Doszłam do wniosku, że wszystko, co powiedziano o miłości, to prawda.
Szekspir napisał: „Kresem podróży jest spotkanie kochanków”.
Cóż za nadzwyczajna myśl.
Osobiście nie przeżyłam jeszcze czegoś podobnego,
lecz wierzę, że Szekspir tego doświadczył.
Myślę o miłości chyba więcej, niż należy.
Zachwyca mnie jej moc odmieniania i określania naszego życia.
Szekspir napisał również, że miłość jest ślepa.
Akurat wiem, że to prawda.
Dla niektórych, z niewiadomych powodów, miłość gaśnie.
Dla niektórych jest stracona na zawsze.
Lecz, oczywiście, miłość czasem można znaleźć.
Choćby nawet na jedną noc.
Jest jeszcze jeden rodzaj miłości.
Najokrutniejszy.
To miłość, która niemal zabija swoje ofiary.
Miłość nieodwzajemniona.
Jeśli o nią chodzi, jestem ekspertem.
Większość opowieści o miłości mówi o ludziach, którzy się kochają.
Ale co z resztą z nas?
Gdzie są nasze historie?
Tych, którzy kochają pojedynczo.
Jesteśmy ofiarami jednostronnego uczucia.
Nieszczęśliwi kochankowie.
Ci niekochani.
Poranieni.
Inwalidzi pozbawieni przywilejów.
Patrzycie właśnie na taką osobę.
Z własnej woli kocham tego człowieka od trzech nieszczęsnych lat.
To najgorsze lata mego życia.
Najgorsze Gwiazdki, urodziny.
Nowy rok witany łzami i valium.
Ten czas miłości to najgorsze lata mego życia,
ponieważ na swoje nieszczęście pokochałam człowieka,
który nie kocha mnie.
O Boże, sam jego widok!
W sercu łomot, w gardle ściska, trudności w przełykaniu.
Normalne objawy.
Och, Jasper. Nie mów, że wciąż...
Z nim już skończone. Bardzo skończone.
Co was łączyło?
Bzykałaś się z nim, tak?
Przede wszystkim kochałam się w nim.
Tak, pamiętam.
A potem odkryłaś, że bzykał tę zołzę z kolportażu.
I wtedy przestałam się z nim bzykać.
Nie powinnyśmy o tym tu rozmawiać.
Ciągle widzę was razem.
Zdradził cię, ale pozostaliście przyjaciółmi?
Byłam zakochana po uszy. Wszyscy to wiedzieli.
- Czy widać, że płaczę? - Nie,
to reakcja na dym z mego papierosa.
Czy on powiedział ci, że cię kocha?
Tak! Trzy, prawie cztery razy.
Gdy przypomniałam mu, powiedział, że to na pewno
była odpowiedź na pytanie. A wcale tak nie było.
Iris, kiedy przyłapiesz swego faceta z inną kobietą,
nie przyjaźnisz się z nim.
Przestajesz z draniem rozmawiać,
rzucasz w niego czymś, krzyczysz, wyzywasz,
- zamiast robić mu pranie. - Nie robię mu prania.
Czy ktoś ci to powiedział?
Teraz tylko wysyłamy do siebie maile.
I tylko wtedy, gdy nie jest z nią.
Wtedy rozmawiamy też przez telefon.
Czasami godzinami.
I okazyjnie spotykamy się na długim lunchu.
Nie zdawałam sobie sprawy, jaka jesteś żałosna.
Naprawdę? O Boże. Tak dobrze o tym wiem.
Oni zawsze robią z nami, co chcą.
Kiedy tylko zechce wpełznąć znowu w twe życie...
Wspomniał coś o tym ostatnio.
Ale nie powiedział wprost.
Iris,
- złożyłaś swój tekst? - Jeszcze nie.
Już to robię. Przepraszam.
Muszę iść.
KRONIKA TOWARZYSKA
„Przyjaciel pana młodego wyraził opinię wielu gości mówiąc:
»Hilary otworzy oczy Edwardowi
i nada pełnię jego życiu«”.
Mam pytanie.
Jak to jest oddawać się pracy,
gdy wszyscy inni się obijają?
Pytasz, jak to jest,
gdy nie dokończy się pracy na czas?
Czekaj. Nie idź.
Świetnie jest mieć taki szybki umysł?
- Zamknij się. - Mówię poważnie.
- Na pewno błyskotliwe zakończenie. - Zapewniam cię, że nie.
- Cześć, Simpkey. - Cześć.
Napisałeś fantastyczny felieton. Podobało mi się to zdanie:
„Gwałtowne odzieranie życia Brytyjczyków z myśli i godności”.
Wspaniale piszesz.
Kupiłem ci coś na święta.
Dobrze się składa. Też coś ci kupiłam.
Skarbie. Nie mam przy sobie tego prezentu.
Gdzieś go zostawiłem, ale naprawdę kupiłem ci coś.
Chcesz wiedzieć, co?
Nie trzeba.
Będziesz seksownie w tym wyglądać.
Miejmy więc nadzieję, że go znajdziesz.
A to nie jest nic seksownego, ale wesołych świąt.
Dziękuję.
Nie sądziłam, że w tym roku nam się uda.
W zeszłą Gwiazdkę daliśmy sobie prezenty w marcu.
Teraz jest lepiej.
Poprawiamy się.
Ty wredoto.
To pierwsze wydanie.
Gdzie ją znalazłaś?
Była zakopana w tej małej księgarni w Covent Garden.
Dlaczego jesteś tak wspaniała?
Mogę prosić was wszystkich o uwagę?
Nie zajmę wam dużo czasu. Dziękuję.
Szkoda, że nigdy nie możemy pogadać.
Szkoda.
Przede wszystkim życzę wam wesołych świąt.
Oficjalnie redakcja nie będzie zamknięta,
lecz w tym tygodniu spróbujemy pracować w mniejszym składzie.
Zanim niektórzy z was wyjadą na urlop,
chcę ogłosić coś ważnego.
To ważne zwłaszcza dla Iris.
Iris Simpkins, gdzie jesteś?
- Tutaj. - Mam dla ciebie informację.
Doskonale.
Zapowiedziano dziś ślub,
o którym nie wie jeszcze żadna gazeta w mieście.
Chcę, abyś pierwsza napisała o tym związku,
który połączy naszych szanownych współpracowników.
Przedstawiam wam właśnie zaręczonych: Sarah Smith-Alcott i Jasper Bloom.
Gdybym wiedział, włożyłbym lepszy garnitur.
Uczcijmy to!
Pijcie i jedzcie tutaj,
zaoszczędzimy pieniądze na wyjazd.
RÓŻANE WZGÓRZE
Amanda!
Amanda?
Powtarzam ci, że nie spałem z nią!
Akurat. Twoja recepcjonistka musi pracować do trzeciej rano.
Kilkoro z nas długo pracowało. Ona została z nami.
Przysięgnij na moje życie, że z nią nie spałeś.
Daj spokój.
Śmiało.
Nie będę...
Twoja recepcjonistka?
Dlatego wiedziałam, że dobrze, że się nie pobraliśmy.
I że musisz zatrzymać swój dom.
Czułam, że to się stanie.
Możesz się uspokoić?
Nie spałem z nią.
A my od ponad roku mamy problemy.
Mimo że nie chcesz o tym rozmawiać.
Wiem, że mamy problemy przez ostatni rok.
Zawsze o tym mówisz, gdy zaczynam trochę za dużo pracować.
Ale jeśli ty pracujesz za dużo, robisz to dla swojej muzyki.
Zmontowałaś w tym roku
75 zwiastunów.
Zrobiłaś w domu montażownię
i śpisz ze swoim Black Berry.
I nie mogę pogadać z tobą o seksie,
bo nie pamiętam, kiedy się kochaliśmy.
Nikt nie ma czasu na seks.
To nie do końca jest prawda.
Dość!
Ty naprawdę z nią spałeś. Musisz się stąd wynieść.
O Boże.
Wiesz, co myślę?
Że nigdy mnie nie kochałeś.
- Zgadza się? - Przestań.
Myślę, że lubiłeś siebie ze mną, ale niekoniecznie mnie samą.
Starałem się, jak mogłem. Czy ktoś w ogóle nadaje się na twego faceta?
Wyślę ci twoje rzeczy.
Wiesz, co ty robisz?
Niszczysz każdy swój związek.
Tak już masz.
Nie chcesz z nikim być.
Na swój sposób stawiasz opór.
I trudno jest wyczuć, jak to robisz, bo nikt nie jest tak mądry jak ty.
Trudno cię przyłapać,
ale w końcu wszystko wychodzi na wierzch i dzieje się właśnie to.
- Co się dzieje? - Nadchodzi koniec.
Tak jakbyś się go spodziewała. Wiesz, co do ciebie czuję.
Jesteś wyjątkowa.
Ale nie chcesz być taka, jak ja potrzebuję.
- Nie „potrzebuję”, ale... - Co?
Wiesz, co mam na myśli.
Nigdy bym cię nie zdradziła. W żadnych okolicznościach.
Ja też nie.
Spójrz na mnie. Stoję tu i pocę się jak uczeń. A ty?
Jesteś jedyną osobą na Ziemi,
która zrywa ze swoim facetem i nie uroni nawet jednej łzy.
To o czymś świadczy.
Co ci do tego, że nie mogę płakać?
Mam skurcz przełyku.
Potężny.
- Nic mi nie będzie. - Wiem, wiem.
- Myślę o sobie. - Ethan. To koniec.
Moglibyśmy być ze sobą szczerzy.
Powiedz mi.
Czy spałeś z nią? Po prostu to powiedz.
Co to za różnica? Po co masz mnie dręczyć?
Ukróć moje cierpienie.
- Co my robimy? - OK!
Tak. Spałem z nią.
Jesteś zadowolona? Sypiam z nią. Jest we mnie zakochana. Jest młoda.
Nie jestem z tego dumny. Powinnaś o tym wiedzieć.
Amanda!
- Pytałeś, czy jestem zadowolona? - To nie tak.
Czasem zbijasz mnie z tropu.
W świecie miłości, choć nie znam się na tym doskonale,
zdrada jest nie do przyjęcia.
Wiem, że masz o sobie
bardzo dobre zdanie,
- ale to wszystko to nie tylko moja wina. - Jasne.
Gdy minie ci wściekłość, na pewno też to zobaczysz.
Może.
Może gdy przestanę wyobrażać sobie was razem,
to zrozumiem twój punkt widzenia.
Ty chyba...
Przyłożyłam mu.
- Czy przeszkadzam? - Nie,
- tylko troszkę wpadłam w szał. - Aha.
Nic mi nie jest. Jak to się stało?
Wszystko w porządku.
Co się dzieje?
Ben cię potrzebuje.
Rebecca Green była zwykłą dwudziestolatką,
do chwili, gdy ojciec, którego nie znała, zostawił jej coś niespodziewanego.
Nie krzycz.
- Ojciec coś ci zostawił. - Nie znałam go.
Teraz wiesz, że był interesujący.
Oszustwo.
- Masz dwie spluwy? - Jedna to za mało.
W BOŻE NARODZENIE
Wspaniale. W końcu wygląda na wielki hit.
I za to dostajesz dużą kasę.
Na końcu dajmy ujęcie z pierwszej wersji.
- Jest mocniejsze. - Zgadzam się.
A „Boże Narodzenie” zróbmy większe.
I czerwone. W radosnej czerwieni, nie tej z filmów Scorsese.
Radosna czerwień.
Skończyliśmy.
Świetnie.
Zróbmy sobie wolne na kilka tygodni.
- O tak. - Właśnie tak.
Nie żartuję.
Zawsze mówiłaś, że to nasz najbardziej pracowity okres.
Muszę wyjechać z miasta.
Potrzebuję spokoju.
Lub tego czegoś, po co ludzie wyjeżdżają.
Wiecie, czego chcę?
Chcę jeść węglowodany bez poczucia winy.
Chcę poczytać książkę. Nie czasopismo, lecz prawdziwą książkę.
Śledzę recenzje, kupuję książki, ale nigdy ich nie czytam.
Czytaliście artykuł w New York Timesie?
Silny stres sprawia, że kobiety wcześniej się starzeją.
Poprzez stres nasze DNA się kurczy
i nie może się replikować.
Pod wpływem stresu źle wyglądamy,
ale tylko kobiety, nie mężczyźni.
Przykro mi.
Kiedyś napisano, że kobieta powyżej 35. roku życia
szybciej zginie z rąk terrorysty, niż wyjdzie za mąż.
Dziś dziewczyny z naszego pokolenia nie wychodzą za mąż,
a terroryści stali się częścią naszego życia.
Ten stres jest widoczny na twarzy, przez co źle wyglądamy.
A Ethan wciąż wygląda świeżo i posuwa swoją 24-letnią recepcjonistkę.
Mój Boże!
Rozumiecie teraz? Potrzebne mi są wakacje.
Gdzie by tu pojechać?
Sama w Boże Narodzenie.
Samotna i przygnębiona w Boże Narodzenie.
Sama na święta.
„WAKACYJNE WYJAZDY”
Sama, sama. Całkiem sama.
Proszę, choć jedna... Jedna łezka.
Idę dalej.
BEZTROSKIE ŚWIĘTA
„Beztroskie święta”. Dobre. Gdzie to jest?
„Jednoosobowy kajak?” Nie, dziękuję.
„Wakacyjne wynajmy”. Może być.
Zaszyć się gdzieś, zniknąć na kilka tygodni.
Niezła myśl.
Dokąd chcesz jechać na urlop?
Wybierz kraj...
Gdzie mówią po angielsku?
ANGLIA
„Wybierz miejscowość”. Spójrzmy.
Stajnia przerobiona na nowoczesny dom w pięknym Cotswolds.
Dokładnie jak nasze rancza.
Święta na wsi.
„Baśniowa chatka w otoczeniu wiejskiego ogrodu.
Rozkoszuj się filiżanką kakao przy kamiennym kominku.
Zaczarowana oaza spokoju na angielskiej prowincji,
tylko 40 minut drogi od ekscytującego Londynu”.
O tak.
Co ja wyprawiam?
Sięgnęłam dna. Sięgnęłam dna.
„Jestem zainteresowana wynajęciem twojego domu”.
MOŻNA GO WYNAJĄĆ
„Czy można go wynająć na te święta?
Jeśli tak, to moje życie byłoby ocalone”.
„Święta tuż tuż,
ale jeśli interesuje cię wynajem, skontaktuj się ze mną”.
”Jestem, bardzo, ale dom wynajmuję tylko na wymianę”.
Na wymianę?
IRIS: Wymieniamy się domami, samochodami...
„Moi przyjaciele już robili takie wymiany”.
Gdzie mieszkasz?
Powiedz, że gdzieś daleko.
AMANDA: LOS ANGELES
Los Angeles?
Zawsze chciałam tam pojechać.
Mam na imię Iris. Jestem normalna.
Zakręcona na punkcie porządku, zdrowa, niepaląca.
Samotna.
Nie cierpię swego okropnego życia!
Jestem Amanda.
Typ samotnika i nieudacznika, kompletna ruina.
Cześć.
Muszę przyznać, że twój dom wygląda bajecznie.
„Tego mi właśnie trzeba”. Naprawdę?
Dzięki. A jak wygląda twój?
Jest przytulny, lecz trochę większy od twojego.
ALE O TO CHYBA NIETRUDNO
MOGĘ CIĘ O COŚ ZAPYTAĆ?
IRIS: OCZYWIŚCIE.
Czy w twoim mieście są jacyś mężczyźni?
Szczerze?
ŻADNEGO.
AMANDA: KIEDY MOGĘ PRZYJECHAĆ?
JUTRO. NIE ZA SZYBKO?
Jutro. Doskonale.
Umowa stoi. Na dwa tygodnie...
począwszy od jutra.
- Cześć. - Cześć.
- Jak się masz? - Świetnie.
- Kochanie. My siedzimy tutaj. - Przepraszam.
To tutaj. Spójrz.
Witaj, skarbie.
Przepraszam.
Siadamy.
- Bardzo przepraszam. - Nic się nie stało.
- Nadepnęłaś ją? - Nic się nie stało.
Niezdara ze mnie!
22.52 JASPER BLOOM
Podobno lecisz do Miasta Aniołów.
Pierwsze wakacje od czterech lat.
Jak się z tobą skontaktować? Jasper
Drogi...
Jasperze,
oboje wiemy, że muszę się odkochać.
Pozwól mi spróbować.
WIADOMOŚĆ WYSŁANA
- Proszę. - Dziękuję, wygląda świetnie.
Mogę prosić o kieliszek wina?
Amanda Woods z dumą przedstawia jej życie.
Miała wszystko.
Tak!
Pracę. Dom. Faceta.
W te święta dowiecie się, czego Amandzie brak.
BULWAR ZACHODZĄCEGO SŁOŃCA
Ale odlot! Cudo!
Ojej!
Proszę pani.
- Proszę pani! - Tak?
Jesteśmy na miejscu.
- To jakaś pomyłka. - Nie, to jest na tej ulicy.
Ale tam dalej nie będę mógł zawrócić.
Dojdzie pani stąd?
Nie.
Przepraszam. Nie wiecie, gdzie jest Różane Wzgórze?
Za mostkiem w prawo. I dalej cały czas prosto.
Dobra.
RÓŻANE WZGÓRZE
Dotarłam!
Jasny gwint!
O rany!
To będzie interesujące.
Właźcie tam!
Ładna sukienka.
Ach, walizka!
Dobrze.
Co teraz?
Uda mi się.
Potrafię prowadzić po złej stronie drogi i samochodu.
Trzeba tylko się skoncentrować.
Proszę, nie wjedź we mnie!
Okropność!
O Boże! Och, nie. Nie!
- Z drogi! - Uważaj!
Zatrzymaj się!
O Boże.
Muszę się napić.
Ktoś robi dziś imprezę.
O tak.
Poszli na zakupy,
nie znaleźli nic, co by im się spodobało,
wrócili do domu, pocałowali się i uścisnęli. Koniec.
Rebecca Green była zwykłą 20-latką,
do chwili, gdy ojciec, którego nie znała, zostawił jej coś niezwykłego.
- Masz dwie spluwy? - Jedna to za mało.
Oszustwo.
W Boże Narodzenie.
I za to dostaję taką dużą kasę.
Czas na prognozę pogody.
W północnej Anglii i północnej Walii
wystąpią opady śniegu i deszczu ze śniegiem.
Zazdrość rzuciła mnie w morskie fale
Płynę przez chore kołysanki
Twoje alibi mnie przytapia
To cena, którą płacę
Woła mnie przeznaczenie
Otwieram oczy na świat
Bo jestem optymistką
Mrugnąłeś.
Poważny sprzęt.
BRAMA WJAZDOWA
O nie. Brama?
- Z kim był? - Maggie! Flety są najlepsze.
Halo.
- Słyszysz mnie? - Tu Miles. Amanda?
Niestety, Amandy nie ma.
Próbuję rozgryźć, jak otworzyć bramę.
- Bardzo ładnie. - Jeśli to słyszałeś, przepraszam.
- Cześć! - Cześć.
- Wybacz, ta brama to dla mnie nowość. - Nie szkodzi, było zabawnie.
Jestem Miles, pracuję z Ethanem.
- Ethanem? - Byłym Amandy.
Ach, tak.
Mam zabrać kilka rzeczy.
Amanda jest na wakacjach w Anglii.
Mieszkam tu do jej powrotu.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Coś mi wpadło do oka. - Nie cierpię tego. Pokaż.
Jest na rzęsie. Wyjąć?
Tak. Dzięki.
- Santa Anas. - Słucham?
Tak się nazywa ten ciepły wiatr.
Legenda głosi, że kiedy wieje Santa Anas,
wszystko się może zdarzyć.
Gotowe.
- W porządku? - Już lepiej. Dziękuję.
- A więc przyjechałeś po... - Laptop Ethana.
A ty jesteś...
Podobnie jak Ethan, piszę muzykę do filmów.
- Ty to skomponowałeś? - To?
- Piękne. - Tak, ja.
Niestety nie. Ale chciałbym.
To wielki Ennio Morricone.
Możesz przyjechać jutro?
Muszę zapytać asystentkę Amandy.
Jasne.
- Mam na imię Iris. - Miles.
To moja Maggie.
To znaczy Maggie. Nie moja Maggie.
- Miło mi. - Mnie też.
- Gotowy? - Tak.
- Niech cię nie zdmuchnie. - Nie zdmuchnie.
No cóż...
Wszystko jest możliwe.
Szósta, siódma, ósma, dziewiąta, dziesiąta, jedenasta...
pierwsza w nocy w Londynie.
- Kto tam? - To ja. Pośpiesz się, bo zamarznę.
- Kim jesteś? - Iris, otwieraj,
albo zsikam ci się na ganek.
Ty nie jesteś Iris.
Albo jestem bardziej pijany, niż mi się wydaje.
Przepraszam za najście. Nie spodziewałem się tu... ciebie.
Ani ja ciebie.
A mogę do...?
Jasne. Przecież musisz...
- Jestem Graham, brat Iris. - Brat.
Amanda Woods, jestem gościem.
- Amandawoods to jedno słowo? - Nie.
Nie jest.
A gdzie jest Iris?
Nie powiedziała ci?
Może.
Ale jak wcześniej wspomniałem, jestem...
Ja, no wiesz...
- Jest w Los Angeles. - Niemożliwe.
- Ona nigdy nigdzie nie wyjeżdża. - To tak jak ja.
Znalazłam ten dom w Internecie.
Wymieniłyśmy się na dwa tygodnie. Na czas świąt.
Jest w moim domu w LA, a ja tutaj.
- Ludzie naprawdę robią takie rzeczy? - Najwidoczniej.
Na to wygląda.
Przecież tu stoję, w piżamie.
Nie oddzwoniłem do niej wczoraj.
Okropny jestem.
Mogę usiąść? Bo zaraz upadnę na ciebie.
Jasne. Siadaj.
O Boże.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Przepraszam za najście.
Może na to nie wygląda, ale jestem
nie do końca szacownym, starszym bratem Iris.
Ostatnio czasem, a raczej często,
odwiedzam lokalny pub, gdzie się upijam,
a potem zwalam na noc do siostry, żeby nie prowadzić auta.
Żałosne, ale niestety to już stało się rutyną.
A jak ci się tu mieszkało,
zanim zakłóciłem twój spokój?
Cóż, nie jest mi tu tak świetnie.
Wylatuję jutro w południe.
- Kiedy przyjechałaś? - Sześć godzin temu.
Anglicy zrobili na tobie wielkie wrażenie.
Nie w tym rzecz. Ostatnio nie jestem całkiem sobą.
Przyjechałam tu dla kaprysu.
Bez zastanowienia.
To u mnie nietypowe.
Napijesz się czegoś? Wody?
Herbaty? Może wina?
Chyba tam stoi butelka brandy.
- Może szklaneczkę? - Jasne.
Świetnie.
Przepraszam, zapomniałem, jak ci na imię.
Amanda.
Nie jesteś mężatką?
Czy wyglądam na niezamężną?
Nie, w ten sposób próbowałem się dowiedzieć, czy jesteś zamężna.
Ani trochę!
Co ja plotę! Nie mam męża.
A ja nie mam żony.
Proszę.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Mogę zostać?
Ulotnię się, zanim się obudzisz.
Obiecuję, więcej mnie nie zobaczysz.
- Nie ma sprawy. Jasne. - Dzięki.
Przyniosę ci pościel.
W szafie nad scrabble'ami.
Dlaczegóż to ostatnio nie całkiem jesteś sobą?
Właśnie z kimś zerwałam.
Wczoraj.
Nie chciałam spędzać świąt sama.
Myślałam, że gdzie indziej nie będę czuć się samotnie.
Ale tu poczułam się samotna jak nigdy dotąd.
Też mi niespodzianka.
- Na pewno się cieszysz, że tu wpadłeś. - Cieszę się.
No cóż,
- przepraszam i dobranoc. - Miłych snów.
Czy myślisz, że mógłbyś...
Nie chciałbyś zrobić tego jeszcze raz?
Źle?
Dziwnie.
- Całować kogoś obcego. - Naprawdę?
Ciągle to robię.
Spróbuję.
Może zamknę oczy.
Biorąc pod uwagę fakt, że przechodzę kryzys
i znalazłam się w obcym domu,
w mieście, którego nazwy nie pamiętam,
a ty się pojawiłeś i jesteś zabójczo przystojny,
i pijany, i pewnie i tak mnie nie zapamiętasz,
uważam, że powinniśmy się przespać ze sobą.
Chcesz?
- Czy to podchwytliwe pytanie? - Mówię poważnie.
Nigdy w życiu nikomu nie powiedziałam czegoś takiego.
To, że cię już więcej nie spotkam,
jest dość ekscytujące.
Na tym polegają wakacje.
Robi się rzeczy niespodziewane.
A ty jesteś zdecydowanie czymś niespodziewanym.
Dobrze ci szło, póki nie zrobiłaś ze mnie żigolaka.
A w dodatku jesteś zabawny.
- Tak? - Tak.
- Lepiej nie spotkaj mnie trzeźwego. - Umowa stoi.
Muszę cię też ostrzec.
Nie jestem w tym dobra.
- W tym? - W seksie.
Nie wierzę.
Facet, z którym mieszkałam, wspomniał o tym kilka razy.
Tego żadna dziewczyna nie zapomni.
Jak kiepska mogę być? Seks to raczej prosta sprawa.
- Chyba cię od niego odwodzę? - O dziwo - nie.
- Co myślisz o grze wstępnej? - Jest przereklamowana.
Stanowczo tak.
W okamgnieniu stajesz się najciekawszą dziewczyną, jaką znam.
Popatrz, popatrz.
Już jesteś lepsza, niż myślisz.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
W nocy zgubiłem gdzieś szkła kontaktowe.
Dużo lepiej.
- Pomóc ci? - Powinnam wiedzieć, jak to się obsługuje.
Trzeba to włączyć do kontaktu.
Amando, ja naprawdę...
Posłuchaj, niczym się nie przejmuj.
Dobrze?
- Dobrze. - Miło było...
- cię spotkać i tak dalej... - Zdecydowanie.
A moim zdaniem, twój były facet
bardzo się mylił co do ciebie.
- Byłeś pijany. - Nie aż tak.
Tak.
To mój.
Sophie. Przepraszam, nie chciałam.
Oddzwonię.
Filiżanki.
- Proszę. - Dziękuję.
- Nie chcesz? - Powinienem już iść.
Ja też już niedługo będę musiała jechać.
Słuchaj.
Wiem, że wyjeżdżasz i nie zamierzasz się angażować,
ale chcę żebyś wiedziała, że moje życie jest trochę skomplikowane,
i nawet gdybyś została,
nie chciałabyś...
Nie musisz się tłumaczyć.
Ja też w tych sprawach jestem trochę zagubiona.
A poza tym prawie się nie znamy.
Tego bym nie powiedział. Lecz chcę cię tylko zapewnić,
że ze mną nie byłoby ci dobrze.
Muszę już lecieć.
Czy na pewno masz się dobrze?
Bo jakoś mam tendencję do ranienia kobiet,
po prostu będąc sobą.
Nie zakocham się w tobie. Obiecuję.
Ładnie powiedziane. Dziękuję.
Znam siebie.
Ja się chyba nie zakochuję. Nie w takim sensie jak inni.
Niezłe wyznanie, co?
Otrzymujesz Nagrodę dla Najciekawszej Dziewczyny.
- Spróbuję uznać to za komplement. - Powinnaś. Zdecydowanie.
No tak...
Dobrze. Cóż, całkowita szczerość.
Powiało świeżością. Pewnie nie skontaktujemy się,
bo nawet gdybyś chciała, a nie chcesz,
mam typowo męski problem z utrzymywaniem znajomości.
Zapominam zadzwonić po randce.
A jako że to nie była randka, jestem usprawiedliwiony.
Dokładnie.
A jeśli zechcę zadzwonić?
Racja, nie powinienem był tego mówić.
Gdyby twój lot odwołano albo gdybyś zmieniła zdanie,
będę ze znajomymi w pubie dziś wieczorem.
A jeśli nie, no cóż,
jesteś przeurocza.
Ty też.
Proszę o uwagę.
Pasażerowie lotu 422 do Amsterdamu proszeni są o udanie się do samolotu.
Amanda nie szukała miłości,
co nie znaczy, że miłość nie znalazła jej.
Gotowe.
Dziękuję.
Dziękuję, Amando.
- Halo? - Gdzie jesteś?
- Jasper. - Czy to w porządku, że dzwonię?
Chyba tak. Jak się masz?
Zadaj mniej skomplikowane pytanie.
- Co się stało? - Mam duży problem
z moją książką. Potrzebuję twojej rady.
Mogę przesłać ci parę stron?
Nie chcę ci sprawiać kłopotu, ale tylko ty możesz mi pomóc.
No cóż... Skoro mnie potrzebujesz.
Jesteś moim kołem ratunkowym.
Powiedz, zakładałaś już to czerwone bikini?
To które rozwiązuje się z tyłu?
Pamiętasz moje bikini?
- Pamiętam wszystko. - Czyżby?
Myślałam o tamtych czasach...
Jestem w Soho House. Umówiłem się ze znajomymi na drinka.
Reszta dla pana.
Cholernie zimno. Jutro prześlę ci kilka stron.
Sprawdź, czy doszły.
Zabaw się dziś trochę.
Dobrze.
Graham?
Już myśleliśmy, że nie przyjdziesz.
Zgubił się?
Przepraszam. Dzień dobry.
- Mogę podwieźć pana do domu? - Dlaczego?
- Wie pani gdzie mieszkam? - Chyba tak.
To dobrze. Przynajmniej jedno z nas wie.
- Piękny dom. - Mieszkam tu od 47 lat.
Wtedy było tu tylko sześć domów.
Co roku burzą tu stare i budują nowe. Nie mam im tego za złe.
Stare nie były znowu takie wspaniałe.
Ale to mnie bardzo dezorientuje. Nie rozpoznaję ani jednego domu.
Każdemu by się myliły.
Z jakiego regionu Anglii pani pochodzi?
- Surrey. - Cary Grant był z Surrey.
Zgadza się.
- Skąd pan wie? - Powiedział mi.
Dziękuję, młoda damo.
Pomogę panu.
Dziękuję.
Proszę.
- To był miły zbieg okoliczności. - Słucham?
Tak dwie postaci spotykają się w filmie.
Dajmy na to, kobieta i mężczyzna. Oboje szukają piżamy.
Idą do tego samego sklepu z piżamami.
Tak?
Mężczyzna mówi: „Potrzebuję dołu od piżamy”.
Kobieta mówi: „Potrzebuję góry”.
Spoglądają na siebie. I to jest miły zbieg okoliczności.
Rozumiem.
Choć okoliczności naszego spotkania nie były tak miłe.
- Pracuje pan w branży filmowej? - Pracowałem.
Pisałem scenariusze.
- Tkwiłbym tu do jutra. - Ja to zrobię.
Dziękuję.
O rany!
Do widzenia.
To był bardzo miły zbieg okoliczności.
Dziękuję za pomoc.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Mam nadzieję, że nie zrozumie mnie pan źle.
Dopiero co tu przyjechałam i nie znam nikogo.
Chciałabym zjeść gdzieś kolację.
Wybierze się pan ze mną, jeśli nie jest pan zajęty?
Zajęty? Nie byłem zajęty od 1978 roku.
Byłem jego gońcem. Wszystkiego się tam nauczyłem.
Moja najlepsza praca.
To była twoja pierwsza praca w Hollywood? Goniec Louisa B. Mayera?
Właściwie zaczynałem jako kurier w Western Union.
Wtedy poznałem Mayera. Przyniosłem mu telegram do MGM.
Gdy wszedłem, w biurze była panika,
bo nie zjawił się ich goniec. Zgłosiłem się do pracy,
a następnego dnia zostałem zatrudniony.
Miałem 17 lat.
Czy Hollywood było tak wspaniałe,
- jak to sobie wyobrażam? - Wspanialsze.
Wiesz, nad czym się zastanawiam?
Nad czym? Dlaczego zadaję ci te pytania?
Dlaczego taka piękna kobieta
zamieszkała na święta w obcym domu
i umówiła się na kolację ze starym prykiem?
Chciałam odpocząć od ludzi, których stale oglądam.
Nie od wszystkich,
od jednej osoby. Chciałam się uwolnić od pewnego faceta.
Byłego chłopaka, który się zaręczył i zapomniał mi o tym powiedzieć.
- Przepraszam. - Bałwan.
W gruncie rzeczy tak. Kompletny bałwan. Skąd wiesz?
Pozwolił ci odejść. Stąd prosty wniosek.
W filmach występują gwiazdy,
a obok nich aktorzy drugoplanowi. Iris, rozpoznaję w tobie gwiazdę,
ale z jakiegoś powodu zachowujesz się jak aktorka drugoplanowa.
Masz rację.
Trzeba grać główną rolę we własnym życiu.
Arthurze, od trzech lat chodzę na terapię,
ale tam nigdy tak prosto niczego mi nie wyjaśniono.
To było genialne.
Brutalne, lecz genialne. Dziękuję.
Nie wypiłam tyle od... Co ja mówię?
- Nigdy tyle nie wypiłam. - Mało kto tyle pije.
Pamiętam tylko, jak wróciliśmy tu w nocy...
- Nie mam z tym nic wspólnego. - Tak, ale byłeś tu.
- Byłem. - Boże! Więc my...
Czy my?
- Nie? - Nie.
Dzięki Bogu!
To znaczy, nie „Dzięki Bogu”, ale po prostu „Dzięki Bogu”,
bo nic nie pamiętam.
A dlaczego my nie...? Przypomnij mi trochę.
Może to staroświeckie, ale nie kocham się z nieprzytomnymi kobietami.
Byłam nieprzytomna? O Boże! To musiało być naprawdę pociągające.
Dlaczego zostałeś?
- Poprosiłaś mnie o to. - Naprawdę?
Czy w pewnej chwili zaczęłam błagać?
Od pierwszej chwili znajomość z tobą to prawdziwa przygoda.
O tak, bardzo mi przykro z tego powodu.
Nie mam nic na swoją obronę poza tym, że chyba chwilowo rozum mi odjęło.
Olivia. Przepraszam, nie chciałam spojrzeć. Znowu.
Powinienem odebrać.
Halo? Cześć.
Naprawdę? Co się stało?
Nie mogę dzisiaj.
Sophie, Olivia, Amanda. Bardzo zajęty facet.
Muszę kończyć.
Do licha.
- Powinniśmy pojechać do miasta. - Jak to?
Ubierz się. Przejedziemy się, zjemy coś...
- i poznamy się bliżej. - Naprawdę? Dlaczego?
Bo nie wymyślę już więcej powodów, dlaczego nie. A ty?
- Jesteś wydawcą książek? - Tak.
- Jakim wydawcą jesteś? - Podłym.
Masz zawsze dużo uwag czy...
Im lepszy pisarz, tym mniej uwag.
- Co studiowałeś? - Literaturę.
Zawsze chciałeś się tym zajmować?
Ręce zaczynają mi się pocić. Jak na rozmowie kwalifikacyjnej.
Nie wiesz, co się robi na randce?
Przepraszam za to śledztwo.
Dawno nie byłam na pierwszej randce.
Skoro kochaliśmy się i spaliśmy ze sobą dwa razy,
nagnijmy zasady obowiązujące na randce. Dlaczego się rumienisz?
Chyba wprawiasz mnie w zakłopotanie.
Postaram się być sobą. To nie jest łatwe, ale się postaram.
Jakie zadałaś pytanie? Już wiem.
Czy zawsze chciałem
być wydawcą.
Tak. To rodzinne.
Mój ojciec pisze powieści historyczne. Matka jest
ważnym wydawcą w Random House.
- Mój czas się skończył. Twoja kolej. - Serio?
Głęboki wdech.
- W porządku? - Tak.
Jak mówiłam,
mam firmę reklamową.
Nie wiedziałem, że jesteś jej właścicielką.
Bo nie wspomniałam o tym.
Ale skoro wiem, że wychowała cię kobieta pracująca,
ta informacja nie powinna cię speszyć.
Trochę jestem speszony.
Większość mężczyzn peszy się bardziej niż trochę.
- Tak. - A twoja rodzina?
Dobra, powiem to szybko.
Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałam 15 lat. Jestem jedynaczką...
i nie wiedziałam, co się święci. Byliśmy sobie bardzo bliscy.
Nazywaliśmy się „Trzema muszkieterami”.
Pewnego wieczoru, po kolacji...
rodzice powiedzieli mi, że się rozchodzą.
Myślałam, że żartują. Wtedy kątem oka zobaczyłam...
w korytarzu walizkę. Tej nocy tata się wyprowadził.
Płakałam w poduszkę co noc przez...
długi czas.
Aż w końcu pomyślałam, że trzeba wziąć się w garść,
i od tamtej pory już nie płaczę.
I więcej nie myślałam o tej spakowanej walizce.
Oto moja mała tragedia. Zamówmy coś.
Nie płakałaś od 15 roku życia?
Wiem, że to coś okropnego.
Wciąż próbuję, ale wierz mi...
- Możemy pogadać o tobie? - Jasne.
- Ja płaczę bardzo często. - Nie wierzę.
A jednak. Gorzej niż baba.
Nie musisz być taki miły.
Ale to prawda.
Dobra książka, film, kartka urodzinowa - wylewam łzy.
Przestań.
- Jestem straszną beksą. - Nieprawda.
Serio.
- To było miłe popołudnie. - Bardzo miłe.
Nie musisz mnie odprowadzać. Jest zimno.
Nie chcesz, żebym wszedł.
Nie w tym rzecz.
Jestem zmęczona. Zdrzemnę się.
- Poważnie. - Udam, że ci wierzę.
Graham, wyjeżdżam za dziewięć dni.
To robi się skomplikowane,
a ja nie wiem, czy dałabym sobie z tym radę.
Dobrze.
- A to nie komplikuje spraw? - Seks wszystko komplikuje,
nawet jeśli go nie miewasz. Brak seksu wszystko komplikuje.
Co oznacza, że lepiej się go nie pozbawiać.
Rano pracuję,
więc już nie będę dobijał się do twoich drzwi.
Coś wymyślimy, żeby się zobaczyć.
Dobrze.
Strasznie zimno.
- Cześć. - Cześć.
- Przyszedłem nie w porę? - Nie, wejdź.
- Jak leci? - Świetnie.
Przy bramie leżała ta przesyłka z miasteczka Londyn.
Znajomy pisze książkę. Piszę mu...
swoje uwagi czasami.
- Masz gości? - To przyjęcie z okazji Chanuka.
Przeszłaś na judaizm?
Nie, mój sąsiad wie, że nikogo tu nie znam.
Chciał, bym poznała jego znajomych
i zrobiło się z tego Chanuka.
- Wejdziesz? - Czemu nie?
Mogę się przyłączyć do świątecznej zabawy.
Ładnie pachnie.
To najlepsze Chanuka w moim życiu.
Wypiłem za dużo koszernego wina. Już mi nie lejcie.
Nie zamierzamy.
Mówię poważnie.
Zadziwia mnie. To niesamowity facet. Nie słuchaj ich, to sami wariaci.
A więc nie byłeś kobieciarzem?
Skądże! Ożeniłem się bardzo młodo.
Miał najlepszą dziewczynę w mieście.
Musiał ją zdjąć z rynku.
To prawda.
Wszyscy kochali Marion. Miała cudowny śmiech.
Powiedział „cudowny tyłek”?
„Śmiech”.
Tyłek też miała niezły.
Miała charakter. Wszystkie moje postaci miały coś z niej.
A ty, Miles? Jesteś lekkoduchem?
Nie, panowie. Jestem mężczyzną jednej kobiety.
Od pięciu miesięcy spotykam się z piękną aktorką.
Nie wiem, co ona we mnie widzi, ale mam szczęście.
Aktorka? W czym grała? Mogłam to widzieć?
Niewiele jeszcze dokonała.
A gdzie jest teraz?
Prawie nieprzytomny, ale zainteresowany.
Pytam z ciekawości. On tutaj, a gdzie ona?
Jest na planie filmowym w Nowym Meksyku.
Jakaś mała produkcja.
- Maggie wróci za dziesięć dni. - Nie wie, co traci.
Dziękuję, Arthurze.
Zostawmy tych młodych i wracajmy do naszych nocników.
Norman, zdzwonimy się na remika.
- Będziemy w kontakcie. - Piąstka.
To był cudowny wieczór.
Arthur Abbott może być ostatnim
z wielkich pisarzy Hollywood.
Wszyscy używamy jego słynnych powiedzonek.
Jego przyjaciele napisali Casablankę.
On dodał „mała” w słynnym dialogu: „Patrzy na ciebie, mała”.
Bez tego nie byłoby kwestii.
„Patrzy na ciebie, Ilso” - już tak nie brzmi.
Jest taki skromny.
Podał mi listę filmów, które muszę zobaczyć.
Żaden z jego filmów. Widziałam dwa z nich - fantastyczne.
- Może obejrzymy jakiś razem. - Byłoby super.
Świetnie.
Zadzwonię do ciebie.
Wołowina była pyszna, a makaroniki w czekoladzie - palce lizać.
Miło się spędza z tobą czas.
Przepraszam, nie chciałem przedłużać...
tego drugiego całusa.
Nic się nie stało.
Zwariowana ta pogoda.
Nie daj się zdmuchnąć.
„Nie wiem, czy dam sobie z tym radę”? Ale potrafię być wredna.
- Amanda Woods. - Zamknij się!
Odtrąca każdego faceta.
Problem nie w tym, czy się zmieni, ale czy tego chce.
- Niespodzianka! - Owszem.
- Cześć. - Cześć.
Siedziałam w domu, myśląc o tobie,
i doszłam do wniosku, że mała komplikacja nikomu nie zaszkodzi.
A potem pomyślałam, że to może nie jest skomplikowane.
I chcę cię przeprosić,
że dziś cię nie zaprosiłam.
Nie wiem, o co w tym chodzi,
ale myślę, że powinnam...
Nie jesteś sam?
- Prawdę mówiąc, nie. Przepraszam. - Nie!
Nie powinnam była...
Nie przejmuj się mną.
Jestem głupia.
Kto to, tatusiu?
- Tatusiu? - Tak. Jestem tatusiem.
To moja córka, Sophie.
- A to moja przyjaciółka Amanda. - Cześć.
Jak się masz?
- Dobrze. A jak ty się masz? - Bardzo dobrze, dziękuję.
- Wejdziesz? - Nie...
- Cześć! - Chodź do mnie.
- Tatusiu, kto to? - To jest Amanda.
A to moja młodsza córka, Olivia.
- Sophie i Olivia. - Tato.
- Przepraszam. Wejdź! - Wejdź!
Dobrze.
Możemy się napić czekolady?
Z małymi piankami?
Tak.
Tato, weź jej płaszcz.
- Mogę? - Jasne.
- Jesteś żonaty? Odpowiedz szybko. - Nie.
Trochę się wystroiłam.
- Wyglądasz jak moja Barbie. - Dziękuję.
- Czy to dla nas? - Tak...
i przepraszam za wino.
Co to?
Przepraszam, że o tym nie powiedziałem.
Jesteś R-O-Z-W-I-E-D-Z-I-O-N-Y?
W-D-O-W-I-E-C.
Od dwóch lat.
Amando, czy przypadkiem lubisz czekoladę na gorąco?
Właściwie to... uwielbiam.
- Proszę, Olivio. - Dziękuję.
Podmuchaj, jest gorąca.
Ty też, Soph.
- Ona ma więcej pianek. - Nie, obie macie po pięć.
- Ty też masz pięć. - Dziękuję.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Mam coś na ustach?
Tutaj!
- Cześć. - Cześć.
Na kolanka! Podmuchaj!
Dzięki. Wspaniałe wyczucie.
- Tato, zrób Pana Serwetkę. - Nie.
Zrób, proszę!
- Zrób, tato, proszę. - Tato, proszę.
Dobrze, zrobię bardzo szybko.
- Dziękuję. - Nie ma za co. A teraz zrób!
Dobrze.
- Amando pożyczysz mi serwetkę? - Tak.
Proszę, tatusiu.
Dasz mi je, gdy będą potrzebne.
Amanda, spodoba ci się to.
Uśmiejesz się tak, że spadniesz z krzesła.
Cześć.
Nazywam się Pan Serwetka.
Witajcie dzieci! Kim jest ta nieznajoma?
- To Amanda. - Dlaczego ma zabawny akcent?
- Amanda. - Skąd ona jest?
Potrzebuję...
- A teraz zapal! - O, papieros.
Zapal!
Palenie jest bardzo szkodliwe.
Wiesz co, Amando? Mamy namiot w pokoju.
- Chcesz go zobaczyć? - Nie.
Nie wczołgamy się do waszego namiotu.
Nie lubisz namiotów?
- To naprawdę odjazdowy namiot. - Wejdź do środka.
- Połóż się. - Dobrze.
- Możesz wziąć moją poduszkę. - Dziękuję.
- Połóż się. - Przestaniesz rozkazywać?
Proszę, połóż się obok mnie.
Pięknie.
Przepraszam.
To wyjątkowo wspaniały namiot.
- Ma to coś. - Jest przytulny.
- Kto wyciął te piękne gwiazdki? - My.
Trzej Muszkieterowie.
- Amando? - Tak?
- Ładnie pachniesz. - Naprawdę?
Uwielbiam perfumy, ale on nie pozwala mi ich używać.
Bo ty i tak ładnie pachniesz.
- Ty też. - Dziękuję.
- Ja jestem starsza, więc mi wolno. - Właśnie.
- Podobają mi się twoje cienie. - Dziękuję.
- I twoja szminka. - Dziękuję. Jest nowa.
- Jak się nazywa? - Chyba „Jagodowy pocałunek”.
To będzie jagodowy pocałunek.
Jagodowy pocałunek.
- Ładnie ci w niej. - Amanda?
Gdybyś chciała zostać na noc, to możesz.
Złączymy łóżka.
Wybacz.
To bardzo miło z waszej strony, ale może innym razem.
- Dobrze? - Tak.
Grzeczna dziewczynka.
Duże dziewczyny nigdy u nas nie nocują.
- Wiem. - Lubię cię.
Ja też.
Nikt nigdy nie zrobił większego wrażenia na moich córkach.
Są wspaniałe.
Sophie przejęła rolę mojej obrończyni.
Nie cierpię, kiedy się o mnie martwi.
A Olivia... Ta będzie owijać facetów wokół palca.
Co, przyznam, lubię u niej.
Dlaczego mi o nich nie powiedziałeś?
Nie mówię o nich kobietom.
Ale przecież to ty chciałeś,
byśmy się lepiej poznali.
Wygląda na to, że zachowałem się okropnie.
Nie mam nic na swoją obronę poza tym, że zanim kogoś dobrze nie poznam,
wolę być zwykłym singlem.
To zbyt skomplikowane być tym, kim naprawdę jestem.
Jestem samotnym ojcem. Pracującym ojcem. Ojcem i matką.
Czytam przed snem książki kucharskie i o wychowywaniu dzieci.
Kupuję sukienki, uczę się szyć.
Jestem Panem Serwetką. Przygniata mnie nadmiar
tego wszystkiego i wolę utrzymywać taki podział. Dopóki czegoś nie wymyślę.
Ubiegły weekend dziewczynki spędziły u dziadków.
Kiedy ich nie ma, zamieniam się w faceta
bez plam z czekolady na spodniach.
Nie wiem, jak pogodzić chodzenie na randki z rolą ojca.
I przypuszczam, że boję się, co ktoś mógłby zrobić z tym,
kim jesteśmy i jak sobie radzimy na co dzień.
Tak.
Pewnie nie powiedziałeś mi tego dlatego,
że za tydzień wyjeżdżam.
Nie chciałem przedstawiać ich komuś, kogo miałbym już więcej nie zobaczyć.
No tak.
Bo tylko raz spaliśmy ze sobą i dwa razy obok siebie.
Myślałem, że to ja jestem dla ciebie tylko kimś,
- z kim raz się przespałaś. - O rany.
- To jest już bardzo skomplikowane. - O tak.
Jestem wydawcą z Londynu,
a ty piękną producentką zwiastunów filmowych z LA.
Dwa różne światy.
Mam krowę za domem.
- Masz krowę? - Tak.
Szyję i mam krowę.
Chyba trudno to sobie wyobrazić?
Dość trudno.
Właśnie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Santa Anas? - Od dawna.
- Cześć, Marto! - Cześć, Iris!
Witam!
Cześć!
- Dzień dobry! - Policzyłem.
Dziś jest dziewięć premier kinowych.
Kiedyś było ich dziewięć w miesiącu.
Teraz jeśli film nie zarobi w pierwszy weekend, to koniec z nim.
Jak tu się mogą zrodzić wielkie dzieła?
Zawsze byłeś taki zaczepny?
Ostatnio trochę mniej.
W życiu trzeba walczyć.
Masz pocztę. Gaz, telefon.
Dostałeś list ze Stowarzyszenia Scenarzystów Amerykańskich.
Oglądasz filmy, które ci poleciłem?
Tak. Wspaniałe! Irene Dunne jest fantastyczna.
- Ma charakter. - I to jaki.
Nie otworzysz tego listu?
Nie, ciągle mi piszą to samo.
- Może to ważne. - Wcale nie.
Chcą coś zorganizować na moją cześć.
Wieczór ze mną. Okropność.
Co? To wspaniała rzecz!
Chciałabyś, wyglądając na 100 lat, gramolić się na scenę o lasce
dla kilku naiwniaków, którzy przyszli cię zobaczyć?
Nie ma mowy. Nie idę na to.
Co dziś planujesz?
Mogę?
„Wieczór z Arthurem Abbottem.
Szanowny Panie Abbott, próby skontaktowania się z Panem
pozostają bez odpowiedzi.
...nazwany »Wieczorem z Arthurem Abbottem«...
Ten specjalny wieczór...
będzie poświęcony Pańskiej
twórczości scenopisarskiej.
Gratulujemy tego zasłużonego wyróżnienia”.
To wielkie wydarzenie. I ma się wkrótce odbyć.
Gdybyś trochę poćwiczył,
mógłbyś wejść na scenę bez laski.
A ja mogłabym pójść z tobą
jako twoja dziewczyna.
Z dumą bym cię tam zabrał, ale nie pójdę.
Jak doprowadziłabyś mnie do formy? Pytam poważnie.
To proste.
Świetnie sobie radzisz. Już jesteś u celu.
Brawo!
A teraz z powrotem.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Na pewno? - Pośliznąłem się.
- Halo? - Bywasz czasem w domu?
- O rany! Cześć! - Jak żyjesz?
- Poznałam bardzo fajnego faceta. - A tak się zarzekałaś.
- Jaki on jest? - Bardzo miły.
Czuję się z nim świetnie, to całkiem nowe doświadczenie.
- Ma 90 lat. - Daj spokój!
To mój sąsiad. To znaczy Amandy.
Powinieneś ją poznać.
- Poznałem. - Kurczę,
druga rozmowa. Zaczekasz chwilę?
- Musimy pogadać. - Jasne.
- Halo? - Cześć, tu Amanda.
- Jak się masz? - Świetnie. A ty?
Tu jest cudownie. Zaczekasz chwilę? Mój brat jest na drugiej linii.
- Graham? - Tak. Mówił, że się poznaliście.
- Tak. Jak on się ma? - Chyba dobrze.
- Zaczekasz chwilę? - Jasne.
- To Amanda. - Co mówiła?
- Jak się czuje? - Zapytała, jak ty się miewasz.
- Co odpowiedziałaś? - Żeby zaczekała.
- Mogę oddzwonić? - Zaczekam na linii.
- Naprawdę? - Dowiedz się, jak się czuje.
Dobrze.
Graham pyta, jak się czujesz.
Powiedz, że dobrze. Spaceruję z Charliem.
- A mówił ci co u niego? - Raczej nie.
- Zapytać go? - Pewnie.
Dobra. Zaczekaj.
Przespałeś się z kobietą, która jest gościem w moim domu!
- Powiedział ci? - O Boże!
- O Boże!
Myślałam, że rozmawiam z Grahamem. Poczekasz chwilę?
Przepraszam cię.
Spałeś z Amandą!
Zapewniłam ją, że w mieście
nie ma facetów, a ty ledwo ją poznałeś
i już zdążyłeś dobrać się jej do majtek.
To ciągle ja.
Niech to szlag!
Chyba się rozłączyliśmy. Amando, tak mi przykro.
- Mogę do ciebie oddzwonić? - Jasne.
Na razie.
Tak? Słucham.
Tu Miles. Coś nabroiłem?
Miles. Cześć.
- Co porabiasz w ten wigilijny dzień? - Niewiele.
Chcę iść do wypożyczalni wideo
- po kolejny film z listy Arthura. - Weźmiesz mnie ze sobą?
Z przyjemnością.
Kupiłem najlepszy napój w mieście,
ale nie wiedziałem, czy wolisz z dużą kulką bitej śmietany,
czy z małą, więc wziąłem dwa. Jednak duża!
- Świetnie wyglądasz! - Dziękuję.
- Naprawdę nieźle. - Dobrze się czuję.
Ćwiczę z Arthurem.
- No co? - To na pewno świetne ćwiczenia.
Próbuję sobie tego nie wyobrażać.
Może samo ćwiczenie - nie, ale... Przestań się śmiać!
- Wspaniale mi się z nim rozmawia. - W to uwierzę.
Powiedz mi, widziałaś to?
Rydwany ognia. Super film.
Świetna muzyka Vangelisa. Wzniósł muzykę elektroniczną
na wyższy poziom. Później cię z tego przepytam.
Wożąc Panią Daisy. Hans. Bardzo zaskakujące.
Pamiętasz?
Jaka elegancja! Czad!
- Niefajna zabawa? - Nie,
grajmy dalej.
Czasami sobie uświadamiam...
Tralala...
Czy się wstydzisz tej gry, w którą zacząłem grać?
To nie jest biblioteka. Można mówić głośno.
Dwie nuty i wszystko wiadomo.
SZCZĘKI
Cóż można powiedzieć? Majstersztyk.
Gdzie się podziałeś, Joe DiMaggio?
ABSOLWENT
Pewnie nie wiedziałaś, że te kawałki
- powstały specjalnie dla filmu. - Wiedziałam.
Nie zostawią mnie w spokoju.
O Boże! Musisz to zobaczyć.
Misja! Muzyka jest genialna. Pochodzi jakby z innego świata.
Jest...
Obiecaj, że wypożyczysz ten film.
- Wypożyczę. - Dzięki.
Ten film odmienił mój świat.
Co?
Maggie!
Dlaczego zakochuję się w złych kobietach?
Nie wiedziałeś, że jest zła.
Wiedziałem, że nie jest grzeczną dziewczynką.
Masz coś odrobinkę mocniejszego?
Dziękuję. Spytam inaczej.
Dlaczego pociągają mnie kobiety, o których wiem, że są złe?
Przypadkiem znam odpowiedź: masz nadzieję, że się mylisz.
Gdy zrobi coś złego, ignorujesz to.
Potem się spotykacie, uwodzi cię
i zapominasz o tym, że ona nie jest dla ciebie.
Dokładnie tak.
Poza tym wciąż brak mi wiary, że taka dziewczyna
może być z facetem takim, jak ja.
Wiesz, co dziś powiedziała?
Że zdjęcia w Santa Fe trwały dwa dni,
a potem została z tym kimś.
Czyli była tu, na miejscu.
To znaczy, że gdy dziś rozmawialiśmy przez telefon
i powiedziała, że pada śnieg,
była tu, w Santa Monica.
Sprawdziła pogodę w Internecie?
Chyba mieli niezły ubaw.
A ja jej wysłałem gwiazdkowy prezent do Santa Fe.
Stałem w kolejce, żeby doszedł na czas.
Typowe, prawda?
Nie chcę ci zepsuć Wigilii.
Nie musisz tego słuchać.
Nie przejmuj się, lubię twoje towarzystwo.
Może coś zjemy? Zrobić świąteczne fettuccine?
- Pewnie. - Posłuchaj.
Wiem, że trudno uwierzyć, gdy ludzie mówią: „Wiem, co czujesz”.
Ale ja wiem, co czujesz.
Widzisz...
Spotykałam się z kimś w Londynie.
Pracował dla tej samej gazety.
Potem okazało się, że spotyka się też z inną dziewczyną, Sarah,
z działu kolportażu, na 19. piętrze.
Nie był we mnie zakochany, jak myślałam.
Próbuję ci powiedzieć,
że wiem, jak to jest, gdy czujesz się kimś małym i nieważnym.
I jak to boli - tak bardzo, jak nie sądziłaś, że może boleć.
I nie pomogą zmiany fryzur,
fitness kluby, i lampki Chardonnay, które wypijesz z koleżankami.
Idziesz spać i analizujesz każdy szczegół.
Zastanawiasz się, co zrobiłaś nie tak, albo czego nie zrozumiałaś.
I jak przez tę jedną chwilę mogłaś myśleć, że jesteś szczęśliwa?
Czasami przekonujesz sama siebie,
że ten ktoś pojawi się u twoich drzwi.
A potem, niezależnie od tego, jak to długo trwa,
jedziesz w nowe miejsce,
poznajesz ludzi, którzy przywracają ci wiarę w siebie
i odzyskujesz te wszystkie pogubione kawałki swojej duszy.
A ten czas niepewności,
te wszystkie lata, które zmarnowałaś,
powoli zaczną odchodzić w niepamięć.
Cholera,
to ty powinnaś się napić.
Dlatego tu jesteś? Aby zapomnieć o kimś?
Tak.
Teraz czuję się dobrze.
To ten gość od przesyłki?
Tak. Potrzebuje mnie.
- Utrzymuje z tobą kontakt? - Cały czas.
Nie możesz o nim zapomnieć, a to ciebie wyniszcza.
Widzisz, jakie masz świetne życie w porównaniu z moim?
Chodźmy. Zrobię ci fettucine.
Jest Wigilia. Usiądziemy przed domem,
rozpalimy ognisko, otworzymy szampana
i uczcimy to, że jesteśmy młodzi i że żyjemy!
- Idziesz na to, Simpkins? - Miles.
- Jesteś niezwykle przyzwoitym facetem. - Wiem.
To zawsze był mój problem.
Cześć.
Dobrze, proszę bardzo.
Melodia Arthura.
Jest naprawdę dobra.
Poważnie. Przegram mu tę muzykę na płytę.
Gdy ją usłyszy, nabierze odwagi, aby wyjść na scenę.
Jedziemy.
Ukradłem komuś tę melodię?
- To John Williams! - Nie napisałem tego.
Dobra, teraz będzie naprawdę.
Dla Arturka na jego wielki wieczór.
Dobrze? Z werwą.
Przypomina go!
Napisałem też coś dla ciebie.
Naprawdę?
Gdybyś była melodią,
użyłbym tylko dobrych nut.
Iris mieszka w sąsiedztwie
Arthura, parura rura
- Który jest także badura dura - Farura rura
Jest? Nie wiedziałem.
- I fruta tura - Fruta tura
Obydwoje powiedzieliśmy „fruta”.
Jestem pod wrażeniem. Jesteś mistrzynią parura rura.
Farura rura
Jesteś naprawdę wspaniała.
Tak. To prawdziwy pech.
Na pewno przyjeżdżasz ciągle do Londynu? Do pracy, tak?
Do Londynu? Nigdy.
A do Nowego Jorku?
Właściwie nie. Ale to już bliżej. Często tam jeździsz?
Rzadko.
Związek na odległość jest możliwy.
W moim przypadku związek nie jest możliwy, nawet gdy z kimś mieszkam.
Więc to dla ciebie świetne rozwiązanie.
Och, ludzie.
Dobrze.
Powiedzmy, że obydwoje
będziemy latać w tę i z powrotem.
To jest zdecydowanie wykonalne.
Po czym, za pół roku, pojawi się przeszkoda.
Ja będę miała robotę,
twoje córki będą tęsknić za tatą.
Pojawi się napięcie.
Coś się zacznie psuć. Pokłócimy się,
bo co innego moglibyśmy zrobić...
Po czym, po jakiejś pełnej łez, twoich łez, rozmowie telefonicznej
powiemy sobie do widzenia.
I już nigdy więcej
się nie zobaczymy.
I co z nas pozostanie?
Dwoje żałosnych, poranionych ludzi.
- Albo... - Dziękuję.
A może powinniśmy zrozumieć,
że to, co nas spotkało, jest czymś doskonałym.
I nic lepszego nas w życiu nie spotka.
Może szukamy rozwiązania dlatego,
że to przyjemne.
A może fakt, że wyjeżdżam za osiem godzin,
sprawia, że wszystko wygląda bardziej ekscytująco.
Być może.
Nie znam większej pesymistki od ciebie.
Wiem.
- Mam inny scenariusz. - To dobrze.
Kocham cię.
Przepraszam za szczerość.
Ale, choć ten fakt może wszystko komplikować,
zakochałem się. W tobie.
Nie dlatego, że wyjeżdżasz...
albo że to miłe uczucie,
choć jest miłe, czy raczej było, nim zaczęłaś wyszukiwać trudności.
Nie wiem, co z tym począć. Ale wiem jedno. Kocham cię.
Nie mogę uwierzyć, że to wciąż powtarzam.
Nie sądziłem, że jeszcze to poczuję,
więc to dość niezwykłe.
Wiem, że moja oferta to pakiet:
trzy w cenie jednego.
Może to nie wygląda zbyt zachęcająco,
ale w końcu wiem, czego chcę, i to jest cudowne.
A chcę... ciebie.
Nie spodziewałam się wyznania miłości.
Możesz nie patrzeć tak na mnie?
Próbuję powiedzieć to, co należy.
Jeżeli jasna odpowiedź nie przychodzi ci do głowy,
to możemy po prostu...
Powinniśmy po prostu pomówić o czymś innym.
O tym, że jestem kompletnym idiotą.
Pamiętam, obiecywałaś, że się we mnie nie zakochasz.
Muszę bardziej uważać.
Nigdy nie spotkałam faceta, który mówi tak dużo, jak ja.
Mógłbyś na chwilę przestać? Proszę.
Ile filmów jest na tej jego liście?
Chyba około 15.
Jak mogłem przegapić Lady Eve?
Barbara Stanwyck jest oszałamiająca!
- Taka pewna siebie! - I seksowna.
Naprawdę seksowna! W każdym z filmów, które mi polecił,
jest postać silnej kobiety.
Może to jakiś przekaz dla ciebie.
Przepraszam za to otarcie o baloniki.
To było przypadkowe otarcie o baloniki.
Przepraszam.
Zmieńmy temat.
Arthur prosi, abyś napisał tekst do jego melodii.
- Co się stało? Kto to? - To Maggie.
Halo?
Cześć.
Wszystko w porządku.
Prawdę mówiąc, jestem trochę zajęty w tej chwili.
O której możesz tam być?
Dobrze, będę.
Nie, powiedzmy... za pół godziny.
Może trochę więcej.
OK, pa.
Tęskni za mną.
Widzisz? Coś zrozumiała.
Powinniśmy poprosić o rachunek.
Nie! Zaczekam, aż skończysz.
- Skończyłam. - Nie zjadłaś tuńczyka na ostro.
Najadłam się, naprawdę.
Możesz iść. Zapłacę.
Zobaczymy się w Stowarzyszeniu Scenarzystów, jeśli dasz radę.
Muszę się dostać na Silver Lake, ale się postaram.
Przyniosę muzykę.
Naprawdę bardzo chciałbym, ale nie wiem, ile czasu mi to zajmie.
Przepraszam.
W porządku. Nie przejmuj się.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Halo?
Jasper! Właśnie czytam twoją książkę.
Nie zapomniałam. Po prostu byłam zajęta.
To nieprawda. Właśnie miałam zadzwonić...
Jaka niespodzianka?
Nie widzę żadnego pudełka.
Jestem pewna.
Zajrzę do kuchni.
Nic tu nie ma.
Sprawdzę przy bramie.
Kiedy go wysłałeś?
Znalazłem twój prezent na Gwiazdkę.
- Ten dom pasuje do ciebie. - Oczywiście.
Naprawdę.
Spojrzysz na mnie w końcu?
Witaj.
Przyjechałem, bo musiałem cię zobaczyć.
Musiałem.
Jasper, naprawdę nic nie rozumiem.
Przecież byłam obok przez trzy lata! Pamiętasz?
Pasujemy do siebie jak wół do karety!
Tak powiedziałeś. Że się nie dobraliśmy.
Że pasujemy do siebie jak wół do karety.
Tego nie pamiętam. Poczułem się podle, gdy wyjechałaś.
Nigdy tak często nie sprawdzałem maili.
Szalałem, a ty milczałaś.
Nie chcę cię stracić.
Mnie stracić?
Strasznie to zagmatwane.
Chodź do mnie.
Nawaliłam.
Ty nigdy nie nawaliłeś? Popełniłam błąd.
Byłam głupia i nieopanowana.
On okazał się inny, niż sądziłam.
Zaczęłam myśleć o tobie,
z nadzieją, że mi wybaczysz.
Będzie tak, Miles? Wybaczysz mi?
Wiesz, co pomyślałem?
Kiedy wrócisz do domu, może moglibyśmy się gdzieś razem wyrwać?
Może do Wenecji? My i Wenecja. Mogłoby być nieźle.
Mówisz poważnie?
Możesz to zrobić?
Kochanie, przejechałem pół świata, żeby się z tobą zobaczyć, czyż nie tak?
Tak, ale to nie jest odpowiedź na moje pytanie.
Nie jesteś już z Sarah?
Przyjechałeś tu, żeby mi to powiedzieć?
Chcę, żebyś wiedziała, jaki jestem w tym wszystkim zagubiony.
Dobrze, spróbuję to przetłumaczyć.
Wciąż jesteś z nią zaręczony.
- Tak, ale... - O Boże.
O mały włos nie poszłam na to.
Nie sądziłam, że kiedyś to powiem,
ale myślę, że miałeś rację co do nas.
Pasujemy do siebie jak wół do karety.
- Nie mówisz tego poważnie. - Najlepsze jest to, że właśnie mówię.
Trzy lata za późno,
ale muszę to powiedzieć.
Jasper... Zaczekaj. Muszę zapalić światło.
Jasper,
- nigdy nie traktowałeś mnie dobrze. - Kochanie...
Cicho!
Złamałeś mi serce.
Zachowywałeś się tak, jakbym to ja była czemuś winna i czegoś nie rozumiała.
Za bardzo cię kochałam, żeby się złościć,
dlatego karałam siebie! Latami!
Twoje najście, gdy spędzam cudowne święta,
aby powiedzieć mi, że nie chcesz mnie stracić, chociaż żenisz się z inną,
zmusza mnie, żeby ci powiedzieć,
że to koniec.
To pokręcone, toksyczne coś, co nas łączyło,
nareszcie się kończy!
W cudowny sposób odkochałam się!
Mam przed sobą całe życie!
- A ciebie w nim nie będzie. - Kochanie...
Mam teraz coś ważnego do zrobienia,
więc wynoś się stąd, do diabła.
Już!
- Co w ciebie wstąpiło? - Nie wiem.
Może mam coś, co choć odrobinę przypomina silny charakter.
Iris. Wyglądasz olśniewająco.
Dziękuję. Muszę przyznać, że ty też!
Dobrze zawiązałem krawat? Nie robiłem tego od 15 lat.
Doskonale.
Lubię tego Hugo Bossa. Szyje dobre garnitury.
Mam coś dla ciebie.
Wybacz. Kiedy ostatni raz byłem na randce, dawało się to dziewczynom.
Piękne.
Jeśli to banalne albo ci nie pasuje, nie musisz go nosić.
Lubię rzeczy banalne.
Szukam ich w życiu.
- Ładny tekst. - Wszystko przez te filmy.
Dobrze, chodźmy.
Miejmy już z głowy tę żenującą uroczystość.
- Pan Abbott? - Tak, to ja.
Wszyscy na pana czekamy.
Zapraszam.
Panie i panowie, pan Arthur Abbott!
Witaj.
- Świetnie wyglądasz. - Ty też.
Dziękuję.
Pomogę panu.
Idź tam. Jestem z ciebie dumna.
Poradzę sobie.
To człowiek wielkiego formatu.
Cześć!
Maggie zajęła mi trochę czasu,
ale to już koniec, finito, kaput.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Dziękuję wam.
Jestem pod tak wielkim wrażeniem,
że zdołałem wejść po tych schodach.
Przyjechałem do Hollywood ponad 60 lat temu
i od razu zakochałem się w filmie.
Ta miłość trwa do dziś.
Kiedy przybyłem do tej fabryki snów,
nie było w niej cinepleksów ani multipleksów.
Nie było światowych hitów ani DVD.
Byłem tu, zanim wielkie korporacje przejęły studia filmowe.
Zanim pojawili się specjaliści od efektów specjalnych.
Zanim zaczęto ogłaszać wyniki sprzedaży biletów,
tak jak wyniki meczów w wiadomościach.
Jest fantastyczny.
- Iris? - Tak?
Gdzie spędzasz Sylwestra?
Na Sylwestra wrócę do Anglii.
Nigdy nie byłem w Anglii. I w ogóle w Europie.
Nie?
Gdybym przyjechał, spędziłabyś ze mną Sylwestra?
Z przyjemnością.
Nie będziemy robić z tego większego problemu.
Nie będziemy.
Możemy przecież dzwonić do siebie i pisać maile.
- Nic na siłę. - Nic.
Pocałuję cię teraz tysięczny raz
i powiem: „Do zobaczenia”.
Do zobaczenia.
Dbaj o siebie.
- Święta były udane? - Tak.
Bardzo udane.
Może najbardziej ze wszystkich.
Amando Woods, witamy z powrotem.
Proszę zawrócić!
Proszę jechać z powrotem!
- Czegoś pani zapomniała? - Tak! Tak!
Może pan jechać szybciej?
To trudna droga.
Proszę się zatrzymać.
Proszę pani?
Graham!
Graham.
Wiesz, pomyślałam...
Po co mam wyjeżdżać przed Sylwestrem?
To kompletnie bez sensu.
Właściwie mnie nie zaprosiłeś,
ale powiedziałeś, że mnie kochasz,
więc chyba mam z kim spędzić ten wieczór. Jeśli zechcesz spędzić go ze mną.
W Sylwestra zajmuję się dziewczynkami.
Świetnie.
Cześć.
Wyglądasz jak aniołek z czubka choinki.
Daj buziaka.
Powiedz, co dostałaś pod choinkę.
Usiądź przy Milesie.
Wiesz, kto to jest.
Skarbie.
To niesamowite.
Nie sądziłam, że przyjedzie. Jest fantastyczny.
Jeszcze nie widziałem cię takiej szczęśliwej.
- Proszę do tańca. - Mnie?
Tak.
Szczęśliwego Nowego Roku!