nitka jest w opałach.
No już, Wonka. Wykrztuś to. Wyciśnij z siebie tę grudkę geniuszu.
Nie ma czasu. Muszę wracać.
- Kapitanie! - Wonka?
Wracaj no tu. Wonka! Żądam wyjaśnień.
Kapitanie?
Przemyślałem temat, wyjaśnienia mogą poczekać.
Miłego dzionka.
Panowie, martwy czekoladnik, sztuk jeden, zgodnie z życzeniem.
Panno Bon Bon?
Tak, panie Szlagwart?
Czekolada dla komendanta.
Jejciu.
Ile smutnych twarzyczek o poranku.
Jakbyście mieli jakiś podstępny planik,
żeby wykręcić się z umów.
Który spektakularnie się wysypał.
Ale mam dla was dobre wieści, choć nie zasłużyliście.
Wasz kompan, pan Wonka, dobił targu z panem Szlagwartem.
Co?
Zrezygnował z marzeń,
by uregulować wasze zobowiązania.
- Pan Całka. - Obecny.
ABAKUS CAŁKA ZAPŁACONE
Jest pan wolny.
Won, molu książkowy.
- Bell. - Hejka.
Fora ze dwora.
Bęc.
Już mnie tu nie ma.
Śmiechuwart.
Byliście okropną publicznością. Dobranoc!
A z ciebie trąba nie komik.
- Wiem. - Hej, Larry.
Nie odpuszczaj. Masz to coś.
Przerażasz mnie.
I wreszcie, Nitka.
Największy stosik ze wszystkich.
Ale nie na spłacenie długu.
Tylko żeby cię tu zatrzymać.
O czym pani mówi?
Mój przyjaciel, pan Szlagwart,
nie chce, żeby takie gagatki plątały się po ulicach,
psując renomę okolicy.
Więc dał mi tę forsę,
żebym uziemiła cię w pralni na dobre.
A ja uczynię to z radością.
Nienawidzę pani!
Jak to się stawia, lordzie Bielowitz.
Lordzie Bielowitz?
Nadal bierzesz go za lorda?
Co?
Zmyśliliśmy to, durna wiedźmo.
Ona kłamie.
Dość tego,
ty paskudna smarkulo!
Idziesz do komórki, moja panno.
A ty! Wyskakuj z tych spodenek, ty... ty wsioku!
Ależ Puszku Brzuszku.
Kocham cię.
Serwus, Nitko.
Willy. Myślałam, że wyjechałeś.
Tak było.
Szlagwart obiecał ci lepsze życie,
ale nie dotrzymał swojej części umowy.
Więc wróciłem. Reszta też.
- Hej, Nitka. - Co tam?
- Cześć. - Niespodzianka!
Chce mnie uziemić na zawsze.
Tak, to ma sens.
Dlaczego? Co on ma przeciwko mnie?
Nie wiem, Nitko. Nie na pewno.
Ale nie będziesz bezpieczna, aż Szlagwart
trafi za kratki.
A jak niby miałoby się to stać?
Abakusie. Kartel prowadzi rejestr podłych postępków.
W zielonej księdze, tak.
Mając ją, dowiedziemy, że zatruli czekoladę.
Skrobicz i Bielarz pójdą do paki,
a my będziemy wolni.
Tak,
ale przypominam, że trzymają tę księgę w skarbcu.
Pod strażą kupionego księdza.
I pięciuset zakonników-czekoholików.
To wszystko prawda.
Ale rano zażyłem długiej i zimnej kąpieli.
Zimna woda ożywia mózg.
Przeciera ścieżki neuronowe. I już po czterech milach mnie olśniło.
Jak pomysłowa sierota,
księgowy, hydrauliczka,
telefonistka
i gość, co gada pod wodą
mogą połączyć te talenty i dokonać skoku stulecia.
Ale nawet jeśli przejmiemy tę księgę,
kartel wykupi się z kłopotów łapówkami. Tak właśnie postępują.
Biedni od bogatych biorą baty.
Tak już działa ten świat.
Masz rację, Nitko.
Dlatego trzeba zrobić coś jeszcze.
Czyli co?
Zmienić świat.
Od czego zaczynamy?
Przepraszam ojca.
Okruszek czekolady dla głodnej sieroty?
Przykro mi, dziecko. Nie mam nic przy sobie.
To weź te miętówki akacjowe.
Tak!
"Dla Bazyla Bonda, pracownika tygodnia".
Jak miło...
BRAMA
Wszystko gra tam na pace?
Jest cacy. Prawda, Abigail?
Powiedz, by raczyła się uchylić.
Żeby czym się raczyła?
W dół!
Dzień dobry, bracia.
Dzień dobry, ojcze.
Jak wszyscy wiecie,
dzisiaj pogrzeb barona von Schmeichelhammera.
A wdowa po nim jest
osobą dosyć pobożną.
Więc żeby mi żaden nie żuł czekolady podczas nabożeństwa.
Tak, ojcze.
Wiemy, że pewnego dnia będziemy osądzeni za grzechy,
ale to nie nastąpi dzisiaj.
Amen.
Taś, taś.
Grzeczna żyrafka.
- W nogi! Wszyscy wyjść! - O nie!
- Chodu! - Bestia!
- Ratujcie się! - O nie!
Sufit się gnie
- Nastał czas sądu! - Żyrafa tu mknie
Uciekać! Szybko!
- Słowo stało się rosłym ciałem. - Żyrafa nas zje
- W nogi! - Zadeptać nas chce
Naprawdę jest już źle. O nie! O nie!
Czym sobie na to zasłużyłem?
Wiesz, co zrobiłeś, Juliuszu?
Sprzedałeś duszę za 30 kawałków czekolady.
Tu centrala. Z kim mam połączyć?
Rozmowa z zoo. To bardzo pilne.
Łączę pana z Zespołem do spraw Zbiegłych Zwierząt.
Słucham, zoo.
Uspokójcie się, zwierzęta.
Ty też, ośmiornico.
Mam tu żyrafę.
Co? A, tak. Faktycznie zginęła nam żyrafa.
Możecie ją zabrać?
Dobra, spokojnie, zaraz poślę chłopaków.
Przebacz mi!
Jestem grzesznikiem!
Słabym i nikczemnym czekoholikiem!
Dzień dobry państwu.
Witam u świętego Benedykta.
Baronowo, bardzo współczuję straty.
Mamy właśnie małe problemy liturgiczno-techniczne,
więc może pani jeszcze przez chwilę zatrzymać zmarłego.
Jest kawaleria.
To ksiądz dzwonił w sprawie żyrafy?
Droga wolna.
"W podziękowaniu za pracę.
Ojciec Juliusz i kartel czekoladowy".
To miłe.
Załatwione, ojcze. Jedna żyrafa.
- Cudownie. - Dziękuję.
Proszę się cofnąć.
Czy nie korci zjeść znów No mów!
Czy nie korci zjeść znów
Umie się ruszać.
Mogłam być szczęśliwa, ale odtrąciłam skarb.
Zadzwonię do niego. Nie, nie mogę.
A co mi tam, przekręcę.
Halo?
Bazyl? Tu Gwendzia.
Miałeś rację.
Uwierzyłbyś?
Te chwile na lekcjach chemii były najszczęśliwszymi w moim życiu.
Czad.
Przykro mi, szefie. Ciężarówka zgubiła ładunek ryb.
Do tego mamy plagę flamingów.
Pospiesz się, dobrze?
Dziś rano, po dziwacznym incydencie w katedrze, zamknięto rynek miejski.
Opóźniając pogrzeb cenionego filantropa
barona von Schmeichelhammera.
Amen.
Przepraszam, muszę odebrać.
- Słucham, ambona? - Ojcze.
Wszystko w porządku?
Tak, panie Szlagwart.
Wszystko gra i buczy.
W każdym razie teraz.
O czym ojciec mówi?
Mieliśmy tu wcześniej żyrafę.
Opróżniłem obiekt na 20 minut,
ale wszystko wróciło do normy.
Halo?
Do diabła z flamingami, Donovan! Gazu!
Tak jest!
Cymbał!
- Masz coś? - Nic.
Szukaj dalej.
Tu jej nie ma.
Abakus mówił, że jest.
Abakus od czterech lat
siedzi w pralni. Może przy okazji wyprało mu mózg.
Bo tu nie ma nic poza starymi czekoladkami.
RACHUNKI
Willy, spójrz!
Udało nam się, Nitko.
Mamy ich.
Nieładnie, panie Wonka.
Sprawił nam pan dużo kłopotów.
Pan i pańska łobuziara.
Nie jest byle łobuziarą, prawda, panie Szlagwart?
Jesteście rodziną.
Co?
O czym ty mówisz, Willy?
Ten sygnet, Nitko.
Który dali ci rodzice?
Pan Szlagwart ma taki sam.
Prawda, panie Szlagwart?
Tak się składa, że owszem.
Należał do mojego brata, Zebedeusza.
Był moim ojcem?
Był niepoprawnym romantykiem.
Zakochał się w pospolitym molu książkowym
i umarł, nim zdążyli się pobrać.
Czyniąc mnie jedynym spadkobiercą rodowej fortuny.
Przynajmniej tak myślałem.
Ale dziewięć miesięcy później
zjawiła się u mnie twoja matka,
błagając, bym wezwał lekarza do chorego noworodka.
Obiecałem, że pomogę.
Ale pan nie pomógł.
Prawda?
O nie.
Tylko wrzucił mnie pan do zsypu.
Żegnaj, dzidzi.
Znalazła mnie pani Skrobicz.
Zobaczyła sygnet.
Myślała, że to "N" i nazwała mnie Nitką,
ale myliła się.
To było "Z". Od Zebedeusza.
W rzeczy samej.
Powiedziałem matce, że umarłaś.
O nie!
Była zdruzgotana, rzecz jasna. Dałem jej garść monet
i kazałem wyprowadzić z mojej posesji.
Jak miała na imię?
Co?
Moja mama. Jak miała na imię?
Niech pomyślę.
Nie sądzę, żebym pamiętał.
Przykro mi. Ale powinnaś to zrozumieć,
była bardzo uboga.
Wybacz, Feliksie.
Miała na imię Dorota.
Dorota Kowal. Tak tu napisano.
Dorota?
Kto by pomyślał?
Chyba jednak nauczyłaś mnie czytać.
Bardzo to wszystko wzruszające,
ale wróćmy na ziemię.
Weźmiemy to, dziękuję.
Ile czekolady ma pan w fabryce, panie Figielcukier?
Jakieś 360 tysięcy litrów.
Wściubnos?
340 tysięcy?
Ja mam 680 tysięcy.
Powinno wystarczyć.
Do czego?
Do czekoladowej śmierci.
Naprzód.
Panowie.
Zważywszy na sytuację,
chcę prosić panów o dobry uczynek.
Co takiego?
"Dobry uczynek". To bezcelowy akt bezinteresowności...
Oczywiście, panie Wonka.
Co mamy zrobić?
Przekazać to pewnej osobie.
O ile ją spotkacie.
A któż to jest?
Pomarańczowy ludek.
Co?
Pomarańczowy ludek.
Wzrost około 20 cm, pomarańczowa skóra, zielone włosy.
Jestem mu winien słój czekoladek.
A to chyba najlepsze, jakie zrobiłem.
W takim razie osobiście dopilnuję, żeby je otrzymał.
Żegnam, panie Wonka.
Łobuziaro.
Willy...
SZLAGWART
FIGIELCUKIER
Co teraz zrobimy, Willy?
Nie wiem, Nitko. Coś wymyślę.
Najlepsza czekolada, jaką zrobił?
Już wiem!
Wpadłeś na jakiś pomysł?
Owszem. Skoro mamy utonąć w czekoladzie, Nitko,
a spójrzmy prawdzie w oczy, utoniemy,
niech pochodzi od Wonki.
Nie utoniemy, Willy. Spójrz, widać światło.
Czekolada nas uniesie
i będziemy walić w szybę,
licząc, że ktoś usłyszy.
To dużo lepszy pomysł.
Panowie.
Rano nam dopust groził i zastanawiałem się,
czy nie należy przemyśleć naszych ustaleń. Albo...
Albo... zostawić wszystko po staremu.
Ojcze.
Ten Wonka może i miał fest fisia, ale potrafił robić czekoladę.
Zostawimy coś dla tego pomarańczowego ludka?
Powiedz, że to żart.
Tak. Żart. Ale w sumie dlaczego?
Bo pomarańczowe ludki nie istnieją, barani łbie.
- Ratunku! - Pomocy!
Niech ktoś nam pomoże!
Pomóżcie nam!
Ratunku!
Patrz, ktoś idzie. Spójrz.
Willy, jesteśmy uratowani!
Przepraszam, Nitko.
Nie musisz.
Znalazłeś moją rodzinę.
Mamę, która mnie kochała.
To wszystko, czego pragnęłam.
Weź głęboki oddech.
Wyśmienita.
Niepotrzebnie tak się zamartwiasz.
To tylko odrobinka czekolady.
Sprostowanie.
Tak się składa, że to była moja czekolada.
Popełniliście katastrofalny błąd, panowie.
Zwędzisz coś Umpa-Lumpasom, odbiorą ci to
po tysiąckroć.
SPUST AWARYJNY
Co się dzieje, Willy?
Ubywa jej, Nitko.
Zostaliśmy uratowani!
Przez kogo?
Nie wiem.
Przez pomarańczowego ludka!
Spójrz.
Pomarańczowy ludek!
Dziękuję, pomarańczowy ludku!
Dobrze, że nic wam nie jest. Przybyłem najszybciej, jak mogłem.
Wóz się skurczył.
Nie wątpię.
I proszę się nie martwić. Wszystko pod kontrolą.
Włamała się do nas para złodziei, ale przytrafił im się... mały wypadek.
W którym stracili życie.
To ci się udało.
Nie byłbym tego taki pewny.
Panie władzo, rzuci pan okiem?
Wonka!
Każda trefna transakcja,
której dokonali ci osobnicy.
Są ich tysiące.
Zafajny, nie słuchaj jej. Łże.
Naturalnie, że tak.
Nie, proszę pana.
Ma całkowitą rację.
Niewiarygodne.
To mi wygląda na sprawę dla szefa policji.
Oddaj to, Zafajny. Oszczędzę ci
papierkowej roboty.
Nie mogę tego zrobić.
A to dlaczego?
Jest tu też pańskie nazwisko.
Często i gęsto.
- Panowie... - Aresztuję was.
- Chodu. - Skuwamy?
Spokojnie, Nitko.
Poczekaj sekundę.
Co się dzieje?
Dlaczego się unosimy?
Nie jadł pan tamtych czekoladek, prawda?
A co?
Bo to Czekolatki.
Z opóźnionym działaniem, ale wzmocnionym.
Myślisz, żeś taki cwany, Wonka?
Pod nami jest miliard suwerenów w czekoladzie.
Najmiemy elitę prawników,
przekupimy sędziego, omotamy przysięgłych.
Wykręcimy się.
O tym nie pomyślałem.
Hej, Nitko!
Co to jest?
To nasza czekolada!
Cała nasza czekolada!
Jesteśmy zrujnowani!
Bez obaw, panowie.
W końcu opadniecie na ziemię.
Prawdopodobnie. Tak myślę.
Ale nim to nastąpi,
panie i panowie!
Willy Wonka i przyjaciele zapraszają was do
delektowania się naszą czekoladą.
Magiczny Wonka!
Gwendzia?
Bazyl!
Widzisz, Abakusie? Mówiłem, że to naprawimy.
Twoja porcja.
Dziękuję.
- Proszę. - Ostrożnie, nie za dużo.
Jest git.
Mój sekret: to nie czekolada jest ważna...
Ważni są ci, z którymi się nią dzielisz. Całusy, Mama
Dziękuję.
Dzięki.
No i jakie to uczucie, Willy?
Tak dobra, jak zapamiętałeś?
Każdy kawałeczek.
Mógłbym tak bez końca.
Chyba już czas.
Czas na co?
Wiesz, ile osób w mieście nazywa się D. Kowal?
106.
A ty masz przyjaciółkę w centrali.
Spędziła całe popołudnie,
wszystkich obdzwaniając.
I zgadnij co?
Znaleźliśmy ją.
Znaleźliście moją mamę?
Pracuje w bibliotece.
Mieszka tam.
Chodź, Nitko.
Tam chcę iść
Tam chcę być
MARZENIE NITKI
Gdzie jest świat
Ze snów i z marzeń wzięty
Chwyć ten sen
On tu jest
Tuż na wyciągnięcie ręki
Lęk swój zgaś
Iść już czas
Możesz czuć nieśmiałe w sercu drżenia
Idź bez słów, zbędne tu
Wyjaśnienia
Gdy na ziemi chcesz ujrzeć raj
To przed siebie spójrz czym prędzej
I wyciągnij naprzód ręce
Wszystko tutaj masz
Nie trzeba więcej
Mamo.
Oto słodycz dobrego uczynku
w gorzkim świecie.
Byłem ciekaw, czy jeszcze cię ujrzę.
Nigdzie się nie wybieram, Willy Wonko. Aż spłacisz dług.
Wiem, że się starałeś. Ale prawo Lumpasów stanowi jasno.
Do chwili,
aż czekolada dosłownie trafi w moje rę...
Dziękuję.
To ja dziękuję. Za uratowanie mi życia.
Mniemam, że to zamyka sprawę. Wracam do mojego umiłowanego Umpalandu.
Gdzie ziarna kakaowca rosną w rozczarowująco małych ilościach,
a kumple patrzą z góry.
Co?
Podobno nazywają cię Rosły?
Prawda jest taka, że mierzę siedem milimetrów poniżej średniej.
Mówią na mnie Maluśkiewicz.
Taki los. Miłego dnia życzę.
Szkoda, że musisz iść.
Miłego dnia, mówię.
Jeśli czekolada ma pójść w świat, sklep to za mało.
Bez wątpienia.
Muszę mieć fabrykę.
No to życzę szczęścia.
I kogoś, kto pokieruje działem degustacji.
Działem degustacji?
Ze mną idź
No dobra.
Tam chcesz być
Gdzie?
DO WYNAJĘCIA MARZYCIELE MILE WIDZIANI!
Gdzie jest świat ten z czystej wyobraźni
Raczej zamek w ruinie.
Chwyć ten sen
On tu jest
Zaraz ujrzysz go wyraźnie
Szczerze w to wątpię.
Stań więc tu, wokół spójrz
Widać już marzenia fundamenty
Idzie w ruch
Myśli tok niepojęty
Fakt, trudno pojąć tok jego myśli.
Gdy na ziemi chcesz ujrzeć raj
To przed siebie spójrz czym prędzej
Jeśli włożysz w to swe serce
Możesz zmienić świat i wiele więcej
Niczego sobie.
Uwierz w to, zrób w przód krok
A gdy wyobraźni szczyptę weźmiesz
Możesz dziś w pełni żyć
I już wolnym
Zawsze być
Umpa Lumpa dumpa di duch
Jeszcze nie koniec, zamień się w słuch
Tyłek sadzaj, gdzie ty chcesz iść
Jeszcze mam wersów małą tu kiść
Abakus Całka w swym domu jest zdrów
Bęc w pracy jest
Ludka łączy nas znów
Pan Larry sam występuje co dnia
Żona widziała
Go jak gra
Znów są razem serca dwa
Umpa Lumpa dumpa di dem
A Skrobicz i Bielarz, powiem, bo wiem
Dajcie chwilę moment lub mniej
Jakem Umpa-Lumpas wcisnę wam play
Co jest z tym dinksem? Piekielna maszyna.
Ja wcisnę wam play
No. Teraz cacy.
Buty, lifting twarzy, nowy nos, Ibiza,
wielki, stary dom na wsi, bielizna.
Kartel. Zdjęły ich gliny.
My nic nie zrobiliśmy.
Poza zatruciem tych czekoladek.
Policja. Otwierać.
Szybko! Wypij dowód.
Chwilka, panie władzo.
- Policja. - Siedzę na kibelku, panie władzo.
Otwierać.
Podcieram i lecę.
Jeszcze coś idzie, moment.
No dobra.
W czym pomóc, panie władzo?
Idziecie ze mną.
Nic nie zrobiliśmy.
I nie będzie was bardzo długo.
Ostatni całus, milordzie?
Puszku Brzuszku.
Napisy: Bartek Fukiet