Cabrini-Green w Chicago zbudowano,
by zapewnić mieszkania robotnikom podczas II wojny światowej.
W latach 60.
większość mieszkańców stanowili czarni Amerykanie.
W szczytowym okresie w Cabrini-Green mieszkało 15 000 osób
i była to jedna z największych
wspólnot mieszkaniowych w kraju.
Jesień 1992 roku Cabrini-Green w Chicago
Eric, pchasz w ogóle?
A co niby robię?!
- Trzymasz? - Tak.
Kurde!
Ślimak!
Ślimak, pomożesz nam?
Trzeba było powiedzieć.
Wejście na dziesiąte piętro zajęłoby ci wieki.
- Winda się zepsuła. - Jak zawsze.
Fakt. Ale dałbym radę.
Materac jest ciężki.
Nie pomożesz nam?
Podziękuję.
- Mama wie o skokach? - Nie, jak jej nie powiesz.
- A jak powiem? - Odejdź, Dee.
- Daj mi skoczyć. - Po co?
Coś ci się stanie i z rykiem polecisz do mamy!
Wredny jesteś!
Sama się zaraz rozbeczysz!
Nieprawda!
Nie bądź taki dla siostry.
Nie każdy może skakać.
Nie tak jak ja.
W Cabrini-Green na placu zabaw obowiązuje jedna zasada.
Nieważne, ile masz lat...
ile masz pieniędzy...
jak duży czy wysoki...
albo mały jesteś.
Liczy się to,
czy potrafisz skakać.
Leciałem, stary.
Bliżej Boga nie byłem.
Zdradź mi, jak to robisz.
To sekret.
Gdybym go wyjawił, nie byłbym najlepszy.
To nie mów.
- Głodny? - Pewnie.
Nara.
Tu jesteś. Jak ty wyglądasz?
Tata się wkurzy, jak cię zobaczy.
- No i? - Masz przechlapane!
- Słyszę cię, Malik! - Ja ciebie też, Amber.
- Eric, wykąp się! - Nie jesteś moją mamą!
I ciesz się, bo bym cię sprała.
A ty...
- Co rysujesz? - Nie twój interes.
No dobra.
Ile bierzesz, babciu?
Dwa dolary.
Tak to się nie wzbogacisz.
Myślisz, że o to mi chodzi?
Czemu w tych puszkach nie ma ciastek?
Hej, powiedziałam dwa dolary.
Malik!
Co mówiłam o skokach?
Kto się wygadał?
Donosicielka.
Nie musiała nic mówić. Wiem, bo jestem twoją mamą.
Powinnaś to widzieć.
Pobiłem rekord świata! Latałem!
A teraz się przechwalasz?
Mówiłaś, że mogę, byle mnie nie złapali.
Myślisz, że jesteś zabawny?
Mamo, co mikrofalówka powiedziała do drugiej?
Ty mi powiedz.
„Wydaje mi się, czy tu jest gorąco?”
Mamo.
- To było dobre, Malik! - Nie zachęcaj go.
Kurde!
Ej, kolego, co się tam dzieje?
Łobuz z ciebie.
Robisz, co chcesz
bez względu na zdanie innych.
Tak jak mój tata.
Mamo?
Po co kotu telefon?
I tak mi powiesz.
Żeby miau.
Popracuj nad przekazem.
Diana, kochanie, spadniesz, jeśli nie będziesz uważać.
Czemu krzyczysz?
- Tam jest pająk! - Zostaw go.
A jak na mnie wejdzie podczas snu?
- Nie zrobi tego. - Złoży na tobie jaja.
Gdy się obudzisz, małe pająki
- wypełzną ci z uszu. - O rety! Mamo!
Możesz jej nie straszyć?
Nie pierwszy raz widzi pająka! Dorośnij!
Może ty dorośnij, przydałoby się.
O Boże.
Malik! Przestać się nim bawić.
- Zabierz go stąd! - No zaraz!
Wiesz, co robić. Chwyć go za rękę.
Złap siostrę za rękę. No już.
Pochylcie głowy. Dziękuję.
Ojcze, dziękujemy za ten dzień.
Pobłogosław to jedzenie,
niech będzie nam pokarmem.
Dziękujemy za wszystko.
I za to, co dajesz nam każdego dnia.
I pobłogosław mojego ojca,
który skończyłby dziś 70 lat.
Pobłogosław go.
- Amen. - Amen.
To nie dziwne,
że świętujemy urodziny dziadka,
choć już nie żyje?
To jego dzień urodzin.
Składamy wyrazy szacunku.
Ale starszy nie będzie.
Minęło pięć lat, Dolores. Mącisz im w głowach.
Nieprawda.
Jak inaczej dowiedzą się o dziadku?
Kto chce deser?
- Ja, ja! - Tak? Dobrze.
Zjedzcie z talerza,
a potem będzie deser.
Widzisz, świętujemy. Wczuj się w nastrój.
Może przygotujesz deser żywym?
Jemy to samo od czterech dni.
Zaraz zmienię się w królika.
To może coś ugotuj.
Jestem na to za mała.
Nieprawda.
Nigdy nie jesteś na to za mała. Gotowałam w jej wieku.
Zapragnij tego i dasz radę.
Pragnę zjeść burgera
i nie widzę go na talerzu.
No dobra.
Zamknijcie oczy.
No już.
Wyobraźcie sobie,
że słyszycie, jak skwierczy na patelni.
Czuć grubo pokrojony bekon,
taki najlepszy, od rzeźnika.
Są też ziemniaki i smażony kurczak
przygotowany na tłuszczu z boczku.
A obok tego
duża szklanka soku pomarańczowego.
Jest zimna, a miąższ unosi się na powierzchni.
Tak, jak lubicie.
Cieknie wam ślinka, spoglądacie.
Otwórzcie oczy.
Jutro zrobię zakupy.
Nie zapomnij o soku.
Wszyscy go lubią, oprócz ciebie.
Mogę ci pomóc?
Masz czyste ręce?
Pomóż mi z tym.
Policz to.
Dziesięć, 20, 30, 40, 50, 60, 65.
Dobrze.
Wiesz, na co to?
Więc 65 jest za prąd.
Trzydzieści jest za gaz.
Dwadzieścia za wodę.
I 250 dolarów na czynsz.
Ile to będzie razem?
Nie używaj palców.
Skoncentruj się.
Trzysta pięćdziesiąt pięć?
Jest niedziela. Po co go męczysz matmą?
Daj mu żyć.
Byłem dziś poskakać.
Skoczyłem wyżej od reszty, nawet od Malika.
Tak?
Jak je zrobiłaś?
Gdy wprowadziliśmy się tu z Gordonem,
chcieliśmy do domu wnieść trochę koloru.
Victoria dała materiał.
Szyłam na tej maszynie,
którą przywiozłam z Missisipi.
Gdzie w Missisipi?
W Tupelo.
Dziadek i jego rodzice, i moi rodzice,
wszyscy nasi kuzyni tam się urodzili i wychowali.
Ale nie mówisz z akcentem, babciu.
Już prawie go nie słychać.
Z czasem go zatracasz.
Tęsknisz za Tupelo?
Co jakiś czas powraca we śnie.
Czasami...
Słyszę nawet głos mamy, który woła mnie na kolację.
Tęsknię za nią.
Tęsknię za ludźmi.
Ale nie tęsknię za tamtym miejscem.
Za każdym razem, gdy o nim mówisz,
słyszę poezję.
Poezja jest we wszystkim.
W naturze, w mowie.
W przelatującym ptaku.
Przestaniesz go skubać?
Wyrzucisz go kiedyś?
Jak myślisz, Malik?
Ten sweter nie jest za brzydki dla mamy?
- Nie. - Będzie go nosić,
aż się rozleci. Przekonasz się.
Co robisz?
Przytulam się.
Jak i ty mnie przytulałaś.
Kocham cię, mamo.
Jak nazwać kogoś, kto nie umie skakać?
- No jak? - Eric.
Jak nazywa się zwariowany autobus?
- No jak? - Szajbus.
Jakie ryby łowi matematyk?
- No jakie? - Sumy.
Czemu w kącie jest gorąco?
- Czemu? - Bo ma 90 stopni.
Kim byłby Jordan bez Scottiego Pippena?
Nie wiem. Nadal najlepszy.
Głupiś czy jak?
Isiah Thomas to spoko kolo z West Side.
Pokona każdego na swojej drodze.
Gdyby nie Scottie, MJ byłby kimś,
kto nie umiałby ominąć Isiaha.
MJ potrzebuje Scottiego.
Potrzebują siebie nawzajem...
Mylicie się.
Bez Horace'a Granta byliby nikim.
- Spadówa. - Nie poczekaliście na mnie.
Spóźnilibyśmy się.
Ile razy mamy ci to powtarzać?
- Jasne. Ja się nie spóźniam. - „Ja się nie spóźniam”.
Morda w kubeł!
Znowu mnie zostawiacie!
Chcesz zaimponować pani Willis?
To ty zawsze mówisz: „Pani Willis,
potrzebuję przy tym pomocy”.
Łazisz do niej po lekcji.
Kurde, wyluzuj, stary.
Pani Willis ma pieniądze. Widać to po jej fajnym aucie.
Eric, ona ma toyotę corollę.
- No przecież mówię! - Bogata czy nie, jest wolna.
Będę gotów na swoją szansę.
Nie masz szans.
Poza tym z nikim stąd się nie zadaje.
Rozmawia z tobą wtedy,
gdy zapomnisz odrobić lekcje,
a wtedy dzwoni do twojej mamy.
- Justin. - Obecny.
- Tyrone. - Obecny!
Wiem, że to nie głos Tyrone'a.
Przestań się wygłupiać.
Samuel.
Mama nazwała mnie na cześć proroka.
Nazwała cię po proroku i nadal nie masz kasy.
Ale ci dogadał.
- Georgia? - Obecna!
- Beth? - Obecna!
Kurde, mam taki wielki łeb?
Większy od przeciętnego.
Proszę powstać do Przysięgi Wierności.
Ślubuję wierność fladze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
I republice, za którą się opowiada, jednemu narodowi
pod rządami Boga, niepodzielnemu,
z wolnością i sprawiedliwością dla wszystkich.
...dla wszystkich.
Uspokójcie się.
Wygrałem.
- Pięć do trzech. - OK.
Spójrz tam.
To sufit. No i?
- Widzisz te pęknięcia? - No.
Jak się przyjrzysz, to zamienią się w gwiazdy.
Spróbuj.
Musisz się postarać.
Staram się.
Teraz je widzisz?
Tak.
Halo!
Hej!
Mam na imię Malik.
A ja Eric. I lepiej to zapamiętajcie!
- Mam na imię Malik. - A ja Eric!
Halo!
Nie lekceważcie nas!
Pamiętajcie o nas! Ja istnieję!
Istnieję!
Hej! Ho!
- Cześć, skarbie. - Cześć, mamuś.
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie.
- Jadły już? - Oczywiście.
- Zjadłam dwie porcje. - Słucham?
Moja pannica.
Duma cię rozpiera.
Mamo, zmęczyłaś się?
Tak, bo mamusia pracowała
dla nas.
Zrzuć to z siebie.
Wiesz, w czym rzecz?
Teraz wiem, ile wszyscy zarabiają.
Widzę ich wypłaty.
Wiem, ile inni są warci.
Było o wiele łatwiej, gdy nie wiedziałam.
Harują jak woły.
I po co?
Dadzą ci podwyżkę?
Po co pytasz?
Nie mogę o nią prosić.
Czemu? Potrzebujemy jej. Musisz zapytać.
I ryzykować zwolnieniem?
Za mną jest kolejka chętnych,
którzy mnie zastąpią.
Z wyszukanymi kierunkami studiów.
To prawda?
Czy tak ci mówią, by cię zatrzymać?
Staram się
trzymać tego, co mamy.
I tak ledwo stać mnie na utrzymanie was.
Mówisz tak,
jakbym nie rozumiała, przez co przechodzisz.
Wybacz. Tak tylko mówię.
13 października 1992 9.00-9.45
Przymierzysz? Spróbuj.
Ktoś chce? Śmiało.
Nie trzeba.
- On nawet nie umie liczyć. - Nie zazdrość.
Nie kupowałbym zegarków i nie szpanował nimi w szkole.
Nie dam się orżnąć.
I tak nie masz kasy na zegarek.
- To nie jego kasa. - To ma znaczenie?
- Kasa to kasa. - Handel dragami to żadna robota.
Stoi na rogu ulicy i pilnuje brata.
Pewnego dnia zginie.
Dobra. Nie musicie się w to zagłębiać.
Gliny tu są.
Co tu robią? Co się stało?
- Kogoś postrzelono. - Zginął?
- Nie wiem. - Ktoś zginął.
SZKOŁA PODSTAWOWA
Wyluzuj.
Mamo, o co tu chodzi?
Mamy tu zostać, dopóki nie dostaniemy przepustki.
Chodzi o bezpieczeństwo.
Czyje? Nasze?
Mieszkamy tu...
Myślisz, że to ich rusza?
Jesteśmy u siebie, a mają nas za robactwo.
Przepraszam pana.
Nie potrzebujemy przepustki, skoro tu mieszkamy.
Każdy jej potrzebuje, żeby wejść do środka.
A co z moimi dziećmi?
- Mieszkają tu? - Tak.
Potrzebują przepustek jak reszta.
Nikt nie wejdzie, nie wyjdzie. Nowe zasady.
Jakie zasady? To dzieci.
Chcecie je inwigilować?
Wszelkie pytania kierować do zarządu.
- Wykonujemy rozkaz. - Nie chcę utrudniać.
Mają nas za przestępców.
Ograniczają nas. Tylko to potrafią.
Kto to był?
Ponoć jakiś dzieciak.
- Ile miał lat? - Nie wiem.
Dzieci, chodźcie. Nie oddalajcie się.
Zaraz nasza kolej.
Zarząd Nieruchomości Malik Johnson
- To był chłopiec. - Gdzie to się stało?
Przed szkołą, był z mamą.
Kiedyś było tu spokojniej.
W biały dzień.
- Dolores. - Niewiarygodne.
Wystarczy.
Eric sam się poczęstuje.
Spójrz na niego.
Za mało je. Jest chudy.
Mamo.
Po co nam przepustki?
By wchodzili tu tylko mieszkańcy.
Całe osiedle zamknięto
przez te strzelaniny.
Jeśli nie idziesz do szkoły,
baw się na osiedlu.
Co tu mamy robić?
Na pewno nie będzie
już skakania.
Możemy grać w karty.
To świetny pomysł, Eric.
Możesz zostać na noc. Zadzwonię do twojego ojca.
Ale przez ten kran oszaleje.
Nie mogę zostać u niego?
Już tu jesteście.
Poza tym naprawimy kran.
- Ciągle to powtarzasz. - Ciągle ich proszę.
Zgłosiłam to 90 dni temu. Co jeszcze mam zrobić?
Co zrobimy, jak mieszkanie się zaleje?
- Zaleje? - Nie umiem pływać.
To zbuduję łódź.
Jak Arkę Noego?
Nie aż tak dużą.
I na pewno nie będzie miejsca dla zwierząt.
Ale każdy, kto chce się zabrać, jest mile widziany.
Skąd weźmie pani tyle drewna,
żeby zrobić łódź?
Ma rację, mamo.
W Cabrini-Green nie ma tylu drzew.
Śpisz tutaj. I koniec.
Co z nimi?
Wiem, kiedy osiedle ma lata świetności za sobą, Dolores.
Możemy przenieść się gdzie indziej.
Dobrze wiesz, że to nie takie proste.
Proszę powstać do Przysięgi Wierności.
Ślubuję wierność fladze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
I republice, za którą się opowiada, jednemu narodowi
pod rządami Boga, niepodzielnemu,
z wolnością i sprawiedliwością dla wszystkich.
Prosimy o minutę ciszy
dla Dantrella Davisa.
Dantrell Davis miał siedem lat.
Mieszkał przy West Oak 500.
Pewnego dnia szedł z mamą do szkoły
i usłyszeli strzał.
Kula trafiła Dantrella w bok głowy.
Zabrano go do szpitala.
Zmarł, zanim tam dotarł.
Dziękuję.
Naukowcy uważają, że sekwoje
pojawiły się w okresie jurajskim około 160 milionów lat temu.
Resztki odkryte przez archeologów
pokazują, że lasy z wielkimi drzewami
w dużej mierze rosły na półkuli północnej.
Nadal istniejące lasy,
jak te w Parku Narodowym Redwood,
są ogniwem łączącym przeszłość i teraźniejszość.
Te smukłe drzewa nieustannie rywalizują ze sobą,
rosnąc w górę ku słońcu
każdą komórką swoich ogromnych pni.
Gdy walczą o energię słońca,
drzewa stają się coraz wyższe.
Wielkie sekwoje mogą sięgać...
Słucham.
Mogę do łazienki?
Możesz.
...ważą 726 tys. kilogramów.
Ich górne gałęzie tworzą koronę,
a ta tworzy kopułę cienia,
gdzie wśród gigantycznych pni...
A gdzie Ślimak?
Pani mówiła, że wytrzyma do naszego powrotu.
Co zrobimy?
Chodźmy!
Udało się!
- Spójrz. - Ale ekstra.
- Podoba ci się? - Nie.
Jak tak, to jej powiedz.
Za głośno gadasz.
Nie lubię jej. Ja ją kocham.
- To jej to powiedz. - Za majętna dla mnie.
- Spójrz na nią. - To dobrze.
Tata mówi, że to plus, gdy kobieta może postawić ci obiad.
Nie, to nie było nam pisane.
Nie boisz się rozbić sobie głowy,
ale boisz się elegantki?
- No dobra, idę. - Supcio.
Przepraszam panią.
Chciałem tylko powiedzieć, że panią kocham.
Chyba nigdy nie znajdę kogoś,
kogo tak pokocham jak panią.
Dzieciaku, czemu nie jesteś w szkole?
Dziś dzień Martina Luthera Kinga. Zajmij się pan sobą.
Kurde!
Gdzie oni są?
POCIĄG NA PÓŁNOC
Napisano, że są na stacji kolejowej.
Czemu ten koleś pomaga im nieść bagaże?
Sami mogą nosić własne torby.
Płacą mu za to.
Mają dwie ręce, co nie?
Jadą do Chicago, ale skąd pochodzą?
Z Missisipi. Tak jak moja babcia.
Może też stamtąd pochodzę.
- Nie wiesz? - Nie.
Wszyscy lubią nasiona dmuchawca.
Rozdmuchiwane potrafią rozsiewać się
w miejscu lądowania.
Albo jak te drzewa z Kalifornii.
Sekwoje?
Są w tym samym miejscu od milionów lat.
Proszę wsiadać!
Czemu bogaci są tacy nerwowi? Spójrz, jak się kłócą.
„Wiesz, kim jestem?
Że mieszkam przy Lake Shore Drive?”
„Nałóż sobie więcej makijażu,
by ukryć swoją brzydką osobowość”.
- „Zejdź mi z oczu!” - „Zwącham cię później”.
Na świecie są prawdziwi wariaci.
Co nie?
David, przepraszam,
ale nie mogę teraz wrócić do biura.
Nadal nie mogę znaleźć syna.
Nie wiem.
Muszę się już rozłączyć,
- gdyby ktoś dzwonił. - Mamo, co się stało?
Już jest.
Dzięki ci, Jezu.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Nikt cię nie skrzywdził?
- Nie. - To dobrze.
- Gdzie byłeś? - W Instytucie Sztuki.
- Co? - W Instytucie Sztuki.
OK, ale co tam robiłeś?
Kazali nam oglądać nudny dokument o przyrodzie.
Musieliśmy zwiać z budy.
Z kim rozmawiałaś?
Twojego kumpla Erica czeka kara.
Długo się nie zobaczycie.
Ale wagary to był mój pomysł.
Wierzę.
Jestem tego pewna. I odchodziłam tu od zmysłów!
Powinieneś dostać po tyłku.
Nic się nie stało...
Ale coś mogło się stać.
Nie rozumiesz tego?
Do cholery. Dantrella zabito.
Nie dociera to do ciebie?
Nie zastrzelą mnie jak jego.
Tego nie wiesz!
Nie ma nic gorszego niż to,
co spotkało tego chłopca.
To mogłeś być ty.
Jak mam cię chronić,
skoro nie wiem, gdzie jesteś i co robisz?
Chcesz zginąć na ulicy?
Nie.
Nie ochronię cię.
I to mnie boli.
Ale ty masz to gdzieś.
Nie obchodzi cię, jak się inni poczują.
Skończ pracę domową.
I przez miesiąc żadnej telewizji.
Ale ja mogę oglądać?
To bez znaczenia.
I nie wyjdziesz z domu,
nie mówiąc mi, z kim będziesz i dokąd pójdziesz.
Wiem, że nie jesteś jego matką.
Ale powinnaś opiekować się bratem.
Zadowolony?
Zajrzysz do trumny?
- Czemu? - Nie chcę.
Wielu z was przyjechało z całej okolicy,
by uczcić życie Dantrella Davisa,
ukochanego syna.
Wielu z was walczy w mroku,
który przyćmiewa nas wszystkich.
Kiedy myślę o historii młodego Dantrella,
ukochanego syna tej wspólnoty, ukochanego dziecka Bożego,
myślę o historii innego dziecka,
dziecka urodzonego w Betlejem,
wychowanego w biedzie we wschodnim Nazarecie,
dziecka wychowanego przez kochającą matkę,
matkę, która musiała zmagać się ze świadomością,
że nie mogła ocalić syna
przed wielkim przeznaczeniem, które było przed nim.
Ścieżka Boga
wiedzie nas przez tygiel cierpienia i prześladowania
sprawiedliwych i niewinnych.
Droga do Nowej Jerozolimy prowadzi nas ścieżką,
po której nasz Zbawiciel ciągnął swój drewniany krzyż.
Prowadzi nas na wzgórze Kalwarii.
To, co tam się wydarzyło, nie było końcem historii,
ale jej początkiem.
Amen.
Czemu nie spojrzałeś?
Bo nie chcę widzieć zwłok.
Tyle osób go pożegnało.
Jest teraz w lepszym miejscu.
Nie wiem, może. Po prostu... zniknął.
Nie ma żadnego ducha.
Nie wierzysz w życie po śmierci?
- Nikt tego nie wie. - A co z Jezusem?
Myślę, że kiedyś żył,
ale nie wiem, czy kiedyś wróci.
Skąd to wiemy?
Skoro nie ma życia po śmierci, to po co to wszystko?
Jakie to ma znaczenie? Ludzie umierają cały czas.
Tak, ale on był bardzo mały.
Dokąd Dantrell miałby pójść?
A jeśli on...
donikąd nie trafi?
Jeśli już się skończył?
Śmierć stała się symbolem rosnącej przemocy, a miasto
nie jest jej w stanie kontrolować.
Mówi burmistrz Chicago, Richard Daley.
Niestety widzimy przemoc,
całkowite lekceważenie ludzkiego życia przez gangi i dilerów.
Mamy tu wojnę i musimy ścigać ich tak samo,
jak oni ścigają niewinnych ludzi.
Daley i szef urzędu ds. mieszkalnictwa w Chicago,
Vince Lane, przysięgli odebrać
Cabrini-Green strzelcom, snajperom i gangom.
Malik! Obudź się, skarbie.
Macie 30 sekund na otwarcie drzwi.
- Kto tam? - Policja.
W czym problem?
ZN ma zgodę na przeszukanie mieszkania.
W jakim celu?
- Ostrożnie. - Odsunąć się.
- Proszę się odsunąć. - Dobrze.
- Co jest? - Spokojnie.
Ma pan nakaz?
Szukamy narkotyków.
Czego? Nie ma tu narkotyków.
Jestem tu tylko ja, moja mama i dwójka moich dzieci.
Dolores, co oni tu robią?
I dobrze. Nie macie się czego bać.
Dolores?
Nie ma tu narkotyków.
Straszycie mi dzieci.
Boże, zlituj się. Rozwalą cały dom.
Jest druga w nocy. Straszycie dzieci.
Spokojnie. Każdego przeszukujemy.
Nie, proszę.
Dlaczego to robią?
To jej rzeczy.
Nie chowa narkotyków w jakichś materiałach.
Niczego nie znajdziecie.
Nie wiem, po co tam idziesz.
Mamo, załatwię to.
Pomyliliście mieszkania.
Niczego nie znajdziecie. To konieczne?
- Zostaw to. - Dobrze.
Pomylił pan mieszkania. Proszę...
Nie w pokoju... mojej córeczki.
Możecie nas zostawić w spokoju?
Mamusiu.
Chodźcie, dzieci.
Czemu to robią, mamo?
To koraliki Diany. Dlaczego oni...
Eric, jesteś tam?
Wyrzucili mój materac.
Nasz też! Do bani.
Co poradzisz?
Skopię im tyłki.
Nieprawda.
Ej!
Przestań, stary!
Ej!
Ja istnieję!
Istnieję!
My istniejemy!
Istniejemy!
My istniejemy!
Zapraszamy panią.
David mówił o posadzie starszego specjalisty ds. płac.
I to o nią chcę się ubiegać.
Biorę...
więcej zmian niż inni.
Wie pani, że zależy mi na tej pracy.
Chcę mieć szansę na awans.
Myślę, że to dobre posunięcie.
- Serio? - Oczywiście.
Mam tylko jedno pytanie.
Codziennie jeździ pani autobusem do pracy, tak?
Tak.
Stać panią na samochód?
Nie. Dlaczego?
Ta posada dotyczy naszych biur
nie w Chicago, a w Peorii.
Rozumiem.
Przepraszam. Nie wspomniał mi o tym.
Nie chcę zabierać pani czasu.
Powinna ją pani rozważyć.
Nadaje się pani,
a to znaczna podwyżka płacy.
To trzy godziny drogi stąd.
To byłaby zmiana.
Właśnie.
Nie musi się pani decydować od razu.
Porozmawia pani z bliskimi.
Kiedy mam dać znać?
W przyszłym tygodniu.
- Tak szybko? - Wiem.
Mam nadzieję, że się uda.
Proszę dać znać.
Dziękuję.
Żartujesz, prawda?
Nie wiem, co mam powiedzieć.
To oznacza przeprowadzkę.
I kupno samochodu.
Kupimy samochód.
Przeprowadzka to dla dzieci
nowe szkoły. Musiałyby znaleźć nowych przyjaciół.
Są silniejsze, niż ci się wydaje.
Dostosowałaś się po wyprowadzce
z Tupelo.
Ale one się tu zakorzeniły.
To, że zasadzę je w nowym miejscu,
nie znaczy, że będą kwitnąć.
Ale tu nie chodzi o dzieci.
A o ciebie.
O to, czego się boisz.
Oszczędzałaś pieniądze.
Tak.
Na tę chwilę.
Posłuchaj, córciu.
Jeśli ty nie dorośniesz,
to dzieci również nie.
Już czas.
Szukałem cię.
Zawsze tu jestem.
Widzisz je?
Nie.
Czasem to nie działa.
Może muszę spać albo śnić.
Masz sny?
Czasami.
Miałeś sen tak realny,
że myślałeś, że nie śpisz?
A ty?
Tak. Zdarzyło się raz, gdy tata
gotował wielkiego indyka w piekarniku.
Miał farsz, sos, i całą resztę.
Razem z Amber ładnie urządzaliśmy dom.
Potem zadzwonił dzwonek. Poszedłem otworzyć drzwi.
Kiedy je tworzyłem...
zobaczyłem mamę.
Widziałaś mamę?
Czułem, że to ona.
Stąd wiedziałem, że to sen.
Ona nad tobą czuwa.
- Jeśli tak, to mi jej żal. - Dlaczego?
Nie ma na co patrzeć.
Zastanawiałeś się, jak byłoby poza tą okolicą?
A co? Stąd pochodzimy.
Tu się urodziliśmy. Mieszkamy tu i tu umrzemy.
Ale donikąd nie wyjechałeś.
Zawsze mogłeś marzyć, myśleć o innych miejscach.
To o czym marzysz?
Gdzie chcesz być?
To zawsze jest dom.
Z dwoma piętrami.
Na pierwszym piętrze jest duży salon
z kanapami i telewizorem.
Nowiutka kuchnia.
Każdy ma własny pokój,
nie muszę już go dzielić z Dee.
Mama ma własny ogród i hoduje pomidory.
Dom jest tak duży, że się w nim gubimy.
No dobrze.
Co do pięter...
Mamy ich 16.
A co do pomidorów...
Ty nawet nie gotujesz.
To tylko sen, Eric. Nierealny.
Nie rozumiem cię.
Dokąd to?
Idę do domu.
- Cześć. - Cześć.
Czemu się tu przeprowadziłaś?
Ze wszystkich możliwych miejsc.
Twój dziadek Gordon
kochał słońce.
Kochał Południe.
Tupelo.
Miał tam sklep obuwniczy.
Kiedy się spalił, wiedzieliśmy, że musimy wyjechać.
Że nadszedł czas.
Wsiedliśmy do pociągu
i przyjechaliśmy do Chicago.
Gdy się tu wprowadziliśmy,
były tu rodziny z dziećmi
i traktowały blok jak wielką werandę.
Wszyscy znali się po imieniu.
Wszyscy byli jedną rodziną.
Zawsze chcieliśmy
lepiej dla twojej mamy.
Dlatego się tu sprowadziliśmy.
Dlatego tu przyjechaliśmy.
Zawsze przed czymś uciekamy.
Proszę wsiadać!
Cztery.
Co robisz?
Upuściłem karteczkę.
To czemu jest na biurku Erica?
Nie wiem.
Wstańcie. Pokażcie sprawdziany.
Zadzwonię do twojego ojca.
Możesz wrócić do klasy.
Czemu przez ciebie mam kłopoty?
Co za różnica?
Bez różnicy, jak wszystko.
- Eric. - Malik Johnson.
Czemu nie przyznasz się do błędu?
Więcej tego nie zrobię.
Synu, wiesz, co chcę usłyszeć.
I dopóki tego nie powiesz, nie wrócisz do stołu.
To cud, że nie oblejesz innych zajęć.
Ale skoro ściągasz dla ocen,
to spotka cię kara.
On bardzo chce ci zaimponować.
Chce, byś był z niego dumny.
Amber, ja się tym zajmę.
Na piątym piętrze znaleźliśmy materac. Pomożesz?
Mój tata wkrótce wróci do domu.
To supermaterac. Nie mogę go przegapić.
Już ci mówiłem.
Nie mogę.
OK, to nara.
Połowa na roku nie ukończy studiów.
Szaleństwo jakieś.
Rety.
Będziesz pierwszą osobą w rodzinie,
która skończy studia.
A ty drugą.
Bez ciśnienia.
Wszyscy są zajęci, ale upewnijmy się,
że damy radę pomóc pani Johnson w przeprowadzce.
Wyprowadzają się?
Pani Johnson się wyprowadza?
Co?
Po ostatnich zajściach
wyprowadzają się.
Malik ci nie mówił?
Nie.
Synu.
Siema. Głodny?
Nie chce mi się jeść.
- OK. - Wyprowadzasz się?
Tata powiedział, że wyjeżdżasz.
Zaczęła się rozglądać.
Ale śniłeś o tym, zanim to się stało.
Bo jej powiedziałeś... bo chcesz odejść.
- Niczego nie mówiłem. - Chcesz stąd wyjechać?
- Eric. - Daj mi spokój.
Też nie możesz spać?
Kran nie daje mi spać.
Mnie też.
No mów, co cię trapi.
Jak się z kimś pożegnać?
Nie wiem, czy w ogóle się da.
Gdziekolwiek jesteś,
zawsze nosisz te osoby w sercu.
Świat jest taki duży.
Tyle chcę zrobić.
Mam taki sen.
Zawsze jest pociąg, który mnie stąd dokądś zabiera.
- Tak? - Tak.
A dokąd?
Chyba do Missisipi.
Z moimi bliskimi.
Ich już tam nie ma.
Nie?
Z Chicago, Cabrini-Green.
Chociaż moglibyśmy pojechać w nowe miejsce.
Chcę tylko domu.
Dwupiętrowego.
Z ogrodem.
Dużym.
W którym uprawiasz pomidory.
Ogród. I pomidory.
Co jeszcze?
Dom.
Dom tak duży, że ja i Dee
nie musimy już dzielić pokoju.
No tak.
Robisz się na to za duży.
Napiszcie o swoim pochodzeniu.
Jeden akapit, pięć zdań. Napiszcie więcej, jeśli chcecie.
Macie tylko jeden komputer.
W tym tygodniu będziecie się zmieniać.
Gdy w Chicago pada śnieg, śnieg otula jak koc.
Całe miasto zasypia.
Jest cicho.
I nikt nie wydaje dźwięku.
Czekam tak długo, aż śnieg stopnieje.
Że dorastam.
Słońce w końcu wschodzi.
I wygląda, jakby jezioro płonęło.
Ja i Eric,
odkąd się urodziliśmy, robimy wszystko razem.
Oto co wiem.
Razem to widzieliśmy.
Przeżyliśmy to.
Dorastaliśmy razem.
Klimat miejsca tworzą ludzie.
Stąd pochodzimy.
To stąd pochodzimy.
To moje.
- Co robisz? - „Gdy w Chicago pada śnieg,
to całe miasto zasypia”.
Przestań, to moje.
„Słońce wschodzi. Wygląda, jakby jezioro płonęło”.
Czemu się tak zachowujesz?
- Przestań. - „Ja i...”
Co robisz? Oddawaj.
Czemu to napisałeś?
Bo to prawda.
Wykreśl to.
Nie. Dlaczego?
Jesteś zły, bo wyjeżdżam. A ty nie.
- Boże! - O Boże, Malik!
Nic ci nie jest?
Mogę go zobaczyć?
Odpoczywa. Może wróć jutro.
Możemy się razem pomodlić?
Chodź.
Ojcze Niebieski, czuwaj nad nami, swoimi dziećmi.
Ojcze, strzeż nas, swoje dzieci.
Dzięki za to, co robisz,
i rób to każdego dnia.
I spraw, byśmy naprawili to, co jest w rozsypce.
Prosimy, byś nadal przy nas był
i żył w naszych sercach, Panie.
Ojcze Niebieski,
modlę się, by Malik miał swój dom.
Dom z dwoma piętrami.
Dom tak duży, że się w nim zgubi.
Gdzieś daleko stąd.
Z dużą liczbą drzew.
Miejsce, w którym może skakać.
Gdzie będzie miał nowych przyjaciół.
Gdzie będzie szczęśliwy.
Modlimy się w imię Jezusa.
W imię Jezusa się modlimy.
Amen.
Zostawiliśmy gazety?
Te albumy nie powinny być
w pudełku z pozostałymi?
Opiszesz je?
Nie są opisane. Trzeba opisać pudła.
Nie dałem ci na to pieniędzy?
To była opłata za ceremonię. Za togę płacisz osobno.
Jesteśmy winni 20 $.
Proszę.
Niewielka cena za przyjście na rozdanie dyplomów.
Muszę zmykać.
Jestem z ciebie dumny.
Dolores dzwoniła i mówiła, że wyjeżdżają we czwartek.
Rozmawiałeś z Malikiem?
Chyba nie chce mnie widzieć.
No coś ty. Jest twoim przyjacielem.
Nie pogadasz z nim przed wyjazdem?
Nieważne, kto zaczął,
kto ma rację, a kto nie.
Jest na mnie zły.
Może i tak.
Albo czeka, aż go przeprosisz.
Ale boję się z nim porozmawiać.
Słuchaj, synu.
Tu na Ziemi nie mamy za dużo czasu.
Jutro może nie nadejść.
W życiu bym nie pomyślał...
że twojej mamy już nie będzie.
Że z nią już nie porozmawiam, nie przytulę.
Nie doceniałem tego czasu. I już przepadł.
A kiedy ten czas przepadnie,
nie ma go jak odzyskać.
Rozumiesz mnie?
Posłuchaj.
Ufam, że podejmiesz dobrą decyzję.
Nie jesteś już dzieckiem. Dorosłeś.
Odróżniasz dobro od zła.
Poradzisz sobie.
Weźmiemy je ze sobą?
Nie, zostawmy je.
Dobry pomysł.
Dzień dobry, skarbie. Zrobiłam stek.
Proszę, tato.
Ej.
Wyjeżdżasz?
Tak.
Będę tęsknić.
Ja za tobą też.
Chciałem ci coś zdradzić przed wyjazdem.
Co takiego?
Sekret o skakaniu.
Wyduś go z siebie.
Nie bój się latać.
W 1999 roku zgodnie z planem przebudowy
burmistrza Chicago, Richarda M. Daleya,
wyburzono 17 000 mieszkań.
Ostatni z wieżowców Cabrini-Green
został zburzony w 2011 roku.
Klimat miejsca tworzą ludzie.
Tłumaczenie napisów: Sławomir Apel