SYN
Hej.
Cześć, Jessica.
Wyślesz mi akta Jacksona? Nie mam w mailach.
Muszę spojrzeć na nie dziś wieczorem.
Dobrze. Dzięki. Do jutra.
Co tu robisz?
Musimy porozmawiać.
Nie możesz przychodzić bez zapowiedzi.
Dzwoniłam wiele razy. Ale nie odbierasz telefonu.
O co chodzi?
- Chodzi o Nicholasa. - Coś się stało?
Tak.
To powiedz mi.
Wezwali mnie dziś po południu.
Do szkoły. Przed chwilą. Na rozmowę z dyrektorem.
Żeby wyjaśnił mi, co się dzieje.
I wtedy się dowiedziałam.
Nicholas nie chodzi do szkoły od blisko miesiąca.
Co?
Mówię ci... Od tygodni tylko udaje.
- Każdego ranka... - Co ty mówisz?
- Wyjaśniam ci. - Poczekaj.
Nie chodzi do szkoły od miesiąca, a ty niczego nie zauważyłaś?
Wychodził ze swoją torbą i wszystkim, czego potrzebował,
jakby nic się nie stało. Tylko, że tam nie chodził.
- A szkoła, oni... - Szkoła...
Mówili, że wysłali mi mnóstwo maili, których nigdy nie dostałam.
Co on robił? Przez cały dzień? Dokąd chodził?
Nie wiem. Nie mam pojęcia.
Ledwo odpowiada na moje pytania.
Beth.
Przepraszam, Kate przyszła pomówić o Nicholasie.
Odkryliśmy, że od miesiąca nie chodzi do szkoły.
To nie wszystko, Peter.
Nie jest z nim dobrze.
Musisz z nim porozmawiać. Już nie wiem, co robić.
Potrzebuje cię, Peter. Nie możesz go po prostu porzucić.
Nie porzuciłem go. Czemu mówisz takie rzeczy?
Dobrze.
Niedawno...
poprosiłam go,
nawet nie pamiętam o co, żeby wyniósł swój talerz, czy coś,
a on spojrzał na mnie
z taką...
z taką nienawiścią.
Myślałam, że on...
Co?
Przeraża mnie.
Dobrze,
jutro się z nim zobaczę. Przyjdę pod koniec dnia.
Dzięki.
Sprawdziliśmy ich politykę zrównoważonego rozwoju
i uważamy, że zakup tej firmy byłby zgodny z naszą zieloną strategią.
Ich inicjatywy ekologiczne, społeczne i zarządzanie
przyniosą nam duży prestiż.
Połączenie z nimi wpłynęłoby dobrze na ich oraz naszą reputację.
Świetnie. Myślę, że wiem już wszystko, co trzeba.
Zadzwonię do Jeffreya, sprawdzę, czy są chętni.
- Doskonale. - Świetnie.
Dziękuję.
Proszę.
Odezwę się, gdy będzie po wszystkim.
- Dziękuję. - Świetnie.
Dzięki.
Drzwi się zamykają.
Dzięki.
Chodź.
Cześć.
Co tu robisz?
Mogę wejść? Przeszkadzam ci?
Co słychać?
W porządku.
Wpadłem, bo chciałbym
porozmawiać z tobą. Masz chwilę?
Pewnie.
Twoja mama mówiła, że nie chodzisz do szkoły.
Co się dzieje?
Nic.
Wiem, że przechodzisz teraz ciężki okres i jesteś na mnie zły,
ale to nie powód, żebyśmy nie mogli porozmawiać.
Czemu przestałeś chodzić do szkoły?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Nie możesz nagle zdecydować, że nie pójdziesz do szkoły.
Nie ma takiej opcji.
Masz jakieś problemy?
Czemu wzdychasz?
Bez powodu.
Musi być powód. Powiedz mi.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Nie mogę ci pomóc, jeśli nic mi nie mówisz.
Co robiłeś całymi dniami? Gdzie byłeś?
Chodziłem.
Chodziłeś? Sam?
Tak.
Ale czemu, Nicholas?
Myślisz, że tak można? I do tego kiedy zbliżają się egzaminy.
Zdajesz sobie sprawę, że chcą cię wyrzucić ze szkoły?
Hej.
Twoja matka jest zdesperowana, wiesz o tym?
Chce posłać cię do szkoły z internatem.
- Tego chcesz? - Nie.
Więc musisz coś zrobić. Dłużej tak być nie może.
Nie mogę nic z tym zrobić.
Dlaczego tak mówisz? Czy coś wydarzyło się w szkole?
Nie.
Albo poza nią?
Możesz mi powiedzieć. Po prostu...
Nie o to chodzi.
To...
Tak?
Nie wiem, jak to określić.
Powiedz mi własnymi słowami.
To życie.
Ciąży mi.
Co takiego ci w nim nie odpowiada?
Nie wiem.
Chcę, żeby coś się zmieniło, ale nie wiem, co.
I dlatego czasami mówię sobie, że może...
Powiedz mi.
Chciałbym mieszkać z tobą.
- Ze mną? - Ja i mama
nie dogadujemy się.
Już nie może ze mną wytrzymać. Wiem o tym.
A kiedy tu jestem,
mam zbyt wiele złych myśli.
I chcę mieszkać z moim bratem.
Tak.
Jeśli wyślecie mnie do szkoły z internatem, oszaleję.
Oczywiście, że nie.
Tak będzie. Mówię ci.
Czuję, jakby moja głowa miała eksplodować.
Chodź tu.
Czasem wydaje mi się, że popadam w obłęd, tato.
O czym ty mówisz?
Tak jest. Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Nie martw się, kochanie.
Damy sobie z tym radę.
Wierz mi.
Dodzwoniłeś się do Kate. Zostaw wiadomość.
To ja. Właśnie z nim rozmawiałem.
Zadzwoń do mnie, kiedy odsłuchasz. Dzięki.
Czemu tak do tego podchodzisz?
To znaczy jak?
Może zamieszkać w pokoju z tyłu.
A co ze szkołą?
Coś wymyślimy.
Jakaś szkoła przyjmie go w środku semestru, nie?
Tak, jakaś na pewno.
Znasz go tylko dwa lata.
I widzę, że...
Wiem, że odniosłaś złe wrażenie,
po wszystkim, co się wydarzyło, ale nie zawsze taki był.
Kiedy był młodszy, był taki...
A teraz, kiedy się z nim widziałem, miał
sam nie wiem, ślady.
Ślady? To znaczy...?
Blizny, na ręce.
To mną wstrząsnęło.
To mój chłopiec.
Hej.
To prawda, masz rację.
Czuję się winny.
Nie mogę udawać, że nie jestem odpowiedzialny za tę sytuację.
Odszedłem, Beth.
Odszedłem.
Ale to nie twoja wina, że jest z nim źle.
Przechodzi ciężki okres.
W każdym razie, chyba nie mam wyboru.
Nie mogę go zostawić.
Rozumiem.
Nie martw się. Rozumiem.
I powinieneś pomówić z lekarzem o tych bliznach.
Wiem.
Jesteś gotowy?
Tak.
- Nie chcesz...? - Nie, dziękuję.
- Więc... - Tak.
I nie zapominaj, że możesz zawsze...
Wiem. Dzięki, mamo.
W każdej chwili, bo...
Ale nie myśl, że to dlatego, że...
Wiem.
Wiem, co chcesz powiedzieć. Nie martw się.
W porządku.
Hej.
Zadzwoń do mnie.
Poczekaj.
- Prawie bym zapomniała. - O czym?
Chlebek bananowy.
Dzięki, mamo.
Kocham cię.
Masz wszystko, czego ci trzeba?
Tak.
Znalazłeś ręcznik od Beth?
Tak.
Dobrze. To zostawiam cię.
Idę do łóżka.
Bardzo się cieszę, że tu jesteś.
Brakowało mi spędzania czasu z tobą.
A Beth? Naprawdę nie ma nic przeciwko, że tu jestem?
Oczywiście.
Cieszymy się, że tu jesteś, oboje.
To też twój dom.
W porządku?
Powinieneś się kłaść. Już późno.
Tak.
Hej.
Dobranoc.
Dobranoc, tato.
Doktorze Collins, mówi Peter Miller. Przepraszam, że dzwonię na komórkę,
ale chciałem pomówić o moim synu, Nicholasie.
Chyba powinien chodzić do terapeuty.
I pomyślałem, że może zna pan kogoś dobrego.
Proszę oddzwonić do mnie. Dziękuję.
Przeszkodziłem ci?
Nie. Wejdź.
Powiedz mi,
czy mam rację, że myślisz o przeprowadzce do Waszyngtonu?
Wieści szybko się rozchodzą.
Podobno startuje w prawyborach. To prawda?
Co dokładnie ci zaproponował?
Że będziesz częścią kampanii?
Jeszcze nic konkretnego, ale...
Dobrze, pozwolę ci wrócić do pracy.
Ale dasz znać, jak się dowiesz?
Oczywiście.
PETER MILLER PRAWNIK
Wszystko w porządku w domu?
Co?
A, tak.
To świetnie.
Dzięki, Andrew.
I jesteśmy.
W 1776...
Przeszkodzę tylko na chwilę,
żeby przedstawić Nicholasa, który dziś do nas dołącza.
Wiem, że powitacie go, jak należy.
Cześć, Nicholas. Jestem pan Yama. Uczę historii.
Witaj.
Zajmij miejsce. I przyjdź po lekcji,
to powiem ci, gdzie teraz jesteśmy.
Świetnie. Zostawiam was.
Jak mówiłem, i warto to zapisać,
dzielenie władzy między narodowym a stanowymi rządami.
W 1776, kiedy podpisana zostaje Deklaracja Niepodległości,
13 nowych, niezależnych stanów zachowywało się bardziej jak kłócące się rodzeństwo.
Każdy z nich chciał suwerenności. Czy ktoś wie, co to jest?
Władza absolutna.
Ale ówczesna scena polityczna nie była na to gotowa.
To jest oryginalny plan?
- Hej. Co słychać? - W porządku. A u ciebie?
No wiesz. Masz spotkanie z szefem?
- Tak. - Masz szczęście. Jest w dobrym humorze.
- Dobrze. - Nadal jesteś w Nowym Jorku?
Tak, wciąż w Nowym Jorku.
Jak twój ojciec? Słyszałem, że miał problemy zdrowotne.
A, tak. Właściwie to nie. Wszystko w porządku. Dzięki.
Dobrze. Po prostu dawno go nie widzieliśmy.
- Pozdrów go ode mnie, OK? - Jasne.
- Na razie. - Na razie.
Zapraszam.
Tędy.
Peter. Jak się masz? Świetnie, że do nas przyjechałeś.
Pozwól, że przedstawię cię dwójce ludzi, którzy pracują przy...
Nicholas, cześć, to ja.
Chciałem wiedzieć, jak ci dziś poszło.
Zadzwoń do mnie. Kocham cię.
Tata
Nicholas, jesteś gotowy?
Bo już czas iść.
Nicholas, zrobiłam ci kawę. Masz czas, żeby ją wypić.
Nicholas, spóźnisz się.
Wołałam cię co najmniej 10 razy. Nie możemy tak robić każdego ranka.
Słyszysz mnie?
Nicholas!
- Czemu nie odpowiadasz? - Odpowiadam ci.
- Już czas. Musisz iść. - Wiem.
Theo nie obudził cię w nocy?
Nie.
Boże, masz szczęście.
Tak samo, jak twój tata. Nic go nie budzi.
Ten zwrot, "spać jak dziecko",
powinien brzmieć "spać jak mężczyzna".
Gdzie on jest?
Już wyszedł. Miał dziś spotkanie bardzo wcześnie rano.
Twoja kawa. Masz koło 5 minut.
- Co się stało? - Nic.
Coś cię boli?
To...
Nie to.
Jesteś nieszczęśliwy?
- Dlaczego jesteś nieszczęśliwy? - Nie wiem.
Nie wiesz?
Czy to zdarza się często?
Że zaczynasz płakać bez powodu?
Ja nie płaczę.
W każdym razie, muszę iść.
Mogę zadać ci pytanie?
Tak, oczywiście.
Kiedy poznałaś tatę, wiedziałaś, że ma żonę?
Wiedziałaś?
Tak.
Ale od razu powiedział mi, że...
Że co?
Lepiej porozmawiaj o tym z nim.
Wiesz,
kiedy odszedł, mama bardzo to przeżyła.
Bardzo cierpiała.
Nigdy nie przestała mówić o nim okropnych rzeczy.
A przez ten cały czas, ja nadal go podziwiałem.
Jakby
krojono mnie na pół.
Rozumiem.
To nie jest łatwa sytuacja.
I to cię nie powstrzymało?
Słucham?
Kiedy go poznałaś.
To, że wiedziałaś, że jest żonaty i ma syna, nie powstrzymało cię?
Co mam powiedzieć, Nicholas?
Nic. Masz rację.
Nie wiem, po co pytam. To głupie.
- Nie, nie jest głupie. - Muszę iść. Do zobaczenia później.
Do zobaczenia.
Cześć, Nicholas, to ja.
Tylko chciałam cię uściskać.
Mam nadzieję, że wszystko u ciebie w porządku.
I że możemy spotkać się któregoś dnia,
jeśli masz czas.
Oddzwoń do mnie. Tęsknię za tobą.
Pa.
Jeśli możemy udowodnić, że nie powinni byli działać jako pierwsi...
wtedy może to będzie możliwe.
Chodzi o równowagę sił.
- Tak? - Przepraszam.
To tego pan szukał?
Doskonale.
Znalazłeś to w archiwach?
Dobra robota.
Potrzebuje pan czegoś jeszcze?
Dziękuję bardzo.
To bardzo się przyda.
Cześć.
- Kto to jest? - Kto?
Nowy stażysta.
Francuz. Bardzo inteligentny.
Czemu pytasz?
Bez powodu.
Do jutra.
Cześć.
Cześć, Peter, to ja.
Posłuchaj,
nie chcę sprawiać ci kłopotu.
Ale Nicholas w ogóle się nie odzywa.
Zostawiam mu wiadomości, ale on nie oddzwania.
Więc,
moglibyśmy pomówić?
Dzięki.
Ładna marynarka.
Dzięki.
Proszę.
Więc wszystko w porządku w twojej nowej szkole?
Jest OK.
Mówiłeś, że nie czujesz więzi z ludźmi w twoim wieku?
Nie.
- Dlaczego? - Myślę, że są głupi.
Obchodzą ich tylko imprezy i zabawa.
Mnie to w ogóle nie interesuje.
To co cię interesuje?
- Co? - Nie, nic.
W każdym razie,
teraz jest lepiej.
Nie lubisz być w tym wieku?
Nie to miałem...
Dzień dobry.
- Proszę pana. - A, tam jest.
Dziękuję.
- Przepraszam za spóźnienie. - To nic.
Wiem, jak bardzo jesteś zajęty. Zwłaszcza teraz, jak słyszę.
- Tak. - To ekscytujące.
- Czego się pani napije? - Nie wiem. A ty?
Poproszę wodę gazowaną.
Dla mnie martini.
W takim razie, dwa martini.
Zaraz przyniosę.
Co słychać?
Wszystko dobrze.
Poszedł do nowej szkoły. I mówi, że ją lubi.
To świetnie.
Najpierw musiałem wywrzeć presję.
Ale teraz chyba czuje się lepiej.
I myślę, że będzie coraz lepiej.
Powiedział ci, co wydarzyło się w poprzedniej szkole?
Nie mówi zbyt wiele.
Nie rozumiem, skąd płynie ten smutek.
Jest nastolatkiem.
Widziałaś nastolatka tryskającego szczęściem?
Nie tylko o to chodzi.
Jest inny niż
- reszta. - Czemu tak mówisz?
Moim zdaniem przeżył zawód miłosny.
To możliwe.
Jest taki romantyczny.
Tak.
Zgadnij, po kim taki jest.
Proszę.
Dziękuję.
Świetnie. Dziękuję.
Na zdrowie.
A co z...
Beth?
Tak. Jak to przyjęła?
Możesz mi powiedzieć.
W porządku.
Z początku, była trochę...
- Pewnie wrogo nastawiona. - Właściwie nie.
Raczej niespokojna.
Przy dziecku już i tak była dość zmęczona.
Nie spodziewała się, że zamieszka nagle z nastolatkiem.
Rozumiem.
Ale w sumie, jest nieźle.
Dobrze.
Nie utrudnia jej życia?
Nie, nie. Jest grzeczny.
Stara się.
Lubi mieszkać ze swoim młodszym bratem.
Świetnie.
Myślę, że to się uda.
Kate, co się stało? Hej.
Nic. Przepraszam.
Przepraszam. Nie chciałem cię zdenerwować.
Wiem.
Czuję, że poniosłam kompletną porażkę.
O czym ty mówisz? Nie poniosłaś żadnej porażki.
Przepraszam.
Nie wyobrażałam sobie, że opuści dom.
On również.
- I zamieszka z tobą. - Ja też nie.
To on mnie poprosił.
Ale problem tkwi we mnie.
- Oczywiście, że nie. - Tak.
Nie chce ze mną mieszkać. Dzwonię, a on nawet nie odbiera.
Daj spokój.
Musisz dać mu trochę czasu.
Tak.
Tak mi przykro.
W porządku.
Kilka dni temu
znalazłam jego zdjęcie.
Kiedy pojechaliśmy na Korsykę, pamiętasz?
Tak.
Kiedy patrzę na to zdjęcie,
jestem zdruzgotana.
Wypożyczyliśmy tą małą łódkę, pamiętasz?
Tak, oczywiście.
Tamtego lata uczyłeś go pływać.
Jego twarz.
Jest tak otwarta. Jak mały promień słońca.
Mój mały promyk.
Kiedy o tym myślę,
w naszej rodzinie było wtedy tyle szczęścia.
Nie wiem, co się stało.
Proszę.
Tak mocno go kochałam.
I ciebie.
Tak bardzo cię kochałam, Peter.
Gdybyś wiedział, jak bardzo cię kochałam...
Proszę, nie denerwuj się.
Jesteś wspaniałą matką.
To nie twoja wina, że on przechodzi ciężki okres.
Wkrótce wszystko wróci do normy.
Tak będzie. Wierz mi, Kate.
Wszystko będzie w porządku.
Tak myślisz?
Tak.
- W porządku? - Tak. W końcu.
Nie spieszył się.
Wiem. Boże, prawie sama tam zasnęłam.
- Proszę. - Dziękuję. Jak miło.
Miałaś dobry dzień?
Tak. To znaczy, nic specjalnego.
Byliśmy u pediatry.
Poza tym, siedzieliśmy w domu.
A ty?
Co?
- Co? - Co?
Czemu jesteś taki
zadowolony z siebie?
Co to?
Czy to mają być przeprosiny?
Podziękowanie.
- Za co? - Dobrze wiesz.
Są bardzo ładne.
Dobrze zdaję sobie sprawę...
Jestem bardzo wdzięczny za to, jak do tego podeszłaś.
To powiedziałam. Przepraszasz mnie.
Chcę powiedzieć, że mam szczęście, że tu jesteś.
Dlatego, że ty rzadko tu jesteś. Jesteś wiecznie w pracy.
Nie wiecznie.
Tato, mogę z tobą porozmawiać?
Oczywiście.
- Nie przeszkadzam, co? - Nie. Mów.
To nic pilnego. Chciałem zapytać cię o radę.
To może poczekać.
Przyjdziesz do mnie
potem?
Tak.
Świetnie. Dzięki.
Wygląda lepiej, nie?
Powiedział, że dostał 5 z matematyki.
- Naprawdę? - Tak. Cieszy mnie to.
Chyba odzyskuje pewność siebie.
I powiedział, że zaproszono go na imprezę.
To świetnie.
Tak. Martwi mnie, że jest ciągle sam.
- W każdym razie, poszło dobrze. - Co?
- Pediatra, z Theo. - A, tak. Co mówiła?
To samo, co ty. "To przejdzie".
Niedługo będzie przesypiać noc.
A dopóki nie przeszło, pójdę ugotować obiad,
zanim zasnę tu na kanapie.
Nie, w porządku. Ja pójdę.
Hej, Theo.
Chodź tu.
Już dobrze.
I jak?
Sam nie wiem.
- Pasuje do ciebie. - Tak.
- To miłe z twojej strony, ale... - Co?
Nie wiem, czy ludzie w moim wieku noszą marynarki.
Żartujesz? Wszyscy je teraz noszą.
Zgadza się.
- Naprawdę? - Tak. Dobrze w niej wyglądasz.
Jest francuska.
Powinieneś włożyć ją na imprezę.
Kiedy jest? W przyszłą sobotę?
Nawet nie wiem, czy pójdę.
Musisz. Spotykanie się z ludźmi jest ważne.
Nie umiem tańczyć.
A więc tu jest problem.
Co?
Jesteśmy w domu.
Cześć, Beth.
- Śpi. - Przepraszam.
Gdzie byliście?
Musisz nauczyć go tańczyć. Beth świetnie tańczy.
- Bardzo śmieszne. - Co?
Przy tym, jak ty tańczysz, chcesz krytykować mnie?
Nie jest dobrym tancerzem?
Powiedziałabym, że ma własny styl.
To mój własny, unikalny styl.
Wiedziałeś, że poznaliśmy się na ślubie?
Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam twojego tatę.
Był na parkiecie. Wywijał biodrami.
Co robił?
Nie słyszałeś o jego wywijaniu biodrami?
Nie.
Beth, lepiej naucz go tańczyć. Idzie na imprezę.
Patrz.
Co robisz?
- Daj spokój. - Ruszamy.
Chodź.
Nie, nie.
Proszę.
Czy to na pewno dobry pomysł?
Nie pokażesz nam?
Boję się, że zbudzimy Theo.
Proszę, tato!
W porządku.
Sami się prosiliście.
Spójrz na jego minę.
Widzisz, czemu od razu się w nim zakochałam?
- Kto by się nie zakochał? - Nie można mi się oprzeć.
Kiedy zaczyna, wszyscy stają.
Nie może nie ściągać na siebie uwagi.
Jak to robisz?
Nie mam pojęcia. Chodź, pokażę ci.
Nie, nie, Peter.
O tak. Gotowy?
O, Boże. Poczekaj, nie!
Palce, kolano. Palce, kolano.
Tak! Właśnie tak.
Tego potrzebujesz na imprezę. O tak.
Boże, nie kolejny!
Jest ich dwóch.
Spójrz. Zakasujesz ich.
Zobacz, jak się rusza. To mój syn.
Nadchodzę.
Był pod jego materacem.
Przykro mi. Wolałam ci powiedzieć.
Myślisz, że on wciąż, no wiesz...?
Nie rozumiem.
Wydaje się, że wszystko z nim w porządku.
Chodzi do szkoły. Uśmiecha się. Czuje się lepiej.
- Tak. - To czemu to robi?
Najprościej będzie, jeśli z nim o tym pomówisz,
czyż nie?
Może z jego terapeutą.
Dobrze.
- Wychodzisz? - Tak. Na słońce.
W porządku.
Nie martw się. Pewnie nadal jest ciut zbyt wrażliwy.
Ale wie, że jesteś tu dla niego. Na pewno sobie poradzicie.
Tak myślisz?
Tak.
Gdzie byłeś?
A co?
Jest jakiś problem?
Tak.
Czemu ukryłeś nóż pod swoim materacem?
Co?
Pod materacem był nóż. Wiesz o tym?
Co on tam robił?
- Nic. - Jak to, "nic"?
Po prostu tam jest. Na wszelki wypadek.
Na wypadek czego? O czym ty mówisz?
Nie wiem. Gdyby było włamanie albo...
Pokaż mi swoją rękę.
- Co? - Pokaż mi rękę!
Nie.
Zostaw mnie!
Nicholas.
Czemu to robisz?
Nie chcę, żebyś się ranił. Rozumiesz mnie?
Nie ranię się.
Spójrz na te blizny. Ja to nazywam ranieniem siebie!
Jest przeciwnie.
Co to znaczy "przeciwnie"?
- Nic. - Nie. Wytłumacz mi.
Wytłumacz mi to, Nicholas!
To przynosi mi ulgę.
Ulgę od czego?
Przynosi ci ulgę od czego?
Kiedy mnie boli,
to sposób na...
poradzenie sobie z bólem.
Ale jakim bólem?
Poradzenie sobie z jakim bólem?
Nie chcę, żebyś to nadal robił. Zabraniam ci to robić.
Czy to jasne?
- Czy to jasne? - Tak.
Są takie rzeczy w życiu, których po prostu się nie robi.
- Czy to Beth go znalazła? - To nieważne.
Czemu grzebała w moich rzeczach?
Nie grzebie w twoich rzeczach.
Ścieliła twoje łóżko. Skoro ty nigdy tego nie robisz!
Zabrałeś nóż z kuchni...
Nie. Z początku chciałem mieć się czym bronić.
Bronić się przed czym? O czym ty mówisz?
Wiesz, że to nie ma sensu?
A ty masz broń.
Co?
W pralni, za pralką, jest broń.
To co innego. To był prezent.
Kto dał ci broń?
Mój ojciec. Dawno temu.
Uwielbia polować. To strzelba na polowania.
Nie po to, żebym "mógł się bronić".
Czemu dał ci strzelbę?
Nie wiem. Może myślał, że mi się spodoba
albo że będziemy polować razem.
Ale nigdy jej nie użyłem.
Nienawidzę polowań i wszystkiego, co się z tym wiąże.
To czemu ją trzymasz?
Nie o tym rozmawiamy.
Nie rozumiem, czemu robisz coś takiego.
Wiem.
Co się stało w poprzedniej szkole?
Może to moment, żebyś mi o tym powiedział.
Bo coś musiało się stać, w przeciwnym razie...
Nicholas.
Jeśli nie chcesz ze mną o tym mówić, pomów z terapeutą.
Proszę, to ważne.
Już dobrze.
- Przyniosę coś do odkażenia. - Nie, to tylko zadrapania.
Wiesz,
kiedy się ranisz,
to tak, jakbyś robił to mnie.
A kiedy ty zraniłeś mamę, zrobiłeś to mnie.
Dzień dobry.
Usiądźcie.
Dziękuję, że tu jesteście.
Mamy tu dziś najlepszych z najlepszych.
Steven, przyniesiesz mi kawę?
Dobrze. Mamy wiele do omówienia.
Przejrzyjmy punkty, o których już dyskutowaliśmy.
Pierwszą pozycją jest służba zdrowia.
I jak wiecie,
jest to temat bliski mojemu sercu.
Więc będę się na nim często skupiał w trakcie kampanii.
Tatusiu, czy tu są wieloryby?
- Wieloryby? - Tak.
- Nie, nie sądzę. - A delfiny?
Delfiny, tak. Czasem je widać.
Czasem tuż obok łodzi.
- Widziałeś? - Tak.
- Peter! - Tato!
- Szybko, jest w wodzie! - Co?
Mój kapelusz!
Dziękuję. Dobrego dnia.
Jesteś przed czasem.
- Cześć, tato. - Cześć. Wejdź.
Dobrze.
Napijesz się czegoś?
Tak. Czemu nie.
Dobrze.
- Lodu? - Nie.
Nie. W porządku.
Bez lodu.
Więc,
czemu zawdzięczam tę...
spontaniczną wizytę?
Nie ma powodu. Byłem w Waszyngtonie
i chciałem sprawdzić, co u ciebie.
Nie słuchaj pogłosek o moim zdrowiu.
Nic mi nie dolega. To tylko małe niedomaganie.
Nigdy nie byłem w tak dobrej kondycji.
Dobrze.
Maria coś przygotowała, drobny lunch dla nas.
Kaczka. Co myślisz?
- Świetnie. - Na zdrowie.
Zdrowie.
Witaj.
Problem jest taki, że ludzie wszystkiego się teraz boją.
Spójrz wokół.
Banda płaczliwych tchórzy.
Nikt nie chce już podejmować żadnego ryzyka.
Dlatego Zachód długo już nie przetrwa.
I mówię to od lat,
a fakty zaczynają potwierdzać moje słowa.
Jeśli szukasz energii, odwagi, przedsiębiorczości,
to przykro mi stwierdzić, ale musisz udać się do Azji.
W przyszłości to nie będzie Waszyngton,
ale Chiny, Pekin.
Nie, dziękuję, Maria. Było pyszne.
- Cieszę się. - Dzięki.
Nie, dziękuję.
Więc,
co u ciebie? Myślałem, że nie znosisz tego miasta.
Co tu robisz?
Miałem spotkanie z Brianem Hammerem. Weźmie udział w prawyborach.
Tak, wiem.
I chce, żebym pomógł mu przy kampanii.
- Żebyś był częścią zespołu? - Tak.
Dobrze.
Ale nie zdecydowałem, czy się zgodzę.
Czemu nie?
To zajmie zbyt dużo mojego czasu i...
Więc?
Więc to jest skomplikowane.
- Co w tym jest skomplikowanego? - To zły moment.
Nicholas przechodzi trudny okres.
Ma 17 lat.
Zamieszkał u mnie i ma się lepiej,
ale nadal ma problemy.
Więc nie chciałbym być daleko, kiedy on...
Co?
Dlatego przyjechałeś? Powiedzieć mi, jakim jesteś dobrym ojcem?
- Nie. - Oczywiście.
Przyjechałeś pokazać mi dowód swojej moralnej wyższości.
Prawda?
Zademonstrować, że możesz poświęcić swoje ambicje, by zająć się synem.
W przeciwieństwie do mnie, nie?
Wcale nie.
A więc nie możesz odpuścić? Naprawdę?
Winisz mnie za to, co stało się... Ile to? 40 lat temu?
Tak.
Wciąż usiłujesz pokazać mi, jakim wzorowym ojcem jesteś?
Czego chcesz? Oklasków?
Brawo.
Zabawne, że to mówisz,
bo niedawno myślałem znów o czasach, gdy byłem w wieku Nicholasa.
- Widzisz. - Tak. Kiedy mama była chora.
Odwiedzałem ją codziennie po szkole, w szpitalu.
A ty nigdy się nie zjawiłeś.
Ciągle podróżowałeś.
Pracowałem.
Tydzień przed jej śmiercią wpadłem na Toma.
Powiedział mi, że jadł z tobą obiad dzień wcześniej.
Nawet nie wiedziałem, że jesteś w mieście.
Nie sądziłeś, że warto było nam powiedzieć lub odwiedzić ją?
Jeśli tego chcesz, mogę przyjąć rolę potwora
i pokłonić się twojej doskonałości.
Tak, wiele wycierpiałeś.
A twój tata nie był miły dla ciebie ani dla twojej mamy. W porządku.
I co z tego?
Nie sądzisz, że już czas, byś dorósł?
Bo uwierz mi, to żałosne,
patrzeć jak 50-letni mężczyzna jest zniewolony przez nastolatka, którym był.
Jeśli chcesz mojej rady, Peter,
to odpuść już to sobie, na Boga.
Odpuść sobie to, do cholery.
Proszę.
Przepraszam.
Halo, Harry.
Spotkanie jest o 16:00.
Tak. O 16:00, nie 16:30.
Wszystko dobrze?
Tak.
Nie chcesz wychodzić?
Nie. Wręcz przeciwnie.
- Jesz płatki? - Tak.
Nie chcesz zrobić czegoś ciekawszego?
- Jest sobota wieczór. - Więc?
Nie chcesz iść do kina, spotkać się z przyjaciółmi?
Nie mam przyjaciół.
Czemu tak mówisz?
Bo taka jest prawda.
Kiedyś miałeś, Michaela. Często się z nim widywałeś.
A co z imprezą, o której mówiłeś?
- Tato. - Co?
Możesz już przestać?
Dobrze.
- Mogę? - Tak.
Nie jadłem ich od lat.
Gotów?
Dobrze.
Czekaj. Nie jestem gotowy!
To okropne. Są lepkie. Gotów? Już.
- Złapałeś? - Nie.
Widzieliście moje kolczyki?
Właśnie miałam je w ręce i...
Sprawdzałaś w łazience?
Tak. Patrzyłam wszędzie.
Nie rozumiem tego. Chyba tracę rozum.
Halo.
Tak.
Hej. Tak.
- Nie widziałeś ich, nie? - Co?
Moje czerwone kolczyki. Które kupił twój tata.
Przed chwilą miałam je w ręce.
Nie.
Boże, wciąż coś gubię.
Zmieniłaś sukienkę?
Dobrze w niej wyglądasz.
Dzięki. To miłe, że tak mówisz.
Nie, to prawda. Wyglądasz pięknie.
Dokąd idziecie?
Nic specjalnego, kolacja z przyjaciółmi. Znasz Franka?
Nie.
Mówię "nic specjalnego", ale to jest specjalna okazja.
Wychodzimy pierwszy raz, odkąd urodził się Theo.
Drobna rada,
jeśli chcesz mieć życie towarzyskie, to nie miej dzieci.
Żartuję.
Złe wieści. Sarah nie przyjdzie.
- Co? - Właśnie zadzwoniła.
- W ostatniej chwili? - Ma gorączkę. Przykro mi.
- Kim jest Sarah? - Opiekunką.
- Zadzwonić do Jenny? - Dzwoniłem. Jest zajęta.
O, Boże. Świetnie. Ten jeden raz, kiedy możemy wyjść.
Co mam zrobić? Zadzwonić do Franka? Odwołać?
Mam się nim zająć?
Ty?
- Myślisz, że dałbyś radę? - Tak, jeśli mogę pomóc.
- To bardzo uprzejme... - Czemu nie?
- Bardzo miło, ale... - Jesteś pewna?
Jestem pewna. Zadzwoń do Franka. Lepiej odwołajmy.
Jak chcesz.
Co?
- Czemu tak patrzysz? - A jak myślisz?
To była uprzejma propozycja. Nie wiem, czemu odmówiłaś.
- Nie wiesz? - Nie.
To jego młodszy brat. Może się nim zająć.
Nie jestem przekonana.
- To dziecko i nie wiem... - Czego?
Widzisz wszystko w ciemnych barwach.
Lepiej widzieć w ciemnych barwach, niż w ogóle nie widzieć.
- Co masz na myśli? - Nic.
- Powiedz mi. Czego nie widzę? - Niczego.
Naprawdę sądzisz, że Nicholas nie mógłby
zająć się bratem, kiedy ten śpi?
Dobrze wiesz. Miał depresję.
Wciąż jest niestabilny.
Przykro mi, jeśli cię to szokuje, ale nie zostawię syna z...
Z kim?
No już, powiedz to. Nie zostawisz syna z kim?
Jest dziwny. Nie mów, że nie jest. Jest bardzo dziwny.
Jego spojrzenie mnie niepokoi.
Kiedy zmierzysz się z tym, że jest chory?
Nicholas. Hej...
Co ty...?
Przepraszam, właśnie...
Jesteśmy rozczarowani, że nie możemy dziś wyjść.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Nicholas...
Były w korytarzu.
Nie, Nicholas, proszę...
Nicholas. Co ty...?
Wszystko OK?
Tata mówił, że jesteś zadowolony z nowej szkoły.
Nie?
Mówił, że jest ci u niego dobrze.
Miałem nadzieję, że...
Ale jednak nie ma tam dla mnie miejsca.
Przede wszystkim niepokoję ich i...
On wywiera na mnie taką presję.
Twój tata?
Nie zdaje sobie z tego sprawy,
ale nigdy nie przestaje mówić o nauce.
Jakby w życiu nie było niczego więcej.
To normalne. Martwi się o ciebie.
Nie, w ogóle go nie obchodzę!
Nie dba, kim naprawdę jestem. Chce tylko, żebym odniósł sukces.
Tak, jak on.
Ale ja nie mam ochoty studiować prawa ani zostać prawnikiem.
To mnie nie interesuje.
Marzyłeś o byciu pisarzem.
Wciąż piszesz?
Co?
Nigdy nie spełnię jego oczekiwań.
O czym ty mówisz?
Nicholas, ojciec chce dla ciebie tego, co najlepsze.
Kocha cię. Wierzy w ciebie.
Ale jesteście bardzo różni.
A on jest teraz bardzo zestresowany.
Ta cała sprawa z prawyborami, nie sądzisz?
I to jest dla niego ważne.
Marzył o tym od lat.
Ale...
Nie chodzi tylko o to.
Ja...
Nie czuję się dobrze, mamo.
Twój tata mówił, że zerwałeś z dziewczyną.
Tak mu powiedziałem.
Nie rozumiał, co jest nie tak. Potrzebował racjonalnego wyjaśnienia.
Wiesz, jaki jest.
Więc powiedziałem mu, co chciał usłyszeć.
Ale...
Nawet nie spotykałem się z tamtą dziewczyną.
Chodzi o to, że nie jestem jak inni ludzie.
Czasem czuję, jakbym nie nadawał się do tego życia.
I nie mogę dać sobie z tym rady.
I tak, próbuję, każdego dnia, z całych sił.
Ale nie mogę dać sobie z tym rady, bo...
Bo boli mnie.
Cały czas.
I jestem zmęczony.
Zmęczony tym bólem.
Nicholas. Chodź tu.
Jestem tu.
Jestem tu. Nigdzie się nie wybieram.
I pomogę ci uporać się z tym.
Obiecuję.
Nie płacz, mój promyku słońca.
Już dobrze.
Co?
Dzisiaj? Jesteś pewna, że to był on?
- Nicholas. - Tak?
Możesz tu przyjść na moment? Chcę z tobą pomówić.
- O co chodzi? - Usiądź.
Musimy porozmawiać.
O czym?
O twojej szkole.
Co się dzieje?
- Nic takiego. A co? - Nic takiego?
Nie.
Dziś miałeś próbny egzamin, tak?
- Jak ci poszło? - Myślę, że w porządku.
Dobrze.
Tylko widzisz, tego popołudnia Beth była w parku i widziała cię.
Nie wiem, co robiłeś, ale na pewno nie byłeś w szkole.
Więc zapytam po raz ostatni.
Tym razem chcę odpowiedzi. Co się dzieje?
Znów opuszczasz lekcje?
- Tak? - Nie, ja...
To czemu nie byłeś dziś w szkole?
- Czemu ci to powiedziała? - Nie o to chodzi.
Tak, o to chodzi.
Chce nas skłócić.
Chodzi o to, że kłamiesz, do cholery.
Czemu nie byłeś dziś w szkole?
Czekam!
Źle się czułem.
Nie mogłem się zmusić, żeby pójść.
I ten egzamin to dla mnie zbyt duża presja.
Przepraszam.
Przepraszasz?
Dzwoniłem do szkoły.
Wiesz, co mi powiedzieli?
Powiedzieli, że nigdy tam nie wróciłeś.
Że byłeś tam pierwszego dnia, w zeszłym miesiącu i nigdy nie wróciłeś.
Nigdy. Nawet raz.
Dostali ode mnie maila
o tym, że wysłaliśmy cię znów do dawnej szkoły.
Nie chcesz nic powiedzieć?
Więc stałeś się światowej klasy hakerem, tak?
I miałeś czelność mówić, że dostajesz piątki,
zapraszają cię na imprezy, a przez cały czas kłamałeś.
Co robiłeś całymi dniami? Chodziłeś na spacery?
Tak? Po prostu...
Dajemy ci szansę na poprawę, a ty co robisz?
Robisz dokładnie to samo.
Wszystkich okłamujesz!
Wyjaśnij mi to!
Co się dzieje?
Bierzesz narkotyki?
To wyjaśnij mi to!
Nie wiem, co z tobą zrobić.
Mówię ci to szczerze, sam już nie wiem.
Próbowałem cię słuchać, próbowałem cię wspierać.
Próbowałem dać ci siłę i pewność siebie,
ale jak widać to nic nie znaczy.
Naprawdę myślisz, że możesz tak żyć?
Robiąc to, na cokolwiek masz ochotę?
Nie chodząc do szkoły, nie biorąc odpowiedzialności, nie chcąc dorosnąć.
Co będzie z twoim życiem,
jeśli nic nie robisz, co się z tobą stanie?
Oczywiście, nie masz odpowiedzi.
Nie patrz tak na mnie.
Czemu to robisz? Chcesz mnie zastraszyć?
To się nie uda, od razu ci powiem.
Nie ze mną.
W porządku.
Wyjaśnię ci, co będzie.
Od jutra,
czy ci się to podoba czy nie, wracasz do szkoły.
- To jasne? - Nie.
Słucham?
Odmawiam, nie wrócę do szkoły.
Co ty robisz, Nicholas? Czego chcesz?
Kiedy byłem w twoim wieku, moja matka była chora, z ojcem się nie widywałem,
miałem problemy finansowe, ale walczyłem!
I wierz mi, przeważnie nie było łatwo. Co się z tobą stało?
Co za dramat w twoim życiu sprawia,
że nie możesz chodzić do szkoły jak inni?
- Odpowiedz mi! - Nie daję sobie z tym rady!
Nie rozumiem. Z czym nie dajesz rady?
Z życiem. Nie radzę sobie z życiem i to twoja wina!
Słucham?
- Jeśli taki jestem, to twoja wina. - A co zrobiłem? Czemu moja?
- Brzydzę się tobą. - Co powiedziałeś?
Wygłaszasz te mowy o życiu i pracy,
a później porzucasz nas, jakbyśmy byli gównem.
Co?
Myślisz, że zawsze robisz, co należy.
Ale od samego początku byłeś dupkiem!
Odwołaj to, co powiedziałeś.
Słyszysz mnie? Odwołaj, co powiedziałeś.
Dupek!
Ja, jestem dupkiem? Ja?
Czy nie robiłem dla ciebie wszystkiego?
Byłem z twoją matką całymi latami dla ciebie.
Więc czemu to mówisz? Czemu?
Dlaczego? Powiedz, czemu?
Bo zakochałem się w innej kobiecie?
To jest moja zbrodnia? To nie twoja sprawa.
Mam prawo zmienić swoje życie!
Do cholery! To moje życie, słyszysz mnie?
Przepraszam, Nicholas. Nie wiem, co się stało.
Szukam oddziału psychiatrycznego.
- Prosto i na lewo. - Aha.
Długo tu jesteś?
Koło pół godziny.
Powiedzieli, że niedługo do nas przyjdą.
Ale co się stało?
Nie było mnie. Pracowałem.
To...
To Beth go znalazła, w łazience.
On...
Mieliśmy szczęście. Karetka szybko przyjechała i...
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Bardzo chciałem mu pomóc.
Ale wtedy, ostatecznie, ja...
Doktorze.
Dzień dobry. Jestem doktor Leiner.
Opiekuję się państwa synem.
- Gdzie jest Nicholas? - Proszę się nie martwić.
Odpoczywa. Jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.
Proszę.
Dziękuję.
Państwa syn otrzymał szybko pomoc, a cięcie nie było głębokie.
Więc powinno dobrze się goić.
Jest pani całkiem pewna?
Tak. Proszę mi zaufać.
Ale trzeba podjąć pewne decyzje.
Właśnie z nim rozmawiałam.
Co powiedział?
Wydaje się sfrustrowany, że tu się obudził.
Co jest częste w takich przypadkach.
Powiedział, co skłoniło go do...?
Jesteśmy przyzwyczajeni do takich sytuacji.
I myślę, że to ważne, by Nicholas
spędził trochę czasu na obserwacji.
To znaczy...
Właśnie sprawdziłam i mamy wolne miejsce.
Mówiła pani, że nie ma niebezpieczeństwa.
Chcemy, żeby uświadomił sobie, co zrobił.
W tym momencie minimalizuje swój czyn,
i wydaje mi się to niebezpieczne.
Nie chcielibyśmy, żeby znów próbował.
I jak długo musiałby zostać?
Dla nas jest ważne, by go obserwować i leczyć.
I chodziłby
na regularne wizyty u naszego psychiatry,
żebyśmy mogli ocenić jego postępy.
Chcę zobaczyć mojego syna.
Chwileczkę.
Proszę mi wybaczyć, muszę wyjść.
Ale przyjdzie pracownik socjalny pomóc z dokumentami
potrzebnymi, żeby przyjąć Nicholasa.
Odpowie na państwa inne pytania.
Dobrze?
Proszę się nie martwić. Jest teraz w dobrych rękach.
A ten?
To konstelacja. Widzisz?
- Widać w nim małe gwiazdy. - Jest rzadki?
- Dość rzadki. - A ten?
To jest Saturn.
Ma wokół pierścienie.
Peter!
Mama zaczyna się niecierpliwić.
- Wracamy? - Poczekaj, tato.
Och...
- Ma dziurę. - Co zrobimy?
Musimy przepłynąć.
Nie umiem. Mam tylko 6 i pół roku.
Zgadza się. Czas, żeby się nauczyć.
Uda ci się.
Chodź.
Będę obok ciebie.
Hej.
Chodź, krewetko.
No chodź.
Więc jaką podjąłeś decyzję?
Przenieść spotkanie na poniedziałek rano?
Zależy, o której wyruszysz do Waszyngtonu.
W przyszły poniedziałek? Nie, nie mogę.
Muszę zostać w Nowym Jorku.
To mam odwołać Waszyngton?
Tak.
Dzięki.
Cześć.
Peter, to ja. Możesz rozmawiać?
Jasne. Wszystko w porządku?
Tak, dzwonił doktor Harris
i chciałam o tym z tobą porozmawiać.
Jest jakiś problem?
On uważa, że byłoby lepiej, gdybyśmy nie odwiedzali Nicholasa
przez kilka dni.
Co?
Wiem.
Ale zdaje się, że Nicholas nie do końca poddaje się terapii.
I prowadzili długie rozmowy,
próbując
ustalić, czemu on...
Wygląda na to, że mówi często o rozwodzie
i twoim nowym życiu oraz napięciu między nami.
Doktor Harris uważa, że byłoby najlepiej dać im
kilka dni.
Żeby wszyscy nabrali dystansu.
I zmniejszyć presję.
Nie może nam zabronić odwiedzać Nicholasa.
Tylko o to prosił, nie żądał.
Wciąż zostaje nam poniedziałek.
Mamy spotkanie, żeby zorientować się w sytuacji.
I...
Sama nie wiem, tymczasem...
Wiem, że to bardzo trudne.
Dla mnie również.
Ale może powinniśmy im zaufać?
Jak myślisz?
Peter?
- Gotowa? - Tak.
O której jest lot?
Zamówiłam taksówkę. Będzie za 5 minut.
Zniosę ci walizkę.
Nie, nie trzeba.
Słuchaj, ja...
Przepraszam za ubiegłą noc.
- Za dużo wypiłem i... - Przestań.
Nie rozumiem, czemu musimy tak się kłócić.
To moja wina. Przepraszam.
I...
I nie możesz jechać z nami?
Przepraszam, Beth, nie mogę.
Nie mam ochoty jechać na Cape, wiedząc, gdzie on jest.
Tylko na 2 dni.
Wyglądasz strasznie. Poza tym, i tak nie możesz nic dla niego zrobić.
Nie mogę.
Dobrze.
To kiedy wyjdzie?
Nie wiem. Dowiem się więcej w poniedziałek.
A potem?
Mam nadzieję, że będę lepszym ojcem dla Theo.
Przestań, Peter. Jesteś bardzo dobrym ojcem.
Smutne jest to, że odgrywam rolę, której nie cierpię
z całego serca.
A przez tych ostatnich kilka tygodni,
łapię się na tym, co mówię.
Dokładnie to samo, co mówił mi ojciec, kiedy byłem młody.
Co sprawiało, że naprawdę go nienawidziłem.
A teraz nadeszła moja kolej.
I wydaje mi się, że stałem się dokładnie taki, jak on.
Co takiego mówił?
"Co zrobisz ze swoim życiem?"
"Kiedy byłem w twoim wieku, robiłem to czy tamto."
"Co my z tobą zrobimy?"
Gdybyś wiedziała, jak bardzo się tego wstydzę...
Przepraszam.
Musimy iść.
Zanim pójdziesz, proszę, powiedz, że wybaczasz mi za wczoraj.
Chciałabym, żebyśmy przestali tak się kłócić.
Ja też.
Te ostatnie tygodnie były...
- Wiem. - Nie, nie wiesz.
Bo ciebie tu nie ma. Jesteś ciągle w pracy.
A ja jestem tu i jestem sama.
- Nie, nie jesteś sama. - Tak, jestem. Jestem sama i...
Jestem taka zmęczona. I ja...
Jest też Theo, twój drugi syn. On także cię potrzebuje.
Beth, proszę, nie...
Nie zaczynajmy znowu, dobrze?
Dobrze.
Zadzwonię, kiedy dojedziemy.
Chodź tu, mały człowieczku. Chodź do mnie.
Uściskaj mnie.
Nie zobaczymy się przez tydzień. Będę tęsknić.
Odkryjesz morze.
Zobaczysz, jakie jest wielkie i piękne.
Pozdrów babcię ode mnie.
Przepraszam, że nie mogę być z tobą.
Ale muszę tu zostać. Rozumiesz?
Opowiesz mi wszystko, tak?
Opowiesz mi, malutki.
Mamo!
- Tak bardzo tęskniłem. - I ja bardzo tęskniłam.
Jakbym nie widział cię od miesięcy.
Jesteśmy tu.
Nicholas?
Zostawię was samych na 5 minut,
jak prosiłeś.
A w tym czasie pójdę po doktora. OK?
- Tak. - Tak?
Jak się czujesz?
Skarbie.
Tu jest strasznie, musicie mnie zabrać.
Nie martw się.
Musicie mnie zabrać. Obiecajcie.
Co się stało?
Jest okropnie. To najgorszy tydzień mojego życia.
To piekło. Nie możecie zostawić mnie w piekle.
Dlatego tu jesteśmy. Porozmawiamy z lekarzem.
To dupek. Niczego nie rozumie.
Faszeruje mnie lekami. Uważa, że jestem chory.
Mówi, że muszę tu zostać wiele tygodni.
Ale ja nie mogę.
Nie mogę tego znieść. Czuję się tu gorzej, niż w domu.
Potrzebuję was.
Musicie zabrać mnie do domu. Tato, proszę. Mamo. Błagam was.
Uspokój się. Nicholas, porozmawiamy z lekarzem.
Jesteśmy tu. Jesteśmy z tobą.
Tak się cieszę, że was widzę.
Hej.
- Dzień dobry. - Doktorze.
Może usiądźmy?
Już dobrze.
Usiądź koło mnie, proszę, Nicholas.
Poproszę Michaela,
który opiekuje się Nicholasem, żeby dołączył.
Dobrze?
W porządku.
Świetnie.
Więc,
Nicholas pewnie wam powiedział, że chce opuścić szpital.
Tak.
Mi też to mówił.
Wiem, że te ostatnie dni były dla niego ciężkie.
Właśnie. Czemu tak jest?
To częsta reakcja w pierwszym tygodniu.
Nie chcę tu zostać.
Rozumiem, że chcesz wrócić do domu. Naprawdę.
Ale to nie jest coś, co mógłbym rekomendować.
Widzicie?
Czemu nie?
Nicholas cierpi na ostrą formę depresji.
Byłoby bezpieczniej dla niego, gdyby został w szpitalu.
Czuję się lepiej.
Chcę wrócić do domu. Nie będzie problemów, obiecuję.
Wiem, że w to wierzysz, ale zgodnie z moim doświadczeniem...
Wie lepiej, co czuję, niż ja!
Uspokój się.
Jestem spokojny, to ten idiota niczego nie rozumie!
Nicholas, proszę, kochanie.
Nicholas.
Proszę, usiądź.
Dobrze.
Co pan proponuje?
Przede wszystkim, potrzeba więcej czasu.
Impulsy samobójcze
ciężko jest zidentyfikować, nawet samemu pacjentowi.
Ale nie możemy udawać, że nie istnieją.
Ponowne próby są bardzo częste.
Myślę, że Nicholas wciąż cierpi na pewne
oderwanie od rzeczywistości,
które przysparza mu wielu niepokojów,
a które możemy leczyć.
Musimy najpierw ustabilizować jego stan.
I wtedy możemy zacząć myśleć o wypuszczeniu go.
- A kiedy to by było? - Mamo.
Tylko pytam.
W tym momencie, Nicholas, potrzebujesz opieki.
Całego zespołu medycznego.
Lekarzy, terapeutów, kierowników projektu.
I wyleczycie mnie dzięki lekcjom ceramiki?
To pomaga w terapii, tak.
To wszystko gówno!
- Może to dla twojego dobra. - Dla mojego dobra?
Jak mogę wyzdrowieć, kiedy jestem otoczony ludźmi bardziej chorymi, niż ja?
Sporo o tym myślałem.
O moim życiu. Tych wszystkich godzinach, kiedy nic nie robię.
Rozumiem to. I nie będę tak więcej robić.
Bycie tutaj zadziałało jak wstrząs elektryczny.
I teraz czuję, że jestem gotowy wrócić do normalnego życia.
Czuję, że mogę wrócić do szkoły. Czuję to.
Ale musicie mi zaufać.
I musicie mnie stąd zabrać. Bo inaczej...
pogrążę się.
Naprawdę. Nie zniosę tego.
Tato.
Znasz mnie. Wiem o tym.
Zawsze tak było.
Ale tutaj - nie znają mnie.
Błagam cię, tato. Proszę, nie zostawiaj mnie.
Kochanie.
- Możesz? - Tak.
Jaka byłaby procedura, żeby go zabrać?
Dopóki jest niepełnoletni, to wasza odpowiedzialność.
I to wasza decyzja.
Ale proszę posłuchać uważnie tego, co mówię.
Wasz syn nie jest w odpowiednim stanie, by stąd wyjść.
Podpisujecie papiery i może wracać do domu.
Ale w mojej fachowej opinii, byłoby to rzeczywiste ryzyko.
Jakie ryzyko?
Ryzyko, na które ja nie naraziłbym własnego syna.
Nie możecie zmusić mnie, żebym tu został.
W zasadzie, to mógłbym.
Ale musiałbym dostać zgodę sędziego, a nie chcę tego robić.
Wolałbym pomóc twoim rodzicom podjąć właściwą decyzję.
Mamo, tato...
Wiem, że to nie jest proste, zwłaszcza tu i teraz,
przed waszym synem.
Ale Nicholas potrzebuje leczenia.
A to nie jest wasza rola, jako rodziców.
To rola psychiatry.
Tato, nie jestem chory.
Jeśli wspólnie podejmiemy właściwą decyzję,
Nicholas będzie mógł wrócić do was szybciej, w dużo lepszym stanie.
Prowadzić normalne życie.
Mamo, chcę wrócić do domu.
Wiem, kochanie.
- Nie zostawiaj mnie tu. Błagam cię. - Peter, powiedz coś.
Musicie dać mi drugą szansę.
To było wołanie o pomoc i przepraszam za to z całego serca.
Musicie zrozumieć mój ból.
Ale więcej tego nie zrobię. Przysięgam.
Rodzice słyszeli już twoje argumenty.
Proszę.
Muszę was prosić o podjęcie decyzji.
Teraz?
Tak, Nicholas musi rozumieć, że zespół medyczny ma wasze wsparcie.
Nie czujcie się winni.
Tu nie chodzi o to, jak bardzo kochacie waszego syna.
Chodzi o chronienie go.
W tej sytuacji miłość nie wystarcza.
Miłość nie wystarczy.
Tato.
Mamo.
Dobrze, Nicholas, pora lunchu.
Michael zabierze cię do kafeterii. Ale najpierw,
to ważne, żeby rodzice podjęli decyzję przy tobie.
To ci pomoże zaakceptować leczenie.
Mamo, chcę wrócić do domu.
Tato, zabierz mnie do domu. Błagam cię, tato.
Tato, zabierz mnie do domu.
Tato.
Przepraszam, Nicholas.
Nie.
Nie możesz mi tego robić! Tato, nie ty!
Nicholas, uspokój się.
Co ja ci zrobiłem? Tato!
Nie dotykaj mnie! Tato! Tatusiu!
Mamo! Mamo! Tato! Tato!
WITAMY NA ODDZIALE PSYCHIATRII SZPITALA ŚW. BERTY
W porządku?
Mam nadzieję, że podjęliśmy właściwą decyzję.
Powiedział, że to było wołanie o pomoc. Musimy mu zaufać.
Jeśli mu się nie poprawi przez kilka dni,
możemy zabrać go z powrotem.
Ale wiem, że jest mu lepiej tu z nami.
- Tak. - Za chwilę będzie gotowe.
Dobrze.
A jak to widzisz? To znaczy...
w przyszłości.
To chyba zbyt optymistyczne - oczekiwać, że wróci do szkoły.
- Jest już maj. - Tak.
Może potrzebuje tylko...
odzyskać siły, nie?
I wtedy zacząć od nowego roku szkolnego.
Tak.
Co będzie robił w ciągu dnia?
Nie możemy zostawiać go samego.
Może zamieszkałby znowu z tobą?
Jeśli tego chce.
A w ciągu dnia mogę zabierać go do biura.
Do pracy jako stażystę lub...
Byłby tym zainteresowany?
Nie wiem.
Ale nauczyłby się nowych rzeczy. I ja bym tam był...
Tak. Ale nie jesteś zbyt zajęty?
Nie przyjmę propozycji Briana.
Poważnie?
Tak.
Gówno mnie obchodzi polityka.
Chcę się skupić na tym, co ważne.
A dla mnie, to co ważne, to być tu, dla Nicholasa.
Proszę.
Dziękujemy.
Jak miło.
Gdzie twój kubek?
Wypiłem kawę. Musiałem się obudzić.
Cukier?
Nie, dzięki, kolego.
- Tato? - Nie.
Dziękuję.
Dziękuję, kochanie.
Jak się czujesz?
Cieszę się, że jestem tu z wami.
My też.
Może daj mi tę receptę.
A, tak.
I pomyślałam,
że może chciałbyś pójść do kina?
- Czemu nie. - Tak?
Ale najpierw chciałbym wziąć prysznic.
Łazienki były tam okropnie brudne.
Marzyłem o prysznicu cały tydzień.
Pewnie.
- Co? - Nic.
- Czemu się śmiejesz? - To nic takiego.
- Brzydko pachnę, tak? - Nie, nie.
Lubię patrzeć na was razem.
Minęło dużo czasu.
To znaczy, odkąd byliśmy w trójkę.
To prawda.
Jak za dobrych dawnych dni.
Idę wziąć prysznic.
Zaczekam na ciebie.
Chciałem tylko powiedzieć,
że bardzo przepraszam za wszystko.
I wiem, że na to nie zasłużyliście.
Chcę was prosić, żebyście mi wybaczyli.
I chciałem wam powiedzieć,
że was kocham.
- My też cię kochamy. - Tak.
Idź, no już. Będziemy na ciebie czekać.
- Widziałeś to? - No właśnie!
Może pójdziesz dziś z nami do kina?
Nicholas na pewno by się ucieszył.
Nie wiem.
Co chciałaś zobaczyć?
Pamiętasz, jak
chodziliśmy do kina w ciągu dnia?
I mówiliśmy wszystkim, że mamy ważne spotkania.
A potem wymykaliśmy się i spotykaliśmy w Angelice.
Tak.
Uwielbiałam to. Jak wagary.
Tak dawno temu, nie?
Proszę.
Chodź z nami.
Chodź dziś z nami.
Nie masz ochoty?
- O, Boże! - O, mój Boże!
Co to było?
O, mój Boże! Nicholas! Skarbie.
Nie zamykaj oczu. Peter! Zadzwoń po kogoś!
Proszę, Nicholas. Spójrz na mamusię.
Nie zamykaj oczu. Kochanie, proszę, nie zamykaj oczu.
O tak. Uwierz w siebie.
I oddech, o tak. Jak żaba.
Chodź do mnie. Chodź do mnie.
Dobrze, puszczę cię.
Dasz radę. Chodź do mnie. Właśnie tak!
Dalej. Właśnie tak.
- Tato, ja płynę. - Tak, płyniesz.
Płynę, tatusiu.
Tak! Płyniesz!
- Wreszcie. - Udało ci się.
- Ja pływam. - Zuch.
Jestem z ciebie taki dumny. Pływasz.
Dobre uczucie, co?
Popływamy jeszcze?
Popłyńmy tam.
Dobrze. O tak. Aż tam. Przepłyniesz dalej?
Tato, poczekaj. Nie mogę.
W porządku?
Tak.
Wykąpię teraz Theo.
- Mam to zrobić? - Nie, ja to zrobię.
- Cieszysz się, że przychodzą? - Bardzo. A ty?
Spójrz, co znalazłam.
Nie nosiłaś ich od dawna.
Wiem.
Zobaczymy się za chwilę. Dopilnujesz reszty?
Pewnie.
Theo?
Pora na kąpiel.
- Mamo. - Gotowy?
Hej. Już jesteś?
- Przepraszam, trochę za wcześnie. - Wejdź. Jesteś sam?
Jest w drodze. Musiała zobaczyć się z matką.
Nie ma problemu.
Wejdź.
- Jak się masz? Dobrze wyglądasz. - Świetnie, dziękuję. A ty?
Dobrze. Przyjechałeś dziś rano?
Tak, od miesięcy nie byłem w Nowym Jorku.
Zaczynałem tęsknić.
- A jak Toronto? - Świetnie. Kocham to miasto.
Napijesz się czegoś?
- Nie, zaczekam na resztę. - Dobrze, usiądź.
Postanowiłem zamieszkać z Leną.
- Mama ci mówiła? - Naprawdę?
I tak spędzamy każdy wieczór
u niej lub u mnie, więc...
Gratulacje. To dobre wieści.
Cieszę się, że ci ją przedstawię.
A ja, że ją poznam.
Po wszystkim, co mi o niej powiedziałeś.
Zobaczysz. Jest wspaniała.
Szaleję za nią.
To dobrze.
Jak Theo? Jest tutaj?
Tak. Właśnie się kąpie.
Mamy dla niego prezent.
- Ale to Lena chciała go dać. - To miło.
Mam też coś dla ciebie.
Dla mnie?
Właściwie to coś, co chciałem ci powiedzieć.
Powinieneś zobaczyć swoją minę.
Nie martw się, nie chodzi o to, że będę ojcem.
W ogóle nie przyszło mi do głowy.
To coś bardziej...
Coś bardziej na mój temat,
o czym chciałem, żebyś dowiedział się pierwszy.
Mów.
Cóż,
wiesz, że poza college'em zawsze było coś jeszcze, co kochałem.
Pisanie.
I ostatnio część czasu poświęcałem...
zwłaszcza odkąd mieszkam w Toronto.
Wszystko wydaje mi się tam prostsze.
Krótko mówiąc...
Oto jest.
Co to jest?
Moja pierwsza powieść.
Śmierć może poczekać NICHOLAS MILLER
Napisałeś ją?
Nie chciałem nikomu mówić, żeby nie zapeszyć.
Ale teraz ona naprawdę istnieje.
Chciałem, byś był pierwszą osobą, która ją dostanie.
"Śmierć może poczekać".
Fantastycznie.
- Kiedy wychodzi? - Za dwa miesiące.
A jeśli ją otworzysz, zobaczysz, że jest zadedykowana tobie.
Dla mojego ojca. Za wszystko, co dla mnie zrobił.
Więc,
oczywiście, opowiada trochę o tym, o czym już wiesz.
Tych wszystkich ciężkich latach dla ciebie i mamy.
Ale przynajmniej skończyło się dobrze.
No i...
chciałem, żebyś był pierwszą osobą, która ją dostanie,
bo wiem, że gdyby nie ty, nie mógłbym...
Jestem z ciebie taki dumny.
Mój mężczyzna.
Jestem z ciebie taki dumny.
Poczekaj, aż ją przeczytasz. Może ci się nie spodoba.
Znam cię.
Wiem, że będzie piękna.
I naprawdę...
chcę ci powiedzieć, jak bardzo jestem z ciebie dumny.
- Nie rozpłaczesz się, co? - Nie, nie. Przepraszam.
Teraz muszę liczyć na to, że odniesie sukces.
Oczywiście, że odniesie sukces.
Mogę iść uściskać Theo? Za nim też bardzo tęskniłem.
Tak, oczywiście.
Ucieszy się, że cię widzi.
Ciągle mówi o starszym bracie.
Peter?
Co ty robisz?
Co się stało?
Myślałeś o Nicholasie?
Powinienem był bardziej na niego uważać.
Zrobiłeś wtedy wszystko, co mogłeś.
Próbowałem myśleć...
On był...
Był taki utalentowany.
I bardzo inteligentny.
I wrażliwy.
I...
Mógł zrobić tyle pięknych rzeczy w życiu.
A ja powinienem był...
Naprawdę mogłem...
To wszystko moja wina.
- Nie. Zrobiłeś, co mogłeś. - Boże, to moja...
Nie, nie jest. Proszę.
Chodź tu.
Uspokój się.
Wiem, że jest ci ciężko, ale życie toczy się dalej, Peter.
Dobrze?
Jest Theo. I masz mnie.
Potrzebujemy cię.
Nie.
Nawet jeśli jest ciężko, jeśli boli, życie toczy się dalej.
Nie, nie toczy się. Nie może.
Tak. Właśnie, że tak.
Uspokój się. Spokojnie.
Pomyśl o swoim chłopcu. Pomyśl o Theo.
Niedługo będzie miał 4 lata.
Pomyśl o nim, a wszystko będzie dobrze.
dla Gabriela
SYN
Tłumaczenie napisów: Julia Forster