KOBIETA Z KABINY DZIESIĄTEJ
Laura Blacklock. Przyjechałaś czy wyjeżdżasz?
Dobre pytanie.
Zleć weryfikację faktów i daj znać.
Cudny reportaż o NGO. Witaj z powrotem.
Hej! Świetny artykuł.
- Dzięki. - Dobra robota.
Przeczytałam. Super.
Dzięki.
O rany.
ŚWIĘTUJ Z NAMI
Lo, znajdziesz chwilę przed kolegium?
Zaraz przyjdę.
FUNDACJA LYNGSTAD ZAPRASZA LAURĘ BLACKLOCK
Jak podróż powrotna?
Drugi z czterogodzinnych lotów ośmioosobowym turbośmigłowcem
opóźnił się tylko o jeden dzień, więc bawiłam się cudownie.
To zgryźliwy sarkazm przez poważnego jet laga
czy złe samopoczucie ma drugie dno?
Utopili tę kobietę.
Wiem.
Zabili ją.
Bo zechciała ze mną rozmawiać.
Ludzie czynią okropieństwa.
Chciałabym, żeby czasami było inaczej.
Żeby mnie zaskoczyli.
Mówimy o kradzieży funduszy NGO dla głodujących dzieci
czy twoich sprawach sercowych?
Bądź poważna. Dziękuję.
Jestem.
Boże.
O wilku mowa!
- Który wilk? - Spływaj.
Dwie klęski temu.
- Ben Morgan? - Ben Morgan!
- Czego chce? - Pojęcia nie mam.
Może odzyskać unikatowe japońskie winyle,
które zagracają moje mieszkanie.
Co?
Nie musiałaś tu dzisiaj przychodzić.
Zrób sobie przerwę.
Nie jestem w tym najlepsza.
Spytaj Bena.
W takim razie co następne?
Mamy sprawę korupcji w FIFA, jeśli nadal cię to interesuje.
Posłuchaj.
Pojawiło się coś, co być może…
przywróci mi wiarę w ludzkość.
Anne Lyngstad.
Norweska dziedziczka fortuny w czwartym stadium białaczki.
Jej małżonek zakłada fundację jej imienia.
Brzmi pokrzepiająco.
Jest i fajna część historii.
Zabiera członków zarządu zajebiście wielkim jachtem
na galę charytatywną do Norwegii.
Mam im towarzyszyć, opisać to i nagłośnić temat.
Uporządkujmy fakty.
Biedna kobieta choruje,
więc krąg miliarderów postanawia,
że rak jest okropny i trzeba zadziałać.
Ale musisz rozgłosić, jacy są cudowni.
Mniej więcej. Chodzi o mój zmysł dziennikarski.
I co to za opowieść?
Ludzka historia na nieludzkie czasy.
Kazałaś mi odpocząć.
Odpocząć. Nie wyjechać na urlop.
Dziennikarstwo śledcze przetrwa tydzień beze mnie.
Dziękuję.
Witamy na pokładzie Aurory Borealis.
Piękny jacht.
Pani buty.
- Moje…? - Tak, buty.
Coś nie tak?
Obuwie odkładamy do kosza.
Możemy zaoferować kapcie, skarpety, buty sportowe…
Mamy pani rozmiary. Proszę dać znać.
Jasne.
Każdy kiedyś popełnił ten błąd.
To twój debiut?
Nie znam jeszcze tutejszej etykiety.
Nazywam to „jachtykietą”.
Jestem Laura. Cześć.
- Adam Sutherland. - Miło poznać.
- Szampan dla pani? - Dziękuję.
Dla mnie to dużo za wcześnie.
Jestem Karla, szefowa personelu.
Przydzielono pani kabinę ósmą. Cudowne wschody słońca.
Doktorze Mehta, numer dwa blisko pani Lyngstad.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Lekarz pani Lyngstad? - Cóż…
Właściwie stary przyjaciel Richarda.
Niestety Anne zachorowała
i musiałem na stałe zagościć w ich życiu.
Stoczyła heroiczną walkę.
- Przemytnicy? - Każdy z nich.
Proszę wybaczyć.
Thomas. Heidi.
Robert, ty stary draniu.
Warto było przyjechać.
Dobrze wyglądasz. Schudłeś?
Zasługa stresu.
Ze wszystkich superjachtów i rejsów na świecie wybrali ten.
Ben Morgan.
Nie wierzę. Jezu.
Dzwoniłem do ciebie.
Czemu nie dziwi mnie twój widok?
- No tak! Benjamin, to jest… - Znamy się z Lo.
Dziennikarski krąg. Pracowaliście już ze sobą?
Nie.
Robiliście ze sobą coś innego.
Ktoś z obsługi może dopilnować, żeby nie było powtórki.
To nie będzie konieczne.
Minęło już sporo czasu.
- Rozeszliście się w zgodzie? - Powiedzmy.
Czyli nie. Chyba…
Trafiłem w czuły punkt. Jest niezręcznie, więc…
- Muszę iść… - Tak będzie lepiej.
Dlaczego włożyła jeansy?
Chyba obowiązuje tu dress code?
Pierwszy raz powiedziałaś o zgodzie w kontekście naszej przeszłości.
Pierwszy raz w ogóle pomyślałam o naszej przeszłości.
Auć.
Jeden do zera?
Dwa.
Przyjmuję na klatę.
Pan Tyler, pan Jensen.
Państwo Heatherleyowie, pani Blacklock.
Teraz, drodzy państwo, personel zaprowadzi do apartamentów.
Pan Bullmer zaprosi na toast powitalny.
Lauro, znasz dame Heatherley? Prowadzi ekskluzywną galerię.
Uprzednio w Mayfair, ale teraz poszukuje na wschodzie…
jakiegoś nowego ducha czasu?
- Jaki był cel? - Bardzo zabawne.
Laura będzie nas szpiegować.
Jesteś dziennikarką Bullmera?
Tak. Laura. Lo. Miło mi, dame Heatherley.
Daj spokój. Mów mi Heidi.
Moja znajoma była zachwycona twoim performansem.
Nie wątpię.
Artystka nagrywa, jak ulega działaniu Rohypnolu,
potem się ubiera i rozbiera.
Przez osiem godzin asystenci ustawiają ją publicznie w różnych pozach.
Oszałamiające.
- Brzmi… - Potwornie.
- Nawet ja wymiękam. - Tommo, łajzo.
Poznaj żurnalistkę Richiego.
Dziennikarka!
Wszystko dobrze? Myślałem o spisaniu moich wspomnień.
Świat czeka z zapartym tchem.
Przepraszam, pani Blacklock.
Chyba brakuje reszty bagażu.
To już wszystko.
Czy mam pomóc z rozpakowaniem?
Broń Boże! Nie chcę narażać na ten bałagan.
Dobra, panowie. Odpalamy maszynę.
Przyjaciele…
Jest i on.
Rzymianie, członkowie zarządu.
Dobrze!
Witam na Aurorze Borealis.
Aurora Borealis!
Przy pierwszym wodowaniu planowaliśmy z Anne inną przyszłość.
- Fakt. - Nie ma co owijać w bawełnę.
Ta walka zebrała swoje żniwo.
W każdym razie na nowo określiliśmy funkcję tej skromnej łajby,
a wy jesteście tutaj, aby zainaugurować nasz projekt.
Zgadza się.
To nietypowe podejście do filantropii.
Trzy dni na luksusowym jachcie.
Ale ofiarowane przez was środki, a jest to znaczna kwota,
przekażemy tym, których nie stać na prywatnych lekarzy
czy eksperymentalne leczenie.
Wasze zdrowie.
- I twoje. - Dobrze prawi!
Tak jest!
Wiem, że chcecie się spotkać z Anne,
ale niestety po długiej podróży musi odpocząć.
Proponuję zatem zjeść lekką kolację, położyć się wcześniej,
a jutro przystąpić do świętowania z Anne.
- Zgoda. - Cudownie!
- Co wy na to? - Doskonale.
Ale przedtem miła niespodzianka.
- Poznajcie Danny’ego. - No nie…
Danny Tyler. Myślałam, że zmarł.
- Nieomal. - Robił, co mógł.
Danny!
Niezwykłe!
Laura Blacklock.
Richard.
- Miło cię gościć. - Dziękuję.
Może przywiózł viagrę dla Tommy’ego.
Nie potrzebuję.
Trzymaj. Dziękuję.
Bullmer, ty stary łajdaku. Jak się masz, bracie?
- Dobrze, bo cię widzę. - Co u Anne?
W porządku.
- Witaj na pokładzie. - Dzięki.
A ty coś za jedna?
Laura to ceniona dziennikarka. Pisze artykuł o fundacji.
Szkoda. Nie potrzebuję podglądaczy.
Dziękuję.
Moja mama jest wielką fanką.
Podobasz mi się.
Richard, kluczowe pytanie.
Czy jesteśmy już na wodach międzynarodowych?
Mam torbę pełną prochów.
Podzielę się z tymi cudnymi ludźmi.
Wolę nie płacić za kolejny odwyk…
Żartowniś ze mnie. Jestem czysty jak pupcia niemowlęcia.
Wciąż uroczy.
Jesteś jakąś tajną agentką?
Odwal się.
Po wszystkich twoich wywodach o tym, że się sprzedaję,
nie wierzę, że Laura Blacklock jest tu dla forsy.
Powrócił.
Takiego Bena pamiętam.
Teraz wiem, co chciał Ben.
No i jak?
Miła czy niemiła niespodzianka?
Bez komentarza.
Nie mów, że nie jest fajnie.
Szampan jest niezły.
Miałaś odpocząć. Zabaw się.
…razem przez dziewięć miesięcy.
Dziwne. Nie jest w twoim typie.
Schlebiasz mi jak diabli.
Spójrz na nią.
Jest ładna, ale trochę nudna.
Przepraszam bardzo.
W porządku.
Przepraszam!
Tak? Musisz mnie przedstawić.
Rety!
Piękna sukienka.
Zaplanowano operę na zewnątrz?
Przepraszam. Pomyślałam…
- Przesadziłam. - Skąd!
Nic z tych rzeczy. Dobrze ci w tej kuli dyskotekowej.
- Wyczuwam pewną zazdrość? - Jest cudnie.
Świetnie wyglądasz.
- Myślałam, że tak trzeba. - Jest dobrze.
Olśniewająco.
Pani Blacklock, czy pani Lyngstad może liczyć na odwiedziny po kolacji?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Jestem Sigrid. Szefowa ochrony pana Bullmera.
Jak długo pracujesz dla rodziny?
To mój pierwszy rok.
- Tutaj. - Dziękuję.
Proszę zaczekać. Pani Lyngstad wkrótce się zjawi.
Biblioteka.
Nalegałam, by to jedno miejsce zaprojektować samodzielnie.
- Dziękuję pani za zaproszenie. - Jestem Anne.
Wspaniale, że się zgodziłaś.
Śledzę twoje dokonania.
Publikacja w Guardianie na temat Kurdyjek bardzo mnie poruszyła.
To ja poprosiłam o ciebie.
Podejmujesz istotny wysiłek, dając głos tym, którzy go nie mają.
Dziękuję.
Wezwać lekarza?
Po prostu…
Przerwałam leczenie.
Żadnych leków, transfuzji.
Nic.
Pewnego dnia miałam już tego dość.
Rola pacjentki staje się zbyt wyczerpująca.
Bez leków czujesz wszystko wyraźniej.
Uciekający czas.
Przykro mi.
Czy mogłabym się ciebie poradzić?
Oczywiście.
Napisałam przemowę na galę.
Będę wdzięczna, jeśli rzucisz okiem.
Umysł już nie taki, jak dawniej.
Jasne.
Oddasz wszystkie pieniądze?
To wspaniałomyślne.
Skąd taki pomysł?
Trzeba uregulować rachunki.
Oddać to, co się wzięło.
Przez lata zabraliśmy bardzo wiele.
Fundacja zostanie przekazana osobom znacznie mądrzejszym
i znacznie życzliwszym niż ja i Richard.
To filantropia bez ego.
Trudno o egoizm, gdy mają cię zjeść robaki.
Dokończmy jutro. W tym samym miejscu?
Zawsze z chęcią pomogę.
Lauro?
Dziękuję.
Cześć, olśniewająca damo.
Praca do późna?
Mogę odpuścić, jeśli planujesz coś ciekawszego.
Staram się nie powtarzać błędów.
Auć.
Choć byłeś bardzo dobrym błędem.
Tak?
Bardzo dobrym?
Dla mnie i Bóg wie ilu innych.
Wybaczam ci.
- Przepraszam, byłem dupkiem. - To prawda.
Wiem.
Przeprosiny przyjęte.
DZWONI KABINA 8
Proszę zaczekać.
Kabina ósma. Mówi, że ktoś wpadł do wody.
Alarm. Człowiek wypadł za burtę.
Człowiek w wodzie, sterburta, kabina dziesiąta.
Dziesiąta? Zwolnij, tryb manualny.
Człowiek za burtą. Zbiórka całej załogi.
Mayday, Aurora Borealis prosi o niezwłoczne wsparcie.
- Nie budziłam pasażerów. - Czekamy. Numer osiem?
- Tak. - Dobrze.
- Zostawiam cię. - Dzięki.
Usłyszałam plusk, wyszłam i ujrzałam kogoś w wodzie.
- Zawracamy i szukamy. Bez obaw. - Kto to był?
Nie wiem. To trwało tylko chwilę.
Zakładam, że to kobieta z sąsiedniej kabiny.
- Z dziesiątki? - Tak.
Co się dzieje?
Zgłoszono, że gość wypadł za burtę.
Co? Kto?
Chyba kobieta, ale nie jestem pewna.
Wejść.
Człowiek za burtą?
Co się dzieje?
Gdzie Lars?
Kabina numer sześć.
- Gdzie on jest? - Zaginął Lars Jensen z szóstki…
Mam wszystko pod kontrolą, proszę…
Odnajdźmy zaginioną osobę.
Ktoś zaginął? Skarbie, słyszałaś…?
Nie ma jej.
Spałem, nie słyszałem, czy przyszła. Chyba by nie…?
Mój Boże.
Odnaleźliśmy pana Jensena.
Panie Jensen?
Tak?
Kto to zgłosił?
Laura Blacklock, dziennikarka.
- Mówiła o kabinie dziesiątej? - Tak, to właśnie dziwne.
Śpij spokojnie. Ja się tym zajmę.
Kobieta mojego wzrostu.
Blondynka, miała kaptur.
Wychodziła spod prysznica, a ja…
To był przypadek. Cofnęłam się, odwróciłam…
Nikt tam nie przebywał, pani Blacklock.
Ta kabina była pusta.
Gość zrezygnował dwa dni temu.
- Ona… - Zgadza się.
Na szybie była krew.
Widziałam ślad na…
Ktoś był na balkonie…
Chwila.
Ktoś tu był. Udowodnię to.
Bujało jachtem, a ona paliła na zewnątrz,
więc zebrałam niedopałki…
- Nie ma ich. - Kabiny są sprzątane dwa razy dziennie.
Słuchajcie, nie wymyśliłam sobie tego.
Liczenie zakończone.
Dziękuję. Zadzwoń do straży. Odwołaj alarm.
Wezwaliście straż przybrzeżną?
- Oczywiście. - Będą dalej szukać?
Poszukiwania zakończone. Jesteśmy w komplecie.
Ktoś wypadł. Może jeszcze żyje.
Pora wracać do łóżek. Zrobiło się późno.
Dobrej nocy.
- Nie możecie… - Bardzo mi przykro.
Słuchajcie. To jest…
Przypomnienie o zakazie wstępu do kabiny 10 w trakcie rejsu do Norwegii.
Przyjąłem.
Czy mogę jeszcze jakoś pomóc?
Może przyniosę herbaty?
Nie? To spokojnej nocy.
- Proszę! - Wzywała pani?
Nie mam połączenia z Internetem.
Bardzo mi przykro. System szwankuje.
Technicy to sprawdzają.
- Mogę przynieść coś do czytania. - Nie trzeba. Dziękuję.
- Panie Bullmer? - Błagam. Jestem Richard.
Chodzi o kobietę z dziesiątki.
Nie ma powodu do wstydu. Uwierzyłaś, że to prawda.
Bo to prawda.
Chciałabym zobaczyć załogę. Może jedna z kobiet…
Myślisz, że ktoś z personelu bezczelnie brał tam prysznic?
Policzono gości, więc kto inny mógł to być?
Racja. Poznajmy załogę.
Poza głównym inżynierem i kapitanem,
którzy są na stanowiskach, oto nasza cała załoga.
- Przepraszam za kłopot. - Rozpoznajesz kogoś?
Rozumiem instynkt dziennikarski.
- Główny inżynier? - Mężczyzna.
Szukasz kobiety, prawda?
- Nie obudzili cię wczoraj? - Udało mi się ponownie zasnąć.
Czy możemy dokończyć naszą wczorajszą rozmowę?
Szczerze mówiąc, jestem zbyt osłabiona…
To przez te wszystkie leki.
Wykańczają mnie.
Chyba muszę dziś odpocząć.
Przepraszam.
Obyś poczuła się lepiej.
Wszyscy mają mnie za wariatkę.
Nikt nie lubi pobudki w środku nocy. Przejdzie im.
- Widziałam ją. - Było ciemno.
Nieprawda. Widziałam ją w kabinie dziesiątej.
Wyszła z łazienki. Spojrzałyśmy na siebie.
Rozmawiała ze mną.
I nagle wyparowała?
Co robiłaś w obcej kabinie?
Unikałam cię.
Pokazywałeś Grace zdjęcia na korytarzu, a ja…
Moment.
Robiłeś zdjęcia. Daj mi to.
Spokojnie.
- Masz z przyjazdu? - Tak.
Udowodnię, że wchodziła, i nikt nie zaprzeczy jej istnieniu.
Fotografuję wszystkich. Po co drążyć?
- To już nie z jachtu. - Czekaj.
Spędzasz z tymi ludźmi sporo czasu.
O Boże. To ona.
Widziałam tę kobietę.
- To jest ona. - Lo…
To zdjęcie przypadkowej osoby z imprezy sprzed kilku miesięcy.
Zaczekaj!
Wyhamuj. Pogadajmy, jak to ugryźć.
Znalazłam ją!
Kobieta z kabiny dziesiątej.
To ona.
- Co to za zdjęcie? - Chyba z maja.
- Z imprezy Adama w Groucho. - Było grubo.
Czyli kobieta ze zdjęcia
jest podobna do kobiety z dziesiątki?
Nie, to właśnie ta kobieta z imprezy twojego gościa.
Jasne.
Kto to jest?
Adamie, znasz ją?
Nie wiem. Pokaż.
Nigdy jej nie widziałem.
Jesteście razem na zdjęciu.
Wygląda jak dziesiątki innych. Kobieta jak każda inna.
Adam otacza się konkretnym typem urody.
Dziękuję, Tommo. Nikt cię nie pytał o zdanie.
Coś ci powiem.
Lo.
Lauro.
Nie mam pojęcia, kto to jest. Jasne?
Lauro, doświadczyłaś wczoraj bardzo traumatycznych chwil.
Ale czy nie mylę się,
że kilka miesięcy temu byłaś świadkinią morderstwa?
Elena!
Przepraszam, skąd o tym wiesz?
Rowan opowiedziała mi o twojej rozmówczyni.
- Czemu to wyjawiłeś? - Martwiłem się o ciebie.
Takie obrazy często w nas ożywają,
zwłaszcza w kilkuminutowej fazie na granicy snu i jawy.
- Biedactwo. - Musisz się temu poddać.
Stale widuję małe tańczące ludziki.
Coś pięknego.
Nie do wiary.
Nie wstydź się, kochana.
Adamie, przyznaj się.
Zabrałeś pasażerkę na gapę?
Miałem taki plan, ale…
Jeśli to pomoże, Sigrid zidentyfikuje kobietę ze zdjęcia.
Ale musisz pamiętać, czemu służy ta wyprawa.
Dla mnie, mojej żony i gości.
To ważne, żebyś czuła się zrelaksowana.
Sig!
Załatwisz pani Blacklock wizytę w spa?
Coś wyciszającego.
- To może… - Jasne.
Może się przydać.
To mieszanka popiołu wulkanicznego,
subarktycznego torfu i naturalnych olejków.
Ciepły prysznic aktywuje jej działanie.
Zabieg rozluźnia mięśnie
i rozładowuje napięcie.
ODPUŚĆ
- Wszystko dobrze? - Kto tu był?
- Kiedy? - Przed chwilą.
Gdy brałam prysznic.
Ty?
Szykowałam ręczniki do pralni. Coś się stało?
- Napisałaś coś? - Cześć.
Błotko.
Byłeś u mnie?
- U ciebie? - W sali zabiegowej.
Nie, wyszedłem z sauny i chciałem pójść na masaż.
Jeśli pozwolisz.
Masz obsesję na moim punkcie.
- Muszę przejrzeć nagrania. - Jakie konkretnie?
Ze spa. Wszystkie osoby z ostatnich 20 minut.
Przepraszam, ale kamery nie śledzą naszych gości.
- Są wyłączone? - Tak.
Kto to nakazał?
To norma na łodziach z ważnymi osobistościami.
- Łatwiej o relaks… - Wiedzą, że nie są obserwowani.
Psiakrew.
Jasna cholera.
Jezu.
Powiedzieli, że nikogo tam nie było.
Że to dziewiczy rejs.
Skoro tak, to czyje to włosy?
Ktokolwiek to był, wypadł za burtę.
Rozumiem, że ich nie lubisz…
Nie mam żadnego rodzaju stresu pourazowego.
- Ani omamów. - Wcale nie twierdzę inaczej.
Ale nie musisz wyjaśniać tej sprawy.
Posłuchaj.
Na najbliższe 36 godzin utknęliśmy na jachcie.
Jeśli nic się nie zmieni do czasu dopłynięcia do portu,
pójdziemy z tymi włosami zgłosić zaginięcie policji.
Ale dalsze dokręcanie śruby wcale ci nie pomaga.
Oni rządzą światem.
Albo jadają lunch z tymi, którzy nim rządzą.
Jeśli ich wkurzysz…
Miałaś ciężki dzień.
Jak się trzymasz?
Pomóż mi z czymś.
Jak się poznaliście z Larsem?
Jego zarząd się zmartwił, że aura incelskiego Cezara jest passé.
Weekend ze mną uwieczniony na socjalach
miał przekonać udziałowców, że dowodzi nimi samiec alfa.
- Czyli nie jesteście…? - Nic z tych rzeczy.
Tylko pod publiczkę.
Raczej nie przepada za kobietami.
Trochę przerażające.
Chcesz selfie? Za darmo.
Dawaj. Podbijesz swoje zasięgi.
Gotowa? Cudnie.
Podziwiam to, co robisz.
Mogłabym być dziennikarką, gdybym nie była taka… No wiesz.
Możesz pić w pracy?
Winszuję.
W latach 90. pracowałam dla wspaniałej galerii w Mayfair.
Lunch był istną walką na śmierć i życie z martini.
Często sypiasz w wannie?
Tylko po awanturach.
O co się kłócicie?
Rano żadne z nas nie pamięta.
Ale nie ma żadnych siniaków.
A gdyby były…
to moje.
Poprawię ci kołnierzyk.
Nie wtykałabym nosa.
Nie chcesz im się narazić. Zwłaszcza jej.
Nic ci nie jest?
Wszystko gra.
Skąd znasz Richarda i Anne?
Też jestem bogaty.
Stworzyłem firmę technologiczną.
Richard był pod wrażeniem i zainwestował.
AI i rozpoznawanie twarzy.
Pewnie większość z was zna historię tego wszystkiego.
Chciałem dać Anne powód do dalszej walki.
Stworzyć coś tak pięknego, że będzie czuła to samo co ja.
Że grzechem byłoby…
opuścić ten świat bez postawienia stopy…
Jestem z ciebie dumny, kochanie.
Czuję…
Czuję wdzięczność…
Przepraszam.
Dziękuję, że tu jesteście.
Nie wiem, co powiedzieć.
Po prostu…
- Kochana. - To przykre.
Już dobrze.
W porządku?
Przepraszam.
Życzę smacznego. Na zdrowie.
- Twoje zdrowie. - Zdrówko.
Do gwiazd, skarbie
Do morza
Bo wnet, skarbie
Zniknę niczym zorza
- Nieźle. - Super!
Dziękuję.
Najdroższa Anne,
twoja piękna dusza odchodzi, żeby zapłonąć na zawsze.
Pamiętasz nasz duet w Amalfi przed wieloma laty?
- O tak. - Prawda?
Jestem bardzo zmęczona.
Oczywiście.
- Pójdę do łóżka. - O nie.
- Pomogę. - Nie trzeba.
Śpij dobrze, kochana.
Zaśpiewam ci serenadę do snu.
Dzięki.
Już pamiętam tę piosenkę.
- Jest piękna. - Dziękuję, Danny.
Czy polubisz dźwięk Tych czteroliterowych słów?
Z nimi większa mądrość
Gdy upadasz znów
Chcę przejść przez poranek A nie dostrzegłem nocy
Chcę cię mieć przy sobie I kochać z całej mocy
Gdybym tylko mógł…
Nieopodal jest stado wielorybów.
Nie dołączy doktor do nas?
Zostanę z pacjentką.
Do zobaczenia!
Pani Blacklock. Wszystko gra? Zgubiła się pani?
Właściwie chciałam pomówić z kimś z załogi.
Dobrze.
Słuchajcie.
Czy któraś z was widziała na pokładzie tę kobietę?
Nie.
Mogłybyście zrobić zdjęcie i spytać resztę załogi?
I jeszcze jedno.
Czy łatwo kogoś przemycić na pokład, żeby załoga nic nie dostrzegła?
Właściciele nie byliby zadowoleni, że omawiamy to z panią.
Nie lubisz wielorybów?
Nie przepadam za chłodem.
To chyba przejście dla personelu?
Chciałam obejrzeć resztę jachtu.
Muszę wracać do Anne. Odpoczywaj, póki masz spokój.
Tylko nie to.
Kiepski fotograf.
Rozkojarzyłem się. Tak na mnie działasz.
Co poradzić? Robię, co mogę.
Może popstrykamy później?
Mam inny strój.
Wezmę oba aparaty.
- Jeszcze jednego drinka? - Jasne. Pójdę z tobą.
Mają tu od tego ludzi.
Pomyśl o tych bożych darach.
Wyciągnę go na kolację.
Pamiętam cię…
- O Boże! - Co?
- Co jest? - Pomóż jej!
Szybko! Ona krwawi!
Pomocy!
Spójrz na mnie.
- Blacklock. - Już dobrze.
Staramy się zrozumieć, co zaszło.
Już tłumaczyłam. Ktoś mnie wepchnął.
Musiałeś widzieć.
Od razu wróciłem na mostek.
Ale nie było tam innych osób.
- Ktoś próbuje mnie zabić. - Laura.
I uciszyć.
Wyobrażam sobie, co przeszłaś,
ale jestem przekonany, że byłaś tam sama.
To nie był wypadek.
Pokrywa nie zamknęła się samoistnie.
Skarbie, czemu ktoś miałby to zrobić?
Zgubiłeś guzik.
Byłeś w moim pokoju?
Nie.
- Byłeś tam. - Lo, wyhamuj.
O Boże.
- Gdzie moje rzeczy? - Jakie?
Gdzie one są? Moje rzeczy. Ubranie, płaszcz.
Zabrano je do pralni.
Co pani robi?
- Proszę pani! - Pozwól jej.
- Mam. - Rzeczy osobiste są tutaj.
Próbowaliśmy wysuszyć telefon, ale…
W kieszeni płaszcza był woreczek strunowy.
Tylko tyle znaleźliśmy.
No jasne.
Tutaj jesteś.
Odejdź ode mnie.
- Lo, posłuchaj. - Nie…
Co z tobą?
Napastnik przeszukał mój płaszcz.
Miałam w nim włosy.
Myślisz, że maczałem w tym palce?
Jako jedyny wiedziałeś o włosach.
Przepraszam.
Powiedziałem innym, że masz dowód.
Myślą, że ześwirowałaś. Broniłem cię.
Więcej mi nie pomagaj.
Danny, daj spokój. A co z galą?
Dziewczyna próbowała się utopić. Co będzie następne?
Każę jej opuścić pokład.
Mogłeś mieć trupa na jachcie. Trupa!
- Wystarczy mi skandali. - Błagam, przemyśl to.
Coś tu jest nie halo.
Muszę was opuścić. Wybacz.
Anne jest jego fanką.
Ponoć kiedyś była dobrą dziennikarką.
- Cholerne utrapienie. - Istna wariatka.
Znamy inne gwiazdy rocka, które dysponują wolnym czasem?
Gratulacje, dziwaczko.
Świetna robota.
Nie widzicie, że to podejrzane?
Zepchnięto mnie, a teraz on wyjeżdża.
Bał się, co jeszcze zrobisz.
- Jasne. - Zresztą jak my wszyscy.
Naprawdę myślisz, że Danny wypchnąłby kogoś za burtę?
Być może.
- Kto jeszcze? Może ja? - A ja?
Żadne z was nie ma pojęcia, kiedy druga osoba wróciła do kabiny.
Tego jeszcze nie grali. Wariactwo na kosmicznym poziomie!
W wodzie nie było ciała.
Nie ma takiej opcji!
Szwendałaś się, lunatykowałaś,
a twój otumaniony, rozkojarzony umysł wszystko sobie wymyślił.
Odpuść!
Na Boga!
Jesteś przygnębiająca. To trochę toksyczne.
Stój! Mój Boże.
Zaczekaj!
Kim jesteś?
- Widziałam, jak tonęłaś. - Nieprawda.
Widzisz, że żyję. Zostaw tę sprawę.
- Ostrzegłam cię. - To ty napisałaś na lustrze?
- Czemu pchnęłaś mnie do basenu? - To nie ja.
- Kto zabrał włosy z płaszcza? - Przestań!
- On cię zabije. Przestań! - O kim mówisz?
- O co chodzi? Kto wpadł do wody? - Musisz przestać!
Boże…
Anne?
Dlaczego?!
Pomocy!
Bez leków czujesz wszystko wyraźniej.
To przez te wszystkie leki.
Wykańczają mnie.
Już pamiętam tę piosenkę.
Dokończmy jutro.
Kim jesteś?
Wiem, że nie jesteś Anne.
Nie wiedziałaś, że Anne odstawiła leki.
Nie pamiętałaś o umówionym spotkaniu.
To Anne wypadła za burtę?
Od tamtej pory podajesz się za nią.
Nie taki był plan.
Czyj głos słyszałam tamtej nocy w pokoju?
To był…
Jaka głupia byłam. To Bullmer, prawda?
Wiedział, że…
Anne chce go wydziedziczyć.
Nie przypuszczałam, że ją zabije.
Miałam udawać Anne tylko przez jeden dzień.
Żeby podpisać testament przy prawnikach.
To miało być zwykłe aktorstwo.
- Wypróbuj i podziel się wrażeniami. - Jasne.
Ma taki program.
Do rozpoznawania twarzy.
Odezwał się na Facebooku.
DOPASOWANIE
Zaprosił mnie na imprezę w Londynie. Za wszystko zapłacił.
Nigdy nie oferowano mi takiej kwoty.
Żeby się udało, musisz się czuć przy mnie swobodnie.
Richard?
Co to ma znaczyć?
Kim jesteś?
- Co ona…? Zwariowałeś. - Spokojnie.
- Odbiło ci! - Uspokój się.
Zamilcz i słuchaj…
Zamknij się!
Chciałaś mi zostawić jakieś ochłapy?
Jezu!
Ty…
Wszystko gra.
Anne.
Nigdy bym się na to nie zgodziła.
Nie!
Nigdy.
Powinnam była to przerwać.
Nie miałam pojęcia, że to się tak skończy.
Nie wiesz, skąd pochodzę.
Jak to jest nie mieć nic dla tych, którzy na tobie polegają.
Córka jest dla mnie wszystkim.
Jak masz na imię?
Carrie.
Posłuchaj mnie, Carrie.
On cię wykorzystuje.
Sądzisz, że pozwoli ci odejść po podpisaniu dokumentów?
Widziałaś, jak zabił człowieka.
Nie zostawi po sobie żadnych śladów.
Mnie już próbowali zabić.
Musimy współpracować.
Muszę wrócić na górę.
To Anne.
Anne?
Gdzie byłaś, najdroższa?
Przegapiłabyś przedstawienie.
Przepraszam.
Chcieliśmy wam jeszcze raz podziękować
za obecność w tym wyjątkowym czasie.
Kocham cię, skarbie.
Spędzenie życia z tobą było ogromnym zaszczytem.
Skoro nie możemy zabrać Aurory do zorzy polarnej,
sprowadzimy ją do nas.
- To lubię! - Przepiękne!
- Robi wrażenie. - Chodź.
Bardzo cię kocham.
Uszanowanie.
Zajrzałem do pacjentki.
Pozwólmy jej spać. Dużo przeszła w ostatnich dniach.
Oczywiście.
Lo?
Możesz na mnie liczyć.
Nie mogła wyparować.
Jesteśmy na morzu. Nie ma dokąd uciec.
Będziemy z kapitanem szukać.
Znajdź ją i pozbądź się jej.
Dobrze?
Jasne?
Mam dość.
Nie mogę. Nie tak się umawialiśmy.
Nic nie poszło zgodnie z planem. W tym cały szkopuł.
Anne to inny temat.
Przedawkowywanie leków kobiecie u schyłku życia.
Ale to już morderstwo z zimną krwią.
Muszę ci przypomnieć, gdzie byliśmy trzy lata temu?
Płakałeś jak bóbr, błagając o pomoc.
Nie wierzę, że zrobiłeś to tylko jednej kobiecie.
Proszę cię.
Ile trupów wypadłoby z szafy, gdybym tego nie zatuszował?
Straciłbyś uprawnienia i spędził resztę życia w pierdlu.
Doceniam wszystko, co zrobiłeś.
Wiem, ale chyba nie zapominamy o naszych ustaleniach?
Nie.
Zajmę się nią.
Dzięki, Robert.
Musisz iść na policję. Powtórzyć to, co mi powiedziałaś.
Nie mogę. Aresztują mnie za współudział.
Zginął człowiek. Odbiorą mi córkę.
Muszę tylko podpisać dokumenty i pokazać się na gali.
Naprawdę sądzisz, że pozwoli ci żyć?
Wiesz, że się ciebie pozbędzie.
Wiedzą, że tu jestem?
Nie, ale szukają cię.
Kiedy dopłyniemy?
Za dwie godziny. Zostawię otwarty właz.
- Może ci się uda. - Posłuchaj.
Jesteś bezpieczna, póki nic nie podpiszesz.
Potrzebuje cię żywej.
Gdy zrobisz, co zechce, będziesz w niebezpieczeństwie.
Przyjdę z pomocą.
Obiecuję.
Członkowie załogi, za 30 minut zarzucamy kotwicę.
- Lars. - Tak?
Pobrałeś już mój album?
Powiedziałabym Karli, że trzy razy to za wiele.
- Ostatnie pomieszczenie. - Owszem.
Doktor Mehta prosił, żeby pozwolić jej odpocząć.
Była w kiepskim stanie. Podano leki uspokajające.
- Proszę jej przekazać, że byłem. - Oczywiście.
Dziękuję.
Ben.
Dziękuję za obecność przez te kilka dni.
Ciekawe co napstrykasz na gali.
Jasne. Tylko…
Martwię się o Lo.
Ja również.
Ale nie może być w lepszych rękach.
Lekarz wart każdych pieniędzy.
Zgodził się tu zostać, dopóki Laura nie poczuje się lepiej.
Stanęliśmy daleko od brzegu.
Płytka woda nie pozwala podpłynąć bliżej.
To jedyny minus posiadania tak wielkiej łodzi.
Pasażerowie, transport odpływa za pięć minut!
Prosimy się udać na platformę kąpielową.
Ogromną przyjemnością było państwa gościć.
- Do zobaczenia. - Dziękujemy.
Bezpiecznej podróży.
- Ben? - Do widzenia.
Nie mogę zostawić Lo. Dołączę do was później.
Czy możemy już ruszać?
- Kostnieję. - Zamilcz, Adamie.
Ale naprawdę, nie możemy czekać na wszystkich.
Jak to się…?
Halo?
Lauro.
Dzięki Bogu, że jesteś.
Wszyscy się martwili.
Nie zbliżaj się.
Chcę sprawdzić, czy nic ci nie jest.
- Nic. - Zniknęłaś na ponad dobę.
Wszystko gra.
Chcę się upewnić, że nie zrobiłaś sobie krzywdy.
Spokojnie, wszystko naprawimy.
Co do diabła?
Co to było?
Co?
Co było w strzykawce?
Ben.
Uciekaj!
- Odkryj prawdę! - Kurwa.
Boże. Ben.
Ani kroku dalej!
Co się dzieje?
Ben nie żyje.
Co ty wygadujesz?
Zaatakował mnie.
Chronił Lo i…
Nie było wyjścia.
- Ukryłeś ciała? - Mamy tylko jego.
Lo wskoczyła do wody. Nie mogła przeżyć w tej temperaturze.
To musi się udać.
Zrozumiano?
Podpisze testament.
A po gali pozbędziesz się jej.
Pozwoliłem sobie skomentować tę nagłą zmianę woli
po takim nakładzie pracy w fundacji.
- Oczywiście. - Cóż…
Mąż był przy moim boku w trudnych chwilach przez wiele lat.
Po namyśle postawiłam na rozsądniejsze rozwiązanie.
Podpisujemy?
Oczywiście.
Źle się czujesz?
Czy doktor Mehta ma ci coś podać?
Nie.
Wszystko dobrze.
Wybierz suknię.
Wygłoszę dziś przemowę. Musisz się tylko uśmiechać.
Idę się przebrać. Do później.
Ochrona na dwójkę.
Błagam. Anne nie żyje.
Przed chwilą była z prawnikami.
Zmieniła testament?
Przepisała cały majątek na Bullmera?
Powiedziała, że go wydziedziczy.
Zaprowadziłaś mnie do Anne, a ona tej samej nocy wypadła za burtę.
Bullmer ją zabił.
Od tamtej pory wciela się w nią ta kobieta.
Zapłacił jej za to.
Posłuchaj.
To przemowa, którą Anne chciała dziś wygłosić.
To szaleństwo.
A jeśli to udowodnię?
To zaszczyt, że tak licznie przybyliście złożyć hołd
kobiecie, przy której trwam i wielbię ją od wielu lat.
Której wizja…
i ambicja
pomogły podtrzymać rodzinne dziedzictwo
i wzbogacić życie wielu tu zgromadzonych.
Prawda.
Nie trzeba przedstawiać.
Anne Lyngstad.
Moja ukochana Anne chciałaby, żeby był to dzień radości.
Nie smutku.
To ma być nowy początek.
Dziadek Anne założył małą firmę transportową 70 lat temu.
Teraz uruchamiamy Fundację Lyngstad,
by spłacić dług wdzięczności.
Gdyby Alfred był tu z nami, czułby ogromną dumę z osiągnięć Anne.
I z pewnością…
Przepraszam, co…?
Wybaczcie, że przerywam.
Anne Lyngstad poprosiła, żebym przedstawiła historię właściwie.
Spokojnie, zaraz wszystko…
Udzielasz mi głosu?
- Co się dzieje? - Ta kobieta ma urojenia.
- Ostatnie cztery dni… - Niech przemówi.
Richard, co się dzieje?
Wystarczy. Zabierzcie ją do domku.
Pozwalam jej mówić.
Kochanie, jest ci jej żal…
Niech mówi.
Lepiej świętujmy w spokoju.
- Puśćcie moją gościnię. - Na co czekacie? Zabrać ją.
Anne chce, żeby przemówiła.
- Pozwolisz jej? - W końcu to jej przyjęcie!
Słyszeliście panią Lyngstad. Odejść.
Dziękuję.
Dostałam to od Anne Lyngstad przed czterema dniami.
- To jej przemowa. - Stuknięta kobieta.
Anne, pozwolisz mi ją odczytać?
Tak, proszę.
- Ostrzegam. Nie rób tego. - Pozwolisz jej mówić?
„Po mojej śmierci udziały i kapitał firmy zostaną spieniężone.
Wszystko trafi do Fundacji Lyngstad.
- Kontrolę nad fundacją przejmie… - Wyłącz mikrofon!
…niezależny podmiot.
Mój mąż, Richard Bullmer,
zostanie wykluczony z działalności fundacji”.
- To kłamstwo. - Richard.
Sama to napisała. Próbuje wywołać skandal.
- Anne, czy to twoje słowa? - Tak.
Za kogo się masz? Myślisz, że możesz mi to robić?
Mówimy tylko prawdę. Anne potwierdzi.
Tak, Lauro.
Usłyszałeś wolę swojej żony, prawda?
To jest bardzo niemądre.
- Bardzo. - O co tam chodzi?
Mam inny pomysł.
Panie i panowie, może zakończmy na dziś.
Dokończymy innym razem. Samopoczucie Anne…
Czuję się bardzo dobrze.
Nawet nie jesteś Anne!
To nie ona!
W takim razie kim ona jest?
Gdzie prawdziwa Anne?
Chcesz coś jeszcze wyjawić gościom?
Kim ona jest?
Richard!
- Cofnąć się! - Spokojnie.
- No już! - Odłóż to.
Odkręcisz to albo cię zabiję.
- Odsunąć się! - Spokojnie!
Odłóż nóż.
Bullmer, to koniec.
Idziemy!
- Puść ją! - Richard!
Cofnąć się!
- Richard, dość. - Z drogi!
- Przestań! - Odejdźcie!
Wynocha!
Zostać, bo ją zabiję.
Przestań stawiać opór albo cię tu zadźgam.
- Lauro, o co chodzi? - To nie Anne!
- Co? - Utopił ją cztery dni temu.
Cholera.
Idziemy. Tędy.
Na dół.
Szybko. Odwiąż to.
Tutaj.
Bullmer, rzuć nóż!
Bo co?
- Powinieneś to zrobić. - Pierdol się!
Co ty wypra…
Ani się waż.
Cholerna…
Nie mogę ryzykować.
Jak śmiałaś, do cholery!
Spokojnie.
Już po wszystkim.
To koniec. Jesteś bezpieczna.
Po wszystkim.
Spokojnie. Już dobrze.
Dziękuję, że wyjawiłaś prawdę.
DZIEDZICTWO ŻYCIA:
FUNDACJA LYNGSTAD PRZEKAZUJE REKORDOWĄ SUMĘ NA BADANIA NAD RAKIEM
- Dzięki. - Genialny artykuł.
To dlatego chciałam tu odbyć staż.
Gdy skończysz się podlizywać, przynieś mi herbatę.
Każdy skupiłby się na jego zbrodni,
a ty znalazłaś w tym pozytywy.
To mnie zaskoczyło.
Mnie też.
DOMNIEMANI WSPÓŁSPISKOWCY ODPOWIEDZĄ ZA PODWÓJNE MORDERSTWO
Ludzka historia na nieludzkie czasy.
Tego nam potrzeba.
- Kolegium za pięć minut. - Zaraz będę.
Cześć! U nas wszystko w porządku.
Musisz nas odwiedzić.
Napisy: Maciej Dworzyński